[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 41 : Story 20 : How to become you lover? {WonHyuk} End!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 358
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    5 ก.พ. 58

 

SF: How to become you lover? {WonHyuk}

           

เป็นเวอร์ชั่นวอนอยอกนะ ถ้าไม่อยากอ่านข้ามได้ แต่แอบต่างกันนิดๆ อย่าสนใจชื่อเรื่องก็ได้นะ มันคิดไม่ออก ถถถถ How to become you lover?  

 




 

 

 

            แดดอ่อนๆในยามเช้าของวันเปิดเทอมวันแรกของนักเรียนมัธยมปลายแบบนี้ กลับทำให้ทุกคนที่ต่างตั้งใจมาเจอกับเพื่อนของตัวเองหลังจากห่างหายกันไปนาน อารมณ์ดีขึ้น จนเสียงคุยดังขึ้นตลอดทางเดินเข้าโรงเรียนซองนัม โรงเรียนเอกชนสำหรับมัธยมปลายแห่งใหญ่ใจกลางกรุงโซลก็ต้อนรับนักเรียนจำนวนไม่น้อยเลยสำหรับเทอมนี้

 

.

....

...............

 

ตึก ตึก ตึก

 

            เสียงย่ำเท้าเบาๆบนทางเดินด้านหลังที่ไม่ค่อยมีนักเรียนมากนักดังขึ้น ใบหน้าที่ตื่นเต้นกับสวนหย่อมที่ขนาบข้างทางเดินยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่จะหยุดยืนในจุดที่ร่มที่สุดอย่างอารมณ์ดี

 

“โอย โชคดีชะมัดเลยอี ฮยอกแจ ที่มาอยู่โรงเรียนแบบนี้ได้เนี่ย เย้”

 

            เสียงหวานพูดออกมาค่อนข้างดังเพราะแถวนี้ก็ไม่มีใครด้วยซ้ำ มือเล็กสองข้างชูขึ้นไปด้านบนเท่าที่แขนเรียวนั่นจะยื่นได้ ใบหน้าเฉิ่มเฉยภายใต้กรอบแว่นใหญ่และทรงผมยุ่งๆอย่างไร้การจัดทรงก็มองตามมือที่ชูขึ้นไปบนท้องฟ้าสีสวย จนได้แต่ยิ้มออกมาเมื่อรู้สึกสบายใจ เพราะจริงๆแล้วอี ฮยอกแจเนี่ย เครียดเรื่องโรงเรียนใหม่มาตั้งแต่เช้าแล้ว เพราะรู้ว่าต้องย้ายกลางเทอมแบบนี้ แต่ก็นะสอบได้มาแบบนี้พ่อแม่ก็ดีใจจนยอมให้มาจากที่บ้านต่างจังหวัดเลยนะสิ...

 

.

...

 

“อ้าว!

 

คนตัวเล็กที่กำลังยืนมองท้องฟ้าด้วยท่าทางเด็กๆอยู่ สะดุ้งสุดตัวไปกับเสียงทุ้มที่ทักดังๆจากด้านหลัง จนได้แต่เก็บมือให้เข้าที่ก่อนที่จะรีบหันไปมองตามเสียง

 

กึก!

 

            ดวงตาเรียวเล็กภายใต้แว่นสายตาที่ดูเฉิ่มเฉยโตขึ้นอย่างตกใจ แก้มใสขึ้นสีระเรื่ออย่างเขินอายเมื่อเห็นหน้าคนที่ทัก ใบหน้าหล่อเข้มของคนทักส่งยิ้มมาให้จนรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นอย่างแรงของตัวเอง

 

..เอาไงดีฮยอกแจ...เง้อ ใช่ๆ ทักกลับไงก่อนอื่นต้องยื่นมือแล้วยิ้มให้สินะ เอาวะ!...

 

หนึ่ง..

 

สอง..

 

สั่ม!

 

“อะเอ่อ...”

 

“ไงไอ้คัง วันนี้มาเร็วได้นะมึง เออๆ ไปเล่นบาสกัน พวกไอ้คยูรออยู่วะ”

 

            เสียงทุ้มที่พูดออกมาดังๆกับการเดินเข้าไปทักทายคนตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา ทำให้ฮยอกแจได้แต่หยุดมือที่กำลังยกขึ้นนิดๆอย่างรวดเร็ว ตาหวานภายใต้แว่นสายตาอันโตหลุบต่ำอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะได้ทำอะไรแปลกๆออกไป ก่อนที่ขาเรียวจะรีบเดินออกจากตรงนั้นด้วยความอายจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

 

.

....

 

“โอย ฮยอกแจ นายทำบ้าอะไรเนี่ย ขายหน้าสุดเลย ...แต่เขาหล่อมากเลยอ่ะ งื้อ.....บ้าน่า!” เสียงใสของฮยอกแจบ่นทะเลาะกับตัวเองเบาๆในห้องเรียนของนักเรียนชั้นมัธยมปลายปี3 ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาขยี้ผมสีอ่อนนุ่มมือ ที่ยุ่งอยู่แล้วให้ยุ่งเข้าไปใหญ่อย่างจัดการกับตัวเองไม่ค่อยได้

 

“นาย นาย...ตรงนี้ว่างหรือเปล่า” เสียงหวานที่ฮยอกแจลงความเห็นว่าหวานต่างจากเขามากๆดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหวานดูใจดี กับดวงตาสวยๆจะถูกส่งมาทักทายเหมือนกับต้องการจะผูกมิตรกับเขา

 

“ไม่หรอก นั่งเลยๆ เรา อี ฮยอกแจนะ นายล่ะ...”

 

“เราอี ทงเฮ....นายนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาใช่เปล่า เราเป็นหัวหน้าห้องมาตั้งแต่ม.ต้นเลยนะ” ทงเฮพูดอย่างภูมิใจก่อนที่รอยยิ้มสวยๆจะส่งให้กับเพื่อนใหม่อย่างใจดี จนฮยอกแจได้แต่ยิ้มกว้างอย่างดีใจตอบกลับไป   

 

.

...

.......

............

 

“ฮยอก ไปกินข้าวเที่ยงกัน เร็วๆ” ทงเฮเร่งอย่างไม่จริงจังมากเมื่อถึงเวลาพักกลางวัน ก่อนที่คนตัวเล็กสองคนจะเดินออกไปด้วยกันด้วยสภาพที่ทงเฮก็สวยน่ารักในแบบขวัญใจของเพื่อนๆและฮยอกแจที่ดูยังไงก็เฉิ่มเฉยจนไม่น่าคุยด้วยสุดๆ จนคนทั่วไปมองตามอย่างสงสัย ว่าสองคนนี้สนิทกันได้ยังไง

 

.

.....

.........

 

“อ๊ะ! คนนั้น” ฮยอกแจพูดขึ้นเบาๆเมื่อเดินผ่านสนามบาสขนาดใหญ่ที่มีคนที่เจอเมื่อเช้ากำลังเล่นบาสอยู่กับกลุ่มใหญ่ๆ โดยรอบๆสนามก็เต็มไปด้วยคนมากมายที่มาดูการเล่นเยอะจนเหมือนกับมีการแข่งขันเลยล่ะ

 

“ใครเหรอ..อ่อ นั่นนะกลุ่มนักบาสโรงเรียนเรา แต่พวกคยู คังอินนี่กรี๊ดได้อย่างเดียวนะ เขามีเจ้าของกันหมดแล้ว ส่วนไอ้คนตัวใหญ่ๆนั่นนิสัยกวนมาก ขี้แกล้งที่หนึ่งไม่ต้องไปสนใจหรอกตาบ้าคิบอมนะ อีกคนที่ใส่เสื้อกล้ามเล่นก็ซีวอน ดังสุดๆเพราะทั้งหล่อ รวย ครบสูตรคุณชาย แต่ไม่ค่อยสนใจใครเลยนะสิ” ทงเฮเล่าทุกเรื่องอย่างนึกสนุกเพราะนึกว่าเพื่อนสงสัยถึงคนกลุ่มใหญ่ๆกลุ่มนั้น โดยไม่รู้เลยว่าที่จริงแล้วตาเล็กๆของฮยอกแจมันหยุดอยู่ที่คนตัวสูงในเสื้อกล้ามสีขาวตั้งแต่ต้นจนไม่ได้สนใจฟังคนอื่นแล้วด้วยซ้ำ...

 

“ฮยอกว่าเราไปกินข้าวกันดีกว่านะทงเฮ ฮยอกหิวแล้วล่ะ” ฮยอกแจรีบทำท่าลูบท้องน้อยๆของตัวเองเบาๆ กลบเกลื่อนอาการสนใจซีวอนจนออกนอกหน้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว..

 

...

..........

...................

...........................

 

“ชอบคนทำอาหารเป็น..อืม สู้ๆฮยอกแจ” ฮยอกแจที่นั่งอ่านนิตยสารของโรงเรียนฉบับที่ตัวเองไปหามาดีแล้วว่าเป็นเรื่องของ ชเว ซีวอน คนเดียวกับที่ตัวเองหลงรักอยู่ก็รีบซื้อมันกลับมานั่งอ่านในห้องพักที่ย้ายจากต่างจังหวัดมาพักอยู่ ตาเรียวสวยไล่อ่านบทสัมภาษณ์พิเศษของคนในทีมบาสโดยมือเล็กเปิดข้ามหน้าของคนอื่นมาทั้งหมด จนมาหยุดที่สเปคคนรักของซีวอน

 

...ข้อแรก ทำอาหารเป็น...

 

            คนเฉิ่มทวนคำพูดในใจก่อนที่จะดันแว่นสายตามาในระดับปกติอย่างเพิ่มความมั่นใจ มือเล็กโยนผักและเนื้อลงในกระทะอย่างรวดเร็ว ท่าทางเก้ๆกังๆจนน่าตลกจนถ้าทำให้ใครที่เห็นก็คงหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ และรีบสะบัดมือเล็กแรงๆเมื่อจดการใส่ทุกอย่างลงกระทะใบเล็กได้

 

...เพราะน้ำมันร้อนๆมันดันกระเด็นตามขึ้นมาด้วยนะสิ แย่สุดๆ...

 

 

“ว้าก!!!

 

            ฮยอกแจร้องลั่นอย่างตกใจ เมื่ออยู่ๆกระทะใบเล็กก็ติดไฟขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนมือเล็กรีบโยนมันออกไปทางก็อกน้ำที่เปิดเตรียมเอาไว้อย่างรวดเร็ว

 

...ว่าแล้วไง ก็ทำกี่ครั้งก็เป็นแบบนี้มันทุกครั้งเลย...

 

“เฮ้อ ไม่ได้เรื่องเลยนะ” มือเรียวยกขึ้นมาขยี้ผมตัวเองแรงๆอย่างหงุดหงิดในความงี่เง่าของตัวเอง ก่อนที่ร่างเล็กจะทิ้งย้ำหนักตัวลงบนโซฟาด้านหลังอย่างเบื่อหน่าย ตาเรียวเล็กมองมือทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยปาสเตอร์ปิดแผล และรอยแดงๆก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรง

 

...ลองเป็นแบบนี้ แห้วมันทุกรอบแน่ๆ ต้องลองทำอะไรสักอย่าง...

 

...ข้อสอง หน้าตาน่ารัก....

 

“น่ารักๆ.....โว้ย! ในคนหน้าตาแย่ๆ ฉันหน้าตาดีนะ” เสียงหวานตะโกนลั่นห้องพักของตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ทันทีที่อ่านตัวเลือกที่สองของตัวเองจบ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะซุกลงไปกับโซฟาตัวนุ่มอย่างไม่รู้จะทำอะไรต่อดี...

 

...อี ฮยอกแจ ก็แค่เก่งแต่ปากนะแหละ....

 

.

...

.........

................

 

 

 

 

.

....

.........

 

“มายังนะ” เสียงใสของฮยอกแจพูดเบาๆภายในสวนหย่อมเล็กข้างตึกเรียน วันนี้ทรงผมที่ไม่ได้จัดทรงได้รับการจัดทรงแบบง่ายๆให้เข้ากับใบหน้าหวานจนคนเฉิ่มเฉยเริ่มน่ารักต่างจากวันแรกขึ้นมามาก ตาเรียวภายใต้แว่นหนาจะมองไปรอบๆอย่างรอคอย แต่ถึงยังไงไอ้ท่าทางเด็กๆแบบนั้นก็ปฎิเสธไม่ได้หรอก ว่ามันดูเฉิ่มสุดๆเลยล่ะ...

 

...ก็เขารู้มาว่า ซีวอนนะชอบมานอนเล่นแถวนี้นะสิ นี่ก็ไม่ใช่วันแรกนะ เขาค่อยๆตามซีวอนมาเป็นเดือนแล้ว ทั้งห้องสมุด ทั้งสนามบาส แต่ไม่กล้าคุยสักที ได้แต่นั่งมองคนนู้นคนนี้คุยกับซีวอนตลอดเลยล่ะ...

 

“มาแล้ว!

 

ฮยอกแจพูดเบาๆก่อนที่จะทำเป็นนั่งฟังเพลงอย่างไม่สนใจคนที่เดินเข้ามานั่งลงไม่ไกลแม้แต่น้อย ตาเรียวเล็กแอบมองคนที่นอนลงบนพื้นหญ้านุ่มอย่างสนใจ ก่อนจะกลับมาสนใจตัวเองเพราะความคิดที่จะเข้าไปชวนคุยเริ่มตีกับอาการไม่กล้าในตัวเอง

 

...ก็เขาอยากเข้าไปทักนี่น่า อยากมองใกล้ๆก็ยังดี แต่ เง้อ.. กลัวอ่ะ....

 

“หึหึ”

 

            เสียงหัวเราะเบาๆที่ดังขึ้นทำให้ฮยอกแจรีบหันไปมองคนที่นอนอยู่ แต่ก็เห็นแค่ดวงตาที่ยังคงหลับสนิทอยู่แบบนั้น

 

...อ่า สงสัยจะหูฝาดแหะ ช่างมันเถอะ...

 

            ฮยอกแจปัดไล่ความสงสัยออกจากความคิด ตาหวานแอบมองอีกคนที่นอนอยู่เป็นครั้งคราว ตอนไหนที่ใบหน้าหล่อหันมาก็รีบหลบสายตาไปทางอื่นอย่างตกใจ ก่อนที่จะหันกลับไปมองใหม่เมื่อเห็นว่าอีกคนยังหลับตาลงเหมือนเดิม

 

...แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจนเสียงเตือนเข้าเรียนดังขึ้นนะแหละ ไม่มีอะไรคืบหน้าสักนิดเดียว...

 

.

...

.......

................

 

“เจอแล้ว!” เสียงดีใจเบาๆของฮยอกแจดังขึ้นในห้องสมุดใหญ่ ก่อนที่จะรีบพาตังเองไปนั่งในมุมที่มองเห็นซีวอนอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาดูตั้งใจอย่างเต็มที่กับการหาข้อมูลที่อาจารย์สั่งงาน จนฮยอกแจแทบอยากจะเข้าไปช่วยทำแทนเลยล่ะ

 

“เอาน่า ลองทักสักรอบแล้วกัน”

 

            เสียงหวานให้กำลังใจตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะก้าวตามอีกคนไปทางชั้นหนังสือที่คนซีวอนกำลังเดินไปหาหนังสือเล่มใหม่อยู่

 

.

...

 

“เล่มนี้หรือปล่าครับ”

 

ฮยอกแจถามขึ้นอย่างใจดี ก่อนที่ใบหน้าหวานภายใต้แว่นสายตาอันใหญ่จะส่งรอยยิ้มหวานๆไปผูกมิตรกับคนที่ยืมมองอยู่ข้างๆ มือเล็กเอื้อมไปชั้นหนังสือบนสุดอย่างพยายามจะหยิบให้คนที่มองอยู่

 

...ถึงซิ เร็วๆ ถ้าหยิบได้นะ ซีวอนต้องหันมายิ้มขอบคุณแน่เลย โอย แค่คิดก็ฟินแล้ว...

 

 

“เอ่อ..ใช่..” เสียงทุ้มของซีวอนตอบกลับก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบชั้นหนังสือที่ไม่ได้สูงมากมายหนัก

 

            แต่เหมือนซีวอนจะทำตามความคิดของตัวเองไม่ได้ เพราะมือเล็กที่แย่งตัดหน้าไป ขาเรียวๆก็เขย่งขึ้นสูงๆจนแทบจะเกาะไปกับชั้นหนังสือใหญ่ให้ซีวอนได้แต่นึกห่วงอยู่ในใจกับคนที่ไม่ได้มองความสูงตัวเองตรงหน้า...และแล้ว..

 

ปึก ปึก พรึ่บ!

 

            อาจจะเพราะมือเล็กที่หยิบหนังสือไว้มันไม่มั่นคงเท่าไหร่ หรือเพราะสันหนังสือแข็งๆที่ฮยอกแจหยิบได้ดันหล่นลงมาบนฝ่ามือเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากการฝึกทำอาหารทุกวัน.. เลยทำให้เกิดเสียงหนังสือจากชั้นบนหลายเล่มร่วงลงมาพร้อมๆกัน จนฮยอกแจได้แต่ก้มตัวหลบตามความเคยชิน ดวงตาเรียวเล็กปิดลงอย่างตกใจ รู้ตัวครั้งสุดท้ายก็รู้สึกเหมือนแขนใหญ่ๆของใครสักคนที่กอดเขาเอาไว้นะแหละ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบทันที....

 

.

...

............

.................

 

“ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ..ขอบคุณครับ”

 

            เสียงทุ้มที่ฮยอกแจชอบใจตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยินดังขึ้นเบาๆเหมือนอยู่ในที่ไกลๆ จนคนที่เริ่มรู้ตัวว่านอนอยู่บนเตียงยิ่งซุกกับหมอนใบใหญ่มากขึ้น เมื่อรู้สึกเหมือนตัวเองยังวนเวียนอยู่ในความฝัน

 

...ไม่อยากตื่นเลยอ่ะ...มันฝันดีตรงที่ได้ยินเสียงซีวอนนี่แหละ...

 

.

...

 

“ทำไมไม่ระวังตัวนะ” เสียงทุ้มแบบเดิมดังขึ้นใกล้ตัวจนฮยอกแจค่อยๆลืมตาขึ้นมา เมื่อรู้สึกว่าฝันมันแปลกๆเหมือนอีกคนจะโกรธแหะ

 

“ตื่นแล้วเหรอ...รู้ไหมว่าหลับไปกี่ชั่วโมง....แล้วหยิบไม่ถึงทำไมไม่ให้ฉันหยิบ ทำไมชอบทำตัวให้ห่วงห๊ะ!

 

            ทันทีที่ตาหวานลืมขึ้น ทั้งๆที่ยังมองไม่เห็นคนตรงหน้าเพราะหาแว่นสายตาไม่เจอแท้ๆ แต่เสียงทุ้มที่บ่นไม่หยุดนั่นฮยอกแจก็จำได้ดีว่าเป็นของใคร จนได้แต่ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

 

“เอ่อ...”

 

 

“อยากก้มหน้าหนีฮยอกแจ....นายมัน เฮ้อ....เอาแว่นไปใส่ซะ อย่ามาทำตาแบบนั้น” คนที่เงยหน้ามามองคนขี้บ่นรีบรับแว่นสายตาอันใหญ่มาใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเริ่มจ๋อยลงเมื่อเห็นหน้าของคนตรงหน้าชัดๆ

 

...ก็ งื้อ! ซีวอนกำลังโกรธสุดๆเลยนิ...

 

“อย่างเงียบฮยอกแจ นายทำไมชอบทำให้เป็นห่วงนะ เห็นนายทีไรต้องคอยห่วงตลอด” คนที่ยังคงโมโหก็พูดเรื่อยๆจนไม่ทันสังเกตว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้ามองแต่มือที่กำแน่นอยู่บนตักมานานแล้ว ไหล่เล็กสั่นเบาๆเมื่อรู้สึกกลัวที่อีกคนยังคงว่าไม่หยุด

 

“แล้วดูนี่ ทำไมปล่อยให้แผลเมมือขนาดนี้ อาจารย์ห้องพยาบาลเห็นยังตกใจเลย นายมัน...”

 

“กะ...ก็ชอบนายนิ ถ้ารำคาญก็ขอโทษ” เสียงหวานที่แผ่วเบาพูดออกมาจนซีวอนรู้ตัวว่าเผลอโมโหมากไป ร่างสูงรีบนั่งลงตรงหน้าคนที่นั่งตัวสั่นเบาๆอยู่บนเตียงคนป่วย ก่อนที่จะโอบเอาคนตัวเล็กนั่นเข้ามากอดปลอบอย่างอ่อนโยน

 

“อึก...ก็..ก็รู้ว่านาย..ฮือ...คงไม่ชอบฉันแน่ๆ..”

 

“แต่ในคนหน้าแย่ๆ...ฉันก็หน้าตาดีนะ..ฮือ...”

 

“เวลาฉันยิ้ม....มันก็..อึก...โอเคนะ....”

 

“แถมในคนสวยๆ....ฉันก็....ฉันก็..”

 

“ไม่รู้แล้วอ่า....ฮือ”

 

            เสียงหวานพูดไปร้องไห้ไปเหมือนเด็กตัวเล็กๆ จนสุดท้ายก็ปล่อยโฮออกมาเมื่อดันหาเหตุผลมาเพิ่มไม่ได้ ใบหน้าหวานซบลงกับอกกว้างของอีกคนจนน้ำตาไหลเปียกเป็นวงกว้าง...

 

“แล้วฉันบอกแล้วเหรอว่าไม่ชอบนาย....พูดตอนไหนเล่า” เสียงทุ้มเจือแววเอ็นดูพูดขึ้นเบาๆทำให้ฮยอกแจผละออกมามองอีกคนอย่างตกใจ ใบหน้าหวานตื่นตกใจในแบบที่ซีวอนคิดว่ามันน่ารัก น่าแกล้งสุดๆเลยละ

 

“ก็..ก็...” ฮยอกแจพูดอย่างตกใจกับการจู่โจมของคนตรงหน้า

 

...เออใช่ อยู่ดีๆซีวอนรู้จักชื่อเราได้ไง ทำไมไม่เอะใจตั้งแต่แรกเนี่ย ว่ามันแปลก...

 

“ชอบตาใสๆที่มีแววดื้อในแว่นตาอันใหญ่ตั้งแต่วันที่เผลอทักไปแล้ว ตอนเปิดเทอมโน่นเลย ดีแค่ไหนแล้วที่วันนั้นคังอินอยู่เลยทำเป็นคุยกับคังอินแทน แล้วก็เจอบ่อยอีกไม่ว่าจะที่ไหน  แล้วไอ้วันที่เจอที่สวนอีก โอ๊ย กว่าจะกลั้นขำได้ยากเลย ก็เล่นมองมาขนาดนั้น ยิ่งวันนี้นะน่าตีมากๆทำไมไม่ระวังตัวเลย”

 

            ซีวอนพูดยาวเหยียดเหมือนบอกความรู้สึกทั้งหมด ก่อนที่จะมองคนที่อ้าปากค้างอย่างตกใจตรงหน้าแทน

 

“เอ่อ...”

 

“เฮ้อ เสียงฟอร์มชะมัดนายมาชิงบอกก่อนเนี่ย เพราะฉะนั้น...นายต้อง...”

 

“ยอมคบกับฉันแล้วล่ะ อี ฮยอกแจ”

 

            สิ้นสุดคำของเป็นแฟนที่ไร้ความโรแมนติกนั่น ใบหน้าหวานภายใต้แว่นก็พยักหน้าตกลงเร็วๆอย่างน่ารัก

 

“แต่...แต่ฉันทำอาหารไม่เป็นนะ มัน..มัน”

 

“แต่ฉันทำเป็น ฉันทำให้ได้...เฮ้อ..เสียดายมือสวยๆเลย เจ็บมากไหม” ซีวอนพูดอย่างอ่อยโยน ก่อนที่จะลูบมือเล็กที่เต็มไปด้วยรอยแดงเบาๆ

 

“ฉัน..ไม่สวยเลยนะ ไม่น่ารักอะไรแบบที่นายอยากได้เลยสักนิด” ฮยอกแจพูดเบาๆอย่างไม่มั่นใจ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบอีกคนอย่างกลัวคำตอบ

 

“แค่นี้นะพอแล้ว...”

 

“แล้วไม่ต้องทำตัวให้น่ารักเพิ่มแล้วนะ...แค่นี้ก็หวงจะแย่แล้ว”

 

ซีวอนส่งยิ้มอบอุ่นกลับไป อ้อมกอดแข็งแรงรวบเอาคนตัวเล็กไปกอดอีกรอบ ก่อนจะก้มมากระซิบคำพูดแสนขี้หวงอย่างเอาแต่ใจ...

 

...ไอ้สเปคอะไรที่เขาบอกไว้ ก็แต่ตอบไปแบบนั้นแหละเห็นมีแต่คนถาม เพราะถ้าคนตรงหน้าตอนนี้ไม่ใช่อี ฮยอกแจ ต่อให้สย น่ารัก ทำอาหารเก่งแค่ไหน....ชเว ซีวอนคนนี้ ก็คง...ไม่รักแล้วล่ะ....

 

End!

 

Talk: ลง 04/02/15

            ฮยอกแจคนเฉิ่ม ถถถถถ ประเด็นคือมีคนอยากอ่านแบบวอนฮยอกเลยจัดให้! เป็นยังไงก็บอกกันไว้มั่งเนอะ

            ส่วนเรื่องคนที่ได้สติ๊กเกอ์จะทยอยส่งให้นะ เราไม่ลืมแน่ๆ

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ทุกคน รักเอสเจทุกคนด้วย

สุดท้ายๆ ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะๆ^^

รักร้ายนายหน้าหวาน SJ

บทเรียนรัก ซุปเปอร์สตาร์ตัวร้าย{WonHyuk}


SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #260 พี่แอม (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 03:43
    เจ้ชอบเรื่องนี้อ่ะ น่ารักมากบอกเลยชอบๆ
    #260
    1
  2. #211 kuldaNoona (@kuldaNoona) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:39
    เง้อออออออน่ารักเฟร่อออออออออ่ะ ขนาดขนาดเฉิ่ม วอนยังเล็งเห็นความน่ารัก หุหะ
    #211
    0
  3. #202 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:34
    น่ารักอ่ะ    อยากเจอแบบในเรื่องบ้างจัง   มาต่อไวๆๆๆนะ
    #202
    0
  4. #200 0704wonhyuk (@0704wonhyuk) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:44
    น่ารัก อ่านล่ะเขิลเลย >///////<
    #200
    0
  5. #199 PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:27
    เม้นได้แล้วววววว เย่!!

    เด็กเฉิ่มฮยอกแจน่ารัก >< ซีวอนนี่ชอบตั้งแต่แรกแล้วนิ่ ทำเป็นฟอร์ม 
    ชอบตอนที่วอนรู้ตัวว่าถูกแอบมองแล้วกลั้นขำ เจ้าเล่ห์จริง

    #199
    0
  6. #198 NEMOCHICKEN (@nemochicken) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:53
    วู้ๆๆๆๆๆ น่ารักเชียว
    #198
    0