[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 7 : Story 4 [RF] : IF I Want.. {HunChul} End+Bonus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 341
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 เม.ย. 58



Story 4 : IF I Want.. {HunChul} End+Bonus




              อันนี้เป็นฟิคจากภาพฮันซอลวันนี้นะ ถ้าใครไม่ชอบอย่าอ่านนะเราไม่อยากโดนดุอ่ะ *เอานิ้วจิ้มกัน แต่เราชอบภาพไง ตอนเห็นนี่กรี๊ดเลยรักมาก เพิ่งแต่เสร็จมันป่วงๆนะขอโทษน้า T-T แต่งภายใน2ชม.ถ้าไม่สนุกเอาให้เต็มที่เลยคะ *ยืนทำใจรอ อย่าใส่ใจกับชื่อฟิค ถ้าพรุ่งนี้คิดออกจะมาเปลี่ยน          

ปล. การคิดชื่อฟิคนี่มันยากจริงๆ



 

 

 

“พรุ่งนี้ทึกกี้กลับมาแล้วนะ นายจะมาไหม?

อยากให้ไปไหม

“กะก็ แล้วแต่สิ ตาบ้า!

 

           

เฮ้อ~ เสียงถอนหายใจดังขึ้นแทรกความเงียบในยามค่ำคืนที่ระเบียงของหอพัก  ตอนนี้คิมฮีซอลแห่งsuperjunior กำลังเบื่อเบื่อที่สุด ส่วนสาเหตุนะเหรอ เจ้าตัวก็ยังหาเหตุผลไม่ได้เหมือนกัน รู้แต่ว่าตั้งแต่คุยโทรศัพท์ข้ามประเทศกับใครบางคนเมื่อชั่วโมงที่แล้ว ก็เกิดอาการนี้ขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

“จะมาไหมนะ ฮัน” เสียงหวานเพ้อออกมาเบาๆ ตอนนี้เจ้าหญิงคนสวยกำลังนั่งทำหน้าเศร้าเหม่อมองท้องฟ้าในยามค่ำคืนที่มีแต่ความมืด ไร้แสงจากดวงดาวใดๆ ความเหงาความเศร้าเกาะกินใจช้าๆโดยที่เจ้าตัวก็ทำเพียงปัดมันออกไปเท่านั้น

 

 

“อ้าว นั่นพี่จะไปไหนแต่เช้าล่ะ” เสียงของเรียวอุคที่ตื่นมาทำอาหารรอเหล่าสมาชิกแต่เช้าทักขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายคนสวยเตรียมกระเป๋าออกไปข้างนอกแต่เช้า

 

“ว่าจะไปเที่ยวกันกอนฮีหน่ะ นัดไว้ตั้งนานแล้ว” ตอบกลับทั้งๆที่ตัวเองก็เดินเก็บของนู่นนี่ให้วุ่นวายไปหมด อา~ เอาหมอนอันนาไปกอนฮีจะโยนทิ้งไหมนะ*คิดหนัก

 

“อ้าว ไม่รอพี่อีทึกเหรอฮะ”

 

“ก็ทึกกี้อยากกลับเงียบๆนี่ พี่คุยกันแล้ว...อ้าวซีวอน มาหอแต่เช้าเลยนะ หึหึ” หลังจากพี่คนสวยตอบน้องเสร็จ ก็หันไปแซวคนที่เพิ่งเดินเข้าหอมาทันที

 

“แหม มีขนมมาด้วย จะเอาใจไปแล้วนะ” สายตารู้ทันที่จ้องไปทำเอาคนหล่อรู้สึกเหมือนโดนผู้ใหญ่จับได้ซะงั้น

 

“ก็ครับ” หมดทางจะเฉไฉเมื่อเจอสายตารู้ทันจากคนเป็นพี่เข้าให้ ดวงตาเรียวสวยที่ใครต่อใครชอบมอง แต่คงไม่ใช่เขาที่รู้สึกว่าจะโดนแซวตลอดเมื่อเจอสายตาแบบนี้เวลาพูดถึงเรื่องเขากับฮยอกแจ

 

“อื้อ งั้นพี่ไปดีกว่า อยู่กันดีๆนะพวกนาย บาย~

 

ปัง!

 

            หลังจากพูดจบคนสวยก็หยิบกระเป๋าและของใช่ต่างๆออกไปจากห้อง ปล่อยให้น้องอีกสองคนมองตามอย่างแปลกใจ วันนี้พี่ฮีซอลไม่หาเรื่องกันท่าฮยอกแจกับซีวอน ผิดปกติจริงๆ

 

 

 

 

“นี่ คิมฮีซอล จะให้ฉันบอกแกอีกรอบไหมว่าวันนี้เรามาเที่ยวกัน” เสียงของกอนฮีเพื่อนที่เดินทางไปเที่ยวด้วยกันดังขึ้นเรียกให้อีกคนหันหน้าจากข้างทางมามองที่เขา

 

“ทำไม” ตอบสั้นๆพร้อมกับเตรียมหันหน้ากลับไปทางเดิม

 

“แก โอ๊ย ฉันไม่เข้าใจ มาเที่ยวนะ มาเที่ยว ความสนุกอยู่ไหน แบบนี้ก็ดูเหมือนฉันบังคับแกมาสิ” เสียงบ่นไม่เบานักของกอนฮีดีงขึ้นยาวเหยีด

 

“เหอะ ฮ่าฮ่าฮ่า ไงสนุกยัง เลิกบ่นได้แล้วหน่า ฉันรำคาญ”

และแล้วคิมฮีซอลก็เป็นคิมฮีซอลอยู่วันยันค่ำ คำตอบที่กวนอีกฝ่ายแบบนั้นทำเอาคนที่เป็นห่วงส่ายหน้าระอาแล้วเลิกสนใจไปทันที ก็นะถ้าลองฮีซอลไม่อยากบอกหรือทำอะไรแล้วพูดไปก็เท่านั้น ต้องปล่อยไว้อย่างนี้แหละดีแล้ว

 

.

.....

...........

......................

 

“อิ่ม พุงแตกแล้ว” เสียงฮีซอลดังขึ้นทันทีที่ทานข้าวกลางวันเสร็จหลังจากหมดพลังงานไปกับการเที่ยวจนบ่ายขนาดนี้

 

“จะไม่อิ่มได้ไงไหว ก็เล่นมาแย่งฉันกินด้วยนิ”

 

“ทำไม มีอะไรจะบ่นงั้นเหรอ” พูดพร้อมจิกตาดุใสเพื่อนสนิท

 

“นายนี่มัน ฮึ่ย”  ให้ตายสิในโลกนี้กอนฮีอยากจะรู้จริงๆว่าใครจะทำให้ฮีซอลที่ดุเหมือนเสือขนาดนี้หงอเหมือนแมวที่เจ้าตัวชอบหนักชอบหนาได้บ้างนะ มองไม่เห็นทางจริงๆ

 

 

“เลิกบ่นในใจแล้วไปจ่ายเงินเลย มื้อนี้นายเลี้ยงข้อหาบ่นฉันโอเคนะ ไปรอที่รถแล้วรีบๆตามมาล่ะ” สิ้นเสียงก็เดินตัวปลิวออกไปจากร้านแทบจะทันที

           

ส่วนคนที่โดนกล่าวหานะเหรอ ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ได้แต่อึ้ง และสุดท้ายก็คงต้องเดินไปจ่ายเงินทั้งหมดเองอยู่ดี..

 

 

            ภายในห้องพักสุดหรูที่เงียบสงบเหมาะสำหรับการมาเที่ยวพักผ่อนแบบส่วนตัว คนที่เพิ่งจะกลับมาจากเที่ยวทั้งวันก็เลือกที่จะกลับมาพักที่ห้องตัวเองมากกว่าไปไหนกับเพื่อนต่อ

 

“หือ?” เสียงตกใจเล็กๆหลุดออกมาจากคนสวยเมื่อเข้ามาในทวีตเตอร์แล้วการที่เขาลองไปซุ่มดูเอลฟ์วันนี้ก็ทำให้เขาได้เห็น ภาพที่ใครสักคนแอบถ่ายผู้ชายคนหนึ่งที่สนามบิน และผู้ชายคนนั้นต่อให้เห็นแค่ด้านข้างแบบในรูปเขาก็ไม่ลืมแน่นอน ฮันคยองหรือหานเกิง คนที่เขาเพิ่งจะคุยไปเมื่อคืนก่อน แล้วนี่อะไรมาเกาหลีเหรอ มาทำไมนะ งานเหรอแต่วันนั้นก็ไม่เห็นพูดถึงเรื่องงานนี่หน่า

 

“อยากเจอจังเลย”  เขารู้แหละว่าเขาไม่ใช่เด็กๆแล้วถึงจะอยากเจอยังไงแต่ในอาชีพและหน้าที่ของแต่ละคนเขาก็จะมาเรียกร้องอะไรมากไม่ได้หรอก แต่บางทีจิตใจในส่วนลึกของเขาก็แค่อยากจะเจออยากจะมองหน้ากันบ้าง จับมือกันสักนิดไม่จำเป็นต้องไปไหนมาไหนให้วุ่นวายก็ได้แค่นั้นก็พอแล้วนะจริงๆ...

 

Rrr….Rrrr…..Rrr..

 

โทรศัพท์ที่แผดเสียงเรียกดังขึ้นมานั้น ได้ดึงเจ้าของใบหน้าสวยออกจากความคิดของตัวเอง และมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามาก็จัดการกดรับสายในทันที

 

[LEETEUK]

 

“ว่าไง จัดแฟนมีตเสร็จแล้วเหรอ” เสียงหวานกรอกลงไปตามสาย

 

สักพักแล้ว นี่กลับมาหอแล้วเสียดายนายไม่อยู่

 

“เดี๋ยวก็กลับไปแล้ว ยังไงวันนี้นายก็คงต้องอยู่เอาใจพ่อหมีที่รักของนายนะแหละ ฉันไม่อยากกวนหรอกนะ คึคึ”

 

นี่ พูดอะไรของนายหะ ไม่คุยด้วยแล้วแค่นี้นะกวนได้ตลอดจริงๆ

 

“อืมๆ หวัดดีนะ”

 

เหอะ หวัดดี แล้วมีอะไรจะบอกเตียมตัวตกใจได้เลยนะ คิม ฮี ซอล ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า

 

            เมื่อคนปลายสายหัวเราะจบก็กดตัดสายทิ้งทันที ทำให้คนที่ฟังอยู่ถึงกับงงไปเหมือนกัน

 

.

....

.............

..........................

 

            ยิ่งมืดลงคนที่ดูไม่คิดอะไรอย่างคิมฮีซอลนั้นก็เหงาลงอย่างช่วยไม่ได้ ดีแล้วนะที่วันนี้ออกมาเที่ยวข้างนอกคนเดียว เหตุผลที่เขามาเที่ยวไม่ใช่เพราะนัดไว้แล้วเลื่อนไม่ได้หรอกนะ ส่วนหนึ่งอยากจะบอกว่าเพราะเขาแค่ไม่อยากอยู่หอในวันนี้มากกว่า เขายอมรับว่าแอบอิจฉาน้องๆตลอดเวลาแต่ละคนได้อยู่กับคนรัก และยิ่งวันนี้เขารู้ว่าทุกคนต้องมารวมตัวกันที่หอพักแน่ๆเขายิ่งไม่อยากอยู่เข้าไปอีก จะทำไงไดล่ะถ้าอยู่ในท่ามกลางทุกคนที่มีคู่ไม่เว้นแม้แต่คงอินที่อีทึกก็กลับมาวันนี้ เขาคงทำตัวให้สนุกแบบปกติยาก ในเมื่อเขาก็อยากจะมีใครอีกคนอยู่ด้วยเหมือนกันแต่ก็บอกแล้วว่าจะให้โวยวายงอแงแบบเด็กๆทำก็คงไม่ได้..ดวงตาเรียวสวยเหม่อมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของตัวเอง จะขอได้ไหมนะขอให้มือคู่ไม่ต้องว่างเปล่าสักที ทำไมความคิดถึง ความเหงามันทำให้อยากจะร้องไห้ขนาดนี้นะ....

 

.

....

........

 

“ก็ดูรูปแก้คิดถึงไปแล้วกันเนอะ”

 

            พูดกับตัวเองเบาๆแล้วเอาคางเกยอยู่กับหัวเข่าที่โซฟากลางห้อง ตาสวยก็จ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ที่มีรูปคู่ของเขากับคนรักเมื่อนานมาแล้ว พอเปลี่ยนมาอีกรูปก็เป็นรูปล่าสุดของคนรัก นิ้วเรียวเผลอลูบลงบนโทรศัพท์โดยไม่รู้ตัว ตาสวยๆหมองลงจนแทบไม่เปล่งประกายออกมา

 

.

...

 

“ทำไมหน้าเศร้าล่ะ ไม่สมกับป็นนายเลยนะ”  เสียงทุ้มที่ไม่ว่าจะฟังกี่ครั้งก็จำได้ดังขึ้นที่กรอบประตูส่งผลให้คนสวยหันไปมองทันที

 

“โอย~ นั่งเครื่องมาด่วนไปนิด เมื่อยไปหมดแทบไม่ได้พักเลยเนอะ”

 

            คนที่พูดจัดการปิดประตูเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง แรงยุบของโซฟาข้างตัวทำให้สติที่หลุดไปเมื่อกี้ของคนสวยกลับมา และเมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายเต็มตามือเรียวก็เอื้อมไปไล้ตามใบหน้าหล่อเหลานั่นทันที

 

“นี่นายจริงๆใช่ไหมฮัน จริงๆสินะ” เสียงหวานเพ้อออกมาเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากอีกคนได้ไม่ยาก

 

“แน่นอนเลย” มือหนาวางทับบนมือเรียวที่ลูบใบหน้าตนอยู่พร้อมยกยิ้มหล่อส่งไปให้

 

“...”

 

หลังจากนั้นดวงตาคู่สวยที่เบิกกว้างอยู่เพราะตกใจก็กลับปล่อยหยาดน้ำใสๆออกมาแทน ใบหน้าสวยที่ดูเชิดหยิ่งตลอดเวลากลับอ่อนลงเหมือนเด็กน้อยร้องไห้งอแง ร่างบางๆนั้นก็โถมเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นที่คิดถึงทันที น้ำตาก็ไม่สามารถหยุดไหลได้ ดีใจตอนนี้คิมฮีซอลดีใจมากเลย ขอแค่นี้แค่อ้อมกอดอุ่นๆนี้เท่านั้น เขาก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ยอมทุกอย่างยอมทิ้งหน้ากากที่สร้างไว้เพียงเพราะคนๆนี้เท่านั้น ความคิดของคนที่ดูมาดมั่นมาตลอดแต่ตอนนี้ก็ได้แปลงร่างไปเป็นเด็กน้อยงอแงซะแล้ว..

 

“อย่าร้องไห้นะคนดี รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่อยากเห็นน้ำตาของนาย” ใบหน้าที่ซบอยู่ตรงอกขยับขึ้นลงรัวๆเหมือนจะยืนยัน เสียงสะอื้นที่เจ้าตัวกลั้นอยู่ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวพยายามเข้มแข็งมากแค่ไหน

 

“โอ๋ๆ ไม่เป็นไรนะไม่เป็นไร” พูดปลอบไปมือใหญ่ก็ลูบหลังอีกคนไปด้วย จมูกโด่งๆก็กดลงบนกลุ่มผมนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ปากก็ยิ้มไปกับอาการน่ารักๆของคนรักในครั้งนี้

 

.

....

...........

................

 

“นี่ แล้วนายมาได้ไง ไม่เห็นบอกเลยวันนั้น”

            เมื่อสถานการณ์เข้าสู่ภาวะปกติแล้ว คนขี้แยเมื่อกี้ก็เปลี่ยนมาเป็นคนขี้สงสัยทันที เอาแต่ถามเรื่องนี้กับคนรักที่กำลังเดินทำอะไรสักอย่างอยู่ในครัว

 

“ก็ ตารางงานไม่มี เลยมานะ แล้วพอดีตรงกับวันที่อีทึกกลับมาเลยแวะไปเยี่ยมที่หอมาเพราะรู้ว่ายังไงก็น่าจะอยู่กันครบ”  เสียงทุ้มตอบกลับไปเมื่อเดินเอานมสดอุ่นๆมาวางตรงหน้าคนสวยที่ทำหน้าตาตั้งใจฟังได้อย่างน่ารัก

 

ฟอด!

 

“อ่ะ มาหอมแก้มทำไม” เสียงหวานโวยขึ้นทันทีที่รู้สึกตัว

 

“น่ารักเอง นี่คิดถึงมากเลยนะมาหาถึงนี่ กว่าจะขอกุญแจสำรองจากเจ้าหน้าที่ได้อีกเหนื่อยเลย” พูดพร้อมส่งทำหน้าอ่อนแรงเต็มทีแต่มันออกจะดูตั้งใจทำไปนิดหนะนะ

“...” แต่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าคนหล่อจะออดอ้อนยังไง คยสวยก็เอาแต่นั่งก้มหน้าจ้องแต่อก้วนมนั่น ใบหน้าสวยฉายแววคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา และส่งผลให้บรรยากาศในห้องพักตอนนี้ มีแต่ความเงียบทันที

 

.

.....

.........

...........

 

หมับ!

 

“นี่ อย่าเงียบสิครับ” เสียงอบอุ่นพูดขึ้นข้างหูพร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆที่สอดมากจากด้านหลัง

 

“ก็ ไม่รู้จะทำอะไรนี่” พูดจบก็ก้มหน้าหันไปสนใจแก้วนมแทน

 

“ฮีซอล คิดอะไรอยู่บอกได้ไหม....ทำไมคิดถึงจนเศร้าขนาดนี้ไม่บอกกันบ้างล่ะ” เสียงทุ้มติดจะดุเอ่ยถามพร้อมจับคนตัวเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากัน

 

“ก็ กลัวรำคาญนี่ งานนายก็เยอะมากอยู่แล้วนะ” เสียงอ้อมแอ้มแก้ตัวกลับออกไปทำให้อีกคนถึงกับถอนหายใจออกมา ส่วนคนได้ยินก็หน้าเสียไปเรียบร้อยแล้ว นี่เราน่ารำคาญจริงๆใช่ไหมนะ

 

“เงยหน้ามามองกันก่อน เราต้องคุยกันนะ ฉันไม่รำคาญหรอกถ้าเป็นเรื่องของนาย นายอ้อนบ้างมันก็ไม่ผิดหรอกนะ ฉันรอให้นายเรียกร้องให้นายอ้อนอยู่เหมือนกันนะ” พูดไปก็จ้องหน้าอีกคนไปไม่วางตา

 

“อะอืม ขอโทษนะที่ไม่บอก”

 

“อย่าคิดแบบนั้นอีกนะฮีซอล ถ้าเป็นนายฉันจะฟังทุกๆคำขอจากนายนะ”

 

            น้ำเสียงจริงจังที่พูดออกไปทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาทันที ความยินดีความตื้นตันตีขึ้นมาบนอก และเมื่อดวงตาสองคู่สบเหมือนมีแรงดึงดูดทำให้หน้าทั้งสองใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สัมผัสที่แตะลงมาบนเรียวปากทำเอาคนสวยหลับตารับอย่างยินดี ส่วนอีกคนก็รู้สึกโหยหาไม่แพ้กัน มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เขาไม่ได้เจอกันแบบนี้ คิดถึงจริงๆ...

 

.

......

...........

 

“นี่ฮัน ถ่ายรูปกันหน่อยสิ นะ” ตาหวานๆมี่ซ้อนมองทำเอาคนตัวโตไม่กล้าขัดอะไร

 

แชะ!

 

“ฉันเอาลงเป็นรูปคาคาโอะได้ไหม”เสียงถามกล้าๆกลัวๆดังมาจากเจ้าของโทรศัพท์ที่นั่งจ้องเขาอยู่

 

“ตามใจเลย ไม่มีปัญหาอะไรเหรอ” ถึงจะอยากตามใจแต่ก็กลัวคนสวยนี่เดือดร้อนอยู่เหมือนกัน

 

“ไม่หรอก นี่เป็นที่ส่วนตัวของฉันนะ” พูดจบก็ก้มหน้าก้มตาจัดการโทรศัพท์มือถือต่อไป

 

            ท่าทางเหมือนเด็กๆของคนรักที่แทบจะไม่เคยแสดงที่ไหน เผยออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเองทุกครั้ง ความคิดของคนหล่อที่ทำเอาปากยกยิ้มเอ็นดูไม่หยุด มือใหญ่ก็ขยี้บนผมนุ่มเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว และผลที่ได้ตอบกลับก็คือสายตาดุๆจากคนสวยที่ไม่ว่าจะมองยังไงฮันคยองก็ให้ความเห็นว่ามันเหมือนลูกแมวที่พยายามจะขู่มากกว่า เพราะมันน่ารักมากกว่าจะน่ากลัวซะอีกนะสิ

 

            บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยสีชมพู กลิ่นไอของความสุขจากคนทั้งสองลอยฟุ้งอยู่ทั่วห้อง ภาพที่ใครมาเห็นก็คงจะอดยิ้มตามไม่ได้ และก็อาจจะได้คำตอบนะว่าใครกันที่จะทำให้แม่เสือแสนดุอย่างฮีซอล กลายเป็นแมวได้ ก็หนุ่มจีนคนนี้แหละไม่ใช่แค่แมวนะลูกแมวน้อยเลยเชียวล่ะ^^

 

 

 

END!!!

Bonus : 

 



ฮย : *กอดไหล่

ฮซ : กอดทำไมปล่อยเลย*กระซิบ

ฮย : ไม่ได้หรอก เดี๋ยวไปเล่นกับคนอื่นอีก หวง!!

ฮซ : เออ อยากกอดกอดไปเลย กอดให้ตลอดนะ ตาบ้า!*กอดเอวกลับ

 

TaLk : ลง3/8/2014

 ฟิคชั่ววูบมาแล้วววววว เพราะรูปนั้นเลย นี่เพิ่งว่างแต่งตอนสี่ทุ่มกว่าๆ คือไวมาก แต่งปุ๊บลงเลยยังไม่ตรวจอะไรทั้งสิ้น ไว้พรุ่งนี้เช้าจะมาตรวจ พร้อมตอบเม้น ลงโบนัสให้เนอะ คืนนี้ฝันดีกันะทุกคน รักรีดเอดร์ทุกคนเลย รักเอสเจด้วย^^ นี่เพิ่งเห็นว่าแต่งหลายเรื่องแหละทุกคู่เจอกันยกเว้นวอนฮยอกนางมาทางโทรศัพท์ตลอดถถถถถ

            มาแก้คำผิดแล้ว ไม่ว่าจะอ่านกี่รอบก็ชั่ววูบจริงๆให้ตายสิ ฮา ว่าจะไม่แต่งฟิคช่วงนี้แล้วนะแต่ฮันซอลก็ มันเลยคำว่าคู่จิ้นไปแล้วแหละสำหรับมิ้นนั่นคือมิตรภาพเลยนะ อิจฉามิตรภาพแบบนี้จัง เพิ่งสังเกตว่าตัวเองชอบแต่งให้ฝ่ายคนน่ารักคิดมาก แต่ไม่งั้นก็ดราม่าไม่ได้สิเนอะ

            อะไรนะเอสเจได้รางวัลเอ็มเวฟเหรอ โอยยย ต้องวางโครงเรื่องแล้วสินะ T-T

แล้ววันนี้วันฮันฮยอก ถึงจะไม่ได้แต่งคู่นี้แต่ก็ของร่วมฉลองกับทุกคนนะ

HappyHunHyukDay นะ^^

มาตอบเม้นดีก่า(ทำเหมือนมีให้ตอบเยอะ ฮา)

ohhihelloaloha: คู่วอนฮยอกนี่ใส่โมเม้นลงไปซะมิ้นเองยังจะอ้วกเลยถถถถถ ขอบคุณเนอะมาเม้นทุกตอนเลย รัก รัก

PumpkinViLLa: อะไรมาว่าโบนัสเราเลี่ยนแล้วอ่านทำไมมมม มาทวงของแลกกับรางวัลเอสเจอีก ฮืออออ ตะไมแอบทวง*เปิดโซลซารัง แต่เม้นตลอดเลย น่ารักๆ*กอด

                              

 

แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อยยย^^

 




 

ตามฟิค จิกทวงพูดคุย จิ้ม!!^^

            

เพลงหน้าฟิค จิ้ม!



แก้ไข*
แอบมาแก้คำผิดแหละ^^
SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #17 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 23:00
    ยิ่งได้อ่านฟิคไปด้วยห็ยิ่งปริ่ม

    ป๊าาา



    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #17
    0