[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 21 : Story 12 : Loving You {YeRyeo}End! + Bonus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57



Story 12 : Loving You {YeRyeo}End! + Bonus   
   

             วันนี้แอบย่องมาอัพๆๆๆ สุขสันต์วันเย่เรียว ยะฮู้ ปาหัวใจใส่รีดเดอร์ทุกคนรัวๆ ไปอ่านกันเลยยยย^^

             แปะๆ ทำโอพีวีวันเย่เรียวให้ด้วยนะ คิดเห็นยังไงบอกได้เลย^^

 

 

 

 

 

กรี๊ดดดดด

 

“พี่เยซอง ซึ้งมาก”

 

            บรรดาเสียงแสดงความชื่นชมดังลั่นสนามกีฬาขนาดใหญ่ของโรงเรียนเอกชนชื่อดัง ในเมื่อเวลานี้มีการแสดงดนตรีของชมรมดนตรีบนเวทีขนาดย่อมตรงกลางสนาม ต้นเหตุของเสียงในครั้งนี้ ก็คือ คิม จองอุน หรือเยซอง หนุ่มหล่อเจ้าของใบหน้าหล่อที่เรียบเฉย กับเสียงนุ่มทุ้มที่ถ่ายทอดเพลงจังหวะช้าที่มีเนื้อหาเศร้ากินใจคนฟัง จนใครหลายๆคนตกหลุมรักเจ้าของน้ำเสียงน่าหลงใหลนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น รวมไปถึง...

 

“นี่ เรียวอุค ปากนะหุบๆบ้าง” เสียงใหญ่ที่จิกกัดได้ไม่เบาหนักของ คิม คิบอม เพื่อนหน้าหล่อดีกรีนักบาสของโรงเรียนดังขึ้นเรียกสติคนที่หลุดไปอีกโลกหนึ่งขึ้นมาทันที

 

“เปล่าซะหน่อย ฉันแค่ฟังเพลงเองนะ” เสียงใสๆของ คิม เรียวอุค เพื่อนซี้ต่างไซต์ของคิบอมดังเบาๆขึ้นเมื่อตัวเองโดนจับได้

 

“เอาๆ จะก้มหน้าไปไหนนั่น โน้น พี่เยซองนายไปไหนแล้ว ไปไหม” ถึงจะแซวเพื่อนแค่ไหน แต่คิบอมก็ยังใจดีพอที่จะช่วยเหลือเพื่อนตัวเล็กของเขาแหละนะ ก็เขาเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของเยซองนี่หน่า

 

 

            จบคำถามของเพื่อนตัวโต ก็ได้รับการตอบกลับเป็นการพยักหน้าเบาๆจากเรียวอุค ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินออกจากสนามกีฬาไปทางเดินที่มองเห็นหลังเวทีได้บ้าง ท่ามกลางสายตาที่สนอกสนใจของคนที่มองมา เพราะคิบอมก็ถือว่าเป็นคนดังของโรงเรียนเหมือนกัน

 

            คิม คิบอม น้องชายของคิม ฮีชอล ที่เป็นเพื่อนสนิทในกลุ่มของเยซอง ทำให้เขาเองรู้จักรุ่นพี่หลายๆคน และความที่เป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอลก็เพิ่มความดังให้มีคนสนใจเขาไปอีก ยิ่งรวมกับใบหน้าหล่อเหลา หุ่นสูงที่ดีในแบบฉบับนักกีฬาก็ทำให้เขาเป็นที่สนใจได้ไม่ยากเลยทีเดียว

 

            ต่างกันคิม เรียวอุค เพื่อนข้างบ้านที่สนิทกับสองพี่น้องคิมมาตั้งแต่เด็ก กลับตัวเล็ก ขี้อาย และไม่ค่อยสู้คน ยิ่งใส่แว่นสายตาอันใหญ่ยิ่งทำให้บดบังใบหน้าหวานติดสวยจนเรียวอุคดูเฉิ่มเชยไปเสียเฉยๆ และเพราะแบบนี้คนตัวเล็กจึงโดนแกล้งอยู่บ่อยๆในสมัยเด็ก ทำให้ต้องมีสองพี่น้องคิมคอยดูแลอยู่เรื่อยๆ และเมื่อคนตัวเล็กดันปลื้มนักร้องคนดังของโรงเรียนขึ้นมาก็ทำให้ทั้งสองรู้ได้ไม่ยาก แต่แม้ว่าจะมีโอกาสแค่ไหนคนตัวเล็กกลับไม่กล้าคุยกลับเยซองดีสักที จนคิบอมต้องทำตัวเหมือนแฟนคลับตามเพื่อนไปด้วยเพราะต้องคอยพาไปนั่งดูเยซองแสดง

 

.

...

.........

.....................

 

“ดีมากเยซอง” เสียงหวามของคิม ฮีชอลดังขึ้นเมื่อเพื่อนหน้าหล่อเสร็จจากการแสดงและเดินกลับมาที่กลุ่มของพวกตน

 

“อืม” การตอบรับสั้นๆ ง่ายๆจากเยซองเรียกอาการคิ้วกระตุกของฮีชอลทันที

 

“นี่! พูดเป็นแค่นี้หรือไง..” เสียงติดรำคาญของฮีชอลถามกลับไปแทบทันที

 

“ซิน ไม่เอาน่า ไปแล้วไอ้เย่ กลับดีๆนะ” สุดท้ายก็เป็นเสียงฮันคยองที่เข้ามาหยุดการโวยวายของคนรักหน้าสวย ก่อนจะแยกย้ายกลับออกไป

 

.

...

.....

..............

..................

.........................

 

            ภายในห้องสมุดขนาดใหญ่ของโรงเรียน ตอนบ่ายๆแบบนี้กลับมีเพียงความเงียบสงบ เพราะคงไม่มีเด็กคนไหนมานั่งอ่านหนังสือในตอนนี้แน่นอน เนื่องจากเป็นเวลาในการเข้าชมรม ต่างจาก คิมเรียวอุคที่ไม่มีชมรมอื่นๆเลยนอกจากชมรมห้องสมุดที่ตัวเองเป็นเพียงหนึ่งในสมาชิกไม่กี่คน ทำให้ชมรมนี้ต่างคนต่างแยกตัวใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดกันแบบเงียบๆเสียมากกว่า

 

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงจังหวะย่ำเท้าเบาๆของคนตัวเล็กดังขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในระหว่างชั้นหนังสือที่ต้องการ ตาเรียวสวยภายใต้แว่นกรอบหนากวาดมองหาหนังสือที่ตัวเองสนในทันที

 

“เอ๋? อยู่ไหนน้า เป็นเรื่องแปลที่หาอ่านยากด้วยสิ เฮ้อ คิบอมน่าจะว่างมาอยู่เป็นเพื่อนบ้างนะ” เสียงใสบ่นเบาๆอย่างเหงาหงอยเมื่อตอนนี้เขาไม่มีเพื่อนอยู่ด้วยเลย

 

แต่จะให้เขาไปเข้าชมรมบาสก็เล่นไม่ไหว หน้าที่อื่นก็มีแต่พวกผู้หญิงเข้ามาทำแทบทุกอย่างแล้วด้วยซ้ำ แล้วคนเฉิ่มๆอย่างเขาใครจะอยากให้อยู่ด้วยเล่า เฮ้อ~ ความคิดที่แฝงไปด้วยความน้อยใจของคนตัวเล็กทำเอาใบหน้าหวานหงอยลงมาอีกเท่าตัวเมื่อตัวเองอยากมีเพื่อนใหม่กับเขาบ้าง

 

“อ่ะ! เจอแล้ว” เสียงใสพูดแค่นั้นก่อนจะเอื้อมมือเพื่อหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาจากชั้นวางในระดับสายตา

 

 

เฮือก!

 

            ดวงตาหวานตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด เมื่อหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาและชั้นด้านที่ติดกันก็โดนหยิบออกไปพอดี

 

เรียวอุคจะไม่ตกใจอะไรเลยถ้าคนที่หยิบหนังสืออยู่อีกฝั่งจะไม่ใช่พี่เยซองที่เขาหลงรัก ตาเรียวคมของคนตัวโตที่อยู่ในระดับสูงกว่า ลดต่ำลงมาเพื่อมองผ่านช่องหนังสือมาที่เขา ทำให้ใบหน้าหวานเห่อแดง แต่ตาคู่คมเหมือสะกดเขาไว้ให้จ้องกลับไป กว่าเรียวอุคจะรู้สึกตัวก็เมื่อมีเสียงหัวเราะเบาๆดังลอดมาจากคนตรงหน้า

 

.

..

.....

………

 

ตึก ตัก ตึก ตัก

 

            เสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวของเรียวอุคดังขึ้น เมื่อเขารีบก้าวหนีมาอีกด้าน มือเล็กยกขึ้นกุมอกด้านซ้ายของตัวเอง น้องหัวใจจ๋า~ อย่าเต้นแรงสิ อุคกี้กลัวนะ ความคิดน่ารักน่าชังของคนตัวเล็กที่เผลอแสดงอาการเด็กๆ ด้วยการลูบอกตัวเองเบาๆออกมา เขินจังเลย เมื่อกี้เหมือนตาพี่เยซองยิ้มได้เลยอ่ะ ว้ากกก สิ้นความคิดที่ทำให้เขินอายคนตัวเล็กก็รีบเดินไปหามุมที่ไม่ค่อยมีใครมองเห็นเพื่อนั่งอ่านหนังสือรอกลับบ้านทันที ก็ทำไงได้ในเมื่อเขาขี้อายขนาดนี้ ต้องคอยหลบคนอื่นอยู่เรื่อยเลย เฮ้อ...

 

 

 

“ไง ตัวเล็กเห็นวันนี้คิบอมบอกว่าไปดูโชว์มาอีกแล้วเหรอ” เสียงหวานเจือแววอ่อนโยนของฮีชอลดังขึ้น เมื่อเจอหน้าคนที่เขารักเหมือนน้องชายอีกคน คิมเรียวอุค น่ารักและขี้อาย จนเขาและคิบอมรักเหมือนน้องเล็กของบ้านเลยทีเดียว

 

“ฮะ แล้วพี่ว่างแล้วเหรอครับ” เรียวอุคถามกลับไปเมื่อเห็นพี่ชายคนสวยที่ไม่ค่อยได้มาบ้านเขาบ่อยๆในช่วงนี้ แต่วันนี้กลับมานั่งเล่นกับเขาได้ซะงั้น

 

“ใช่ พี่มีข่าวดีจะบอกนะ” เสียงที่ทำให้ดูตื่นเต้นของคิม ฮีชอลเรียกให้เรียวอุคอยากรู้ได้อย่างง่ายดาย ตาเรียวภายใต้แว่นหนาแสดงถึงความอยากรู้ได้น่าเอ็นดูในแบบเด็กๆ

 

“อาทิตย์หน้าวันเกิดอุคกี้ ตรงกับวันโชว์ของชมรมพี่พอดี พี่มีอะไรจะให้ไปหาพี่ที่หลังเวทีล่ะ” เสียงหวานติดสนุกบอกรายละเอียดของข่าวดีที่ว่าออกไป แล้วผลที่ได้ก็คือ

 

“มะไม่เอาพี่ฮีชอล เอาที่บ้านได้ไหม นะนะ อุคกี้ไม่กล้าไป” เสียงใสเอ่ยร้องขออย่างน่าสงสาร ตาเรียวสวยที่ซ่อนอยู่ภายใต้แว่นช้อนมองอย่างน่าเอ็นดู แต่กลับใช้ไม่ได้กลับฮีชอลที่คิดทุกอย่างไว้แล้วเป็นอย่างดี

 

“ไม่เอาหน่า เดี๋ยวพี่บอกให้คิบอมมันพาไป มานะพี่ตั้งใจให้จริงๆ”

 

            และเมื่อพี่ชายคนสวยยืนยันอย่างนั้น คนขี้อายก็ได้แต่พยักหน้ายินยอม แต่ในใจก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าตัวเองจะไปทำให้คนมองฮีชอล หรือคิบอมไม่ดีหรือเปล่า และตัวเองจะไปทำตัวหน้าอายหรือไม่ โดยเฉพาะกับเยซอง ถ้าเจอเขาขึ้นมาแล้วทำท่าทางไม่ชอบเขา เรียวอุคไม่กล้าคิดเลยว่าจะเสียใจแค่ไหน...

 

.

...

.....

 

“เลิกทำหน้าเครียด แล้วไปกินข้าวดีกว่า พี่บอกไว้ก่อนนะอุคกี้ อย่ากลัวในอะไรที่มันยังไม่เกิดขึ้นนะ”

 

พูดแค่นั้นพี่ชายคนสวยก็ลูบผมนุ่มเบาๆอย่างเอ็นดู ใบหน้าสวยยกยิ้มอ่อนโยนในแบบที่ถ้าใครเห็นก็คงตกใจในความอ่อนโยนที่คนใจร้อนอย่างฮีชอล การกระทำและคำพูดปลอบใจที่ทำให้เรียวอุคยิ้มจนเต็มแก้มก่อนที่จะเลิกสนใจทุกอย่างไป

 

 

            ในบ่ายวันพุธที่ตรงกับวันเกิดของเรียวอุค เสียงวุ่นวายที่กล่าวถึงงานแสดงโชว์ของชมรมดนตรีที่จะจัดขึ้นในอีกไม่ถึงชั่วโมง ทำให้เรียวอุคตื่นเต้นตาเรียวก็คอยหันไปมองคิบอมที่เก็บของลงกระเป๋าตลอดเวลา

 

“ไป ฉันเสร็จแล้วเดี๋ยวเจ๊โวยพอดี” จบคำพูดคิบอม คนหน้าหวานที่เหมือนจะยอมทำตามในคราวแรก กลับนั่งตัวแข็งทื่อ เหนื่อยเพือนตัวโตต้องจูงต้องลากกันออกไป...

 

.

....

..............

........................

 

“อ้าว มาแล้วเหรออุคกี้ มินจี!” เสียงทักทายของฮีชอลดังขึ้น ก่อนที่คนหน้าสวยจะหันไปเรียกรุ่นน้องในชมรมมา

 

“ค่ะพี่ซิน” เสียงหวานใสของหญิงสาวขานรับก่อนจะส่งยิ้มเป็นมิตรให้เรียวอุค

 

“คนนี้แหละ จัดการให้ด้วยนะเหลืออีกแค่ครึ่งชั่วโมงเอง” เสียงหวานที่เด็ดขาดของฮีชอลหันไปสั่งงานรุ่นน้องก่อนที่จะดันร่างของเรียวอุคให้เดินไปหาหญิงสาว

 

“โอเคค่ะ ไม่เกินสิบนาที รอดูผลงานได้เลย”

 

“ห๊ะ อะไรเนี่ย”

 

            กว่าเรียวอุคจะหาเสียงตัวเองเจอ คนตัวเล็กก็ถูกหญิงสาวที่ขนาดเท่าๆกันลากไปอีกทางแทบจะทันที

 

.

.....

.........

................

 

“ว้าว! เป็นแบบที่คิดไว้จริงๆด้วย”

 

            น้ำเสียงพออกพอใจของฮีชอลดังขึ้น เมื่อเวลาประมาณสิบนาทีที่ร่างเล็กของเรียวอุคหายไป กลับออกมาในรูปแบบใหม่

 

            ใบหน้าหวานใสติดจะสวยที่ตอนนี้แว่นสายตาอันโตถูกถอดออก ได้รับการแต่งแต้มอ่อนๆจนดูอ่อนหวานน่าหลงใหล ทรงผมที่ปรกหน้าถูกเซ็ตเป็นทรงง่ายๆแต่กลับทำให้ร่างเล็กดูดีขึ้น เสื้อผ้าตัวโคร่งถูกเปลี่ยนเป็นกางเกงเข้ารูปกับสายเอี้ยมเส้นเล็กน่ารัก และเสื้อเชิ้ตพอดีตัว ทำให้ร่างเล็กดูน่ารักขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

 

“อะเอ่อ มันไม่แปลกๆเหรอ พี่ซิน” เสียงกล้าๆกลัวๆของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนหันมามองที่ตัวเอง

 

“ไม่นะ เอาล่ะพี่จะให้นายไปร้องเพลงคู่กับไอ้เย่นะ” เสียงสั่งการของฮีชอลแทบทำให้เรียวอุคเข่าอ่อนมาซะดื้อๆ

 

“พี่ซิน” เรียวอุคเรียกอย่างขอความเห็นใจทันทีที่คนเป็นพี่พูดออกมา

 

“อย่ากลัวน่า นี่ไงของขวัญที่บอก ทำให้เต็มที่นะ ไม่ต้องเครียด เพลงที่จะให้ร้องก็ที่ไอ้เย่มันแต่งเองนะแหละ พอดียังไม่ได้กำหนดคนร้องคู่พี่เลยเลือกนายมา นายร้องได้พี่รู้” การให้ความมั่นใจในแบบของคิมฮีชอลทำให้เรียวอุคหายเครียดได้เพียงนิด แต่กลับมีความตื่นเต้นขึ้นมาแทนที่

 

“เอาล่ะ ไปเตรียมตัวนะเดี๋ยวจะถึงคิวแล้ว”

 

            เสียงหวานของคิม ฮีชอลพูดแค่นั้น ก่อนจะจัดการพาคนตัวเล็กเดินไปทางขึ้นเวทีที่เตรียมไว้ ทั้งปลอบทั้งขู่สารพัดเพื่อให้คนตัวเล็กคลายความตื่นเต้น

 

.

...

......

.........
................

.............................

 

“กรี๊ดดดดด”

           

            เสียงกรีดร้องดีใจที่แสดงถึงความนิยม ดังขึ้นทันทีที่อินโทรเพลงดังขึ้น ก่อนจะปรากฎร่างของเจ้าของเพลงบนเวที

 

            เสียงดนตรีที่อ่อนหวาน ประกอบกับเนื้อร้องที่แสดงถึงอาการตกหลุมรักดังขึ้นมาจากเวที ใบหน้าหล่อที่ปกติเรียบเฉยกลับเผยรอยยิ้มบางๆตามเนื้อเพลงที่ตนเองแต่งออกมา สร้างความประหลาดใจให้กับผู้ชมได้เป็นอย่างดี เพราะปกติเยซองจะเป็นคนที่แต่งหรือร้องเพลงเศร้าๆมาตลอด นี่นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เยซองร้องเพลงรักหวานๆและมีอาการแบบนี้ โดยที่คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่านี่เป็นเพลงที่เจ้าตัวแต่งเองด้วยซ้ำ

 

“เอาล่ะ ตานายแล้วอุคกี้” พูดแค่นั้นฮีชอลก็ไม่รอให้อีกคนตั้งตัว จัดการผลักให้อีกคนขึ้นไปบนเวทีอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

 

            และผู้ชมที่ยังไม่หายตกใจ กลับต้องตกใจกันอีกรอบเมื่อใบหน้าหวานที่คุ้นเคยของเจ้าของแว่นสายตาอันใหญ่ กลับปรากฏขึ้นมาบนเวทีในแบบที่ใครๆก็ได้แต่ตะลึง ไม่นับรวมน้ำเสียงหวานๆที่สะกดคนดู พร้อมกับท่าทางที่ร้องเพลงออกมาอย่างธรรมชาติ ทำให้เพลงรักของคู่นี้หวานละมุนราวกับมีบรรยากาศสีชมพูโอบล้อมทั้งสองเอาไว้

 

            ดวงตาคมของเยซองที่ตกใจในทีแรกก็เรียกสติตัวเองให้ถอนสายตาจากการจ้องใบหน้าหวานได้เมื่อได้ยินเสียวกรี๊ดที่ดังยิ่งขึ้น ขายาวค่อยๆพาตัวเองเดินไปหาคนหน้าหวานที่ยืนร้องเพลงอยู่ด้านข้าง มือใหญ่กอบกุมมือเล็กขึ้นมาก่อนจะมองเข้าไปในดวงตาเรียวสวยนั่น ให้ตายสินี่เขาจะโทษใครดีที่ทำให้เรียวอุคน่ารักได้ขนาดนี้ ความคิดของคนตัวโตที่เผลอมองใบหน้าหวานแดงระเรื่อของคนตรงหน้า ดวงตาคมสื่อความหมายตามเพลงรักที่ร้องออกไป

 

ก่อนที่ท่อนสุดท้ายของเพลงจะดังขึ้น พร้อมๆเสียงร้องและสายตาที่สอดประสานกันของคนทั้งสอง

 

.

...

........

.................

..........................

 

“ไปไหน” เสียงนิ่งๆของเยซองเอ่ยถามฮีชอลทันทีที่รับของจากแฟนคลับแล้วลงมาจากเวที

 

“อะไร พูดให้มันเข้าใจมากกว่านี้ไม่ได้เหรอไง” น้ำเสียงหงุดหงิดของฮีชอลดังขึ้น เมื่อไม่เข้าใจคำถามของเพื่อน

 

“เรียวอุค ไปไหน” คำถามที่ถูกขยายความขึ้นเรียกอาการตกใจจากใบหน้าสวยได้เป็นอย่างดี

 

“ไปทางนู้น เฮ้ย!เดี๋ยวๆแกรู้จักน้องฉันได้ไง บอกมาๆ แต่ถ้าจะไปว่าน้องฉันเรื่องมาร้องเพลงทั้งๆที่ไม่ใช่คนในชมรมก็ว่าฉันเลย อุคกี้แค่ชอบแกฉันเลยอยากให้น้องมีความทรงจำดีๆกับแกบ้างเฉยๆ” หลังจากที่ฮีชอลเผลอบอกไป มือเรียวก็รีบจับแขนเพื่อนหน้าหล่อไว้ก่อนเพราะกลัวเพื่อนจะไปตำหนิน้องรัก ก็นะไอ้เย่นี่เดายากๆอยู่ ถ้าไปว่าอุคกี้ขึ้นมาจากที่จะสุขที่คงร้องให้ไม่หยุดแน่ๆ

 

“ไม่ได้จะว่า แต่ถ้านายจะสังเกตนี่เป็นเพลงรักเพลงแรกที่ฉันแต่ง แล้วฉันก็แต่ง...ให้เขา” พูดแค่นั้นก่อนที่ขายาวจะพาตัวเองเดินไปทางที่ฮีชอลบอก

 

“ทำอุคกี้ร้องไห้แกโดนฉันกับคิบอม จัดการแน่”

 

            เสียงหวานที่เพิ่งจะคิดตามเพื่อนพูดได้ ตะโกนบอกไปอย่างรู้สึกหมั่นไส้ ก่อนที่จะได้รับการพยักหน้ากลับมา และเสียงทุ้มตอบกลับมาอย่างมั่นคง

 

“ฉันจะไม่พูดสัญญาลอยๆ แต่จะให้นายคอยดู”

 

.

...

.........

................

 

ปึก!!

 

“โอ๊ย!

 

            เสียงใสของเรียวอุคร้องออกมาเมื่อชนเข้ากับใครบางคนทางด้านหน้า ร่างเล็กๆเกือบจะหน้าทิ่มลงไปกับพื้นถ้าไม่มีวงแขนแข็งแรงมาโอบรอบเอวเขาเอาไว้

 

“เอ่อ ขอบคุณคร..พี่เย่!” เสียงใสที่กำลังจะกล่าวขอบคุณหายไปดื้อๆ และถูกแทนที่ด้วยน้ำเสียงตกใจเมื่อเห็นคนตรงหน้าแทน

 

“ทำไมไม่ระวัง” เสียงเรียบนิ่งที่ตำหนิออกมา ทำเอาอีกคนใจเสียขึ้นมาทันที

 

“ขอโทษครับ” เสียงแผ่วเบาของเรียวอุคเอ่ยขอโทษทันทีก่อนจะค่อยๆขยับออกจากอ้อมแขนนั้น

 

“จะไปไหน มาร้องเพลงคนอื่นแล้วจะหนีง่ายๆเหรอ” น้ำเสียงที่เริ่มจะกดต่ำเหมือนดุก็ดังขึ้นขัดคนตัวเล็กที่กำลังจะเดินหนีทันที

 

“เอ่อ..”

 

“อยากรู้ไหมว่าฉันแต่งให้ใคร”

 

            น้ำเสียงที่ถามอย่างไม่ทุกข์ร้อนของร่างสูง ทำให้คนตัวเล็กอดจะน้อยใจไม่ได้ในเมื่อเขาก็หลงรักคนตรงหน้าอยู่นะ ใครมันจะไปอยากรู้กันเล่าว่าคนที่ตัวเองรัก ไปรักใครน่ะ

 

“คนที่ฉันแต่งให้นะ เป็นคนขี้อายที่ชอบเก็บตัวอยู่ในห้องสมุดเลยก็ว่าได้ วันนั้นที่เริ่มตกหลุมรักเขาคือบังเอิญได้มองตากันผ่านชั้นหนังสือเฉยๆแท้ๆตลกดีนะ..”

 

            พอเสียงทุ้มเล่ามาถึงตรงนี้ เรียวอุคก็ยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ อุคกี้เขินนะ แอบเข้าข้างตัวเองได้ไหม ว่าเหตุการณ์มันคุ้นๆเลยอ่ะ

 

“หลังจากนั้นก็เจอเขาเดินกับน้องในกลุ่มบ่อยๆ สุดท้ายก็รู้ชื่อมาแล้วเริ่มไปรักตอนไหนก็ไม่รู้ รู้อีกทีปากกาที่จับก็หยุดเขียนเนื้อเพลงออกมาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ..”

 

“เพราะอย่างนั้น..นายต้องรับผิดชอบนะคิม เรียวอุค มาทำให้ฉันใจเต้นแบบนี้ได้ รับผิดชอบคบกับพี่ซะดีๆ”

 

            น้ำเสียงทุ้มที่อบอุ่นอ่อนโยน เรียกความยินดีให้กับคนทันที ร่างเล็กๆก็กอดคนตรงหน้าไว้อย่างมีความสุข ใบหน้าหวานขยับขึ้นลงเป็นการตอบรับอยู่ที่หน้าอกอีกคน

 

“คบครับ ถ้าพี่ไม่อายที่มีแฟนเป็นผม ผมก็ยินดี” น้ำเสียงดีใจแบบปิดไม่มิดของคนตัวเล็กเรียกรอยยิ้มจากใบหน้าคมได้เป็นอย่างดี

 

“พี่จะอายทำไม แต่ห้ามทำตัวน่ารักให้หวงอีกนะ วันนี้น่ารักเกินไปแล้ว” เสียงทุ้มพูดจบก่อนที่จะยกมือลูบหัวอีกคนด้วยความเอ็นดู

 

“พี่ว่าเรากลับออกไปดีไหม ป่านนี้คนที่อยู่รออยู่แถวๆด้านหลังคงงงกันหมดแล้ว”

 

            เสียงทุ้มพูดแค่นั้นก่อนที่จะยิ้มอ่อนโยนส่งไปให้อีกคน รอยยิ้มอ่อนโยนของเยซองที่เพิ่งจะเคยเห็นทำให้เรียวอุคเขินขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้จนแก้มใสๆแดงก่ำขึ้นมาอย่างน่าอาย

 

ฟอด!!

 

“น่ารักเกินไปแล้วนะ”

 

            หลังจากที่เจ้าของใบหน้าหล่อทนความน่ารักของร่างเล็กไม่ไหว จึงอดไม่ได้ที่จะขโมยหอมแก้มใสนั่นไป ใบหน้าหวานที่แดงอยู่แล้วกับยิ่งแดงเพิ่มเข้าไปอีก สุดท้ายคนตัวโตก็ต้องเลิกแกล้ง และจูงมือคนตัวเล็กเดินไปทางออกหลังเวทีแทน

 

.

....

.......

...............

 

“พี่เยซองมีความรักเหรอค่ะ”

 

“พี่รักใครอยู่ค่ะ”

 

“พี่ค่ะเรียวอุคมาร้องเพลงได้ไงค่ะ”

 

            และคำถามอีกมากมายเมื่อเยซองเดินผ่านทางที่มีนักเรียนหลายๆคนยืนรออยู่ มือข้างซ้ายก็กุมมือคนขี้อายเอาไว้โดยไม่ปล่อย ตาคมหันมาสบตาคนตัวเล็กเพื่อแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจในเรื่องที่เขาจะตอบออกไป ใบหน้าหล่อหันมามองนักเรียนหลายๆคนก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุขส่งให้ไป น้ำเสียงนุ่มทุ้มตอบเรื่องที่หลายๆคนสงสัยออกมา พร้อมอาการหัวเราะในอาการเขินอายของตัวเอง

 

 

“ผมว่า.....ผมกำลังตกหลุมรักอยู่นะ หึหึ”


 

END!

 

 

BONUS:






YS: อุคกี้ๆ *จับแขน

YS : หึหึ *โอบไหล่

RW: คิดว่าจะยอมแพ้เหรอ นี่แหน่ะ *โอบบ้าง

YS: ยอมไม่ยอมเดี๋ยวก็รู้ หึหึ *ยิ้มเจ้าเล่ห์

RW: …

 

 

TaLk : ลง 4/11/2014

            มาแล้วววว วันนี้เอาเย่เรียวมาเสิร์ฟ  เหมือนอยากต่อสเปนิดๆนะ เง้ออออ เพลงหน้าฟิคนี่ไปบังเอิญเจอมาชอบมากพี่เย่น่ารัก><  เรื่องไลแคนน้อยคนชอบเยอะดีใจมากเลย ไว้จะมาต่อให้น้า ขอบคุณที่ชอบทุกเรื่องที่แต่งกันนะ^^

            สุดท้ายก็รักทุกเม้น ทุกวิว ทุกแฟนคลับ ทุกโหวตเลยนะ รักรีดเดอร์ทุกคน รักเอสเจด้วย บายๆๆๆ

ตอบเม้นๆ

lovenevermild (@loveside) : โหยยย น่ารักสุด ชอบของเราทุกเรื่องเลย เดี๋ยวมาต่อให้แน่ๆน้อออ วันนี้อ่านเย่เรียวไปก่อนนะ^^

pimmy : มันไม่เชิงแผลงฤทธิ์มากนะ วันนี้เอาเย่เรียวไปก่อนนะ ขอบคุณที่ชอบน้า^^

รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์  : แหนะๆ ที่จริงก็น่าคิดเนอะคิเฮเนี่ย คึคึ *หื่นพอกันเลย 555 ไว้จะมาต่อไลแคนน้อยให้นะ เอาเย่เรียวไปก่อนน้อออ

ohhihelloaloha (@saronkun) : วอนแกล้งอะไร ไม่มีสักหน่อยน้า 5555 มาอ่านเรื่องอื่นต่อเร็ว^^

Kouri_Nadeshiko (@sunakasan1994): โอเคเลย^^

PumpkinViLLa (@pumpkinvilla): คนนี้มาแนวเต๊าะอึนตลอด อัลไลมาน้องแมวอะไร เรื่องไลแคนน้อยขอบคุณที่ชอบน้า จะมาต่อทีหลังเอาเย่เรียวไปก่อนนะ^^




 

วันนี้ก็สุขสันต์วันเย่เรียวนะ^^

HappyYeWooK {YeRyeo}DaY^^


เพลงหน้าฟิค จิ้ม!
 

แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อย^^

 



 
พูดคุย จิกทวง อะไรก็ได้55 จิ้มฮยอกน้อย^^
 



อบคุณภาพน่ารักๆจาก @pangpang0718

 

 

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #80 PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 17:41
    หวานนนนนนนนน

    ฉากหยิบหนังสือนี่แบบเคลิ้มตาม พอพี่เย่ยิ้มนิดๆปั๊บคือตายเลย T///A///T

    อีกตอนคิดตอนที่บอกว่าเพลงรักนั้นแต่งให้เขา อ๊อซซซซซซซซ ฟินนนนนน 5555

    ปล.คิดถึงโมเม้นคู่นี้เนาะ งือออออออ
    #80
    0
  2. #79 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2557 / 21:18
    หวานนนนน น่ารักกกกก!!

    โอ๊ยยย!! เขิน ><



    #79
    0