♔ อริร้าย มายารัก {chanbaek} 。

ตอนที่ 1 : 梅花 ❀ กลีบที่ ๑

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 126 ครั้ง
    2 ก.ย. 57


梅花

เหมยฮวากลีบที่ 1

 “เจ้า! ขะ ข้ามิได้พลอดรักกัน ชายชาตรีเช่นข้าจะรอเปิดบริสุทธิ์ตอนอายุสิบแปดเท่านั้น”

 

 

            “คิกๆ แน่จริงเจ้าก็วิ่งตามข้าให้ทันสิเจ้าเด็กอ้วน!” เสียงหวานใสของเด็กชายตัวน้อยกำลังร้องเล่นตามประสา บุตรชายของขุนนางขั้นสูงคนสนิทขององค์จักรพรรดิวัย 8 ขวบตื่นตาตื่นใจกับบรรยากาศในวังเป็นอย่างมาก นายน้อยแห่งตระกูลเปี๋ยนอยู่ในชุดโทนสีชมพูอ่อนขับกับผิวขาวราวน้ำนมเป็นอย่างดี

พี่ปั๋วเสวียน! ข้าวิ่งไม่ทันท่านแล้ว แฮ่กๆ” หนุ่มน้อยตัวอ้วนกลมผู้ติดตามพี่ชายตัวเล็กไปทุกที่เอ่ยขึ้นพร้อมเหนื่อยหอบ พี่ชายตัวเล็กของเขานั้นตัวเล็กแต่วิ่งไวเหลือเกิน

“ข้าบอกให้เจ้าออกกำลังกายเจ้าก็ไม่เชื่อข้า เจ้าจะได้แข่งแรงสมชายชาตรีเช่นข้าไงเล่า!” คนเป็นพี่หันกลับมาบ่นพลางยิ้มกว้าง รอยยิ้มพิมพ์ใจนั้นส่งผลให้เจ้าเด็กอ้วนถึงกับใจเต้นรัว

 

เป็นเด็กใครว่าไม่มีความรู้สึก?

อู๋ซื่อชุนวัย 7 ขวบนี่แหละหลงรักพี่ปั๋วเสวียนตั้งแต่จำความได้!

 

ว่าแต่อย่างพี่ปั๋วเสวียนนี่นะเป็นชายชาตรี? รอข้าโตก่อนเถอะท่านต้องมาเป็นภรรยาข้า!

 

“โอ๊ะ! นั่นเจ้าลูกเหมียว! เจ้าลูกเหมียวตัวน้อยของใครกันมาให้ข้ากอดหน่อยสิ” ว่าแล้วก็วิ่งเข้าหาลูกแมวตัวน้อยขนสีเหลืองนวล สัตว์เลี้ยงแสนซนวิ่งวนไปทั่ว มุดนั่นลอดนี่จนคนวิ่งไล่จับร้องโยเย

“งื้ออออ ทำไมเจ้าวิ่งหนีข้าเล่าเจ้าเหมียวน้อย! ข้าก็แค่อยากกอดเจ้า หอมเจ้าให้หายอยากแล้วข้าก็จะปล่อยเจ้าไป” ยืนกระทืบเท้าอยู่กลางลานกว้างแห่งหนึ่งโดยที่ไม่รู้เลยว่าตนนั้นวิ่งตามเจ้าตัวป่วนมาอยู่ที่ไหน

“พี่ปั๋วเสวียน! พี่ปั๋วเสวียน! พี่อยู่ที่ใดกัน” เสียงร้องเรียกจากน้องชายข้างบ้านร้องดังขึ้นเรียกหาเจ้าของหัวใจ ปั๋วเสวียนจิ๊ปากอย่างรำคาญเสียงร้องนั้น ก่อนจะพบต้นไม้ใหญ่ใกล้ตำหนักหนึ่ง ดอกเหมยกำลังแย้มกลีบผลิบานอวดความงามในหน้าหนาว ปั๋วเสวียนยิ้มร่าร้องตะโกนเรียกหาซื่อชุนโดยพลัน

“แฮ่กๆ พี่ปั๋วเสวียนที่นี่มันที่ใด ท่านวิ่งตามแมวบ้านั่นจนหลงมาที่ตำหนักใครกัน!

“เจ้าเหมียวน้อยไม่ใช่แมวบ้า! ช่างเถอะ เจ้าวิ่งไปเก็บดอกเหมยมาให้ข้าได้หรือไม่ ข้าเหนื่อยแล้วไม่อยากจะขยับตัว” คนเป็นพี่เอ่ยปากสั่งอย่างเอาแต่ใจ คนชอบเอาอกเอาใจก็พยักหน้ารับแม้จะเหนื่อยปานจะขาดใจตายก็ตาม พี่ชายตัวเล็กตะโกนเสียงเจื้อยแจ้วชี้ดอกนั้นดอกนี้จนซื่อชุนปวดหัวไปหมด

 

เฮ้อ...ดอกนั้นก็ไม่ใช่ ดอกนี้ก็ไม่เอา เหตุใดพี่ปั๋วเสวียนไม่เดินมาเก็บเองกันเล่า!

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

กึก! ปลายพู่กันเรียวแหลมปาดออกนอกกระดาษทันทีเมื่อทนไม่ไหวกับเสียงโหวกเหวกโวยวายนอกตำหนักซึ่งรบกวนสมาธิคนที่กำลังคัดลายมืออย่างขมักเขม่น

 

ใครกันที่บังอาจมาสร้างความวุ่นวายในตำหนักขององค์ชายห้า?

 

องค์ชายองค์โปรดของฮ่องเต้ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างรำคาญพลางลุกขึ้นแล้วสาวเท้าก้าวออกไปยังนอกตำหนักเพื่อดูหน้าผู้บุกรุกตำหนักของตน

“นั่นแหละดอกนั้นแหละ! เสียงเล็กแหลมแต่กลับฟังดูหวานอย่างประหลาดเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อคนวางอำนาจเลื่อนประตูออก ฉับพลันที่ก้าวเท้าออกมาก็เห็นเด็กคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดสีชมพูอ่อนชายผ้าพลิ้วตามสายลม แก้มกลมอวบอิ่มขึ้นสีเลือดฝาดเพราะถูกแดด แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเชยชมเด็กน้อยนั่นเสียหน่อย เด็กนั่นกำลังบุกรุกสถานที่แสนสงบของเขา องค์ชายห้านั้นรักสันโดดและไม่ต้องการให้ใครมาวุ่นวายเวลาที่เขากำลังตั้งใจคัดลายมือ ดังนั้นตำหนักขององค์ชายห้าจึงไม่มีข้ารับใช้มายุ่มย่ามเหมือนตำหนักอื่นและก็คงเป็นเหตุให้เด็กสาวคนนี้เผลอเข้ามาได้

“เจ้า...” ยังไม่ทันได้เอ่ยปากตำหนิใคร เด็กน้อยอีกคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาในสายตาขององค์ชายน้อย

“ได้แล้วๆ เก็บได้เสียที” เด็กหนุ่มตัวน้อยที่ดูจะสูงและท้วมกว่าเด็กสาวยื่นของบางอย่างให้เด็กสาวดู แต่พอคนตัวเล็กกว่าจะเอื้อมมือหยิบเด็กอ้วนกลับชักมือออก

“ให้ข้าทัดหูให้พี่เถอะ มันสวยมากและเหมาะกับท่านมากทีเดียว” เจ้าอ้วนยิ้มกรุ้มกริ่มเพราะว่าจะได้ใกล้ชิดกับพี่สาวตัวน้อย

 

เหอะ...องค์ชายเช่นเขาอยากจะขำกับความรักแบบเด็กๆ ของเด็กชาวบ้านเสียจริงๆ

 

“พวกเจ้าเข้ามาทำอะไรในตำหนักข้า!” เปล่งเสียงเข้มดังก้องกังวานไปทั่วเท่าที่เด็กสิบขวบเช่นเขาจะทำได้ เสียงนั้นสร้างความตกใจให้กับผู้บุกรุกไม่น้อย ทำให้ดอกเหมยแสนสวยร่วงลงพื้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“บุกรุกเข้ามายังตำหนักองค์ชายมีโทษหนักถึงประหาร!” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตื่นกลัวก็ยิ่งลำพองใจ ก้าวเท้าอย่างวางมาดเพราะถือตนคือสายเลือดมังกร

“ขะ ข้าก็แค่วิ่งตามเจ้าเหมียวเหลืองนวลแล้วหลงเข้ามา” เด็กหญิงชุดชมพูรีบยกเหตุผลบอกกล่าว แต่คนฟังกลับหัวเราะร่า

“ไหนเล่าเจ้าเหมียวที่เจ้าบอก? ข้าเห็นแต่เจ้าสองคนกำลังพลอดรักกันอยู่หน้าตำหนักข้า”

“พละ พลอดรัก!?” ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างเพราะตกใจกับคำพูดเช่นนั้น

“พลอดรัก? พลอดรักคืออะไรพี่...”

“เจ้าเงียบไปเลยเจ้าเด็กอ้วน!” หันไปตวาดน้องชายผู้ใสซื่อผิดเวลา พวงแก้มใสขึ้นสีระเรื่อตามประสาคุณหนูน้อยผู้ถูกโอบอุ้มจากคนทั้งบ้านและออกจะมีความคิดโตเกินวัยไปบ้าง

“เจ้ายังเด็กไม่ควรจะริอาจพลอดรักกันแต่เยาว์วัย”

“เจ้า! ขะ ข้ามิได้พลอดรักกัน ชายชาตรีเช่นข้าจะรอเปิดบริสุทธิ์ตอนอายุสิบแปดเท่านั้น”

“หื้ม?”

“...”

“เจ้า...ชายชาตรี...” คำพูดจากเด็กน้อยตรงหน้าทำเอาองค์ชายน้อยถึงกับมึนงงไปชั่วขณะ

“ใช่แล้ว ข้าเป็นบุรุษเพศที่รู้กาลเทศะนะ ข้าไม่ชิงสุกก่อนห่ามหรอก”

“เจ้าหมายถึง...เจ้ามิใช่เด็กสาวหรอกหรือ?” เลิกคิ้วถามอย่างประหลาดใจ แต่คนฟังกลับหน้าเห่อร้อนเพราะความโกรธและอายที่ถูกเข้าใจผิด

“เจ้าทึ่ม! ข้ารูปงามเช่นนี้เจ้าเห็นข้าเป็นสตรีเพศได้อย่างไร!” ส่งกำปั้นเล็กๆ ทุบอกคนตัวสูงกว่าอย่างเต็มแรงแต่กลับไม่ได้สร้างความเจ็บปวดใดๆ เลยให้แก่คนตัวใหญ่

“เจ้างามเช่นเด็กสาว” ก้มหน้าชิดใบหน้าหวานอย่างพินิจ

“ข้างามเยี่ยงบุรุษเพศ!” เชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ

 

และความใกล้ชิดนั้นทำให้เด็กน้อยขี้หวงอย่างซื่อชุนทนไม่ไหว มือเล็กป้อมดันอกของทั้งสองออกห่างกันทันที

 

“พวกท่านจะเถียงกันอีกนานไหม ดอกเหมยถูกเหยียบไปแล้ว และตกลงพวกเราจะถูกประหารจริงๆ เหรอ?” เป็นซื่อชุนที่ดึงความสนใจกลับมาเข้าเรื่องอีกครั้ง องค์ชายผู้สูงศักดิ์ถอนหายใจอย่างเอือมระอากับเด็กชายทั้งสองผู้ไม่รู้กฎมณเฑียรบาลใดๆ เลย แต่จะให้เขาไปฟ้องท่านพ่อก็คงจะใจร้ายเกินไปสินะ

“ข้าจะไม่บอกเรื่องนี้กับฮ่องเต้ เพียงแค่เจ้าเด็ดดอกเหมยที่ดอกนั้นมาให้ข้า” มือเรียวของคนสั่งชี้ไปยังดอกเหมยที่สวยเด่นมากกว่าดอกใด หากแต่ก็อยู่สูงมากยิ่งนัก

“อยู่สูงเช่นนั้นข้าจะเด็ดมาให้เจ้าได้อย่างไร” เพราะสรรพนามที่ไม่ให้เกียรติเขาเลยทำให้องค์ชายน้อยเบะปากและพูดจาประชดประชัน

“หากมั่นใจว่าเป็นชายชาตรีนักล่ะก็...เด็ดมาให้ได้สิแล้วข้าจะเชื่อว่าเจ้าไม่เหยาะแหยะเช่นเด็กสาว”

 

เมี้ยว... เสียงร้องของแมวน้อยตัวปัญหาดังขึ้นท่ามกลางความคุกรุ่นที่เหล่าเด็กน้อยซึ่งคิดว่าตนโตแล้ว เจ้าแมวตะกุยขาของเจ้านายมันและส่งเสียงร้องอย่างออดอ้อน

“น่ารักๆๆ” กลับเป็นเสียงน่ารักของคนเรียกซะเองที่ดังแทรกขึ้นมา ปั๋วเสวียนเผลอเกาะแขนของอีกฝ่ายพร้อมยื่นหน้าเข้าใกล้เจ้าแมวน้อย คนถูกเกาะชะงักไปชั่วขณะเพราะกลิ่นกายหอมอย่างธรรมชาติของเด็กชายตัวเล็กกระทบเข้าจมูกเขาอย่างจัง

“ข้าจะเก็บดอกเหมยดอกนั้นมาให้ท่าน แต่ต้องแลกกับที่ท่านจะให้ข้าอุ้มเจ้าเหมียวน้อย!” ข้อตกลงถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างผิดแผน แต่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร

 

ที่ยอมก็เพราะเด็กป่วนนั่นเปลี่ยนสรรพนามเรียกเขาจาก เจ้ามาเป็น ท่านหรอกนะ

ไม่ได้พิศวาสท่าทางหมาน้อยเกาะแขนเขาเมื่อครู่เลยจริงๆ

 

“ให้ข้าปีนหลังเจ้า”

“อะ อะไรนะ?”

“ให้ข้าปีนหลังเจ้า” พี่ชายตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างแน่วแน่และไม่มีทีท่าว่าจะล้อเล่น ทำเอาซื่อชุนต้องร่ำไห้ในใจเพราะต้องถูกปีนขึ้นไปแล้วตัวเขาก็เจ็บ แต่เพื่อคนที่เขารักก็คงยอม

“เจ้ายืดตัวอีกนิดสิ!” ส่งเสียงดุเพราะน้องชายตัวอวบกลับสูงไม่พอให้เขาได้เด็ดดอกเหมย

“แต่ข้ายืดสุดแล้วนะ”

“ถ้าข้าเด็ดดอกเหมยได้ข้าจะหอมแก้มเจ้า” เพียงเท่านั้นซื่อชุนก็ดีใจเขย่งปลายเท้าขึ้นอย่างสุดความสามารถ แต่ถึงกระนั้นก็ยังเด็ดดอกเหมยไม่ถึงเสียที ซื่อชุนตัดสินใจกระโดดหวังให้พี่ชายได้เด็ดดอกเหมยได้เสียที

“หวา…!” เพราะซื่อชุนกระโดดจึงทำให้ปั๋วเสวียนเสียหลักตกลงมากองกับพื้นทันที คนตัวเล็กลูบสะโพกตัวเองป้อยๆ เงยหน้าเตรียมตำหนิน้องชายหัวทื่อที่ทำอะไรสิ้นคิด แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปากว่าอะไร ซื่อชุนกลับชิงโวยวายเสียก่อน

“เฮ้ยๆ ท่านพี่! มันตกไปในน้ำแล้ว!” ซื่อชุนกระโดดเหยงๆ โหวกเหวกโวยวายอย่างหงุดหงิดใจ ในใจเด็กน้อยคิดได้เพียงแต่ว่า ข้าอดหอมแก้มพี่ปั๋วเสวียน ข้าอดหอมแก้มพี่ปั๋วเสวียน

            “อูยยย เจ้ามาดูข้าก่อนได้ไหม? ข้าเจ็บก้นจนลุกไม่ขึ้นแล้วนะ เลิกห่วงดอกเหมยนั่นได้แล้ว!” ใบหน้ามู่ทู่แทบจะแสดงถึงคำบ่นในใจของพี่ชายตัวน้อยหมดสิ้น ซื่อชุนก็ทำได้แค่ถอนหายใจและพยุงตัวพี่ชายลุขึ้นดังเดิม

          อย่างไรเสีย ข้าก็อดหอมแก้มพี่นั่นแหละ ไม่ยุติธรรมเลยเด็กอ้วนคิดในใจ หากแต่ในสายตาองค์ชายผู้เย่อหยิ่งที่มองมาแล้วกลับรู้สึกอิจฉาซื่อชุนขึ้นมาเฉยๆ เพียงเพราะว่าได้แตะเนื้อต้องตัวเด็กน้อยหน้าหวานอยู่หลายครั้ง

 

            เฮ้ย! นี่ข้าคิดอะไร?ส่ายหน้าพรืดให้กับความคิดน่าขำของตนเองแล้วเอ่ยด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย

            “ใครกับบอกว่าตัวเองเป็นชายชาตรี หล่นมาแค่นี้กลับร้องโอดโอยยิ่งกว่าหญิงสาว” ปั๋วเสวียนได้ยินดังนั้นทิฐิที่มีในใจก็พุ่งสูงขึ้นไปอีกพลางผลักตัวน้องชายข้างบ้านออกแล้วเชิดหน้าขึ้น

“ข้าไม่เจ็บแล้ว และข้าจะเก็บดอกเหมยดอกนั้นให้ได้” ด้วยความรั้นอยากเอาชนะของเด็กๆ ทำให้ปั๋วเสวียนลืมนึกถึงคำสั่งสอนของพ่อว่า ว่ายน้ำไม่เป็นอย่าริอาจเล่นแถวบึงหรือสระที่ไหนเด็ดขาด

เมื่อเดินมาถึงบึง ปั๋วเสวียนมองเห็นดอกเหมยดอกนั้นติดอยู่ตรงใบบัว หากแต่ก็ไกลเกินที่จะก้มลงหยิบ เด็กน้อยผู้มีความหยิ่งทะนงทำใจดีเข้าสู้หาเศษไม้แถวนั้นมาพยายามเขี่ย องค์ชายน้อยยืนมองอยู่นานก็อดหงุดหงิดไม่ได้ที่เด็กตัวจ้อยเก็บดอกเหมยไม่ได้เสียที

“เจ้ายืนห่างริมบึงขนาดนี้พรุ่งนี้เจ้าก็เก็บดอกเหมยให้ข้าไม่ได้ เดินเข้าไปอีกสิ” ว่าแล้วก็ตบเข้าที่หลังของอีกฝ่ายเบาๆ

“เหวอออ” แต่ทว่า เด็กน้อยตัวเล็กกลับยืนทรงตัวได้ไม่ดีนักจังพลัดตกลงบึงไปทันที

“อึก! ชะ ช่วยข้าด้วย ข้าว่ายน้ำไม่เป็น!

“พี่ปั๋วเสวียน!!!” ซื่อชุนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เด็กน้อยตัดสินใจกระโดดลงไปหวังช่วยพี่ชายที่รัก แต่กลับลืมไปว่าตนก็ว่ายน้ำไม่เป็นเช่นกัน

ท่ามกลางความตกใจขององค์ชายน้อยที่ไม่ได้ตั้งใจจะก่อเรื่อง ร่างเล็กจ้อยของผู้บุกรุกทั้งคู่ก็ค่อยๆ จมหายไปกับตา...

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

“เฮือกกก!” เสียงหอบหายใจดังไปทั่วห้องบรรทมที่เงียบสงัด องครักษ์ส่วนพระองค์ที่กำลังนั่งตรวจงานแทนเจ้านายถึงกับสะดุ้งโหยง ตาเรียวลอบมองมายังเตียงของเพื่อนสนิทที่มียศเป็นถึงองค์ชายแห่งวังหลวง

“หอบหายใจถี่เชียว” กลั้วหัวเราะในลำคออย่างขบขันกับสิ่งที่องค์ชายรูปงามมักจะเป็นประจำอยู่เสมอในยามค่ำคืน

“ท่านเคยเป็นแบบนี้เมื่อสมัยเกิดเรื่องใหม่ๆ แต่มันก็หายไปแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ก็กลับมาเป็นอีกในช่วงสามเดือนมานี้?”

“ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดข้าจึงฝันถึงเหตุการณ์นั้นอีก” ขยับกายลงจากเตียงเดินไปยังบานหน้าต่างใหญ่จ้องมองพระจันทร์ที่คืนนี้เปล่งแสงงามเด่นกว่าคืนไหนๆ

“เด็กนั่นจะเป็นอะไรรึเปล่าจงเหริน...”

“เด็กนั่นสบายดีองค์ชาย ท่านยังคิดมากอยู่อีกเหรอ หากเด็กนั่นตายล่ะก็ ข้ารับรองว่าท่านโดนฮ่องเต้ไล่ออกจากวังโทษฐานฆ่าคนตายไปนานแล้ว”

“เฮ้อ...”

“ท่านก็แค่คิดมากเกินไป ท่านฝังใจจำมากเกินไป เรื่องมันผ่านมาร่วมสิบปีแล้วท่านเลิกคิดถึงสิ่งที่ท่านทำพลาดไปเสียเถอะ”

“คนเราย่อมรู้อยู่แก่ใจดีจงเหริน ดังเช่นแผลเป็นที่แขนเจ้า ต่อให้มันสมานแต่มันก็ยังคงมีรอย”

“เรื่องอื่นข้าไม่เห็นท่านจะทุกข์ร้อนอะไร ทีเรื่องผลักเด็กตกน้ำตายท่านสนใจจังเลยนะ” ว่าเข้าให้อย่างไม่กลัวหัวหลุดจากบ่า

“เจ้า! ไหนเจ้าบอกเด็กนั่นยังไม่ตาย”

“ก็ท่านชอบพูดประหนึ่งเด็กนั่นตายแล้ว ที่ท่านฝันเรื่องเดิมๆ ก็คงเป็นเพราะวิญญาณเด็กนั่นจะมาตามเอาชีวิตท่านไปแน่ๆ”

“เจ้านี่ไม่กลัวหัวหลุดเลยนะ”

“อยากฝันเรื่องสั่งประหารข้าเพิ่มอีกเรื่องก็เชิญเลยชานเลี่ย” องครักษ์หนุ่มพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจสองสามครั้งก่อนจะหัวเราะร่าให้กับสายตาคมดุที่เพ่งมองมาที่เขาอย่างไม่เกรงกลัว

“เลิกคิดมากเรื่องความฝันแล้วไปปวดหัวกับประเพณีสอบคัดเลือกประจำปีเถอะ”

 

❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀

 

พูดคุยกับหมาน้อย 

ฟิคยาวเรื่องที่ 4 ในชีวิตของหมาน้อยแล้วนะตัวเองงงง ฝีมือก็เหมือนเดิมแหละ ไม่พัฒนา 555555555 ฝากฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ แรงบันดาลใจในการฮึดแต่งมาจาก กลร้ายพ่ายรัก ของพี่อาเจ้นค่ะ คริสเทาชานแบคฮุนฮัน ไปอ่านกันได้นะ เรื่องนี้ทำหมาน้อยคลั่งมากถึงขนาดอยากลองเขียนดูบ้างเลยล่ะ

ชอบดูหนังจีนมากๆ องค์ชายห้านี่เขียนตำแหน่งจากเรื่ององค์หญิงกำมะลอแหละ ชอบองค์ชายห้ามาก 55555555555 หากอ่านแล้วรู้สึกขัดๆ ปวดหัว ชวนอ้วก หรือไม่ดีตรงไหนรบกวนติติงได้เลยนะคะ หมาน้อยรับฟังทุกคำติค่ะ ไม่เคยเขียนแนวนี้น้อมรับทุกความเห็นเลย

ปล.กว่าจะเขียนพล็อตเรื่องนี้จบทำเอาเพื่อนๆ ปวดหัวกันยกใหญ่เพราะบังคับให้เพื่อนช่วยดูช่วยเพิ่มช่วยแก้พล็อตค่ะ แต่ท้ายสุดก็เขียนออกนอกพล็อตอีกตามเคย 

 

ฝากแท็กน้อยๆ ด้วยนะคะ  #อริร้ายชานแบค

 

S Y D N E Y ` Tiny Hand Pink Bow Tie
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 126 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,947 ความคิดเห็น

  1. #2939 Rasika Chanthiphaso (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:04
    สนุกค่าา ติดตามเลยนะคะ ยัยน้องน่ารักมากๆๆๆ
    #2,939
    0
  2. #2922 notisez (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 07:24
    สนุกค่าา
    #2,922
    0
  3. #2880 jwsnpy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 18:59
    ยังไงต่อน้าา สนุกจัง
    #2,880
    0
  4. #2849 Quinzel (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 20:45
    ตลกชื่อชานยอลอ่ะ ชานเลี่ย?
    #2,849
    0
  5. #2812 EUNHWA_OK (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 09:08
    ชอบอ่ะ ย้อนยุค แต่ชื่อแอบอ่านยากนิดๆ ^^
    #2,812
    0
  6. #2794 AnymousEiei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 15:22
    ชอบอ่ะ ภาษาดีเว่อร์
    #2,794
    0
  7. #2786 defet (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 14:43
    เห้ยยย๊าาาาสุดยอดอะภาษาอ่านเข้าใจง่ายเว่อร์น่าติดตามมากเว่อร์เราไปอยู่หลุมไหนมาพึ่งมาเจอออ ชอบมากครัชติดตามเลยๆ
    #2,786
    0
  8. #2749 pim pimmi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 08:42
    น่าติดตามมม
    #2,749
    0
  9. #2740 Baekkumaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 23:50
    ทำไมเพิ่งเจอฟิคเรื่องนี้เนี่ย
    #2,740
    0
  10. #2732 phone-pop (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2559 / 10:26
    งงชื่อ ขอเปนชานยอล แบคฮยอน
    #2,732
    0
  11. #2717 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 19:24
    งงชื่ออย่างเดียวอ่ะ
    #2,717
    0
  12. #2708 Clothia (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 10:34
    เคยอ่านฟิคเรื่องรักนะครับเจ้าหมาน้อยจอมดื้อของไรท์มาก่อน สนุกมาก แล้วเรื่องนี้แค่อ่านตอนแรกก็สนุกมากแล้ว
    #2,708
    0
  13. #2678 ByunGsoo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 04:09
    เคยมาอ่านรอบนึงแล้ว นี่กลับมาอ่านรอบสอง อยากอ่านแนวนี้ ㅋㅋㅋㅋ
    #2,678
    1
    • #2678-1 Miss J(จากตอนที่ 1)
      7 พฤศจิกายน 2558 / 21:57
      น่ารักมากๆเลยค่ะ ฮืออออ ขอบคุณที่ชอบฟิคเรื่องนี้นะคะ ♥
      #2678-1
  14. #2613 YeolYoda (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 22:29
    หูยชอบแนวนี้มากกก
    #2,613
    0
  15. #2559 joylnr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 23:05
    ชอบแนวนี้ๆ ตอนแรกก็น่ารักเลย แต่มึนๆกับชื่อตัวละครนิดนึง
    #2,559
    0
  16. #2519 Jammie-Lee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    หืม????
    #2,519
    0
  17. #2258 ribbon blue (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:46
    เราก็ชอบดูเรื่ององค์หญิงกำมะลอ มันสนุกมากเลย เเต่หลังๆเศร้าไปนิด ยอลฝันถึงเเบคเเน่เลยเเต่ว่างงชื่อไปนิดเเต่ก็สนุกดีคะ
    #2,258
    0
  18. #2126 ชั้นรักexo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:53
    ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ เพิ่งมาอ่านเลยหลังจากที่เห็นแทคเรื่องนี้มานาน
    #2,126
    0
  19. #1810 Amperio K. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 10:43
    >< น่ารัก~
    #1,810
    0
  20. #1774 xing_xing (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 23:16
    ชอบป๋ายจัง ป๋ายดูน่ารักมากเลย
    #1,774
    0
  21. #1559 Hztp (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 15:05
    กลับมาอ่านผลงานของไรเตอร์หมาน้อยอีกครั้ง = [] =
    งื่อออออออออ เค้าขอโทษ  ห่างหายไปนานเลย
    เค้าตามหาฟิคพีเรียดมาหลายเรื่องเลยนะ  อยากอ่านมาก
    ดีใจที่แต่งแยวนี้นะคะ > <'
    #1,559
    0
  22. #1344 shadow2love (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 08:46
    ช่วงนี้ติดหนังจีนเช่นกันเลยมาอ่านแนวนี้ 5555 เฟบไว้นานละแต่เพิ่งมีเวลามาอ่านด้วย อ่านต่อๆน่ารักดี
    #1,344
    0
  23. #1342 puie89 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 23:38
    ไรท์เขียนดีอีกแล้ววว ชอบคร้าาาา ติดตามๆๆๆ

    ปล.มาอ่านแล้วติดเบยยยย ^^
    #1,342
    0
  24. #1315 JELLyxoxo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 11:50
    อร้ายยชอบบบบ
    #1,315
    0
  25. #1283 ENIMEENI :) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 14:54
    อู้ววววววววว ชานเลี่ย

    ปั๋วเสวียนกันซื่อชุนน่ารักมากอ่ะ
    #1,283
    0