[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 22 : Story 11 : MY MY {WonHyuk}2 + Bonus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57

  

Story 11 : MY MY {WonHyuk}2 + Bonus          


มาแล้ววววว อ่านกันให่สนุกนะ^^ มิ้นฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะ เป็นนิยายวายเลย^^

 

           

บ้านหลังใหญ่ของครอบครัวอี ตอนนี้บนชั้นสองของบ้าน ในห้องๆหนึ่งก็วุ่นวายเป็นอย่างมาก เมื่อ...

 

“ฮยอก แกแต่งตัวอะไรเนี่ย ห๊ะ!” เสียงเหนื่อยใจของคิม เรียวอุคดังขึ้นเมื่อเพื่อนตัวขาวเดินออกมาด้วยชุด เอิ่ม...จะว่ายังไงดีล่ะ ผ้าคลุมสีดำ เขี้ยวปลอม ครบเลย ครบซะต้องถามก่อนนะสิ

 

“อ้าว ก็ฉันจะสืบเรื่อตาซีวอนไง เนี่ย~ รู้ป่ะ ฉันกะจะไปตามนายนั่นข้างนอกนะสิ แบบนั้นต้องซุกหญิงไว้ชัวร์” น้ำเสียงแสนมั่นอกมั่นใจกับสิ่งที่ตัวเองคิดดังขึ้นเมื่อเพื่อนทำหน้าสงสัย

 

“เยอะไปแหละชุดแกเนี่ย แล้วจะไปตามที่ไหน เอาที่โรงเรียนหาเขาให้เจอก่อนดีไหม” เฮ้อ ให้ตายสินี่เขามีฮยอกแจเป็นเพื่อนหรือเป็นลูกเนี่ย กี่ขวบแล้วแก แต่ถ้าพูดไปมีงอนนะ คิมเรียวอุคคอนเฟิร์ม

 

“เออ..จริง งั้น พรุ่งนี้เช้าฉันไปตามดูที่โรงเรียนก่อนดีกว่าเนอะ ขอบใจมากเพื่อน” เสียงใสพูดขอบใจก็ยกยิ้มซะเต็มแก้ม ชนิดที่เรียวอุครู้ดีว่า ห้ามไม่ได้แล้วแหละแบบนี้ มีแต่ต้องคอยช่วยเท่านั้น

 

“นี่ ถามจริงๆ ทำไมไม่ชอบพี่เขาขนาดนั้น”  

 

“โห~ อย่าให้เล่า  คิดดูดิ ตอนเด็กๆเจอกันกี่ทีๆก็แกล้งตลอด แล้วพอบอกพ่อกับแม่ก็ไม่มีใครเชื่อด้วย มีแต่บอกฮยอก ไปซน ไปกวนตานั่นก่อนตลอดอ่ะ คิดดู”

           

เมื่อเสียงถามของเรียวอุคจบลลง เสียงใสๆของฮยอกแจก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับเด็กที่ฟ้องผู้ใหญ่ซะอย่างนั้น จนคนฟังได้แต่ถอนหายใจแล้วส่ายหัวเบาๆ

 

“เอาเถอะ จะทำอะไรก็ดูดีๆนะ แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องใส่ไปหรอกนะไอ้ชุดนี้เนี่ย มันตลก ฉันกลับแล้วนะ” เรียวอุคพูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะขอตัวกลับออกไป

 

 

            ยามเช้าที่สดใส แสงแดดอบอุ่นกำลังดีสำหรับใครหลายๆคน แต่ตอนนี้เรียวอุคกำลังเหนื่อยใจขั้นสุดเลยก็ว่าได้ ในเมื่อเพื่อนตัวขาวตอนนี้ กำลังนั่งวางแผนในการตามติดชีวิตซีวอนก็ว่าได้ อยู่ข้างๆเขานี่แหละ

 

“นี่ คาบบ่ายเราว่างกันใช่ป่ะ นั่นแหละเวลาทองของอี ฮยอกแจเลย”

 

“จะทำอะไร”

 

“จะไปดูตานั่นอ่ะ ไปด้วยกันไหมอุคกี้”

 

“ไม่หรอกฉันกลับพร้อมพี่ฮีชอลนะ อย่าไปทำอะไรวุ่นวายแล้วกัน เข้าใจไหม”

 

“หูย~ พูดงี้ได้ไง ฮยอกไม่ทำอะไรหรอกน่า อาจารย์มาแล้ว”

 

.

...

......

...............

 

            ยามบ่ายที่วุ่นวายของโรงเรียนมัธยมโซล ร่างสูงของ ชเว ซีวอน ก็ใช้เวลาว่างไปกับการหาที่เงียบๆนั่งพัก ซึ่งก็คือด้านหลังตึกเรียนใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ที่เงียบจนแทบจะไม่มีใครผ่าน และยิ่งการที่เขาแฝงตัวได้เงียบในแบบแวมไพร์ ทำให้หลบสายตาผู้คนบางส่วนที่ผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี

 

“คุณซีวอน จะกลับบ้านเลยไหมครับ” เสียงของเยซองดังขึ้นเมื่อเดินมาตามเจ้านายที่สวนหลังโรงเรียน

 

“ไม่ล่ะ ขอนอนพักหน่อยแล้วกัน นายก็ไปพักเถอะ” เสียงทุ้มของคนที่ปิดเปลือกตาลงตอบกลับไป ก่อนจะอมยิ้มเมื่อรู้สึกถึงใครบางคน

 

“ครับ แล้วคนนั้นเอาไงล่ะครับ เห็นนั่งอยู่แถวนั้นมานานแล้วนะ” เสียงกวนๆของเยซองถามออกไป เมื่อพบเข้ากลับกลุ่มผมสีขาวทองอยู่ที่ต้นไม้อีกด้านของสวน และดูเหมือนจะคอยแอบมองมาทางนี้เป็นระยะซะด้วย

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันจัดการเอง ไปเถอะ” พูดแค่นั้นก่อนดวงตาสีดำสนิทจะเปิดขึ้นและเผยแววจริงจังทันทีที่หันไปมองทางนั้น

 

.

..

.........

.......................

 

“สิ้นฤทธิ์เชียวนะ” เสียงทุ้มแสนอบอุ่นของซีวอนดังขึ้นเมื่อตาคมทอดมองยัง ร่างเล็กนอนขดอยู่ข้างต้นไม้ที่ตนมองดูตั้งแต่ต้น จนตัดสินใจเดินมาดูเมือเวลาผ่านไปพักใหญ่

 

“นายต้องขอบใจฉันนะตัวแสบ นอนแบบนี้ได้ไงไม่ระวังตัวจริงๆ”

 

            เสียงติดจะดุของซีวอนบ่นพร้อมกับร่างใหญ่ๆที่นอนลงข้างๆ แขนแกร่งยื่นไปโอบเอาคนตัวเล็กเข้ามาใกล้ตัว มือใหญ่เอื้อมไปปัดผมสีอ่อนที่ละข้างแก้มใสออก ก่อนจะนอนมองหน้าคนในอ้อมกอด ปากเล็กๆตาเล็กแบบนี้มันก็น่ารักอยู่หรอก แต่จมูกรั้นๆแบบนี้เนี่ย รู้เลยว่าเจ้าตัวดื้อแค่ไหน แต่ก็ดีแล้วแหละเพราะเขาจะเป็นคนจัดการเวลาดื้อเอง ความคิดขอคนหล่อ ที่นอนยิ้มออกมาชนิดที่ว่าใครเห็นคงจะตกใจ ในขณะที่คนในอ้อมกอดก็ขยับให้ตัวเองสบายมากขึ้นก่อนที่จะหลับลงเหมือนเดิม

 

.

...

.......

 

“งื้อ~” เสียงครางอย่างรำคาญของคนตัวเล็กดังขึ้นเมื่อรู้สึกถึงอะไรสักอย่างที่มายุ่งวุ่นวายแถวๆจมูกของเขา

 

“เหมือนลูกหมาเลย หึหึ” เสียงเจือแววเอ็นดูของซีวอนดังขึ้น เมื่อเห็นท่าทางแสนน่ารักของคนตรงหน้า คิ้วสวยขมวดขึ้นอย่างขัดใจ มือเล็กๆก็ยื่นมาปัดนิ้วเขาที่เขี่ยจมูกรั้นนั้น ก่อนที่จะซุกตัวเข้ามากอดเอวอีกคนเหมือนความเคยชิน

 

“พ่ออ่ะ ให้ฮยอกนอนก่อน น้อออ” พูดเองเออเองเสร็จก็ตั้งท่าจะหลับต่ออีกถ้าไม่ใช่เพราะว่า

 

“ฉันยังไม่มีลูกนะ”

 

            สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยชิดริมหู ตาหวานก็เบิกกว้างอย่างตกใจ และก็ต้องตกใจมากยิ่งขึ้นเมื่อตื่นมาแทนที่จะพบพ่ออย่างที่คิดไว้ กลับเป็นใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ตัวเองไม่ค่อยชอบใจในระยะประชิด

 

“นี่ ทำอะไรของนาย ห๊ะ!” เมื่อหาเสียงตัวเองเจอ คนตัวเล็กก็โวยขึ้นกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้ใบหน้าร้อนๆทันที

 

“เปล่านี่ นายกอดฉันเองนะ แล้วฉันแก่กว่านาย” เสียงทุ้มเอ่ยแย้งคนตัวขาวออกไปนั้น ดูไม่มีแววก่อกวนเลยสักนิด แต่ดูเหมือนพูดเรื่องปกติทั่วไปซะมากกว่าแทนที่จะแซวเรื่องที่เขาเผลอไปกอดคนตัวโตด้วยซ้ำ

 

“ที่ปลุกเพราะเย็นแล้ว กลับบ้านได้แล้ว” คนหน้าหล่อพูดก่อนจะยันตัวเองขึ้นมานั่ง และจะดึงอีกคนให้ลุกตาม

 

“ขอบคุณ” เสียงใสพูดแค่นั้นก่อนจะหลบสายตาของอีกคน ฮยอกเอ้ย แกทำตัวน่าอายแบบนั้นได้ไงวะเนี่ย~

 

“อืม ว่าแต่ ตัวนายนี่มีกลิ่มหอมๆอยู่นะ กลิ่นที่ไม่เหมือนมนุษย์..”

 

            เสียงทุ้มที่พูดออกมาถึงจะดูเรียบเฉยจนน่าโมโห แต่ตอนนี้ฮยอกแจบอกได้เลยว่าไม่กล้าที่จะขยับตัวด้วยซ้ำ ในเมื่อตอนนี้จมูกโด่งสวยของคนพูดก้มลงมาชิดซอกคอของเขา เหมือนกับว่าจะยืนยันคำพูดเมื่อกี้ว่าจริงหรือไม่

 

หมับ!

 

            มือใหญ่คว้าเข้าที่ข้อมือบางของอีกคนทันทีที่เห็นท่าทางเตรียมจะวิ่งหนีของคนตัวเล็ก ก่อนจะดึงร่างเล็กๆนั้นมาประชิดตัวเขา

 

“แล้วก็ หูนี่ระวังหน่อยนะ เหมือนพอนายเขินแบบนี้ มันเหมือนจะควบคุมไม่ได้นะ” เสียงพูดที่เบาลงแต่กระชิบอยู่ริมหูนุ่มฟูน่ารักๆ ที่ขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ ทำให้ได้ยินชัดขึ้น มือใหญ่ก็ลูบใบหูนุ่มฟูนั้นเบาๆอย่างเอ็นดู

 

            สุดท้ายเมื่อคนตัวขาว ที่ตอนนี้ใบหน้าขาวใสกลับแดงก่ำขึ้นมาอย่างน่ากลัวเพียงเพราะคำพูด การกระทำของคนตรงหน้านั้น ก็ไม่มีความใจกล้าพอที่จะยืนอยู่ต่อ ได้แต่รีบพาร่างที่สติแตกกระจายของตัวเองออกไปอย่างเร็วที่สุด จนคนตัวโตได้แต่ยืนยิ้มอย่างเอ็นดู

 

“หึหึ น่ารักจริงๆ” น้ำเสียงทุ้มที่มีแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมานิดๆเอ่ยคล้อยหลังคนตัวเล็กที่วิ่งไปอีกทาง ที่เขาบอกว่าเหมือนลูกหมา ลืมคิดไปว่าจริงๆก็คือลูกหมาจริงๆนี่ และเขาจะทำให้เป็นลูกหมาเพียงของเขาคนเดียวเท่านั้น

 

.

...

......

............

.....................

 

“โง้ย ฮยอกแจ บ้าๆๆ เลิกเขินเลยนะ ไอ้หูนี่ก็ขึ้นไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะ แล้วตานั่นอีก ทำไมมาแบบอบอุ่นใจดีงั้นอ่ะ งื้อออ~ ฮยอกแจก็แพ้อ่ะดิ ไม่รู้หรือไงเล่า”

 

            เสียงโวยวายของคนตัวเล็กที่ตอนนี้กลับมาถึงห้องนอนแสนน่ารักของตัวเองแล้ว และหมอนใบโตก็กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของเขาแทบจะทันที ก็ งื้อ หูอ่ะมันโผล่อ่ะ ก็ไม่เคยเขินนี่เลยไม่มีสติควบคุมอ่ะ พี่ซีวอนนั่นแหละผิดเลยมาทำให้เขินทำไม พี่ซีวอนบ้า เฮ้ย! ทำไมอยู่ดีๆเรียกพี่เล่า ตานั่นต่างหาก ผิดเต็มๆเลย ไม่รู้หรือไงฮยอกแจแพ้คนอบอุ่นนะ มันน่านอนกอดนี่ เง้ออ~

 

“ห๊ะ! เมื่อกี้ฉันคิดอะไรนะ ม่ายยยยย~

 

            เสียงใสที่โวยวายดังลั่นห้องของตัวเอง คลายความกังวลของผู้เป็นพ่อกับแม่ที่เดินขึ้นมาดูเพราะเป็นห่วงอาการแปลกๆและเสียงโวยวายที่ดังลอดออกมาในทีแรก

 

“เห็นไหมคุณ ผมบอกแล้วว่าลูกต้องการคนดูแล”

 

            เสียงทุ้มของอี แทบินหันไปพูดกับภรรยาคนสวย ที่เหมือนเจ้าลูกชายเขาจะได้ความสวยนี่ถ่ายทอดไปเต็มๆ ก่อนที่ทั้งสองคนจะหัวเราะออกมาเบาๆและเดินกลับไป เมื่อคนในห้องยังไม่หยุดที่จะโวยวายต่อไป

 

“ใครเขินเล่า ไม่มีซะหน่อย ว้ากกก!

 

ตอนนี้เราคงต้องไว้อาลัยให้บรรดาหมอนและผ้าห่มแล้วล่ะ อาเมน...

 

 

 

Bonus :



SW : จ้องตาทำไม

HJ : แบร่ *แลบลิ้นใส่

SW : อ้าว เขิน ซะแล้ว หึหึ

SW: แค่จ้องตาเองทำไมรีบเขินจัง หึหึ *ยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

 

TaLk : ลง 10/11/14

           

            มาแก้คำผิดหมดยังไม่รู้ฮืออ ถ้าอยากเม้ากับมิ้น ติดแท็ก #วุ่นรักหมาป่า เล่นได้น้าา จะส่องบ่อยๆอยู่แล้ว คิดซะว่าเรื่องยาวที่เปิด เป็นรุ่นลูกหลานวอนฮยอกแหละกันถถถถ มาแล้วววว เอาน้องหมาน้อยมาให้^^ เง้อออ คงไม่ผิดหวังกันนะ อาจจะไม่ใช่สามตอนจบ แต่ไม่ยาวแน่จ้า เพราะเรามีเรื่องยาวแล้ว^^

            เรื่องยาวที่เปิดใหม่ คือมันเป็นนิยายวายธรรมดา เพราะไปถามเพื่อนว่าอยากแต่งแบบนี้^^ ปกติเพื่อนแต่งแฟนตาซี เราเลยบอกเราอยากแต่หมาป่าแต่อยากให้ปัจจุบันๆ เลยเกิดพล็อตนั้น ฝากตามไปให้กำลังใจหน่อยนะ เราตั้งใจไม่แพ้เรื่องไหนๆเลย แต่ถ้าถามถึงฟิคยาเอสเจ มีแน่ค่ะ แต่กำลังหาช่วงลงอยู่ อาจจะรอให้ว่างๆหน่อยน้ออ^^

ตอบเม้นๆ

PumpkinViLLa (@pumpkinvilla): เอาตอนต่อไปมาให้แล้วน้า มาอ่านเร็วๆๆ แบมือเมื่อยแล้วมั้ง ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ^^

lovenevermild (@loveside): เอาน้องไลแคนมาต่อแล้วน้า^^ เอาคิเฮ กับคยูมินใช่ไหม ได้เลน เรื่องหน้าจะจัดให้นะ^^ ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ^^

hYoX-Yoorii (@hyokyo): โอออ คนนี้มาฟินเว้ยถถถถถ ชอบโบนัสสินะ งั้นเอาไปอีกถถถถถ มาอ่านต่อน้าเร็วๆๆ^^ ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ^^

รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์  : ขอบคุณที่ชอบนะ^^ มาอ่านต่อเร็วๆ ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะ^^

EfFRrii (@efff): โอเคจร้า แปะให้แล้วน้ออออ^^

เพลงหน้านี้ จิ้ม!

แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อย^^

 



 
พูดคุย จิกทวง อะไรก็ได้55 จิ้มฮยอกน้อย^^
 

 



อบคุณภาพน่ารักๆจาก @pangpang0718

 
 

 

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #101 hYoX-Yoorii (@hyokyo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 00:37
    มาแล้วๆ ยามค่ำคืน หลังดูหนังจบ
    อ่ะ นี่ก็มาน่ารัก เขินๆ ยิ้มๆ ได้อีก
    แก้มจิแตกกกกกอ่ะ
    เขินหูโผล่คือล่ะ น่ารักไปละนะ 
    #101
    0
  2. #93 ohhihelloaloha (@saronkun) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 08:45
    โดนอย่างนี้ก็เชอินซะแล้วววววว พี่ซีวอนนี่อบอุ่นน่ากอดเหรอฉฮยอกแจ กี้ดดดดดด
    #93
    0
  3. #88 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2557 / 22:21
    พี่วอนกับฮยอกเเจน่ารักกก

    รอตอนต่อไปค่าาา
    #88
    0
  4. #86 lovenevermild (@loveside) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 22:55
    มาต่อตอนหน้าไวๆๆนะ  อยากรู้พี่แวมไพร์กับน้องไลแคนจะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายหลงรัก เรื่องใหม่สะดวกแล้วจะแวะไปอ่านนะ  



    มาบ่อยๆๆน่ะจ๊ะ  
    #86
    0
  5. #85 dummy@siam (@nonthaburi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 05:23
    งืออออ ลูกหมาฮยอกของพี่ซีวอน >< มาต่อเร็วนะ ^^
    #85
    0
  6. #84 PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 23:46
    หูอ่ะ! หูๆๆๆ โผล่ออกมาแล้วววว ต้องน่ารักมากแน่ๆ เขินจนเก็บหูไม่ได้เลย

    ชอบที่มาแอบตามเค้าแต่ก็มาหลับไปซะงั้น เด็กน้อยเอ้ย

    พี่ซีวอนอบอุ่นจัง งือออออ *ผลักฮยอกออก 555
    #84
    0