[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 18 : Story 9 :Angela Special {KangTeuk}End!+Bonus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57

         

      
SF : Angela {KangTeuk}Special.


                       มาแล้วน้อออออออ เอาสเปแองเจลล่ามาให้ ติชมได้นะ ^^

 


 

 

 

“พี่อีทึก สวัสดีครับ” เสียงใสๆอย่างกระตือรือร้นของคิมเรียวอุคดังขึ้นทันทีที่อีทึกก้าวเท้าเข้ามาในร้าน

 

“อะอืม”

 

เสียงหวาที่เหนื่อยอ่อนและมีแววของความง่วงงุนตอบกลับออกไป เพราะใครล่ะเขาถึงมีสภาพแบบนี้ เพราะตานั่นคนเดียวเลยนะ  ว้าก! อีทึก บ้าที่สุดทำไมถึงนอนไม่หลับเล่า ฮือ~

 

“พี่ทึก พี่ไหวไหมเนี่ย ดูง่วงๆนะ”

 

“ไม่มีอะไรหรอก พี่ไปทำเค้กนะ”

 

            พูดจบคนตาสวยก็เดินเอื่อยๆพาร่างตัวเองไปทางส่วนครัวของร้าน โดยที่ทิ้งเรียวอุคให้มองอย่างงงๆก่อนจะเลิกสนใจไปในที่สุด

 

.

...

.........

................

 

กรุ๊งกริ๊ง!

 

“สวัสดีครับ อ้าวพี่คัง วันนี้มาเร็วมากเลยนะเนี่ย” เสียงมีแววล้อเลียนเอ่ยออกมาทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร

 

“ก็นะ ว่าแต่เจ้าของร้านไปไหนล่ะ” เสียงทุ้มถามออกไปเมื่อมองไปรอบๆแล้วไม่พบคนที่หวังไว้

 

“เอ่อ อยู่หลังร้าน อ้าว!นั่นไงมาพอดีเลย พี่อีทึกๆ” เสียงของเรียวอุคที่เรียกอีทึกเรียกความสนใจจากคังอินได้เป็นอย่างดี ใบหน้าหล่อส่งยิ้มทักทายไปให้อีกคนทันที

 

กึก!

 

            ด้านคนที่คิดว่าจะออกมาดูลูกค้าหน้าร้านได้แต่หยุดชะงักอยู่กับที่ และเมื่อสบตากับคนที่ส่งยิ้มมาให้ หน้าก็แดงขึ้นมาดื้อๆ ตาเรียวสวยก็กรอกไปมาอย่างหาทางออกและพยายามทำให้อาการของตัวเองเป็นปกติ

 

“อ่อ... สวัสดีครับ” อีทึกเอ่ยทักออกมาอย่างแข็งๆ ทำเอาคนตัวโตแอบหน้าตึงขึ้นมานิดๆทันที

 

 

“นี่คุณ ลืมชื่อผมแล้วเหรอ” เสียงทุ้มติดจะยียวนตอบกลับมาทันทีท่ามกลางความงงของเรียวอุค

 

“ไม่ใช่ครับ แต่คุณจะรับอะไรดีล่ะ”

 

“วันนี้ผมไม่ได้มาเป็นลูกค้านะ ผมจะมาพาคุณไปทานข้าวด้วยกัน” น้ำเสียงที่คล้ายจะออกคำสั่งกลายๆเอ่ยออกมา

 

“ไม่ได้ครับ ผมต้องเฝ้าร้าน”

 

            เมื่อฟังคำถามของคนตัวโตจบอีทึกก็ตอบออกไปแบบที่คิดว่ามีเหตุผลที่สุดเพื่อเลี่ยง แต่เหมือนจะไม่เป็นแบบที่อีทึกคิดเลยเมื่อ...

 

“อุค พี่ขอยืมตัวอีทึกได้ไหมเดี๋ยวพากลับมาก่อนร้านปิด”

 

“โอเคครับ”

 

            เสียงของเรียวอุคตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่มีแววรู้ทันและแววตาที่เจ้าเล่ห์นิดๆ เมื่อเหล่มองพี่ชายคนรักและเจ้าของร้านตาสวย และอีทึกจะไม่อายมากเลยถ้าเรียวอุคไม่ทำท่าทางยกมือตกลงกับอีกคนอย่างรู้ทัน

 

“ไปคุณ ผมหิวมากเลย” พูดจบก็เดินไปรับกระเป๋าที่เรียวอุคส่งมาให้ ก่อนที่จะเอาไปไว้บนรถให้อีทึกต้องเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

.

...

........

 

“คุณ กินข้าวเยอะๆหน่อยสิ” คังอินทักออกไปเมื่อเห็นอีกคนแทบจะไม่แตะอาหารเลย

 

“เอ่อ พอดีผมอิ่มแล้วครับ” เสียงหวานตอบออกมาเบาๆอย่างประหม่า ก็นะมานั่งต่อหน้าคนที่ทำให้นอนไม่หลับแบบนี้ก็เลยเกร็งขึ้นมาซะดื้อๆเลยนะสิ งื้อ~

 

“อยากได้ขนมเพิ่มไหม จะได้กินเยอะๆหน่อย”

 

“ไม่ดีกว่า ผมอิ่มแล้วจริงๆ”

 

            คำตอบที่คนตัวโตมองอย่างห่วงๆ ก็ตัวก็เล็กแบบนี้ยังกินน้อยอีก ไม่ถึงครึ่งของเขาด้วยซ้ำ จะเอาแรงที่ไหนไปทำงานเนี่ย

 

“เดี๋ยวเสร็จแล้วผมพากลับร้านแล้วกันนะ”

 

.

...

........

..............

 

            หน้าคอนโดที่พักของอีทึก รถยนต์คันหรูของคนตัวโตก็จอดลงด้านหน้าในเวลาเย็น หลังจากคนตาสวยปิดร้านเสร็จอีกคนก็อาสามาส่งทันที

 

“อีทึก”

 

            เสียงเรียกอย่างจริงจังทำให้อีทึกหยุดหันกลับมาเมื่อคิดว่าตัวเองอาจจะลืมอะไรเอาไว้

 

“ครับ”

 

“เลิกเกร็งกับผมได้แล้วนะ ก็บอกแล้วว่าให้คุณเตรียมรับมือผมไง”

           

เสียงทุ้มที่ติดกวนพูดออกมาพร้อมท่าทางที่ดูเจ้าเล่ห์แบบปิดไม่มิด โดยเฉพาะตาคู่นั้นที่มันพราวระยิบซะจนอีทึกอยากจะหาอะไรมาจิ้มมันซะจริงๆ

 

ฟอด!!

 

            เมื่อสิ้นเสียงคนตัวโต แก้มขาวๆของนางฟ้าคนสวยก็โดนขโมยหอมแก้มดื้อๆ ส่งผลให้สีแดงวิ่งมาแต่งแต้มแก้มขาวทั้งสองข้างทันที ส่วนเจ้าของแก้มก็ได้แต่รีบก้าวลงจากรถและเดินหนีคนตัวโต รวมถึงเสียงหัวเราะเจือแววเอ็นดูที่ลอยตามหลังมาอีกด้วย

 

 

            เช้าที่สดใสกับสายลมอ่อนๆแบบนี้ ทำให้อีทึกที่กำลังเดินผ่านสวนสาธารณะเพื่อไปยังร้านกาแฟของตัวเองอารมณ์ดีจนยกยิ้มเต็มแก้ม ลักยิ้มทางแก้มซ้ายยิ่งส่งให้หน้าหวานๆนั้นสวยขึ้น อ่อนโยนขึ้น ตาสวยปิดลงเมื่อแหงนหน้ารับแสงอาทิตย์อ่อนๆยามเช้า สวยงามซะคนที่เดินตามนึกหวงขึ้นมาดื้อๆ

 

ฟู่~

 

เฮือก!

 

            ตาสวยเบิกขึ้นอย่างตกใจเมื่อรับรู้ถึงลมร้อนๆที่เป่ามาข้างหูของเขาจนต้องหันกลับไปมอง

 

“คุณคังอิน!”  น้ำเสียงตกใจดังขึ้น ก่อนใบหน้าจะเปลี่ยนเป็นเขินอายเมื่อนึกว่าอีกคนเข้าใกล้เขาแค่ไหนเพื่อเป่าลมแบบเมื่อกี้

 

“ครับ สวัสดียามเช้าครับ” คนหน้าหล่อทักทายกลับอย่างจริงใจ และยิ้มที่เป็นมิตร โดยไม่คิดเลยว่าที่ทำไปเมื่อกี้ทำให้อีกคนตกใจแค่ไหน

 

“อ่อ ครับ”

 

“ไปครับ วันนี้ไปปิคนิคกัน”

 

“ปิคนิด ใครครับ ผมจะไปร้าน”

 

น้ำเสียงและหน้าตาที่แสดงถึงความงงของคนตาสวย ตอบอีกคนได้เป็นอย่างดี แต่มีเหรอที่คังอินจะหยุด ถึงจะเนียนไม่เก่งแต่พร้อมฝึกฝนนะครับ หึหึ

 

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมบอกเรียวอุคเรียบร้อย แล้วยังส่งเจ้าเย่ไปช่วยอีก จะมาส่งตอนปิดร้านครับ ไป”

            จบคำพูดสุดแสนเอาแต่ใจ คังอินก็จับข้อมืออีกคนและพาเดินไปทางที่จอดรถทันที โดยคนตาสวยที่อยู่ในอาการมึนงงกว่าจะรู้ตัวก็นั่งอยู่ในรถซะแล้ว

 

.

...

.........

 

“เป็นไงที่นี่สบายไหม เป็นสวนที่อยู่ในโรงแรมผมเองแหละ”

 

            คนตัวโตอวดสถานที่ตัวเองอย่างภูมิใจเมื่อมาถึงที่หมาย โดยอีกคนก็ยิ้มรับอย่างเสียไม่ได้ ก็มันสวยจริงๆนะแหละ จะว่ายังไงดีล่ะ สวนที่โรงแรมคุณคังอินเนี่ยใหญ่มาก สวย และร่มรื่นด้วย ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าโรงแรมระดับไหน สุดยอด

 

ปุ!

 

            คนตาสวยเกร็งตัวขึ้นทันทีเมื่ออีกคนทิ้งตัวลงมานอนบนตัก ตาคมปิดสนิทในขนาดที่ปากก็ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ อย่างผ่อนคลาย

 

“คะคุณ”

 

“ขอผมนอนสักนิดนะครับ ตักอีทึกสบายมากเลย”

 

            จบคำพูดคนตัวโต คนตาสวยก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ และส่ายหัวน้อยๆกับคนที่ทำตัวเป็นเด็กๆ จนสุดท้ายคนที่นั่งอยู่ก็กลายเป็นหมอนจำเป็นเมื่ออีกคนเหมือนจะหลับลงไปจริงๆ .ใบหน้าหล่อก็ขยับเข้าซุกกับหน้าท้องของคนตาสวยและยิ้มออกมาอย่างสบายใจ ปล่อยให้หมอนจำเป็นนั่งหน้าแดงแทนซะงั้น

 

.

...

.........

 

“ทำไมหน้าตาดีจังนะตานี่ หุ่นก็ดีด้วย น่าอิจฉาจริงๆ”

           

เสียงหวานบ่นเบาๆเมื่อเวลาล่วงเลยมาพักใหญ่ๆ  คนตาสวยที่เห็นว่าอีกคนหลับสนิทก็อดไม่ได้ที่จะสำรวจอีกคน และเมื่อพบว่าน่าอิจฉาแค่ไหนเสียงหวานก็เอ่ยออกมาเบาๆ พร้อมมือที่ค่อยๆเกลี่ยหน้าอีกคนเล่น

 

“แอบแกล้งแบบนี้ ระวังผมเอาคืนนะ”

 

            เสียงทุ้มเอ่ยออกมาทั้งๆที่หลับตา ทำเอามือบางหยุดชะงัก ตาหวานเบิกขึ้นอย่างตกใจ ลิ้นพันจนแก้ตัวไม่ถูกจนสุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้าหลบตาอีกคน

 

“โอเคครับ ผมไม่แกล้งแล้ว เรามาทานอาหารกันดีกว่าเดี๋ยวผมไปส่งคุณต่อ”

           

หลังจากนั้นอาหารมื้อพิเศษก็เริ่มขึ้น โดยมีเสียงโวยวายเล็กๆและเสียงหัวเราะเบาๆถูกใจของคนตัวโตเมื่อแกล้งอีกคนได้ดังไปตลอดเวลา

 

.

..

......

 

“อีทึก”

 

            ที่หน้าคอนโดอีทึกก่อนที่คนตัวโตจะขับรถกลับไปก็ได้ส่งเสียงเรียกอีทึกขึ้นมา

 

“พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”

 

“อืม”

 

            เมื่อคนตาสวยพยักหน้าตอบรับ คนตัวโตก็ส่งยิ้มให้ก่อนที่รถยนต์คันหรูก็แล่นออกไปอีกทางทันที

 

 

.

.........

.......................

 

“เอ่อ... อุคกี้ เขายังไม่มาอีกเหรอ”  เสียงหวานของอีทึกถามขึ้นเมื่อวันนี้ยังไม่เห็นใครอีกคน

 

“นั่นแหนะ พี่ทึกก็ โทรถามสิครับ เป็นแฟนกันกลัวทำไม” น้ำเสียงรู้ทันทำให้อีทึกที่ถามออกไปแก้ตัวแทบไม่ทัน

 

“ไม่ใช่นะพี่ไม่ได้เป็นแฟนเขานะ แต่โทรไปแล้วไม่ติดอ่ะ” ดูเหมือนการปฎิเสธจะไม่ได้รับการน่าเชื่อถือเท่าที่ควรเมื่อคนฟังยิ้มให้แบบล้อเลียนจนอีทึกได้แต่เข่นเขี้ยวอยู่ในใจ เรียวอุคบ้า ไม่รู้หรือไงว่ากว่าจะกล้ามาถามนี่นานแค่ไหน มาทำหน้าล้อเลียนกันอีก ผิดที่คุณเลยนะคุณคังอิน เง้อ~

 

“ไม่มีอะไรมั้งครับ เดี๋ยวคงโทรกลับมาเองแหละ”

           

คำตอบจากคนใกล้ตัว ที่ทำให้อึทึกโล่งใจมากขึ้นนิดหน่อย ถึงในใจจะแอบรู้สึกแย่ที่ตัวเองไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง แต่ก็นะไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยจะต้องรู้ทำไมล่ะ เฮ้อ~

 

            ความคิดของคนตาสวยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองแสดงสีหน้าน่าเป็นห่วงออกมาแค่ไหนในยามที่เจ้าตัวหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของคังอิน

 

 

.

......

...........

........................

 

            ตอนนี้อีทึกคนนี้คิดว่า ต่อไปนี้อีกทึกจะไม่เชื่อคังอินอีกแล้ว เรียวอุคด้วย ไหนบอกจะมาหาไง ไหนบอกเดี๋ยวก็โทรกลับมาไง นี่มันผ่านไปกี่วันแล้ว

 

ห้าวัน ห้าวันแล้วที่คนตัวโตไม่มาป่วนเขา โทรศัพท์ก็ไม่โทรมาโทรไปก็ไม่ติด นี่เขาไปกลับเองมาหลายวันแล้วนะ ถึงจะดูงี่เง่าก็เถอะ แต่มันน่าหงุดหงิดจริงๆนะ

 

“ตาบ้า เฮ้อ~” เสียงหวานเอ่ยมาได้แค่นั้นก่อนจะถอนหายใจออกมายาวๆเมื่อวันนี้ตั้งแต่เปิดร้านจนปิดร้าน เขาทำทุกอย่างไปเหมือนคนหมดแรงและตอนนี้ก็ยังคงนั่งอยู่ในร้านแม้ว่าจะเป็นเวลาทุ่มหนึ่งแล้ว ก็เขาเบื่อนี่หน่า ไม่อยากทำอะไรเลยสักอย่าง ความคิดของคนที่นั่งเอาหัวแนบไปกับโต๊ะอีกรอบแบบที่ทำมาหลายวัน

 

“กลับก็ได้”

 

            คิดได้แบบนั้นคนตาสวยก็เก็บของทุกอย่างให้เรียบ ก่อนจะเดินออกจากร้านไปโดยที่ไม่ลืมเช็คลานจอกรถหน้าร้านว่ามีรถยนต์คันคุ้นตาหรือเปล่า หรือโทรศัพท์ว่ามีสายที่เขาไม่ได้รับไหม หรือแม้แต่ข้อความที่เขาอาจจะลืมเปิดอ่านไป แต่ก็ไม่มีเลย มันว่างเปล่าแบบนี้มาหลายวันแล้ว

 

.

...

..........

.................

 

            สวนสาธารณะยามค่ำคืนที่ทั้งเย็นสบาย และมีแสงไฟสีสวยตกแต่งสวยงามเรียกรอยยิ้มจากคนตาสวยได้เป็นอย่างดี ขาเรียวค่อยๆย่ำไปตามทางเดินอย่างไม่รีบร้อนเพื่อซึมซับความเย็นสบายเอาไว้

 

.

...

........

...................

 

“อีทึก” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นแว่วๆ ในขณะที่อีกคนก็ไม่ได้สนใจหันกลับไป

 

“โอ้ย นี่ฉันถึงขั้นหูฟาดเลยเหรอเนี่ย แล้ว ฮ่าฮ่า”

 

            และแล้วเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นด้านหลังแต่ไม่ได้ทำให้คนที่ยืนหยุดเดินได้จนกระทั้ง...

 

“จะเดินหนีผมทำไม อีทึก” เสียงทุ้มดังอยู่ใกล้หู พร้อมกลับแรงกอดรัดจากด้านหลังทำให้อีกคนหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆหันมามอง

 

“คะคังอิน” เสียงที่เอ่ยออกมาเหมือนเพ้อๆ พร้อมกับอาการตกใจเล็กๆเรียกรอยยิ้มจากคนตัวโตได้เป็นอย่างดี

 

“ใช่ ทำไมถึงไม่หยุดล่ะ”

 

“ก็นึกว่าหูฟาด นายหายไปไหนมาห๊ะ” เสียงหวานเริ่มส่อแววน้อยใจขึ้นเมื่อรับรู้ว่าอีกคนอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

“ผมไปต่างประเทศด่วนมา แล้วโทรศัพท์ก็ไว้ที่บ้านพอกลับมาเห็นเบอร์คุณเลยรีบขับรถไปที่คอนโดแต่เขาบอกคุณยังไม่กลับ ผมเป็นห่วงแทบแย่นะ” น้ำเสียงจริงจังกับแววตาที่จริงใจ ทำให้คนที่น้อยใจใจอ่อนขึ้นมาแทบทันที

 

“ตาบ้า แล้วใครเขาให้หายไปแบบนั้นล่ะ รู้ไหมว่าฉันน้อยใจแค่ไหน คิดมากแค่ไหน คิดถึงแค่ไหน จนนึกว่านายเบื่อฉันไปแล้วซะอีก” สิ่งที่เก็บเอาไว้ในใจก็ระบายออกมาทันที ตาสวยๆที่คังอินชอบมองก็หลุบลงต่ำ จนกลายเป็นจ้องแต่พื้นเมื่อต้องมาพูดเรื่องน่าอายแบบนี้

 

“ขอโทษครับพอดีไปกลางดึกเลยไม่ทันบอก แต่ผมก็ดีใจนะที่คุณคิดถึงผมเนี่ย มันเหมือนคุณชอบผมเลย” ทั้งๆที่คนตัวโตน่าจะรู้อยู่แล้วว่าที่อีทึกบอกหมายถึงอะไร แต่เขาแค่อยากได้ยินชัดๆก็แค่นั้นเองนะ

 

“ไม่ใช่นะ ฉะฉัน โว้ย ใช่ ฉันชอบนาย ไม่สิรักต่างหาก พอนายไม่อยู่ก็คิดมากตั้งนาน นึกไปว่านายจะเบื่อจนไม่มายุ่งกับฉันแล้ว..”

 

“ไม่ใช่ครับ ไม่เบื่อเลย จะบอกอะไรให้นะ คังอินคนนี้..”

 

“ชอบนางฟ้าตาสวยมาตั้งนานแล้วนะ”

            ก่อนที่คนน้อยใจจะพูดจบ เสียงทุ้มกลับแทรกขึ้นมา น้ำเสียงที่หนักแน่น จริงใจ ส่งผลให้คนตาสวยเขินอายแทบบ้า หน้าหวานก็ค่อยๆเงยขึ้นมาเพื่อมองหาความจริงใจจากตาของอีกคน

 

จุ๊บ!

 

            อาจจะเป็นเพราะว่าหน้าหวานๆที่เริ่มเห่อแดง ตาสวยๆที่ดูกลัวๆแบบเด็กตัวเล็กๆ ทำให้คังอินอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปครอบครองริมฝีปากสวย ที่เจ้าตัวกัดมันยามไม่มั่นใจแทบจะทันที

 

“นี่!” น้ำเสียงตกใจ พร้อมกับมือที่รีบยกขึ้นมาปิดปากเอาไว้ ทำให้อีกคนส่งเสียงหัวเราะปนเอ็นดูออกมาเบาๆ ก่อนจะถอยห่างออกมา

 

“ครับ ไปกลับบ้านดีกว่าเนอะ เอ..หรือว่าจะไปบ้านผมดีล่ะ” น้ำเสียงเจือแววทะเล้นจนไม่เหลือมาดนักธุรกิจสุดขรึมเอ่ยออกมา

 

“คังอิน!” เป็นการดุที่คังอินลงความเห็นว่ามันไม่ได้น่ากลัวสักนิดเลยทีเดียว

 

“โอเคครับๆ ไปครับรถจอดอยู่ด้านนอกน่ะ ไป”

 

หมับ!

 

            พูดจบมือใหญ่ของคนตัวโตก็กอบกุมมือเล็กของอีกคนไว้ และบีบกระชับแน่นขึ้นยามพาเดินผ่านสวนธารณะไป

 

            คนตาสวยยิ้มออกมากย่างมีความสุข สลับกลับมองหน้าอีกคน ก่อนที่จะเลื่อนสายตาลงมามองมือสองมือที่กอบกุมกันไว้กันจนได้แต่ยิ้มออกมา

 

“นี่ มองมากๆระวังผมคิดค่ามองนะ”

 

“ใครมองนายกัน ตาบ้า”

 

“ครับ ไม่ได้ก็ไม่ได้มองครับ”

 

            ใบหน้าหวานยิ้มออกมาก่อนเดินตามอีกคนต่อไป มีความสุขจนอดคิดไม่ได้ว่า ได้เดินจับมือแบบนี้มันอุ่นดีจริงๆแบบที่ตัวเองเคยอิจฉาคนอื่นๆนะแหละ รู้ได้ทันทีว่าทำไมทุกคนถึงชอบจับมือกัน

 

“นี่คังอิน....ห้ามปล่อยมือผมเด็ดขาดเลยนะ ตลอดไปเลยนะ”

 

            น้ำเสียงที่เริ่มเอาแต่ใจของคนตาหวานเอ่ยออกไป แต่สุดท้ายกลับหลบตาคนตัวโตที่มองกลับมาซะแบบนั้น

 

“แน่นอนครับ”

 

            บรรยากาศสวยงามยามค่ำคืน โอบล้มคนสองคนที่เดินคู่กันไป อาจจะเป็นภาพที่ธรรมดาสำหรับคนอื่นๆ แต่สำหรับบางคนแล้วอาจจะเป็นภาพที่น่าอิจฉาก็เป็นได้

 
 

...แล้วคุณล่ะ ได้ลองกุมมือใครสักคนเดินไปพร้อมกันหรือยัง...

 




EnD!!

 

Bonus:







LT : นี่ ทำไมถึงชอบกอดจังเลยล่ะ

KI :  ก็พี่นะ เหนื่อยกับหลายเรื่องตลอด

LT : …

KI : ผมแค่กอดให้รู้ว่า ผมจะดูแลและปกป้องพี่เองนะ ^^

LT :  อื้ม ><

 

 

TaLk : ลง 24/10/14

            เอาสเปมาแปะ ขอโทษน้า หายไปนานเลย พอดีไม่ว่างเลยเพิ่งว่างเมื่อวานก็ตามข่าวเพลง This is love ทั้งคืน เลยเอามาให้วันนี้

            ที่จริง โครงเรื่องนี้มาจากคำให้สัมภาษณ์ของคังทึกเมื่อก่อนนะ พอดีไปเจอมา

สัมภาษณ์ใน Elle เดทครั้งแรกคุณอยากทำอะไรกับคนรัก?
อีทึก : ผมอยากจับมือแน่นๆ กับคนรัก แล้วเดินไปในที่ที่คนพลุกพล่าน
คังอิน: ผมอยากจับมือกับคนรักกลางถนนมยองดง

 

            นั่นแหละ เลยมาต่อสเปให้ อาจจะไม่สนุกขอโทษล่วงหน้าเลยนะ

แต่ยังไงก็ขอบคุณทุกเม้น ทุกวิว ทุกโหวต ทุกแฟนคลับ รักรีดเดอร์ทุกคนเลย รักเอสเจด้วย ฝันดีค่า

ตอบเม้นๆ

รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ : ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านสเปเร็วๆๆ^^

Grace Ch (@gkdk)  ขอบคุณที่ชอบนะ คุณเจ้าของร้านน่ารักเนอะ มาอ่านต่อเร็วๆ^^

lovenevermild (@loveside)ขอบคุณที่ชอบนะ เอาสเปมาให้แล้ว มาอ่านเร็วๆ^^

`{ นางฟ้า } (@syp_vk) : ขอบคุณที่ชอบนะ มาอ่านเร็วๆเอาสเปมาให้แล้ว^^

 

 เพลงหน้าฟิค จิ้ม!

  แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อย^^

 



 
พูดคุย จิกทวง อะไรก็ได้55 จิ้มฮยอกน้อย^^
 


อบคุณภาพน่ารักๆจาก @pangpang0718
SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #178 `{ นางฟ้า ゙❤ } (@syp_vk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 08:59
    คังอินเกรียนมาก  แอร๊ยยยย
    น่ารัก หวาน ละมุน

    ฟินเว่อร์
    #178
    0
  2. #61 Kouri_Nadeshiko (@sunakasan1994) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:18
    อุ้ย....=w=
    #61
    0
  3. #60 PumpkinViLLa (@pumpkinvilla) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 00:04
    วั้ยยยย ได้จับมือกันตอนจบนี่เอง น่ารักกกกก คือมันอุ่นๆ นึกถึงภาพยามค่ำคืนแล้วสวยมากๆ โรแมนติกมากๆ ชอบที่อีทึกบอกให้จับมือตลอดไป มีใครข้างกายนี่มันดีอย่างนี้เอง *หันไปกอดอึนแป๊บ ;^p
    #60
    0
  4. #59 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 23:45
    อ๊ากกก!! น่ารักกกกก!!
    #59
    0