[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 42 : Story 21 : My Valentine {WH,KM,KH,HC,KT,YR}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ก.พ. 58




cr:bigmusic

SF: My Valentien {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

 

            มาแล้วคะ เกือบหมดวันเลยยยย อ่านทอร์คนะ จะแปะโอพีวีไว้ให้ด้วยแหละๆ

 

 

 

"ดอกกุหลาบสีส้ม" 
สื่อให้เห็นถึงความสดใส ความเป็นตัวของตัวเอง ของผู้รับ

เมื่ออยู่ใกล้แล้วทำให้รู้สึกอบอุ่น

และยังบ่งบอกความในใจถึงความรักและสิ่งที่ผ่านมาด้วย

 

 

 

“ทึกกี้อ่า!

 

            เสียงหวานใสของ คิม ฮีชอล ดังลั่นไปทั่วบ้านหลังเล็ก ตาคู่สวยมองหาเจ้าของชื่อที่ตัวเองเรียก จนได้เห็นภาพที่น่าเจ็บใจที่สุด

 

...ก็ไอ้หมีตัวโตมันนั่งกอดเพื่อนเขาอยู่นะสิ มันน่าไหมล่ะ...

 

“ทึกกี้อ่า”

 

“มีอะไรหรือเปล่าฮีชอล วันนี้นายไม่ได้นัดฮันไว้เหรอ” อีทึกที่ผละตัวเองออกห่างจากคังอินก็หันมาถามอย่างสงสัยตามนิสัยของเจ้าตัว

 

“ก็ฮันยังไม่มา ก็เลยแวะมาหานาย...แต่ไอ้หมีตัวโตนี่บังอาจมากนะที่มากกอดนาย”

 

            คนหน้าสวยพูดกับเจ้าของฉายาหมีตัวโตอย่างคังอิน ก่อนที่จะทำหน้าอ้อนๆส่งให้อีทึก อย่างที่อีทึกรู้ว่า..ตอนนี้คิมฮีชอลเกิดอาการหวงเพื่อนอีกแล้ว

 

...ก็ใครใช้ให้คังอินมาทำเพื่อนเขาเสียใจก่อนล่ะ บอกไว้ก่อนว่าไม่เลิกหวงง่ายๆหรอกนะ...

 

“เอาหน่า ว่าแต่นายกินอะไรมาหรือยังฮีชอล เอาอะไรไหม” คนตาสวยที่โดนเพื่อนหวงได้แต่บอกปัดอย่างน่ารัก ก่อนจะเดินไปหาอะไรมารับแขกของวันนี้

 

“ไม่เอาแล้ว กินมาเรียบร้อย” ฮีชอลตอบกลับอย่างน่ารักก่อนที่จะหันมาส่งสายตาไม่ค่อยเป็นมิตรให้กับคนที่นั่งตรงข้าม

 

“มีอะไรกับฉันหนักหนาฮีชอล” คังอินที่นั่งเงียบมานานถามขึ้นอย่างพยายามใจเย็น ก็รู้น่าว่าเขาผิดที่เคยทำอีทึกน้อยใจบ่อยๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่ใช่แล้วนะ

 

“ก็ไม่มีหรอก หมั่นไส้คนใจร้าย ทำทึกกี้ร้องไห้”

 

            คำพูดที่แทงใจดำของฮีชอลทำให้คังอินได้แต่เงียบไป ดวงตาคู่คมมีแววเสียใจออกมา จนฮีชอลรู้สึกผิดขึ้นมาเมื่อพูดออกไปแบบนั้น

 

“เอ่อ ฉันขอโทษน่า อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เดี๋ยวทึกกี้ก็ห่วงหรอก”

 

“แต่ที่นายพูด ก็ถูกนะ”

 

            คำตอบจากคังอิน ทำให้ฮีชอลเริ่มรู้สึกผิด ก็ในวันแบบนี้ยังไงเขาก็ยังไม่อยากให้เพื่อนไม่มีความสุขหรอกนะ

 

“ฮีชอลครับ ทำไมหนีมาหาอีทึกล่ะ”

 

            เสียงทุ้มของฮันคยองเรียกคนตัวเล็กเสียงดังจนฮีชอลได้แต่สะดุ้งตัวน้อยๆ

 

“อ่อ..คือว่า..”

 

“ถ้าอีทึกไม่โทรไปบอกผม ตอนนี้ผมก็ยังหาคุณไม่เจอนะ โกรธอะไรฮันเหรอครับ” น้ำเสียงง้องอนของคนมาใหม่ เรียกความสนใจจากคนที่นั่งอยู่ ก่อนจะมองเลยไปเจออีทึกที่ยืนยิ้มอย่างโล่งใจ

 

...ก็แค่เห็นหน้าตาแบบนั้นของฮีชอล เขาก็พอรู้แล้วล่ะว่าเพื่อนต้องน้อยใจอะไรคนรักมาแน่ๆเลย...

 

“หรือโกรธที่วันนี้ผมลืมว่าเป็นวันอะไร หืม?” อ้อมกอดอุ่นๆของฮันคยองที่กอดคนหน้าสวยแน่นๆ ทำให้ฮีชอลได้สายตาล้อเลียนจากเพื่อนรักกลับมาแทน

 

“ไม่ใช่ซะหน่อย...” เสียงหวานตอบเบาๆ ก่อนที่จะหันมาซุกหน้ากับอกคนข้างหลังอย่างอายๆกับสายตาคนอื่น

 

“ฮันไม่ลืมหรอกนะว่าวันนี้นะ....เป็นวันครบรอบของพวกเรา” ฮันคอยงพูดอย่างอ่อนโยน ท้ายประโยคก็ก้มลงกระซิบให้คนในอ้อมกอดได้ยินเพียงคนเดียว

 

“เอาเป็นว่าเรากลับกันดีกว่าเนอะ อีทึกกับไอ้คังจะได้พักผ่อนกัน” ฮันคยองถามความเห็นของคนรักที่อ้อนๆอยู่ในอ้อมกอด ก็ได้รับการตอบรับเป็นการพยักหน้าเบาๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันกับฮีชอลไปแล้วนะ ลาละ”

 

            ฮันคยองบอกลาก่อนที่ทั้งสองจะเดินออกไปจากบ้านหลังเล็ก มือสองข้างก็จับกันแน่น จนอีทึกได้แต่มองตามอย่างดีใจไปกับเพื่อนรักที่เจอคนที่รักมากขนาดนี้

 

.

...

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าคังอิน”

 

            อีทึกถามอย่างห่วงใย เมื่อหันมาเห็นคนรักนั่งนิ่งไป ตาคมเหมือนเหม่อลอยเพียงแปปเดียวก่อนที่จะรีบหันมาตามเสียงเรียก

 

“อีทึกครับ”

 

“อือ มีอะไรเครียดขนาดนั้นเชียว”

 

            อีทึกนั่งลงบนตักใหญ่อย่างเคยชิน เมื่อเห็นแขนใหญ่นั่นกางออกเพื่อรอรับ ก่อนจะหันหน้ามาถามอีกคนอย่างห่วงใยเหมือนเดิม

 

“วันนี้ไม่ได้ไปไหนเลย น้อยใจไหมครับ” เสียงทุ้มถามอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเกยคางไว้บนไหล่เล็กอย่างแสนรัก

 

“ไม่หรอก ก็พรุ่งนี้คังก็ไม่ว่างแล้ว ทึกกี้ไม่อยากให้คังเหนื่อยหรอกนะ หยุดก็จะได้พักผ่อนไง” อีทึกตอบอีกคนอย่างน่ารัก ก่อนจะกอดคนรักเบาๆ

 

“ไม่น้อยใจใช่ไหม”

 

“ไม่เลย”

 

“ไม่ร้องไห้นะ”

 

“หือ? อย่าคิดมากสิ ฉันรักคังอินนะ รักมากๆเลย ห้ามคิดมากนะ” อีทึกตอบคนที่ดูคิดมากตามความเป็นจริง ..ต่อให้เมื่อก่อนคังอินจะทำเขาร้องไห้บ่อยแค่ไหน แต่ตอนนี้ เวลานี้ เขารู้แค่รักคังอิน...

 

“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่รักฉัน ฉันรักทึกกี้นะ”

 

            อ้อมกอดใหญ่ๆกอดแน่นๆเหมือนจะย้ำกับคนที่นั่งอยู่ ก่อนที่จะยิ้มให้คนรักอย่างอ่อนโยน ยิ้มที่ดูมีความสุขของทั้งสองคนถูกส่งออกมาทำลายบรรยากาศมืดมนก่อนหน้าได้เป็นอย่างดี

 

...ในชีวิตของคนรัก ก็คงมีบ้างที่จะต้องจอกับเรื่องเสียใจ แต่อยู่ที่ว่าคุณเลือกที่จะจมอยู่กับมันหรือทำให้มันดีขึ้นมากกว่าเก่ากันล่ะ...

 

 

 

 

"ดอกกุหลาบสีม่วง" 
สื่อให้เห็นถึงรักแรกพบ.....

 

 

            ในเช้าเวลาเช้าของโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดัง ในวันวาเลนไทน์หรือวันแห่งความรักของใครหลายคนๆ ตอนนี้สี่เพื่อนซี้กลับนั่งจับกลุ่มคุยกันเสียงดัง เสื้อตรงช่วงหน้าอกกลับมีสติ๊กเกอร์รูปหัวใจเล็กๆแปะกันอยู่ตามที่แลกกับเพื่อนในห้องเรียน ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่อาจารย์ทั่วไปเห็นแทบทุกปี

 

 

“ทุกคน ตอนนี้เราก็อยู่ปีสุดท้ายของม.ปลายแล้วนะ จะปล่อยให้วาเลนไทน์นี้ผ่านไปแบบนี้เหรอ”

 

 

            เสียงของทงเฮดงขึ้นกลางวงสนทนา เรียกให้ฮยอกแจ เรียวอุคและซองมินหันมามองอย่างสนใจ

 

...ก็ถูกของทงเฮ เพราะความจริงแล้วอีกแค่อาทิตย์เดียว พวกเขาก็จบจากที่นี่แล้วล่ะ...

 

“นายจะบอกอะไรห๊ะ ปลาบ๊อง” ฮยอกแจถามเพื่อนจอมซื่อบื้อถามกลับกวนๆ ก่อนจะมีแรงสนับสนุนจากเรียวอุคและซองมินโดยการพยักหน้า

 

“ก็ ก็นะทั้ง คยูกับมินนี่ เยซองกับอุคกี้อีก ยังไงปีนี้ฉันต้องหาแฟนให้ได้ จะได้เลิกอิจฉาพวกนายสักที” ทงเฮบอกอย่างมุ่งมั่น มือเล็กกำแน่นอย่างตั้งใจ จนเพื่อนที่มองอยู่ไม่กล้าที่จะหัวเราะ

 

“มันหาง่ายหรือไงเล่า ตั้งแต่โตมานะ ฉันยังไม่เคยเจอคนที่ทำให้ใจเต้นแรงเลย” ฮยอกแจตอบกลับอย่างไม่คิดอะไร ก็ทงเฮนะมันกำลังมีความรักอยู่เป็นปีๆแล้วด้วยแต่ไม่ยอมบอกคนนั้นเขาสักที ส่วยฮยอกแจคนนี้ยังไม่ชอบใครสักคนเลยนะสิ มันหายากจะตาย

 

“นายอาจจะเจอรักแรกพบภายในวันสองวันนี้ก็ได้นะ เชื่อสิ” ทงเฮยังไม่หยุดโน้มน้าวฮยอกแจเรื่องความรัก ก็นะ เผื่อฮยอกแจจะชอบใครขึ้นมาบ้าง

 

“จะทำอะไรก็ตามใจเถอะ เพราะตอนนี้ ทั้งมินนี่อุคกี้เนี่ย เขามีคนมารับแล้ว” ฮยอกแจพูดขัดเพื่อน ก่อนจะมองไปทางที่คยูฮยอนและเยซองเดินเข้ามา ทั้งสองต่างเป็นที่สนใจของคนอื่นๆเพราะรูปร่างหน้าตาและความสามารถที่โดดเด่นด้านการร้องเพลงทั้งคู่ ก็นักร้องสุดหล่อของโรงเรียนทั้งสองคนเลยนิ...ไม่มีคนมองก็แปลกแล้ว...

 

“เอ่อ พวกนายฉันไปก่อนนะ” ซองมินพูดขึ้นมา ก่อนที่จะเดินไปหาคนรักที่เดินเข้ามาใกล้ คยูฮยอนยิ้มให้ทุกคนอย่างใจดี ก่อนจะจูงมือคนตัวน่ารักออกไปด้วยกัน

 

“ฉันก็ขอพาอุคกี้ไปแล้วนะ” เยซองที่ดินตามมาทีหลังพูดขึ้น ก่อนจะจูงมือเรียวอุคเดินหายไปอีกคู่หนึ่ง

 

.

...

 

“แล้วนายจะไปไหนล่ะนั่น” ฮยอกแจที่เห็นว่าอยู่ดีๆทงเฮก็รีบร้อนลุกขึ้นถามออกไปอย่างแปลกใจ

 

“ไปทำตามที่พูดไงเล่า นายก็กลับบ้านดีๆล่ะ” ทงเฮพูดแค่นั้น ก่อนที่ขาสั้นๆของเจ้าตัวจะวิ่งออกไปอีกทาง...ทางชมรมบาสซะด้วย..

 

.

....

.........

............................

 

“ซองมินมาที่นี่ทำไมหรอ”

 

            เสียงของโจว คยูฮยอน เจ้าของหน้าตาหล่อเหลา ถามคนรักอย่างแปลกใจ เพราะตอนนี้ซองมินพาเขามาที่ห้องชมรมดนตรีนะสิ ถึงปกติเขาจะมาบ่อยๆก็เถอะ แต่ซองมิน..

 

“คือว่า มินมีอะไรให้คยูด้วยล่ะ นั่งก่อนนะๆ”

 

            เสียงหวานพูดอย่างอายๆ ก่อนจะพาคนรักไปนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่ คีย์บอดสีดำถูกนำมาวางไว้ตรงข้ามกับคนรักรูปหล่อที่นั่งทำหน้าสงสัยอยู่ และซองมินก็เริ่มที่จะ...

 

마음은 그대를 듣죠 머리부터 발끝까지
แน มาอึมมึน คือแดรึล ทึดจโย มอรีบูทอ พัลกึดกาจี
หัวใจของฉันมันรับฟังเธอ ตั้งแต่ศีรษะไปจบลงที่ปลายเท้า

 

친구들 나를 놀려도 가슴은 모두 그대만 들려요
ชินกุดึล นารึล นลรยอโด แน คาซึมมึน โมดู คือแดมาน ทึลรยอโย
ถึงเพื่อนๆ จะล้อฉัน หัวใจของฉันทั้งหมดมันฟังแต่เธอ

 

하나 그대가 웃죠 숨이 멎을 것만 같죠
ฮานา ทุล เซด คือแดกา อุดจโย ซุมมี มอดจึล กอดมาน กัดจโย
หนึ่ง สอง สาม เธอยิ้ม เหมือนกับว่าลมหายใจฉันสะดุดไปเลย

 

그대 얘기를 담아서 매일 사랑한다 키스하죠
คือแด แยกิรึล ทัมมาซอ แมอิล ซารังฮันดา คิสึฮาจโย
อาจจะเป็นเพราะคำพูดของเธอ ฉันจะจูบเพื่อบอกว่ารักเธอทุกๆ วัน

 

영원히
ยองวอนฮี
ตลอดไป

 

I love you love you love you

 

            เสียงร้องเพลงที่เป็นเพลงของคยูฮยอนเองดังขึ้นเบาๆคลอไปกับเสียงคีย์บอร์ดที่เจ้าตัวเล่นเอง มันจะไม่แปลกใจเลย ถ้าตอนนี้คนที่ยืนร้องคือ อี ซองมิน ที่แทบจะไม่ยอมร้องเพลงเลยด้วยซ้ำ แต่กลับมายืนร้องเพลงให้เขาฟังในแบบน่ารักขนาดนี้  น่ารักมากจริงๆ

 

 

หมับ

 

ฟอด!

 

“น่ารักมากๆเลยครับ ว่าแต่ไปแอบฝึกมาตอนไหนเนี่ย” คยูฮยอนให้รางวัลด้วยการหอมแก้มนุ่มแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวคนที่ยืนหน้าแดงอยู่ตรงหน้า เสียงทุ้มพูดขึ้นมาอย่างมีความสุข

 

...ก็ซองมินร้องเพลงของเขาเลยนะ น่ารักจริงๆ...

 

“คือ คนในชมรมคยูนะแหละ มินมาของให้ช่วย แต่มันอาจจะยังไม่ดีมากเท่าไหร่นะ แต่มินตั้งใจนะ”

 

ฟอด!

 

“ดีที่สุดแล้วครับ น่ารักมากๆ คยูชอบมากๆเลย” คยูฮยอนพูดอย่างดีใจก่อนที่จะก้มลงมองคนในอ้อมกอดอย่างแสนรัก

 

“รักนะ/รักนะ ฮะฮะ”

 

สองเสียงที่บอกรักออกมาพร้อมกัน ทำให้ทั้งคู่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ดวงตาสองคู่ส่งผ่านความรักถึงกัน จนสุดท้ายก็เป็นคยูฮยอนเองที่ทนไม่ไหว กดจมูกลงบนแก้มนุ่มๆไปอีกรอบ

 

....บางที การที่ทำอะไรที่ไม่เคยทำ ต่อให้มันจะออกมาไม่ดีมาก แต่เพราะความตั้งใจที่แสดงออกมา ก็ทำให้ คนได้รับมีความสุขที่สุดแล้ว...

 

.

.....

................

.............................

....................................

 

“จะพาไปไหนอ่ะ” เรียวอุคที่เดินตามคนรักออกมา ถามขึ้นอย่างแปลกใจ ก็ตอนนี้ เยซองยังไม่ยอมบอกเลยว่าจะไปไหนนะสิ

 

“ถึงแล้ว แต่เดี๋ยวผมมานะ อุคกี้ยืนรอก่อนนะ” เยซองพูดแค่นั้นก่อนจะวิ่งออกไปอีกทาง

 

            คนตัวเล็กที่ยืนอยู่กลางสวนสาธารณะ ได้แต่ยืนมองไปรอบๆเพื่อรออีกคน ความสดชื่นของลมเย็นๆที่พัดมา และความร่มรื่นของที่นี่ทำให้เรียวอุคอารมณ์ดีได้ไม่ยาก

 

“พี่คะๆ นี่ค่ะ” เสียงเล็กๆของเด็กผู้หญิงตัวน้อยดังขึ้น พร้อมๆกับแรงกระตุกที่ปลายขากางเกง มือป้อมส่งลูกโป่งอัดก๊าสสีสวยหลายลูกมาให้คนตัวเล็ก จนเรียวอุคได้แต่รับไว้

 

“ให้พี่ทำไมคะ”

 

“...”

 

            เด็กหญิงตัวน้อยไม่ตอบ แต่กลับวิ่งหายไปอีกรอบ ก่อนที่จะกลับมาพร้อมกับลูกโป่งจำนวนไม่น้อยไปกว่ารอบแรก

 

            มือป้อมส่งลูกโป่งทั้งหมดให้คนตัวเล็กตรงหน้า จนตอนนี้เรียวอุคเริ่มที่จะมองด้านหน้าลำบากขึ้นแล้วล่ะสิ

 

“ให้พี่ทำไมคะ” เรียวอุคยังคงถามคำถามเดิน จนได้รอยยิ้มไร้เดียงสากลับมา

 

“เดี๋ยวพี่ก็รู้คะ ไปแล้วนะคะ” เสียงเล็กๆพูดอย่างร่าเริง ก่อนที่สองขาป้อมๆจะพาตัวเองวิ่งออกไป

 

.

...

 

“ไปไหนนะ” เรียวอุคที่เริ่มยืนรอเยซองมาสักพัก มือเล็กๆก็กำสายลูกโป่งเกือบยี่สิบลูกเอาไว้อย่างลำบาก

 

“เรียวอุคครับ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเรียกจากทางด้านหน้า ทำให้คนตัวเล็กพยายามจะเอาลูกโป่งหลบไปอีกทาง...ถ้าไม่ติดที่...

 

เยซองจับมันเอาไว้ที่เดิมนะน่ะ

 

“รักนะครับ”

 

            เยซองพูดแค่นั้นก่อนที่มือใหญ่จะปลดลูกโป่งสีสวยให้ลอยขึ้นฟ้าไปเบาๆ ทำให้เห็นใบหน้าหล่อที่ส่งยิ้มอย่างอบอุ่นกลับมาให้ และลูกโป่งลูกสุดท้ายที่เยซองยังถือเอาไว้

 

“ขอบคุณที่ยอมมารักกันนะ”

 

            เยซองบอกรักอีกรอบ ก่อนที่จะยื่นลูกโป่งลูกสุดท้ายให้คนตัวเล็ก แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้น้ำตาที่เกิดจากความดีใจ ตกใจของเรียวอุคไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

“ขอบคุณเหมือนกัน รักเยซองนะ”

 

            เสียงหวานพูดออกมาอย่างมีความสุข คนตัวเล็กกอดคนตรงหน้าที่รอรับเอาไว้ อีกมือก็กำปลายเชื่อของลูกโป่งสีสวยแน่น

 

            แหวนทองเงินวงเล็กที่ผูกอยู่ตรงปลายสายลูกโป่ง ทำให้เรียวอุคได้แต่มองเยซองอย่างขอบใจ

 

....ขอบใจมากๆจริงๆ ที่ทำเพื่อเขาขนาดนี้...

 

.

...

...........

..................

 

ทงเฮที่แยกจากเพื่อนออกมาเพราะใครอีกคนก็รีบร้อนเดินตามไป แต่อาจจะเพราะขาสั้นๆของเจ้าตัว ทำให้สุดท้าย คนตัวสูงที่ตัวเองเดินตามก็หายไปจากการมองเห็น

 

...หายไปไหนนะ คิบอม..

 

            ทงเฮหันซ้ายหันหวาอย่างหงุดหงิดตัวเอง ก็เขานะตั้งใจมากๆๆเลยล่ะ ว่าจะมาคุยกับคิบอมให้ได้ ก็เล่นแอบชอบคิบอมมาตั้งสองปีแล้วนะ ถ้าไม่บอกวันนี้ ก็ไม่รู้จะบอกตอนไหนแล้ว...

 

“หายไปไหนแล้ว โอย นี่จะไม่ได้บอกจริงๆใช่ไหมเนี่ย” คนตัวเล็กนั่งลงกับพื้นอย่างหมดหนทาง เขาผิดเองล่ะที่คิดช้าไป โอย หมดกัน

 

 

 

“นี่ นั่งทำอะไรอยู่”

 

“เฮ้ย!...”

 

            ทงเฮได้แต่สะดุ้งอย่างตกใจ เพราะอยู่ดีๆคนที่ตัวเองเดินตาม...กลับมานั่งลงข้างๆซะอย่างนั้น เสียงทุ้มที่เขาชอบได้ยินเวลาคิบอมคุยกับเพื่อน ก็ถามเขาอย่างสงสัย

 

“เอ่อ..คือ..”

 

“ก็เห็นเดินตามมา ก็คิดว่าจะเดินตามไป...ด้วยกันมากกว่านี้”

 

            ใบหน้าหล่อของคิบอมเริ่มมีสีแดงน้อยๆหลังจากพูดคำพูดทุกอย่างจบ ทงเฮหันมามองคนที่พูดแล้วนิ่งไปอย่างต้องการคำตอบ

 

...ถ้าเขาไม่ได้เข้าข้างตัวเองมากไป เมื่อกี้คิบอมกำลัง..สารภาพรักเขาอยู่เหรอ...

 

“นายชอบฉันเหรอ” ทงเฮถามออกไปอย่างตกใจ คำพูดสั้นๆที่แทบจะไม่ได้ผ่านการคัดกรอง ส่งผลให้คนพูดหน้าแดงขึ้นมาเองซะอย่างนั้น

 

“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ”

 

“ชอบ..ได้ไงอ่ะ นายยังไม่รู้จักฉันเลยนะ” ทงเฮถามอย่างสงสัย ตาโตๆเพ่งมองอีกคนอย่างต้องการคำตอบ

 

 “รู้จักสิ ทงเฮ คนที่คอยมาวนเวียนใกล้ๆฉัน มาเล่นบาสในโรงยิมบ่อยๆจนน่าสงสารเวลานายเหนื่อย ที่จริงทีแรกฉันก็ไม่ค่อยสนใจหรอก แต่ไม่รู้เมื่อไหร่ฉันมองหานายตลอด จนมารู้ว่า..ที่นายยอมมาเล่นบาสบ่อยๆอาจจะเพราะชอบฉัน..”

 

“...”

 

“แต่ก็ไม่อยากคิดไปเองไง เลยว่าวันนี้จะบอกกับนาย แต่นายดันเดินตามาไม่ทันซะนี่”

 

“ก็นายเดินเร็ว” เสียงหวานของคนที่อายไปกับประโยคธรรมดาพวกนั้น แก้ตัวกลับเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคน

 

“สรุปเลยนะ ฉันรักนาย...เราคบกันนะ”

 

            คำพูดที่เอาแต่ใจนิดๆของคิบอม สร้างความตกใจให้กับทงเฮ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะพยักหน้าช้าๆอย่างตกลง จบด้วยร่างทั้งร่างโดนรั้งไปกอด ในแบบที่ทงเฮก็กอดตอบอย่างเต็มใจเลยล่ะ

 

...ก็นะ ตามชอบมาตั้งนาน ถ้าไม่ตกลงไป มีหวังฮยอกแจบ่นว่าโง่แน่ๆ...

 

.

.....

..........

......................

.................................

 

“แย่แล้วฮยอก เย็นขนาดนี้แล้วเหรอ”

 

            เสียงหวานของฮยอกแจดังขึ้นในห้องชมรมเต้น ใบหน้าหวานที่มีเหงื่อจากการเต้นที่เพิ่งจบไปแสดงอาการตกใจมาไม่ต่างจากคำพูดของเจ้าตัว

 

...ก็ตั้งแต่ตอนเย็นที่ทุกคนแยกกันกลับไป เขาก็หาอะไรทำแล้วก็จบที่เต้นเหมือนเดิม...แต่ดันเพลินจนเย็นขนาดนี้นะสิ โอย แม่จะบ่นไหมเนี่ย...

 

.

...

......

 

ตึก ตึก ตึก

 

“ว้าก!

 

            เสียงใสของฮยอกแจดังขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเขาวิ่งลงบันไดมาอยู่ดีๆ รองเท้าผ้าใบคู่ใจ ดันเชือกหลุด...จนตอนนี้ เขาเลยมานั่งแปะอยู่บนพื้นนะสิ

 

“อูย เจ็บชะมัด” ฮยอกแจบ่นเสียงเบา ก่อนที่จะค่อยๆจับราวบันไดเพื่อพยุงตัวเองขึ้น

 

“โอ๊ย!”  ฮึ๋ย จะว่าเขาเหมือนนางเอกนิยายก็ได้นะ ที่ลุกแล้วล้มลงมาแบบนี้ แต่ตอนนี้ขามันเจ็บจริงๆนะสิ ก็เล่นตกลงมาตั้งหลายขั้น..

 

“จะกลับยังไงเนี่ย..เฮ้ย!” ฮยอกแจร้องขึ้นอย่างตกใจ เพราะอยู่ดีๆก็มีคนมีพยุงเขาจากด้านหลัง...หวังว่าเขาจะไม่โดนผีอำนะ ฮือ..

 

“อ้าว เจ็บขนาดนั้นเลยหรอ นั่งดีๆก่อนสิ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้ฮยอกแจหันไปมอง ก่อนที่ฮยอกแจจะยืนนิ่งยอมให้อีกคนพาไปนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ

 

“วิ่งลงมาไม่ระวังเลยนะ ถ้าฉันไม่มาเห็นจะเป็นยังไง” คนตรงหน้าดุคนตัวเล็กที่นั่งมองอย่างงงๆไม่หยุด

 

“เอ่อ ใครอ่ะ” ฮยอกแจถามอย่างสงสัย หน้าตาน่ารักมีแววเกรงใจคนที่ช่วย เพราะตัวเองเหมือนถามอะไรแปลกๆออกไป

 

“...”

 

“เฮ้ยๆ ฉันทำเองก็ได้นะ”

 

            นอกจากคนหล่อตรงหน้าจะไม่ตอบคำถามแล้ว ยังก้มลงผูกเชือกรองเท้าที่เป็นสาเหตุให้เข้าที่ ก่อนที่จะเงยหน้ามาส่งยิ้มให้คนที่นั่งอยู่

 

“เอาล่ะ เรียบร้อย กลับบ้านกันเถอะ ขึ้นมา”

 

            เสียงทุ้มพูดเท่านั้นก่อนจะหันหลังให้อีกคน มือใหญ่ตบเบาๆบนหลังตัวเอง

 

...ความจริงฮยอกก็ไม่อยากขึ้นหรอกนะ แต่สภาพเขาตอนนี้ก็ช่วยตัวเองไม่ได้นะสิ...

 

 จนฮยอกแจค่อยๆขึ้นไป ขาเล็กถูกจับไว้ทันทีเพื่อกันคนบนหลังล่วงลงมา

 

...แต่ว่าคนๆนี่ตัวใหญ่จริงๆนะ ยิ่งฮยอกขี่หลังอยู่ยิ่งรู้เลย ตอนนี้ฮยอกต้องเหลือตัวนิดเดียวแน่เลย....แต่ตัวอุ่นสุดๆเลยล่ะ...

 

            ใบหน้าหวานของคนด้านหลังค่อยๆเอนซบลงมาอย่างเผลอตัว เปลือกตาบางหลับพริ้มเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาจากคนตรงหน้า อุ่นสุดๆเลยล่ะ

 

.

...

.....

 

            ตลอดระยะทางที่เดินกลับบ้าน ไม่มีใครพูดอะไรกันอีก นอกจากเสียงหวานๆที่คอยบอกทางเดินเป็นระยะ ดีที่ว่าบ้านของฮยอกแจอยู่ใกล้โรงเรียนมาก ทำให้ไม่นาน คนตัวเล็กก็นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ในบ้านอย่างเรียบร้อย

 

“ขอบคุณนะ...นาย..” เสียงหวานพูดเบาๆ ก่อนจะเว้นให้อีกคนพูดบ้าง และหวังว่าจะรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

 

“อืม ไม่เป็นไร ไปนะ” คนตัวใหญ่พูดแค่นั้น ก่อนที่จะส่งยิ้มหล่อมาให้อีกรอบ...ยิ้มที่ฮยอกแจรู้สึกแปลกๆไปกับมัน

 

            คนตัวใหญ่เดินกลับไปด้านนอกเมื่อเห็นว่าแม่ของฮยอกแจเอากล่องปฐมพยาบาลมาแล้ว เลยโค้งลาก่อนจะกลับออกไป

 

“นี่นาย...จะไม่บอกชื่อเหรอ”

 

            เสียงเล็กที่ตะโกนถามขึ้นมา ทำให้คนที่กำลังเดินหยุดอยู่กับที่ ใบหน้าหล่อหันมาส่งยิ้มในแบบที่ฮยอกแจเพิ่งรู้ตัวว่าแพ้ทางรอยยิ้มนั้น

 

“ซีวอน....ชเว ซีวอน”

 

            เสียงตอบกลับดังขึ้น ก่อนขายาวจะพาร่างของตัวเองเดินกลับไป ทางฝั่งคนที่ได้คำตอบก็มองตามหลังกว้างๆของคนที่ช่วยเหลือเขาเอาไว้

 

...อ่า หลังกว้างน่าซบจัง...

 

            ความคิดน่าอายที่ฮยอกแจรีบปัดไล่มันออกไป แต่เหมือนจะเป็นไปได้ยาก เพราะหน้าขาวๆเริ่มมีสีแดงแต้มแล้วล่ะสิ

 

...อย่าบอกนะว่า ฮยอกแจมีรักแรกพบแล้วหน่ะ...

 

 

 

END!!!!

 

 

TaLk: ลง 14/02/15

 

            วิ่งงงงงงง เป็นไงบ้างค่ะ เอามาฝากวันวาเลนไทน์ อยากบอกว่ายากมาก กว่าจะยัดหกคู่ลงไปนี่ยากขั้นสุดเลย ฮือออออ ขอกำลังใจหน่อยนะ

            ส่วนวอนฮยอก ก็อืม รอไวท์เดย์เนอะ คึคึ

            เรื่องยาวจะมาลงให้นะ พอดีรีบเอาอันนี้มาลงก่อน ฝากเรื่องอื่นด้วยนะ เรามีหลายเรื่องแล้ว ลองอ่านได้ๆ^^

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโวหต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ รักเอสเจสุดๆ

ปล. ตามเก็บภาพวอนต่อ 5555

HappyValentine’sDay

OPVวาเลนไทน์ ทุกคู่ๆ

 


 

ตอบเม้นๆ

YENIM (@daniale) : ขอบคุณที่ชอบน้า มาอ่านต่อเร็วๆๆ^^

NEMOCHICKEN (@nemochicken) : ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านวันวาเลนไทน์ต่อเร็วๆๆ^^

PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) : อย่ามัวแต่ตามเด็กพาร์ทไทม์ในcbb มาอ่านเร็วๆๆๆ

0704wonhyuk (@0704wonhyuk): มีคนเขินเยอะ ประสบความสำเร็จ เย้ มาอ่านต่อเร็วๆ ขอบคุณที่ชอบน้า

lovenevermild (@loveside) : มาอ่านต่อเร็วๆๆ ขอบคุณที่ชอบนะ^^




SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #218 ihypha (@ihypha) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 23:04
    อยากเจอรักแรกพบเลยอ่ะ 5555
    #218
    0
  2. #213 0704wonhyuk (@0704wonhyuk) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:59
    น่ารักทุกคู่เลย ^^



    คู่วอนฮยอกจะเป็นไงต่อน๊าา ลุ้นจัง
    #213
    0
  3. #212 kuldaNoona (@kuldaNoona) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:55
    เงิบบบบบบบบ จะรอนะไรเตอร์ ยังไงก้อรอ อย่าลืมมาต่อวอนฮยอกน้าาาาาาา
    #212
    0
  4. #210 pungsj13 (@pungsj) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:13
    น่ารักกันทั้งนั้นเลย
    #210
    0
  5. #209 Grace Ch (@gkdk) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:57
    ชอบคู่คิเฮอะน่ารัก ปนตลก แบบทงเฮคงเขินตายเลยอะ 555555555 นั่งนึกภาพไปเขินไปขำไป คู่เย่อุคก้อโคดโรแมนติกกกทพี่เย่อะไรจะปานนั้นค้าาา โรแมนติกเว่อๆ
    #209
    0
  6. #208 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:31
    มาต่อเรื่องยาวไวๆๆๆๆๆๆๆนะ   จะรออ่านของวอนฮยอกนะ   ส่วนเรื่องอื่นๆๆๆจะซุ่มอ่านและซุ่มเม้นน่ะ
    #208
    0
  7. #207 YENIM (@daniale) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:21
    เขินตอนวอนฮยอกมากๆเลยย ไรท์ตอบเม้นด้วยยขอบคุณค่ะ
    #207
    0
  8. #206 PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:57
    โหยยยยย. ชอบคิเฮ -///-
    #206
    0
  9. #205 ohhihelloaloha (@saronkun) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:22
    วอนฮยอกจบได้ปังมาก 55555555555555 จะรอไวท์เดย์นะไรเตอร์! ~ อิอิอิอิ
    #205
    0
  10. #204 MiNiEun (@choihaneul) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:31
    อยากรู้ต่อไปแล้วว่าจะเป็นยัง ฮยอกแจตกหลุมรัก พซว เต็มๆเลยสิ่เนี้ยคราวนี้
    #204
    0
  11. #203 namhom_elfthai (@namhom_elfthai) (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:18
    วาเลนไทน์ อิน เลิฟ ทุกคู่เบย
    #203
    0