[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 33 : [RF] Story 17 : Santa tell me {WonHyuk ft. KiHae}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 เม.ย. 58


Santa tell me {WonHyuk,KiHae}

 

            เมอรรี่คริสต์มาส ทุกคนนนนน คริสต์มาสอีฟนี้มาอธิษฐานไปด้วยกัน ไม่ต้องกลัวนะอธิฐานรอบนี้ไม่ร้องไห้แบบรอบที่แล้วแน่นอน^^ ยาวหน่อยนะเรื่องนี้
            แล้ววันปีใหม่อย่าลืมเข้ามาดูของขวัญนะ^^  

 


             แถมโอพีวีวอนฮยอกสำหรับคริสต์มาสนี้ให้ด้วย จิ้ม
!

 

 
 

 

“ฮยอกมาจัดต้นคริสมาสพร้อมกันเร็วๆสิ” เสียงเล็กๆของเด็กชายวัยหกขวบเร่งเพื่อนข้างบ้านตัวเล็กที่กำลังวิ่งมาทางนี้

 

“มาแล้วๆ ทงเฮอย่าเพิ่งรีบสิ คุณแม่บอกว่าอีกตั้งสองสามวันนะ” ใบหน้าน่ารักของเด็กน้อยที่ถูกเรียกหอบน้อยๆก่อนที่จะรับของแต่งต้นคริสต์มาสจากเพื่อนรักที่ยืนหน้ายุ่งอยู่

 

“ก็รีบๆแต่งไว้ไง คุณซานต้าจะได้มาบ้านเราหลังแรกๆ”

 

“จริงด้วย งั้นฮยอกว่าเรารีบแต่งกันดีกว่า ทงเฮเอาคุณไม้เท้าจิ๋วมาแขวนเร็วๆ”

 

            เสียงเล็กๆสองเสียงที่สลับกันออกความเห็นหรือเถียงกันบ้างเล็กน้อยดังขึ้น พร้อมๆกับเด็กตัวเล็กทั้งสองคนที่ช่วยกันจัดแต่งต้นคริสต์มาสต้นเล็กกันอย่างตั้งใจ มือป้อมๆก็หยิบของตกแต่งชิ้นเล็กติดไปตามกิ่งไม้เล็ก..

 

“ทงเฮ ฮยอก แม่ให้มานายสองคนไปกินข้าว” เสียงหวานของเด็กผู้ชายในชุดนักเรียนมัธยมต้นดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าหวานๆจะส่งยิ้มให้น้องชายที่อายุน้อยกว่าถึงห้าปีอย่างเอ็นดูและเพื่อนตัวเล็กข้างบ้านที่เขารักเหมือนน้องชายแท้ๆจนลักยิ้มขึ้นข้างแก้มใส

 

“พี่ทึกกี้ๆ ดูสิเค้ากับฮยอกแต่งเองสวยไหม” ทงเฮตอบกลับอย่างร่าเริงก่อนที่จะดึงมือพี่ชายคนสวยมาดูผลงานของตัวเองกับเพื่อนรัก

 

 

“สวยมาก แต่อย่าลืมขอพรด้วยนะ เสร็จแล้วรีบไปกินข้าวนะ” อีทึกชมน้องทั้งสองก่อนที่จะเดินกลับไปทางเดิม

 

.

...

 

“นี่ๆ ฮยอกว่าจะจริงไหมอ่าที่เราขอพรได้นะ ฮยอกขออะไรไป”

 

“ไม่รู้สิ แต่ฮยอกอยากได้เอ่อ...ไม่บอกหรอก คุณแม่บอกว่าบอกแล้วจะไม่เป็นจริง”

 

“ทำไมอ่า บอกหน่อยสิ นะนะ”

 

“ไปกินข้าวแล้ว”

 

            เสียงเล็กสองเสียงยังดังตลอดทางเดิน ก่อนที่ทงเฮจะทำหน้ายุ่งเพราะไม่ว่ายังไงอีกคนก็ไม่ยอมบอกว่าขอพรอะไรไปอยู่ดี

 

 

.

....

..........

...................

 

“นี่ ฮยอกแจ เสร็จยัง ไปซื้อเค้กกันเถอะ” เสียงใสตะโกนมาก่อนที่ใบหน้าหวานๆของอี ทงเฮในชุดนักศึกษาจะตามเข้ามา

 

“แปปนึงนะ ขอฮยอกอธิษฐานอีกนิด เนอะ” เสียงหวานๆของคนตรงหน้าตอบกลับอย่างน่ารักก่อนที่จะส่งยิ้มหวานออดอ้อนเพื่อนรัก

 

“นั่นแหนะ ขออะไรล่ะ หน้าแดงด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า”

 

“ขอให้คิบอมรัก คิบอมหลงทงเฮเยอะๆมั้ง คึคึ”

 

“อะไอ้เพื่อนบ้า ไปเลยเร็วๆ เดี๋ยวซื้อไม่ทัน”

 

            เสียงใสโวยวายกลบความเขินก่อนที่จะรีบเดินหนีเพื่อนตัวขาวออกไป ทิ้งให้ฮยอกแจยืนยิ้มตรงหน้าต้นคริสต์มาสที่พวกเขาช่วยกันแต่งเหมือนทุกๆปี แต่ก็นะ เขารู้ว่าทงเฮเชื่อเรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าเขาซะอีก ไม่อย่างนั้นไม่เตรียมตัวจัดต้นคริสต์มาสไว้ล่วงหน้าเป็นอาทิตย์ๆหรอกนะ...

 

.

...

.........

 

“ฮึ๋ย ฮยอกบ้า ทำเป็นรู้ทันตลอด  ใครจะไปอยากได้พรแบบนั้นกันเล่า”

 

            เสียงบ่นๆเบาๆของทงเฮดังขึ้นตลอดทางเดินไปร้านเค้กร้านใหญ่ เพราะร้านประจำของเขากับฮยอกแจขายดีจนหมดไปแล้ว ทำให้เขาแยกมาซื้อเค้กแทนส่วนฮยอกก็แยกไปซื้อของเตรียมสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆพรุ่งนี้แทน ที่จริงไม่ใช่งานฉลองคริสต์มาสหรอกนะ แต่เป็นวันเกิดของเพื่อนแม่ที่บรรดาคุณแม่จัดเซอร์ไพร์กัน แต่เหนื่อยพวกเรานี่สิ...

 

“เห็นแล้วคิดถึงปีทีแล้วจังเลย” ใบหน้าหวานมองรอบๆตัวที่เริ่มประดับไปสีสวยๆตามเทศกาลคริสต์มาสแบบนี้ทำให้คิดถึงเรื่องราวในวันคริสต์มาสปีที่แล้ว เรื่องราวที่ทำให้เขาได้พบกับใครอีกคน

 

.

...

.......

 

“เหงาจังเลย ดันมีงานวันนี้ซะได้ ไม่ได้ไปโบสถ์กับฮยอกเลย” เสียงใสของทงเฮบ่นขึ้นเบาๆในร้านขนมขนาดเล็กที่เขามาทำงานพิเศษอยู่ และวันนี้ที่ร้านเปิดถึงเที่ยงคืนเขากลับต้องอยู่เฝ้าร้านคนเดียวซะอย่างนั้น

 

“อีกห้านาทีจะเที่ยงคืนแล้วนะ อย่ามีลูกค้ามาเลย จะเก็บแล้ว..”

 

“แต่จะเที่ยงคืนแล้ว ไปขอพรดีกว่า”เสียงใสบ่นเบาๆก่อนที่จะเดินไปทางมุมหนึ่งในร้านที่เขาเองนี่แหละจัดต้นคริสต์มาสเล็กๆเอาไว้

 

“ผมขอมาตั้งแต่เด็กจนโตแล้วนะ เมื่อไหร่ผมจะได้เจอคุณซานต้าสักทีล่ะ”

 

 

กรุ๊ง กริ๊ง!

 

“ขอโทษนะครับร้านปะ...เฮ้ย!ซานต้า”

 

            เสียงใสของทงเฮที่ตั้งใจหันไปทักทายลูกค้ากลับสะดุดลงก่อนจะตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจเพราะเห็นภาพตรงหน้า

 

“เปล่าครับ พอดีผมจะมาซื้อเค้กให้น้องสาวนะ” เสียงเข้มๆที่ดูมีสเน่ห์ตอบกลับ พร้อมกับมื่อใหญ่ที่ค่อยๆถอดหมวกซานต้าครอสสีแดงบนหัวออก ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มอย่างเกรงใจมาให้คนตรงหน้าพราะมันดึกมากแล้ว

 

“ใครจะไปรู้ล่ะก็เพิ่งพูดถึงซานต้าอยู่ แล้วนายก็ใส่หมวกซานต้าเข้ามานิ” ทงเฮยังคงบ่นเบาๆก่อนจะเดินไปเปิดไฟตู้กระจกเค้กให้อีกคน อ้อ เห็นชัดๆแล้วนายนี่มันคิม คิบอมที่เป็นนักแสดงนี่นา

 

“หึหึครับๆ พอดีผมเพิ่งจะเลิกงานนะ แถวนี้ก็มีแต่ร้านคุณร้านเดียวที่เปิดอยู่ไม่อย่างนั้นถ้าพรุ่งนี้เช้าเจ้าตัวเล็กไม่ได้เค้ก ผมแย่แน่”

 

“น้องสาวคุณชอบประมาณไหนล่ะ เดี๋ยวผมลองเลือกให้”

 

“วนิลานะ น้องสาวผมเพิ่งประถมเอง พอดีผมเลือกไม่เป็นหรอกนะ” คิบอมตอบกลับอย่างโล่งใจที่อย่างน้อยๆคนตรงหน้าก็พอจะช่วยเขาเลือกได้

 

 

“อันนี้แล้วกันเค้กวนิลาแต่งหน้าเจ้าหญิงแบบนี้เด็กผู้หญิงน่าจะชอบ” ทงเฮบอกคิบอมเสร็จก็จัดการแพ็คของทุกอย่างทันที เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว

 

“ขอบคุณ ขอโทษที่มากวนตอนจะปิดร้านนะ” คิบอมบอกอย่างเกรงใจในขณะที่คนหน้าหวานทอนเงินให้ ก่อนที่คนตัวสูงจะก้าวเดินออกจากร้าน

 

.

.....

............

 

หมับ!

 

“นี่ ข้างนอกมันเย็นนะ เอาผ้าผันคอผมไปแล้วกัน” เสียงใสดังขึ้นอย่างรวดเร็วพอๆกับผ้าพันคอผืนนุ่มที่วางลงบนแขนของคิบอม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงอย่างน่ารัก...ก็ทำยังไงได้เล่า ทงเฮคนนี้ดันเป็นแฟนคลับของตานี่นะสิ

 

หมับ!

 

“งั้น ผมว่าผมไปส่งคุณดีกว่านะ ดึกแล้วด้วย”

 

            ใบหน้าหล่อยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนที่ทงเฮจะยิ่งหน้าแดงเข้าไปอีกเพราะมือใหญ่ๆที่กุมมือเขาเอาไว้เชิงบังคับ

 

.

...

.......

 

            แล้วหลังจากนั้นพ่อดาราสุดหล่อก็ตามตื้อเขาจนได้เป็นแฟนกันนี่แหละ เขาไม่ได้ชอบก่อนเลยนะจริงๆ แค่หวั่นไหวเฉยๆ ไม่ได้ชอบเล้ย!

 

“นี่ แอบนินทาผมอยู่เหรอ” เสียงเข้มที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างๆตัวทำให้คนที่นินทาได้แต่สะดุ้งน้อยๆ

“คิบอม มาได้ไงเนี่ย แล้วไม่ใส่หมวกใส่แว่นอีก แฟนคลับเห็นหมดนะ” ทงเฮที่ตอนแรกตกใจก็หันมาดุทันทีที่เห็นคิบอมในแบบที่ไม่พรางตัวสักนิดแบบนี้

 

“ก็ไปหาที่บ้านมานะสิ ไม่ต้องห่วงเรื่องแฟนคลับหรอกเขาจะได้รู้ว่าคนรักของคิม คิบอมหน้าตาเป็นยังไง ไงล่ะ”

 

“ไม่ต้องมายิ้มเลย ดูสิใส่เสื้อยืดธรรมดามาเดินอากาศเย็นๆแบบนี้ได้ไง เอาผ้าผันคอไปเลยนะ” มือเล็กๆถอดผ้าพันคอออกจากตัวเองก่อนจะพันให้อีกคน...เดินมาได้ไม่ห่วงตัวเองเลย ถึงมันจะใกล้บ้านก็เถอะ ขนาดเขายังใส่ทั้งเสื้อกันหนาวทั้งผ้าพันคอมาเลย ตาบ้านี่ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย

 

หมับ!

 

“ไม่เป็นอะไรหรอก แค่จับมือทงเฮไว้แบบนี้นะก็อุ่นแล้ว..” พูดพร้อมชูมือสองมือที่จับกันแน่นให้ทงเฮดูและผ้าพันคอผืนนุ่มก็ถูกคิบอมย้ายมาอยู่ที่คนหน้าหวานเหมือนเดิม

 

“แล้วปีนี้ทงเฮขออะไรไปกับซานต้าบ้าง บอกผมได้นะ เพราะผมจะเป็นซานต้าให้ทงเฮเอง”

 

            เสียงเข้มที่จริงจังบอกพร้อมกับรอยยิ้มหล่อๆถูกส่งมาให้คนรักข้างตัว ก่อนที่จะเดินไปตามทาง ปล่อยให้คนเดินตามอย่างทงเฮหมั่นไส้นิดๆ แต่ตาหวานกลับทอประกายอย่างมีความสุข ไหนจะรอยยิ้มที่ทงเฮเผลอยิ้มออกมานั่นอีก คงปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเจ้าของรอยยิ้มมีความสุขมากแค่ไหน

 

..ตาบ้าเอ้ย ทำมาเป็นพูดดี หล่อตลอดจริงๆ แต่ตอนนี้ผมว่าผมได้พรแล้วล่ะ เพราะคนตรงหน้าก็คือซานต้าของผมคนเดียวจริงๆนะแหละ...



 

 

ร่างบางของอี ฮยอกแจ ในชุดนักศึกษาก้าวผ่านไปตามทางที่มีการจัดตกแต่งไฟคริสต์มาสช้าๆอย่างไม่รีบร้อน ตาสวยมองรอบๆทางที่ผู้คนหยุดถ่ายรูปตามจุดต่างๆ จนมาหยุดอยู่หน้าต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ที่จัดอย่างสวยงามกลางลานหน้าห้างสรรพสินค้า รอยยิ้มหวานๆประดับอยู่บนใบหน้าอย่างดีใจ

 

“ไม่มีใครเลย...ฮยอกขอแปปเดียวนะ”

 

            เสียงหวานพูดจบก่อนที่ตาหวานจะหลับลงเบาเพื่อขอพรอย่างที่ชอบทำ

 

...คุณซานต้า ฮยอกขอคนที่ทำให้รู้สึกอุ่นๆได้ไหมอ่ะ เง้อ แต่ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะฮยอกขอให้มีแต่เรื่องดีๆก็พอ...

 

            ตาสวยค่อยๆลืมช้าเมื่อขอพรเสร็จ ใบหน้าหวานก็ขึ้นสีแดงนิดๆกับพรที่ขอไป แกกล้าขอไปได้ไงนะฮยอกแจ ถ้าคนอื่นรู้ต้องหาว่าเราบ้าแน่ๆเลย งื้อ แต่ฮยอกแค่อยากได้ใครอีกคนที่กอดแล้วอุ่นๆเหมือนคุณพ่อนิ คุณพ่อที่อยู่บนสวรรค์คงไม่ว่าฮยอกนะครับ..

 

เฮือก!

 

            ฮยอกแจรีบก้มหน้าลงต่ำทันทีที่หันไปเห็นใครอีกคนยืนมองเขาอยู่ ขาเล็กก็รีบพาตัวเองเดินไปในห้างที่จำเป็นต้องซื้อของทันที ...รูปร่างสูงใหญ่กับใบหน้าหล่อๆแบบนั้น ทำไมฮยอกแจจะไม่เคยเห็นเล่า ก็พี่ซีวอนไงล่ะ เขาเคยเห็นที่มหาลัยบ่อยๆ ทงเฮเคยบอกว่ารู้จักด้วยแหละ แล้วนี่เราไปทำตัวหน้าอายแบบนั้นได้ไงนะ ฮยอกแจเอ้ย

 

.

....

...........

 

“ครบแล้วเรียบร้อย” เสียงหวานของฮยอกแจพูดออกมาเพราะของที่จดเอาไว้ซื้อครบแล้ว...แต่ทุกคนลืมอะไรไปไหมเนี่ย ของเยอะขนาดนี้ฮยอกจะเอากลับบ้านยังไงหมดเล่า ไม่สงสารกันบ้างเลย..

 

            ใบหน้าหวานยุ่งลง ปากเล็กๆก็บ่นเบาๆโทษลม ฟ้า อากาศไปทั่ว แต่ถึงอย่างนั้นฮยอกแจก็ยังทำหน้าที่เอาสองมือเล็กๆพยายามอุ้มของที่ซื้อไว้เดินมาตามทางอยู่ดี

 

หมับ!

 

“เฮ้ย!...พี่ซี.วอน....” เสียงหวานที่กำลังจะต่อว่าหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเห็นว่าคนที่ดึงเอาของถุงใหญ่ๆออกจากแขนของเขาเป็นใคร ใบหน้าหล่อส่งยิ้มกลับมาจนคนได้รับทำอะไรไม่ถูก

 

“เอ่อ...อย่าเพิ่งตกใจนะ พี่จำเราได้ พอดีเมื่อกี้พี่ไปบ้านทงเฮมา ทึกกี้บอกว่าให้มาช่วยเราซื้อของนะ วันเกิดที่จะเซอร์ไพร์กันเป็นวันเกิดแม่พี่เอง” ซีวอนรีบบอกอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคนตรงหน้าดูจะตกใจเขาไม่น้อย

 

“เอ่อ..ครับ”

 

“พี่ชื่อซีวอนนะ รุ่นเดียวกับอีทึกนั่นแหละ เราฮยอกแจใช่ไหมพี่จำได้เห็นอยู่กับทงเฮบ่อยๆ”

 

“ครับๆ”

 

“ครบแล้วเรากลับกันดีกว่านะ...ที่จริงเมื่อกี้พี่ก็จะเดินไปซื้อเป็นเพื่อนนะ แต่เห็นนายรีบเดินเลยมายืนรอแถวนี้” เสียงทุ้มของซีวอนดังขึ้นก่อนที่มือใหญ่ๆข้างหนึ่งจะยื่นไปดึงมือเล็กเอาไว้ให้เดินตาม ส่วนอีกข้างก็อุ้มของในถุงใบใหญ่เอาไว้อย่างระมัดระวัง

 

.

...

.......

..............

.........................

 

“ทำไมพี่ซีวอนรู้จักเราล่ะ ทั้งๆที่ไม่ค่อยได้เห็นหน้าแท้ๆ” เสียงของฮยอกแจดังไปทั่วห้องนอนสีส้มอ่อนของตัวเอง ในเมื่อตอนนี้ซีวอนส่งเขาที่แล้วก่อนที่ตัวเองจะเอาของที่ซื้อมาไปเก็บที่บ้านข้างๆ ฮยอกแจเลยถือโอกาสกลับมาบ้านตัวเอง แต่คุณแม่ยอนแจก็ยังไม่กลับมาเลยด้วยซ้ำ

 

“คุณซานต้า บอกฮยอกหน่อยสิ ว่าฮยอกต้องตกหลุมรักพี่ซีวอนอีกสักกี่ครั้งกันนะ” เสียงหวานดังเบาๆหน้าต้นคริสต์มาสขนาดเล็กที่ตั้งประดับบนโต๊ะเขียนหนังสือและตุ๊กตาซานต้าครอสตัวเล็กในห้องนอน หลายคนคงมองว่าเขาแปลกนะที่ไม่สบายใจอะไรก็มาบ่นกับต้นคริสต์มาสกับคุณซานต้า แต่เรื่องนี้คงต้องโทษทงเฮกับพี่อีทึกเลยที่ชอบเล่าเรื่องซานต้าครอสให้เขาฟังตั้งแต่เด็ก เขาเลยติดเลยนะสิ...

 

...แต่อีกเหตุผลหนึ่งก็คงเพราะเรื่องที่เขาแอบชอบพี่ซีวอนมันเป็นความลับไงล่ะ เขาถึงไม่บ่นให้ใครฟังเนี่ย...

 

ก๊อก ก๊อก!

 

“ฮยอก ลงไปกินข้าวกับแม่เร็ว” เสียงของคุณแม่แสนใจดีดังขึ้นหยุดความคิดลูกชายตัวเล็ก ก่อนที่ประตูบานใหญ่จะค่อยๆเปิดออกให้ร่างเล็กไม่ต่างจากลูกชายเดินเข้ามา

 

“ไม่สบายหรือเปล่าลูก ไปกินข้าวกันนะครับ”

 

“ฮยอกสบายดีครับแม่ แค่มาพักเฉยๆ ไปกินข้าวกันดีกว่า ท้องฮยอกร้องไปหมดแล้ว” ฮยอกแจอ้อนอย่างน่ารักมือเล็กถูกยกขึ้นมาลูบท้องของตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะจูงมืออีกคนลงไปกินข้าว

 

.

...

........

 

“แม่ลืมไปเลยฮยอก พรุ่งนี้แม่ฝากของให้ซีวอนหน่อยนะ พี่เขาเข้ามหาลัยพรุ่งนี้เหมือนกัน”

 

            เสียงใจดีของหญิงสาวทำให้ฮยอกแจหยุดนิ่ง ก่อนที่จะรับปากคุณแม่ใจดีไป เสียงหวานๆก็พูดคุยกับยอนแจไปเรื่อยๆ

 

.

...

......

 

“คุณซานต้า ฮยอกจะไม่เผลอทำอะไรน่าอายใช่ไหมอ่า” ตุ๊กตาซานต้าครอสตัวเดิมกลายเป็นที่ระบายอีกรอบของฮยอกแจเพราะคำขอของแม่ ก็นะอุส่าหลบหน้าพี่ซีวอนมาตั้งนาน ถึงจะรู้ว่าพี่ซีวอนเรียนปริญญาโทอยู่ที่มหาลัยเดียวกับเขาและทงเฮก็เถอะ แต่ก็ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วยซ้ำถ้าทงเฮไม่ลากเขาไปนะ แล้วแบบนี้พรุ่งนี้เขาจะทำยังไงเนี่ย ทงเฮก็ไม่มีเรียนด้วยนะสิ ฮือ...

 

           

แสงแดดในยามสายของวัน ส่องไปตามแนวร่มไม้บนทางเดินของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ฮยอกแจถือถุงของขวัญเล็กๆในมืออย่างระวังก่อนจะมุ่งหน้าไปทางตึกที่เมื่อเช้าซีวอนโทรศัพท์ไปบอกเขาเอาไว้

 

.

....

 

“เอ่อ...พี่ซีวอนอยู่ไหมครับ” ฮยอกแจถามขึ้นเสียงเบากับกลุ่มรุ่นพี่หลายคนที่นั่งอยู่ในห้องเรียน และเสียงถามเบาๆนั้นก็แทบจะไม่ได้รับความสนใจจากคนอื่นๆเลยด้วยซ้ำ

 

“ขอโทษนะครับ..พี่ซีวอนอยู่ไหม” เสียงที่เพิ่งระดับขึ้นของฮยอกแจทำให้ทุกๆคนหันมามองอย่างสงสัย

 

“น้องมาใครนะ ซีวอนเหรอ เดี๋ยวมันก็มานั่งรอก่อนสิไปห้องน้ำมั้ง”

 

“ครับ”

 

เสียงชองผู้ชายตัวใหญ่ในกลุ่มดังขึ้นก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้ฮยอกแจเข้าไปนั่ง

 

“ว่าแต่น้องเป็นแฟนซีวอนเหรอค่ะ นั่นแหนะหน้าแดงด้วย จริงเหรอเนี่ย”

 

“เปล่าครับ..”

 

“จีฮยอนอย่าไปแกล้งน้องเขา เดี๋ยวไอ้วอนมันก็โกรธหรอกที่ไปแกล้งแฟนมันนะ”

 

“แต่น้องน่ารักจริงๆนะ น่าจับมาฟัดๆ” หญิงสาวแซวฮยอกแจในทีแรกหันมามองหน้าคนตัวเล็กอย่างชอบใจ ใบหน้าสวยของหญิงสาวรุ่นพี่ก็ขยับมาใกล้อย่างที่ฮยอกแจได้แต่ตกใจอยู่อย่างนั้น

 

“นี่ จีฮยอนทำอะไร ลุกออกไปเลย” เสียงทุ้มของซีวอนดังขัดเพื่อนคนสวยทันทีที่เห็นท่าทางตกใจของคนตัวเล็ก ก็จีฮยอนเพื่อนเขาเนี่ยใครๆก็รู้ว่าเห็นของน่ารักไม่ได้ ดีนะที่เขามาเร็ว

 

“ฮยอกแจไปกับพี่นะครับ” ซีวอนค่อยๆดึงคนที่ยังไม่หายตกใจออกมาจากกลุ่มเพื่อนของเขา

 

.

...

.........

 

“เป็นอะไรนั่งเงียบเชียว ยังไม่หายตกใจเหรอ” ซีวอนถามเสียงอบอุ่นเพราะตอนนี้คนที่นั่งอยู่ข้างๆเขายังดูเงียบๆอยู่เลย

 

“เปล่าครับ..นี่ครับของที่แม่บอกว่าพี่จะเอา”

 

“ขอบคุณนะ คืนนี้พี่คงได้ฉลองคริสต์มาสกับพวกนายแน่ๆเลย ผู้ใหญ่คงจะมีเรื่องคุยกันไม่หยุด หึหึ” เสียงหัวเราะเบาๆจากซีวอนเรียกให้ฮยอกแจหันไปดู ใบหน้าหล่อส่ายเบาๆกับความตลกเมื่อคิดถึงความวุ่นวายของบรรดาพ่อแม่ที่คงเจอกันในงานคืนวันนี้คริสต์มาสอีฟที่ตรงกับวันเกิดแม่ของเขา

 

“แต่ผมคงอยู่ในงานไม่ได้ ทุกๆปีผมจะไปโบสถ์นะ ผมคงไปอวยพรออย่างเดียว” เสียงหวานตอบกลับอย่างเกรงใจเพราะเขาคงอยู่ในงานนั้นไม่ได้แน่นอน งานที่โบสถ์จะไม่มีใครช่วยนะสิ

 

“ไม่เป็นไรนะ พี่ว่าแม่เข้าใจ นายเพิ่งรู้นี่นา”

 

“ถ้าพี่ว่างไปกับผมก็ได้นะ” คนพูดได้แต่ตกใจตัวเองก่อนที่ใบหน้าหวานจะซีดลงเพราะเห็นอีกคนเงียบไป

 

“หือ?”

 

“ลืมมันไปนะครับ..ผมขอตัวดีกว่า”

 

            จบคำพูดนั้น ร่างเล็กของฮยอกแจก็วิ่งออกไปจากเก้าอี้ทันที ขาเล็กก้าวเล็กๆเมื่อนึกได้ว่าตัวเองเผลอทำตัวน่าอายให้ซีวอนเห็นอีกแล้ว เขานี่มันบ้าจริงๆให้ตายสิ

 

...คุณซานต้า ฮยอกแจพลาดอีกแล้วนะ พี่เขาจะเกลียดไหมเนี่ย...

 

 

            ค่ำคืนวันที่24ธันวาคม โบสถ์หลังเล็กก็มีผู้คนเข้ามาอยู่เล็กน้อย ซานต้าครอสตัวเล็กในชุดสีแดงก็ทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดีจนเด็กๆหลายคนพากันชื่นชอบ

 

            ฮยอกแจที่ตอนนี้เป็นซานต้าครอสตัวนั้นก็ยิ้มออกมาผ่านหนวดสีขาวอย่างใจดีให้ทุกคน แขนเล็กๆที่โผล่พ้นชุดสีแดงตัวใหญ่ทำให้ผู้ใหญ่หลายๆรู้ว่าซานต้าครอสใจดีนี้ตัวเล็กแค่ไหน แต่กลับเด็กทั่วไปแต่มีถุงสีแดงใบใหญ่บังเอาไว้ก็ไม่มีใครสงสัยแล้ว

 

.

...

..........

................

 

“เหนื่อยหน่อยนะลูก” เสียงแม่อธิการของโบสถ์เล็กๆประจำบ้านเด็กกำพร้าดังขึ้นทางด้านหลัง ทำให้คนที่พักเหนื่อยหลังเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาดึกหันไปยิ้มสดใสส่งให้

 

“ไม่เป็นอะไรครับ ฮยอกเต็มใจ วันนี้คุณแม่อธิการเหนื่อยแล้วพักผ่อนเถอะครับ เดี๋ยวฮยอกไปเก็บของด้านนอกนิดหน่อยก็จะกลับแล้วครับ” รอยยิ้มจริงใจส่งให้คนสูงวัยกว่าอย่างเคารพ และเพราะหนวดปลอมสีขาวถูกถอดออกไปแล้วทำให้คุณแม่อธิการที่มองเห็นรอยยิ้มนั้นอดจะชื่นชมกับความน่ารักนั่นไม่ได้

 

“พักผ่อนบ้างเหมือนกันนะลูก ที่จริงเปลี่ยนชุดแล้วไปนอนที่บ้านพักก็ได้นะ แม่มีห้องสำหรับแขกอยู่แล้ว”

 

“ฮยอกไม่รบกวนดีกว่าครับ เดี๋ยวขอไปดูความเรียบร้อยข้างหน้าแปปเดียว แล้วฮยอกค่อยมาเปลี่ยนชุดกลับบ้านครับ”

 

“ก็ได้จ๊ะ” เสียงอบอุ่นใจดีดังขึ้น ก่อนที่ฮยอกแจจะลาคนตรงหน้าเพื่อไปทางด้านหน้าโบสถ์

 

.

....

........

 

            ตอนนี้ฮยอกแจสารภาพเลยว่าที่ตัวเองออกมาเนี่ย แค่มาเก็บของเฉยๆ ไม่ได้มามองหาใครหรอกนะจริงๆ ใครจะมาตอนนี้ไม่มีแล้ว

 

“คุณซานต้าอ่า ฮยอกอยากรู้จริงนะ” เสียงหวานบ่นเบาๆกับรูปปั้นซานต้าครอสตัวโตน่ารักๆที่ประดับเอาไว้ ข้างต้นคริสต์มาสขนาดใหญ่ของโบสถ์นี้

 

...ป่านนี้ไม่มีใครมาแล้ว ขอฮยอกบ่นเรื่องวันนี้หน่อยเถอะ...

 

“ฮยอกอยากรู้ว่าพี่ซีวอนเขาเป็นยังไงกันแน่นะ ฮยอกไม่ได้คิดว่าเขาจะมาชอบหรอก แต่แค่อยากรู้นี่ว่าเขารักใครอยู่ไหมแบบนี้ ฮยอกจะทำยังไงดี...เอ๊ะ!หิมะแรก!

 

ฮยอกแจร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อหิมะเกล็ดบางๆตกลงมาบนมือของเขา ก่อนที่เกล็ดอื่นๆจะร่วงตามลงมาทีละนิด ใบหน้าหวานยิ้มออกมาอย่างยินดีก่อนที่จะหันไปมองรูปปั้นซานต้าครอสตัวเดิม

 

“ป่านนี้ถ้าคุณซานต้ามีจริงต้องเบื่อฮยอกแน่ๆเลย บ่นอะไรก็ไม่รู้ให้ฟังประจำเลยเนอะ”

 

“ก็มาถามพี่แทนสิ คุณซานต้าน้อย” เสียงทุ้มที่มีแววเอ็นดูดังขึ้นด้านหลังทำให้ฮยอกแจหันไปมองอย่างรวดเร็ว

 

“พี่ซีวอน..คือ..เปล่านะ...คือ..อึก..ฮือ...” เสียงหวานที่พยายามแก้ตัวก็สะดุดไปหมด ฝ่านซีวอนก็ยินรอคำตอบจนคนที่โดนมองอยู่อย่างฮยอกแจทนไม่ไหวและร้องไห้ออกมาเหมือนเด็กทำความผิด

 

“โอ๋ๆ ซานต้าน้อยร้องไห้ทำไมครับ พี่ไม่ได้ว่าอะไรนะ” ซีวอนปลอบซานต้าขี้แยอย่างอ่อนโยน มือใหญ่ๆก็ลูบผมอีกคนอย่างปลอบโยน

 

“ขอโทษครับ...อย่าโกรธฮยอกนะ” เสียงคนขี้แยดังขึ้นก่อนที่ฮยอกแจจะถอยออกมาจากอีกคน ..มือเมื่อกี้ อุ่นจัง..

 

“แล้วนี่มาทำทุกปีเลยเหรอ น่ารักดีนะถึงจะตัวเล็กเกินซานต้าไปก็เถอะ”

 

“...”

 

“แต่ตอนนี้แปลงร่างเป็นกวางจมูกแดงไปซะแล้ว” ซีวอนพูดอย่างเอ็นดู นิ้วเรียวก็ยื่นมาจิ้มจมูกที่แดงเพราะอากาศหนาวและการร้องไห้ของฮยอกแจอย่างเอ็นดู

 

“แล้ว...พี่มาได้ไงครับ ผมยังไม่ได้บอกว่าที่ไหนนี่ แล้วงานที่บ้านอีก แล้ว..”

 

“พี่ก็ถามทงเฮเอาสิคุณชานต้าน้อย สงสัยเก่งจัง” ซีวอนพูดอย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มหล่อถูกส่งไปให้ฮยอกแจจนคนได้รับตาพร่าไปหมด

 

 “ผม..ไม่ได้..เอ่อ..”

 

“แบบเดิมได้ไหม”

 

“...”

 

“แทนตัวเองว่าฮยอกแบบเดิมนะ พี่ว่าน่ารักดี” เสียงทุ้มนั้นยังเทียบไม่ได้กับแววตาระยิบระยับของคนพูดที่ทำให้คนเผลอมองอายเลยด้วยซ้ำ

 

 “แล้วก็นะ ฮยอกแจชวนพี่เดททั้งทีจะไม่มาได้ไง จริงไหม?” เสียงทุ้มพูดอย่างอ่อนโยนตาคมจ้องตาคนตรงหน้านิ่ง ก่อนที่ใบหน้าหวานของคนฟังค่อยๆขึ้นสีแดงเมื่อตีความประโยคนั้นได้

 

“เขินจนตัวแดงแข่งกับชุดแล้ว ให้คุณชานต้าน้อยก็ตอบพี่บ้างดีกว่า....ว่าจะยอมคบกับพี่ไหม”

 

“โอ๊ย! เจ็บ”

 

“หยิกทำไมล่ะนั่น”

 

            เสียงทุ้มจริงจังถามขึ้นทำให้คนฟังอย่างฮยอกแจคิดว่าเป็นเพียงความฝัน มือเล็กๆจัดการหยิกแขนตัวเองจนรู้ตัวว่ามันคือความจริง ซีวอนก็ทำแค่ขยับเข้ามาใกล้อย่ารอคำตอบจากอีกคนเท่านั้น

 

“เอ่อ..พี่พูดจริงใช่ไหม..”

 

“แน่นอน”

 

“ถ้าอย่างนั้นก็...คบครับ”

 

“เบาจัง พี่ไม่ได้ยินเลย” ซีวอนพูดย่างจงใจแกล้ง ก็ถึงจะเบาแค่ไหนแต่ใกล้ขนาดนี้เขาได้ยินน่า

 

“คบครับ”

 

“สัญญาแล้วนะ ซานต้าน้อยฮยอกแจ”

 

            อ้อมกอดอุ่นๆที่เข้ามาแบบไม่ตั้งตัวทำให้ฮยอกแจตกใจเพียงแปปเดียวก่อนที่ แขนเล็กๆจะค่อยๆยอกไปกอดตอบอีกคนอย่างไม่มั่นใจ แต่อ้อมกอดอุ่นกลับกระชับมากขึ้นเมื่อคนตัวโตออกแรงกอดเพิ่ม

 

            ความอบอุ่นที่โอบล้อมเอาไว้ทำให้ฮยอกแจลืมความหนาวของหิมะที่ค่อยๆตกลงมาไป ตาหวานปิดลงอย่างซึบซับความอบอุ่นนี้ไว้ หิมะเกล็ดบางที่ร่วงลงมาทำให้ในเวลานี้ รอบข้างเงียบจนน่าจะมีแต่พวกเขาสองคนด้วยซ้ำ ที่ยังยืนอยู่ท่ามกลางหิมะสวยๆ ต้นคริสต์มาสและไฟสีสวยรอบๆนี้...

 

....คุณซานต้าครับ ฮยอกขอบคุณนะ ตอนนี้ ฮยอกอยู่กับคนที่ทำให้อบอุ่นแบบที่เคยขอแล้วล่ะ...

 

.

....

..........

.......................

 

หมับ!

 

ฟอด!

 

“ทำอะไรอยู่หือ ผมเข้ามานานแล้วนะ” อ้อมกอดที่คุ้นเคยที่โถมเข้ามาทำให้คนที่นั่งหน้าคอมพิวเตอร์หันไปมอง ก่อนที่แก้มใสๆจะโดนคนด้านหลังขโมยหอมแก้มไป

 

“ม้าซีมาตอนไหนเนี่ย..ฮยอกไม่ได้ทำอะไรเลยแค่นั่งรอเฉยๆ” เสียงลนๆของฮยอกแจทำให้ซีวอนรีบหันไปมองทางจอคอมพิวเตอร์ที่คนตัวเล็กพยายามปิดมันแทน

 

“หือ ซากีอ่านฟิคเหรอครับ...ซานต้าน้อยดูน่ารักนะ แต่ก็สู้ตัวจริงไม่ได้หรอก”

 

จุ๊บ!

 

            เสียงกดจูบเบาๆบนหน้าผากของฮยอกแจดังขึ้น ก่อนที่ตาคมของคนตัวสูงจะก้มลงมามองคนในอ้อมกอดที่เงยมามองเขาอย่างน่ารัก

 

“ไปเถอะ ป่านนี้พวกข้างนอกโวยวายหมดแล้วว่าให้ผมมาตามตั้งนาน”

 

            ฮยอกแจยอมเดินตามอีกคนออกไปอย่างว่าง่าย ก็นะวันนี้เขาจะไปค้างกับซีวอนนี่นา แต่ทงเฮก็โวยวายว่าเขาทิ้งให้ทงเฮรอซานต้าครอสแค่คนเดียว ทำไงได้ล่ะแบบนี้เขาคงต้องอยู่ฉลองกับทุกคนในวงก่อนแล้วล่ะ

 

....อ้อ! ไม่ว่าจะในฟิคหรือชีวิตจริง ตอนนี้ผมก็มีคนที่กอดแล้วรู้สึกอุ่นมาก...เหมือนกับในฟิคเลยล่ะ....

 

~…Santa tell me if you're really there
Don't make me fall in love again
If he won't be here next year
Santa tell me if he really cares
Cause I can give it all away if he won't be here next year….
~

 

END!



TalK:ลง 24/12/14

            เมอรรี่คริสมาส มาลงให้คริมาสอีฟ ขอไม่มีโบนัสนะเพราะสองคู่ ต้อนรับคริสมาสเลยนะ เป็นยังไงบอกกันได้น้อออ

            สุดท้ายรักทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ รักเอสเจด้วย><

ตอบเม้นๆ

lovenevermild (@loveside): รอบนี้ก็ยังเป็นวอนฮยอกและคิเฮอยู่ววว ขอโทษน้า แต่ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านต่อเร็วๆ^^

PumpkinViLLa (@pumpkinvilla): มาอ่านต่อเร็วๆ ขอบคุณที่ชอบน้า มาอ่านเร็วๆๆ เมอร์รี่คริสต์มาสนะ^^

Grace Ch (@gkdk): โหดอ่ะ แต่มาอ่านต่อเร็วๆๆๆๆ ของขวัญคริสต์มาส ขอบคุณที่ชอบน้า^^

 
 

 แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อย^^

 


 
พูดคุย จิกทวง อะไรก็ได้55 จิ้มฮยอกน้อย^^
 

 

 
อบคุณภาพน่ารักๆจาก @pangpang0718


 
SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #261 พี่แอม (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 04:04
    โอ๊ย น่ารักๆ ชอบแบบนี้ หวานๆอ่ะ ชอบๆ
    #261
    0
  2. #172 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 20:38
    ฮยอกเเอบอ่านฟิค คึคึ หวานตลอดดดด!! อิจฉา 5555

    ปล.เมนน่ารักขึ้นทุกวันจะสำลักความน่ารักตายเเล้ว
    #172
    0
  3. #168 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 04:53
    ชอบนะ   ไม่เป็นไรแต่อยากอ่านคู่อื่นบ้างเท่านั้นเอง     มาต่อตอนหน้าไวๆๆๆๆนะ
    #168
    0
  4. #167 MiNiEun (@choihaneul) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 23:57
    สวีทๆ สวีทกันได้ตลอดเวลา หวานกันจนน้ำตาลยังยอมเลย อ่านไปเขินไปฮยอกแจน่ารักมากๆเลย >\<
    #167
    0
  5. #166 hYoX-Yoorii (@hyokyo) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 23:16
    Merry Chrismas นะฮะ เช่นกันน้าาา ไรเตอร์มิ้น จุ๊บบบ
    เห็นชื่อฟิกนี่ อยากจะไปกระโดด หอมแก้มสามที
    เราชอบเพลงนี้มากกกกก รวมทั้งเราชอบ Ariana Grande ด้วย
    แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ เพราะเรารักวอนฮยอกมากกว่า ฮาาาาาา
    ฟินอีกแล้ว ยิ่งฟังเพลงไปด้วยยิ่งฟิน โอพีวี ก็น่ารักน่าชังเหลือเกินนนนน 
    คริสต์มาส นี้นอนเหงาอยู่บ้าน เหมือนเดิม มีอะไรมาให้ฟินหน่อยก็ดี ไม่งั้นเราคงเฉาตาย
    #166
    0
  6. #165 0704wonhyuk (@0704wonhyuk) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2557 / 23:11
    กรี๊ดๆๆๆๆๆ ซานต้าน้อยน่ารักมากกกก

    น่าจับมาฟัดจริงๆเลย ><
    #165
    0