[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 47 : [RF] Story 26 : I Love You^^ {WonHyuk}End!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 305
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 มิ.ย. 58



 

SF : I Love You {WonHyuk} [RF] #ฟิคสั้นPM

 

            RF คือฟิคที่ตัวละครคือเมมเบอร์ในวงเลยนะคะ ไม่ได้สร้างคาแรคเตอร์ใหม่ เรียลฟิคมั้ง

COCO:']MUSiC CA'fe

 

 

...แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ...

...มันมากมายจนหยุดมันไม่ไหว...

...ไม่รู้ปลายทางเป็นอย่างไร รู้จะจบลงอย่างไร...

 

 

“มากันแล้วๆๆ”

 

“อึนฮยอก ทงเฮมาแล้ว!

 

แชะ แชะ!

 

            เสียงร้องเรียกชื่อสมาชิกทั้งสองคนของวงซุปเปอร์จูเนียร์ดังขึ้นท่ามกลางบรรดาแฟนคลับหลายคนในสนามบินนานาชาติของไต้หวัน

 

            รอยยิ้มน่ารักของทงเฮที่เดินยิ้มมาแต่ไกลทำให้แฟนๆหลายคนหันกล้องไปเก็บภาพเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว แต่อีกไท่กี่วินาทีต่อมาทันทีที่คนที่ทำท่าหลับมาตั้งแต่สนามบินของประเทศบ้านเกิดปรากฏขึ้น ความน่ารักของเจ้าตัวก็ทำเอาหลายคนหันมาสนใจได้ไม่ยาก อึนฮยอกหรือ อี ฮยอกแจ เดินยิ้มให้แฟนคลับหลายคน ที่แม้จะใช้เวลาในการเดินไปขึ้นรถไม่นาน แต่ทั้งสองก็ไม่ทำให้ใครหลายคนผิดหวังเลยสักนิด

 

 

 

            โรงแรมระดับห้าดาวที่ถูกเลือกไว้สำหรับการพักผ่อนของทั้งสองคน ที่ตอนนี้หลังจากคอนเสิร์ตของทั้งคู่จบลง ทงเฮก็กำลังทำตัวเหมือนว่าตัวเองไม่มีห้องพักจนต้องมาแวะเวียนอยู่กับห้องของเพื่อนตัวเล็กที่นั่งจ้องโทรศัพท์นิ่งๆอยู่

 

“นี่ ถ้านายจะนั่งถอนหายใจแบบนี้ โทรไปไหม?”

 

            เสียงของทงเฮดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องพักใหญ่ที่ฮยอกแจกำลังนั่งมองโทรศัพท์เครื่องหรูบนโต๊ะทานข้าวเงียบๆ มือเล็กจิ้มหน้าจอโทรศัพท์ที่มีเคสหลายพระจันทร์สีสวยหลายครั้ง ก่อนดวงตาโตๆจะมองหน้าเพื่อนอย่างงุนงง

 

“สงสัยอะไรล่ะ” ฮยอกแจตอบกลับอย่างทนกับท่าทางเหมือนอยากรู้เรื่องที่เขาคิดอยู่ไม่ไหว ใบหน้าหวานส่ายช้าๆอย่างเหนื่อยใจกับคนที่รอคำตอบจากเขา

 

“นายคิดถึงซีวอนเหรอ โทรไปสิ ไอ้นั่นไม่ว่าอะไรหรอก” เสียงใสยังย้ำความคิดของตัวเองลงไปอีกรอบจนฮยอกแจต้องหันหน้าหนีอย่างไม่อยากสนใจ

 

“อะไรกัน คนรักกันก็ต้องคิดถึงสิ ฉันพูดอะไรผิด ว่าแต่ฉันก็คิดถึงคิบอมพอดี ฉันไปก่อนดีกว่า”

 

            ใบหน้าน่ารักหันมายิ้มจนตาปิด ก่อนจะโชว์สายเรียกเข้าในโทรศัทพ์มือถือที่เป็นเบอร์ส่วนตัวของคิบอมขึ้นมาให้ดู คนขาสั้นวิ่งออกจากห้องเพื่อนสนิทไปอย่างรวดเร็ว จนฮยอกแจส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

 

“ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีสิ”

 

            เสียงหวานบ่นออกมาเบาๆเหมือนจะเป็นการตอบคำถามของเพื่อนที่วิ่งหายไป นิ้วเรียวจิ้มไปบนโปรแกรมทวีตเตอร์ที่มักจะเป็นตัวคลายเหงาซ้ำๆเหมือนพยายามให้มันแสดงความเคลื่อนไหวใหม่ของคนที่ติดตามเอาไว้แทบจะทุก 1นาที

 

“อะไร ไปไหน มาจีน เฮ้ย! ไหนๆ จริงดิ”

 

            ดวงตาหวานเบิกกว้างอย่างตกใจ ทันทีที่เห็นภาพจากแฟนคลับที่ตามถ่ายภาพของซีวอนโดยเฉพาะ มือเล็กเลื่อนดูการสนทนาที่บ่งบอกว่าอีกคนกำลังเดินทางมาประเทศจีนอย่างตื่นเต้น ภาพของคนที่หล่อเข้มในชุดเสื้อยืดที่กำลังเดินอยู่ในสนามบินที่เขาเพิ่งจะจากมาเมื่อวันก่อนกำลังทำให้คนที่คิดถึงตื่นเต้น

 

...หรือว่า จะมาทำงานที่เดียวกัน รายการอะไรเอามาเซอร์ไพร์เนี่ย...

 

“เก็บห้อง ฮยอกแจ ข้าวก็ยังไม่กินเลย ซีวอนมาโดนบ่นแน่เลย”

 

            คนตัวเล็กที่รู้ว่าคนรักกำลังเดินทางมาประเทศจีนเหมือนกันรีบจัดการเก็บข้าวของในห้องพักให้เรียบร้อยอย่างตื่นเต้น รอยยิ้มสวยแต่งแต้มไปทั่วใบหน้าจนฮยอกแจยังไม่เข้าใจกับอาการของตัวเองสักนิด มือเล็กยังจัดการของหลายอย่างถึงแม้นจะรู้ว่าซีวอนจะไม่ได้มาภายในวันนี้ด้วยซ้ำ

 

...แต่ถึงจะมาพรุ่งนี้ ก็ต้องไม่ทำให้ซีวอนห่วงเด็ดขาด เผื่อไปในรายการพรุ่งนี้แล้วตามกลับมา...

 

.

...

.......

..............

 

“นายเป็นอะไร เหนื่อย หิว ง่วง”

 

            หลังจากอัดรายการสุดท้ายในไต้หวันเสร็จ ทงเฮก็ถามเพื่อนที่พอออกจากกองถ่ายก็เงียบลงจนน่าใจหายอย่างเป็นห่วง ดวงตากลมโตมองฮยอกแจที่อยู่ในเสื้อแขนยาวลายม้าที่เจ้าตัวเลือกเองอย่างขอคำตอบ

 

“ไม่มีอะไร ขอพักนะ”

 

            ฮยอกแจหันมาบอกแค่นั้น ก่อนจะเดินแยกตัวไปทางห้องพักของตัวเอง ขาเล็กก้าวช้าๆเหมือนคนไม่มีแรง จนทงเฮยอมปล่อยไปอย่างไม่ได้สงสัยอะไร

 

.

...

 

ตุบ!

            ร่างเล็กที่เพิ่งอาบน้ำจนอยู่ในชุดนอนเรียบร้อยทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงนอนใหญ่เต็มแรง แขนเล็กขดเข้ามากอดตัวเองเอาไว้ เพราะความเย็นของเครื่องปรับอากาศที่เปิดอยู่

 

“สุดท้ายแล้วนะ”

 

            เสียงหวานบ่นเบาๆในเรื่องที่คิดอยู่คนเดียวมาทั้งวัน ท่าทางสนุกสนานที่แสดงออกมาต่อหน้ากล้องหลายตัวในรายการกำลังถูกแทนที่ด้วยดวงตาเศร้าในแบบที่เจ้าตัวพยายามห้ามเอาไว้

 

“หวังว่าจะมีคนรู้นะว่านายบินมาแล้วหายไปไหนกันแน่”

 

            เสียงหวานคาดโทษคนที่โดนพูดถึงอย่างไม่จริงจังนัก มือเล็กเลื่อนดูความเคลื่อนไหวของแฟนคลับในทวีตเตอร์เพื่อหาที่อยู่ที่แน่ชัดของซีอวน แต่กลับสะดุดอยู่กับรูปๆหนึ่ง

 

“วอนเหวิน  ว่ายน้ำเหรอ แต่หุ่นดีจริงแหะ ดีสุดๆเลย”

 

            ฮยอกแจกัดริมฝีปาของตัวเองเบาๆอย่างรู้สึกแปลกๆที่เห็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง และคำแปลภาษาอังกฤษถึงบทสนทนาของทั้งสองคน รวมไปถึงอาการชอบใจของใครหลายคน

 

...เขาไม่ได้โกรธ แต่กำลัง...เห็นความเป็นจริง...

 

            ฮยอกแจยอมรับว่าซีวอนเป็นคนรักที่ดีมาก มากจนตัวเองยังกลัวที่จะเสียไป แต่ในความเป็นจริง ผู้ชายกับผู้หญิงที่คู่ควรก็เป็นอะไรที่ปฎิเสธไม่ได้ และตอนนี้ทั้งคู่ก็กำลังเหมาะสมคู่ควรกัน..

 

 

“อ่า...นายมันโคตรเข้าข้างตัวเองเลยฮยอกแจ ดูซะว่าเขาไปไหน ไปไหนกันแน่”

 

            ภาพล่าสุดพร้อมสถานที่ที่ไม่ใช่ไต้หวันเลยสักนิดทำให้ฮยอกแจรู้ว่าตัวเองตื่นเต้นไปคนเดียว ซีวอนแค่เดินทางไปถ่ายรายการคู่แต่งงาน ที่ทุกครั้งที่เห็นมันฉายออกมาหรือภาพตามที่ต่างๆทั้งรายการทีวี อินเตอร์เน้ต มือเล็กต้องคอยกำกันไว้แน่น ซีวอนให้ดูเพื่อที่จะบอกว่าไม่มีอะไรมากกว่านั้น แต่ทางกลับกัน การที่เห็นภาพแบบนั้น การดูแลเอาใจใส่ที่ฮยอกแจอยากหวงไว้คนเดียวมันก็ต้องใช้ความอดทนมากไม่ต่างกัน

 

“คนชอบคู่นายเยอะก็ดีแล้ว ฮยอกแจอย่างี่เง่านะ”

 

            ฮยอกแจพูดกับตัวเองเสียงเบา ใบหน้าหวานหันไปซบกับหมอนโต มือเล็กเลื่อนผ่านภาพของซีวอนไปเรื่อยๆอย่างแสนคิดถึง

 

 

ฮยอกแจ ฮยอกครับ ฮยอก...

 

            และกว่าจะรู้ตัวอีกที มือเล็กก็จัดการต่อสายหาคนที่คิดถึงอย่างไม่รู้ตัว เสียงทุ้มจากปลายสายที่ดังลอกผ่านมาพร้อมเสียงความวุ่นวายเล็กๆทำให้ดวงตาหวานเบิกกว้าง ก่อนจะเริ่มกรอกไปมาอย่างตกใจ

 

“คือ ขอโทษ ยุ่งอยู่ใช่ไหม ฮยอกไม่ได้ตั้งใจ...” เสียงหวานพูดรัวเร็วอย่างรู้สึกผิดที่โทรมากวนอีกคนในเวลางาน

 

ไม่เป็นไรครับ วอนกำลังเข้าห้องพักอยู่ ฮยอกมีอะไรหรือเปล่า

 

            สิ้นเสียงทุ้มความเงียบก็เข้าปกคลุมคนทั้งคู่ ดวงตาคู่สวยสั่นไหน้อยๆอย่างรู้สึกผิด มือเล็กกำกันเบาๆ ก่อนจะคลายออกช้าๆ เพราะตัดสินใจได้ จมูกโด่งรั้นสุดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

“แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ ถ้ารับฟังเธอคงจะเข้าใจ.................. ให้ฉันนั้นรักเธอต่อไป ขอเธอ..อย่าห้ามกันได้ไหม เพราะจากนี้ ชีวิตของฉัน.....ไม่อาจรักใครได้อีก......”

 

            เสียงหวานแข็งขึ้นอย่างที่รู้ว่าคนร้องต้องพยายามปรับสำเนียงเพื่อคำร้องที่ไม่ใช่ภาษาเกาหลีอย่างตั้งใจ เนื้อเพลงที่ฮยอกแจจำได้จากการซ้อมของซีวอนตอนที่พยายามร้องเพลงไทยเมื่อไม่กี่ปีที่แล้วสะดุดอยู่หลายท่อน แต่ก็พอที่จะจับใจความได้ถูกร้องผ่านสัญญาณโทรศัพท์เบาๆ มือเล็กกำโทรศัพท์เครื่องหรูแน่นอย่างกังวล

 

ฮยอก...

 

“ขอโทษนะซีวอน ฮยอกกำลังน้อยใจ...อึก”

 

            เสียงใสบอกอาการตัวเองให้อีกฝ่ายรู้อย่างไม่คิดปิดบัง ฟันคมกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆเมือรู้สึกว่าอาการน้อยใจกำลังตีขึ้นมาจนอยากจะร้องไห้ออกมาดื้อๆ

 

“ทำงานดีๆนะ เจอกันที่เกาหลีเนอะ”

 

            เสียงใสพยายามปรับให้เป็นปกติพูดกลับคนปลายสายอย่างน่ารัก แต่ใบหน้าหวานกำลังมีน้ำตาสีใสแต่งแต้มช้าๆในแบบที่ฮยอกแจเองก็รีบเช็ดมันทันทีในทุกครั้งอย่างรู้ตัว มือเล็กกำลังจะตัดสายโทรศัพท์แต่เสียงโวยวายที่ดังลอดออกมาทำให้ต้องยกขึ้นมาแนบหูอีกรีบ

 

 

ฮยอกแจ ฮยอกแจ! ห้ามวางนะ ได้ยินไหม เป็นอะไร ร้องไห้ทำไม โถ่เว้ย! ถ้าอยู่ใกล้ๆจะตีให้เข็ด น้อยใจได้จะขอโทษกันทำไม แต่ห้ามร้องไห้ งอนได้ บ่นได้ ห้ามร้องไห้นะ เดี๋ยววอนโทรให้ทงเฮมาอยู่เป็นเพื่อน

 

“ไม่ต้องๆ เลิกแล้วๆ ฮยอกไม่เป็นอะไรแล้ว” เสียงหวานรีบพูดขัดคนที่กำลังโวยวายดังลั่นอย่างตกใจ ดีแค่ไหนที่ซีวอนน่าจะพักอยู่ในห้องเลยไม่มีคนได้ยิน

 

ฮยอกครับ น้อยใจได้โกรธได้ แต่อย่าร้องไห้ได้ไหม ขอร้องล่ะ อย่าร้องไห้ตอนวอนเช็คน้ำตาให้ไม่ได้ได้ไหม...ทนไม่ได้จริงๆ

 

            เสียงทุ้มที่ตอบกลับมาจากปลายสายทำเอาคนที่กำลังร้องไห้เบาๆรีบเช็คน้ำตาอย่างเชื่อฟัง น้ำเสียงอบอุ่นที่กำลังอ้อนวอนทำให้คนที่รู้สึกไม่ดียิ้มออกมาอย่างสุขใจ

 

“ได้ ไม่ร้องแล้วนะ ไปทำงานได้แล้ว ฮยอกจะพักแล้วเหมือนกัน เจอกันที่เกาหลีนะ”

 

เจอกันครับ พักเยอะๆนะ พรุ่งนี้เช้าจะโทรหาอีกรอบนะครับ

 

            รอยยิ้มแสนสวยปรากฏขึ้นแทนใบหน้าคิดมากเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า ใบหน้าหวานยิ้มให้กับคนปลายสายที่เพิ่งจะตัดการติดต่อกันไปอย่างรู้สึกสบายใจขึ้นมา ดวงตาหวานปิดลงช้าๆอย่างต้องการการพักผ่อน

 

...ฮยอกแจบ้า คิดอะไรคนเดียวขนาดนั้น ซีวอนห่วงขนาดนี้ ยังจะคิดแง่ร้ายอีกนะเนี่ย...


...แค่รู้ว่าฉันรักเธอ รู้แค่ว่าฉันรักเธอ เมื่อรบฟังเธอคงจะเข้าใจ ให้ฉันนั้นรักเธอต่อไป ขอเธออย่าห้ามกันได้ไหม เพราะจากนี้

ชีวิตของฉันไม่อาจรักใครได้อีก...

 

 

Talk: ลง 9/06/15

            แหะๆ ยังจะมีใครจำได้ไหมเนี่ย ขอโทษที่แอบพาดพิงวอนเหวินนะคะ มิ้นไม่ได้ไม่ชอบนะคะ แต่วันนี้เยอะมากอ่า มันเลยงอแงเฉยๆ เลยให้ฮยอกงอแงแทน คือสดร้อนๆตอนสามทุ่มครึ่งได้มั้งคะ เพิ่งกลับจากฝึกงานมา ส่วยเรื่องอื่นที่ค้าง ขอโทษจริงๆค่ะ อาทิตยืที่แล้วมิ้นป่วยหนัก วันนี้ดีขึ้นนิดนึงก็มาแอบทำอันนี้อีก ถ้าพรุ่งนี้กลับมาไวจะต่อให้เลยนะคะ ขออนุญาตยกยอดไปตอบเม้นตอนหน้าเนอะ^^ นอนแล้วค่ะยาเอาไว่อยู่แล้ว               

                                     แท็กนี้ ขอคู่ได้นะ #ฟิคสั้นPM

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักคนอ่าน รักเอสเจสุดๆเลย

            ปล. #ฟิคเด็กฟาร์ม  เปิดจองแล้วนะ! จิ้ม!

            ใครคิดถึงฮยอกกับยามี่ยอมี่ #ฟิคเด็กฟาร์ม ค่ะ  คุณดาราที่ไปถ่ายรายการกับเจ้าของฟาร์มหน้าหล่อซีวอน! ไปอ่านกันได้นะคะ ลงมาครึ่งทางแล้ว^^ (ปกจ้าาา)

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #269 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2558 / 18:26
    โอ๊ยเบาหวานขึ้น  แหมวอนรักฮยอกขนาดนั้นจะนอกใจได้ไงล่ะ   มาต่อไวๆๆๆๆๆๆเน้อ
    #269
    1
  2. #268 wonhyukza (@wonhyukzaa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 20:52
    ไม่เห็นจะชอบเลย วอนเหวิง ไรนั้น
    #268
    1
  3. #267 บัว บัว'วว (@love_story) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 10:47
    บอกเลยตอนนี้เขินมากกกก อยากเป็นฮยอกให้ซีวอนมาเช็ดน้ำตาให้เลย~~~
    #267
    1