[SJ] FICTION {WonHyuk,KyuMin,KiHae,HanChul,KangTeuk,YeRyeo}

ตอนที่ 11 : Story 6 [RF] : Gifts {KiHae}End! + Bonus

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 547
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 เม.ย. 58


Story 6 : Gifts {KiHae}End! + Bonus
 

มาแล้วววววววววว วันนี้มาของวันคิเฮนะ มาช้าเลย แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาต่อให้จบ ไม่ว่างมากๆๆจริงๆ
ที่จริงมีเรื่องของฮันชอลที่เชื่อมกันด้วยนะ อ่านได้ๆ^^
จิ้มๆ!

ดูOPV.ได้นะ ของคิเฮ จ้า แต่ไม่เกี่ยวกับฟิคนะเออ แค่ทำมาให้ดูเฉยๆนะ ติชมได้เลย^^


เพลงหน้าฟิค  จิ้ม!

 
 

 

“อี ทง เฮ!” เสียงหวานติดดุเอ่ยออกมาอย่างห้วนจัดเมื่อพบเพื่อนรักนอนอย่าสบายใจในห้องพัก

 

“โอ๋ๆ ไม่เอานะพี่ซองมิน ไม่ดุเนอะ แหะๆ”เสียงที่หวานไม่แพ้กันเอ่ยขัดออกมาอย่างกล้าๆกลัว ในเมื่อตอนนี้ อีทงเฮ ซูเปอร์จูเนียร์ที่เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายๆคน แต่คงไม่ใช่กับอีซองมิน ที่ตอนนี้แทบจะกินเขาเข้าไปอยู่แล้ว

 

“ไม่ต้องมาพูดดีเลยนะ นายนี่นะทำไมถึงทำตัวแบบนี้ห๊ะ” เสียงหวานปนเหนื่อยใจถามกลับไปทันที

 

“...”

 

“นี่ ออกไปคุยกันซะ โกรธอะไรกันอยู่ล่ะ เวลาที่พวกนายได้อยู่ด้วยกันไม่ได้เยอะแบบเมื่อก่อนนะ จะทำอะไรคิดดีๆนะ ไปคุยกันดีๆล่ะ ฉันไปแล้ว”

 

            พูดจบคนตัวอวบก็เดินออกจากห้องไปทิ้งคนตาโตหน้าหวานไว้ข้างหลัง ที่ดูๆแล้วน่าจะไม่ได้คิดตามที่อีกคนพูดเลย ก็ทำไมล่ะ เขาไม่ผิดสักหน่อย นายนั่นต่างหาก ผิดนัดเขาถึงจะบอกว่าไปแต่เลทก็เถอะ เขาก็ถือว่าผิดนัดอยู่ดี เขาไม่ยอมก่อนหรอกนะ นายนั่นต้องเป็นฝ่ายง้อเขาก่อน  -3-*

 

“อ่อ ใช่” ก่อนที่คนตัวอวบจะปิดประตูห้อง ก็เหมือนนึกอะไรออกขึ้นมากะทันหัน

 

“คงไม่ต้องบอกนะว่าชีวิตมันไม่แน่นอน เคยเห็นฉันกับคยูโกรธกันไหมล่ะ จำไว้นะอีทงเฮ อะไรที่จะทำก็รีบๆทำเถอะ เวลามันไม่รอนายหรอกนะ”

 

            ปัง!

 

            สุดท้ายห้องนอนสีอบอุ่นก็ว่างโล่งปราศจากเสียงรบกวน แต่ใครจะรู้ล่ะว่าคนตรงนี้กระวนกระวายใจแค่ไหนเมื่อคิดถึงสิ่งที่ทำลงไป อ่า นี่เราดูงี่เง่าไปหรือเปล่านะ

 

ต่อ


ย้อนกลับไปยามเช้าในหอพักซูจู

 

หอพักซูเปอร์จูเนียร์ที่แสนจะวุ่นวาย(มากๆเลยแหละ) ก็ได้วุ่นวายไปเพิ่มอีกเท่าตัวเมื่อวันนี้จะเป็นวันที่พี่ใหญ่ของวง หมดภารกิจรับใช่ชาติและออกมาเป็นลีดเดอร์แสนใจดีของน้องๆตามเดิม ความวุ่นวายก่อตัวเทื่อทุกคนพร้อมใจมารวมตัวเพื่อต้อนรับที่หอพัก เสียงเตรียมอาหารและสถานที่ดังขึ้นดังไปทั่วชั้น11

 

“ทงเฮไปไหนเนี่ย ใครเห็นบ้าง” เป็นเสียงของคังอินที่ถามหาสมาชิกที่หายไปอีกคน นอกจากฮีชอลที่หายตัวไปตั้งแต่เช้า

 

“อ่อ ไปกับพี่ฮุนมั้งพี่ เห็นเหมือนจะรับพี่ทึกและแวะกลางทางก่อนกลับน่ะ” เป็นเสียงจากลูกไก่ที่กำลังปัดมือปลาหมึกของชเวซีวอนที่นั่งอยู่ข้างๆตอบขึ้นเมื่อทงเฮได้บอกเขาไว้ก่อนไป

 

“โอเค แค่เห็นหายไปยิ่งมึนๆแบบนั้นอีทึกกลับมาไม่เจอเอาพี่ตายเลย” เมื่อรู้คำตอบที่ต้องการแล้วคังอินก็ผละไปเตรียมของอย่างอื่น ทิ้งลูกไก่ไว้กับคุณชายเจ้าเล่ห์ต่อไป

 

 

 

“พี่ พี่ทึก ผมมารับนะ”

 

            เมื่ออีทึกก้าวขึ้นรถมาได้ เสียงหวานๆพร้อมรอยยิ้มแสนจริงใจก็ถูกส่งมาให้คนเป็นพี่ตกใจทันที

 

“ทงเฮ มาได้ไงเนี่ย แล้วบอกใครหรือยัง ป่านนี้หากันให้วุ่นแล้วมั้ง” เสียงบ่นจากพี่ใหญ่ของวงทำเอาคนหนาหวานยู่หน้าลงทันที ก่อนจะแก้ตัวกลับไป

 

“รู้แล้วฮะ บอกฮยอกไว้แล้ว ผมก็แค่อยากมารับพี่เฉยๆ”

 

“บอกไว้ก็ดีแล้ว เดี๋ยวคนอื่นจะเป็นห่วงเอา” สอนกลับไปตามภาษาพี่ เมื่อทงเฮชอบไปไหนมาไหนคนเดียวบ่อย แล้วเจ้าตัวก็ชอบลืมบอกคนอื่นไว้ประจำ

 

.

.....

...............

 

“พี่ทึกๆ ผมขอแวะห้างก่อนได้ไหมอ่ะ เดี๋ยวตามไปหอทีหลัง” เสียงจากคนน่ารักดังขึ้นเมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาในเขตตัวเมืองโซล

 

 

“แล้วจะกลับยังไงล่ะเรา ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม?” คำถามใจดีถูกส่งออกมาจากคนเป็นพี่ ซึ่งคนฟังก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็ว

 

“ไม่เป็นไรพี่ทึก เดี๋ยวผมจะเจอกับบอมก่อนน่ะ แล้วคงกลับหอพร้อมบอมเลยฮะ”

 

            เมื่อได้รับคำยืนยันจากคนเป็นน้องว่าจะไปหาคนรัก อีทึกก็ได้แต่กำชับว่ามีเรื่องอะไรให้โทรศัพท์หาตนได้ทันที และให้รถไปจอดใกล้ตัวห่างที่สุดเพื่อความสะดวกของคนหน้าหวานนี่

 

 

 

 

“พี่ ตอนนี้ผมไปหอพักได้หรือยังเนี่ย งานมีอีกไหม” เสียงห้าวติดจะฉุนนิดๆถามขึ้น

 

“ใกล้แล้วแหละ อีกสักครึ่งชม.ก็เสร็จแล้ว แกก็ถ่ายให้ดีๆจะได้กลับไวๆ” เสียงผู้จัดการส่วนตัวตอบกลับมาเมื่อเช็คคิวที่เหลือเรียบร้อย

 

“ครับๆ ผมจะรีบทำครับ”

 

เสียงที่ติดจะฉุนตอบกลับ ในเมื่อตอนนี้เขาทำงานล่าช้ามาสักหนึ่งชม.แล้ว เนื่องจากงานถ่ายแบบงานนี้เป็นงานด่วนทำให้ทิ้งไม่ได้ แต่อีกใจหนึ่งเขาก็คิดถึงอีกคนที่คงนั่งรอเขาอยู่ในร้านประจำน่าจะเกือบชั่วโมงแล้ว จะเป็นยังไงบ้างนะทงเฮ รอฉันหน่อยนะ ความคิดของคนตัวโตที่พยายามจะเร่งทุกอย่างเพื่อไปหาคนที่คิดถึงแทบทุกวินาทีทันที

 

 

 

.

..

...

 

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง!

 

“ครับๆ ใครครับผม” กระต่ายตัวอวบของวงเป็นคนแรกที่วิ่งมาถึงประตูและกดอินเตอร์โฟนถามออกไปทันที

 

“ผมเองพี่ เปิดให้หน่อยสิ” เสียงหวานๆติดเนือยดังออกมาจากอีกด้านของห้อง ทำเอาคนด้านในรีบเปิดประตูทันที

 

 

“อ้าว! ทงเฮ ไหนพี่ทึกกี้บอกว่าไปหาคิบอมไง ทำไมกลับมาคนเดียวได้ล่ะ” เสียงหวานถามออกไปเมื่อมองหาน้องชายอีกคนไม่เจอ

 

“เขาไม่มาฮะ มันจะมืดแล้วผมเลยกลับมาก่อน” ตอบเสร็จก็เดินเลี่ยงไปที่คนอื่นๆรวมกันอยู่พอดี

 

.

...

.........

 

“ทงเฮ แกมาพอดีเลยดูม้าบ้านี่สิ มันแกล้งฉันอ่ะ”

 

            เมื่อเดินเข้ามาภาพความวุ่นวายย่อมๆก็ปรากฏทันที ทั้งซีวอนที่แย่งไก่ทอดจากจานฮยอกแจและตักผักให้แทน เรียวอุคที่กำลังคอยดูแลอาหารให้คนอื่น คังอินที่เอาแต่อ้อนอีทึก ซองมินที่ทำหน้าดุคยูฮยอน และชินดงที่ดูไม่สนใจใครนอกจากอาหารตรงหน้า สุดท้ายทงเฮก็กลายเป็นอีกหนึ่งความวุ่นวายโดยการนั่งทานอาหารด้วยอีกคน เสียงโวยวาย เฮฮาดังตลอดเวลา จนกระทั่ง

 

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง!

 

            เสียงออดที่ดูร้อนรนทำให้คังอินรีบเดินไปเปิดทันที แล้วคนที่มาใหม่ก็พรวดพราดเข้ามาด้านในโดยไม่ได้สนใจเสียงทักของคังอินเลย

 

หมับ!

 

“ด๊อง! เป็นยังไงบ้าง ผมเป็นห่วงมากเลยนะที่ไปร้านแล้วหาด๊องไม่เจอน่ะ” อ้อมกอดอุ่นๆที่กระชับแน่นกับเสียงร้อนรนปนกับหอบนิดๆดังขึ้นแสดงให้เห็นว่าอีกคนรีบร้อนแค่ไหน

 

“บอม ปล่อยก่อนนะ กอดแน่นไปแล้ว มันอึดอัด” ทงเฮพูดเลี่ยงและเบี่ยงตัวออกมา แต่อาการหลบตาไม่ดูดีใจเท่าที่ควรทำเอาคิบอมรู้ตัวจนต้องรีบบอกเหตุผลซะยกใหญ่

 

“คือด๊อง บอมขอโทษนะ มีงานด่วนจริงๆแล้วมันเลิกช้ามาก แต่นี่ก็รีบสุดๆเลยนะจริงๆ” พูดพลางยิ้มเต็มหน้าแบบที่ดงเฮชอบมองกลับไปหวังง้ออีกคน


“แต่บอมก็คงไม่ยุ่งถึงขนาดโทรหาด๊องไม่ได้ใช่ไหม โทรมาบอกสักนิดด๊องก็จะนั่งรอต่อได้ แต่นี่ไม่รู้ว่าบอมจะมาไหมหรือไม่มาแล้ว จะโทรหาก่อนก็กลัวจะติดงาน ด๊องเลยกลับมาก่อนน่ะ”          


               คนหน้าหวานพูดด้วยโทนเสียงราบเรียบเหมือนจะไม่คิดอะไร แต่พูดจบอีทงเฮกลับเดินผ่านหน้าคิมคิบอมไปในห้องพักที่ตัวเองใช้พักกับอีทึกทันที

 

            สุดท้ายบรรยายกาศที่วุ่นวายก็กลับสงบลงเมื่อทุกสายตากลับมาจับจ้องที่คนต้นเหตุกลางห้องแทน คิมคิบอมที่ตอนนี้นั่งอยู่ท่ามกลางบรรดาพี่น้องคนอื่นๆก็ได้แต่ทำหน้าคิดหนัก พูดอะไรไม่ออกเพียงอย่างเดียว

 

“นี่ ถ้าจะมานั่งเครียดอย่างนี้ กลับคอนโดไปเลยไหม เห็นแล้วรำคาญ” แล้วเป็นเรียวอุคที่เหมือนจะทนไม่ได้เลยพูดออกมากลางวง

 

“ตกลงเรื่องมันเป็นยังไง เล่าให้พี่ฟังได้ไหม ส่วนทงเฮซองมินก็เข้าไปพูดให้อยู่ พี่ไม่อยากนายสองคนโกรธกันนะ” เสียงใจดีของหัวหน้าวงตาสวยถามขึ้น ซึ่งคนเป็นน้องก็ไม่ได้เลี่ยงอะไร กลับเล่าเหตุการณ์ออกไปอย่างใจเย็น

 

.

...

........

 

“พูดตรงๆนะคิบอม สำหรับพี่ถ้าพี่เป็นทงเฮพี่ก็โกรธ รอนานขนาดนั้นแต่ไม่มีแม้แต่สายโทรศัพท์จากเราต่อให้เรามีเหตุผล แต่มันก็ไม่ควรทิ้งให้ใครรอขนาดนั้นใช่ไหม” คนตาสวยสอนน้องชายอย่างใจดี

 

“...” คิบอมที่ปกติก็เงียบอยู่แล้วตอนนี้กลับเงียบเข้าไปอีก แต่ก็พยักหน้ารักคำของพี่ชายคนสวย

 

“เข้าใจแล้วก็ดี ไปคุยกันได้แล้วซองมินออกมาแล้ว” พูดพร้อมพยักเพยิดไปทางห้องนอนของตัวเองกับทงเฮ

 

กิ๊งก่อง กิ๊งก่อง!

 

“ใครมาอีกเนี่ย ฮยอกไปเปิดสิ” นางฟ้าตาหวานเริ่มกลายร่างทีละนิดเมื่อโมโห เล่นเอาฮยอกแจรีบไปทำตามแทบไม่ทัน

 

“สวัสดีทุกโคนนนนน” ภาษาเกาหลีสำเนียงแปร่งๆดังลั่นทันทีที่ประตูปิดลง คนมาใหม่เดินโอบไหล่ฮยอกแจเข้ามาอย่างร่าเริง

 

“เฮ้ย! พี่ฮัน ปล่อยมือจากลูกไก่ผมเลย ปล่อยๆ” เมื่อเห็นคนมาใหม่ชัดๆชเวซีวอนก็ลุกไปปัดมือที่โอบบนไหล่บางทิ้งอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนโดนปัดขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

 

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า แกนี่ขี้หวงจริงๆ ว่าแต่แมวน้อยไปไหนล่ะ วันนี้มารวมกันนิ” เสียงเข้มถามพร้อมมองหาอีกคนอย่างร่าเริงจนน่าหมั่นไส้

 

 

“อารมณ์ดีจริงนะพี่ ต่างจากไอ้บอมเลย มันจะตายแล้วเนี่ยไปทำพี่ทงเฮโกรธ” คยูฮยอนกวนกลับตามภาษามากกว่าจะตอบคำถาม

 

“อ้าว ไงวะบอม ไปคุยกันดีๆสิ อย่าโกรธกันบ่อยๆเลยมันไม่ดีหรอกนะ ยิ่งต้องอยู่ไกลกันแล้วด้วย คุยกันดีกว่า” เป็นฮันคยองที่อดไม่ได้จนต้องพูดออกไป คนเป็นน้องก็ยิ้มรับคำพูดนั้นอย่างเต็มใจ

 

“พูดดีนักนะ ทีตัวเองก็ทำให้ซินโกรธบ่อยๆแท้ๆ” น้ำเสียงที่มีแววจิกกัดอยู่เต็มที่ดังออกมาจากอีทึกทันที

 

“แล้วซินไปไหนล่ะ” เมื่อนึกขึ้นได้ฮันคยองก็วนกลับมาคำถามแรกเหมือนเดิม

 

“ไปเที่ยว กับเพื่อน อยากเจอก็ตามไปเองแล้วกัน” อีทึกพูดพร้อมยื่นนามบัตรที่พักให้

 

“โอเคๆ ไปแล้วทุกคน เดี๋ยวไว้กลับมาหา ไปหาที่รักก่อนนะ บาย” พูดจบก็เดินออกไปจากห้องด้วยท่าทางที่คนทั้งห้องก็ยังคงลงความเห็นว่าหน้าหมั่นไส้อยู่ดี

 

“ไปคุยกันได้แล้วมั้นคิบอม ซองมินออกมาแล้ว” พี่ชายตาหวานก็มองไปทางห้องนอนและยิ้มเป็นกำลังใจส่งท้าย ก่อนที่คิบอมจะตัดสินใจเดินไปหาคนในห้องนั้น

 

.

...

.........

“ด๊อง”

เสียงเข้มเรียกคนที่นั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่บนโต๊ะเบาๆ แต่คนหน้าหวานที่อยู่กับความคิดตัวเองก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันกลับมาหาคนที่เรียก

 

“บอม...คือด๊อง ขอโทษนะ” เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาพร้อมๆกับหน้าหวานก้มลงมาอัตโนมัติ

 

หมับ!

 

“ไม่ครับ ด๊องไม่ผิดหรอก บอมผิดเองที่ปล่อยด๊องไว้นานขนาดนั้น ไม่โกรธบอมนะ” เสียงทุ้มที่เอ่ยอย่างง้องอนพร้อมกับอ้อมกอดอบอุ่นทำเอาอีกคนใจอ่อนได้ไม่ยาก

 

“ไม่แล้ว ด๊องโอเค แต่บอมไม่มองว่าด๊องงี่เง่าใช่ไหม ไม่เบื่อใช่ไหม” เสียงหวานติดจะสั่นนิดๆถามออกไปแบบกล้าๆกลัวๆ

 

“ไม่ครับๆ บอกหน่อยได้ไหมคิดอะไรอยู่อีก ทำไมหลบตากันล่ะ” พูดจบก็ช้อนหน้าหวานขึ้นมา มองไปในแววตาของคนคิดมาก

 

“คือ เราเจอกันน้อยลงมาก ด๊องเลยไม่อยากทำตัวเรื่องมากงอแง เพราะกลัวไปหมด แต่วันนี้ด๊องแค่กลัวเฉยๆ กลัวบอมเบื่อด๊องแล้ว กลัวบอมลืมนัดไปเลย...”เสียงหวานพูดไม่ทันจบอีกคนก็พูดแทรกมาก่อน

 

“ไม่เอานะ ไม่เบื่อหรอกบอมแค่คิดว่าจะรีบมาหาด๊องเลยไม่ได้โทรมานะ”

 

“...”

 

“บอมเคยบอกไปแล้วใช่ไหม ด๊องคือของขวัญของบอมนะ ของขวัญที่ชีวิตนี้จะรักษาไว้อย่างดีเลิกกังวลได้แล้ว” เสียงทุ้มที่พูดส่อแววเอ็นดูเมื่อคนตรงหน้าเริ่มจมูกแดงขึ้นมาซะงั้น

 

.

..

.......

 

            สุดท้ายคิมคิบอมที่ดูเย็นชาในสายตาหลายๆคน ก็รวบตัวอีกคนหนึ่งมากอดพร้อมพูดปลอบอย่างอบอุ่นเหมือนปลอบเด็กขี้แย เสียงเถียงเบาๆจากอีกคนก็เรียกรอยยิ้มจากคนหน้าหล่อได้เป็นอย่างดี ความรักน่ารักๆของทั้งสองคนก็มั่นคงขึ้นเมื่อทั้งสองคุยปรับความเข้าใจกัน ห้องนอนเล็กๆก็ดูอบอุ่นขึ้นมาทันที...

    

 

 

BONUS:




คบ: ก้มหน่อยสิ

ทฮ: หือ?

คบ: ก็แค่อยากอยู่ใกล้ๆนะ ขออยู่แบบนี้สักพักนะ *พิง

ทง: ได้สิ *ยิ้มเต็มแก้ม

 

  
 

TaLk: ลง12/9/2014

            ครบแย้ววววววววว มาต่อเรื่องนี้ก่อน ส่วยวอนฮยอกมีคนตามแล้วจะรีบมานะ อยากเคลียร์เรื่องนี้ให้จบก่อนอ่ะ ขอโทษนะ มาตอบเม้นด้านล่างนะ อ่านกันๆ อันนี้แค่ฉลองแบบเร่งด่วนนะ ถ้าว่างจะเอาเรื่องอื่นที่ยาวเท่าคู่อื่นๆมาลงอีก ส่วนที่ขอเคะซนๆไว้ยังไม่ได้นะ เลือกไม่ถูกเลยT-T ไปอ่านตอบเม้นข้างล่างๆ

20% มั้งนะคะ คืนนี้ไม่ไหวแล้วจริงๆมีเรียนเช้าเลย เอามาแปะๆไว้ก่อนนิดนึงกันลืมเรากัน ยังไงก็ไม่ลืมคู่นี้หรอกนะบอกเลย แต่เฉพาะกิจให้เลย พรุ่งนี้จะมาต่อให้จบเนอะ อาจจะเลทไปดึกหน่อย อย่าลมตามกันน้า


ตอบเม้นๆ^^
 

รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ : ขอบคุณมากเลยติดตอบเม้นตั้งแต่เกิงชอลนี่ไล่ตอบนะ ขอบคุณที่ชอบเรื่องเกิงชอลนะ คือคิดอะไรไม่ออกแต่อยากแต่งมีคนชอบขอบคุณมากๆค่ะ แล้วชอบวอนฮยอกอีก ขอบคุณมากค่ะ มาเม้นตั้งแต่แรกเลยจริงๆ มาติดตามต่อไปได้นะคะ^^

ohhihelloaloha: คนนี้ก็มาไม่พลาดเลยแหะ อยากได้ลดแบบฮยอกเหมือนกันเนอะอย่างน้อยๆก็ช่วยลดค่าบั้มทีถถถถ ไม่เอาสิไม่เจ็บปวดเนอะ มาลุ้นนะว่าวอนรักฮยอกไหม ขอบคุณมากค่ะมาเม้นตั้งแต่แรกๆเลย

ไนซ์แกรม : ขอบคุณมากๆๆที่ชอบนะคะ มาอ่านต่อได้เลยนะ มาต่อแล้วๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ

Pimmy: มิ้นก็ลุ้นแทบแย่เลยนะ วอนก็แสดงออกนะคะลองสังเกตดู ๆ^^ ขอบคุณที่ชอบนะคะ มาอ่านต่อเร็ว^^

hYoX-Yoorii : โอะ! ใครคุ้นๆ ดีใจนะที่ชอบ มาตามลุ้นไปด้วยกันเร็วๆ^^ ส่วนคู่ก็เลือกๆไว้แล้วเดี๋ยวดูอีกที

wonhyukza : ขอโทษนะคะ วันนี้ดันมาต่อเรื่องนี้ สัญญาว่าจะมาต่อฮยอกให้เร็วที่สุดคะ ขอโทษมากๆ แล้วขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ^^

ple : คิเฮงอนอะไรกันรู้ยังเอ่ย มาอ่านต่อเนอะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ^^

 

ปล. มาอัพโบนัสตอนอื่นให้แล้วนะ ที่ติดไว้ ไปอ่านได้^^

รักทุกวิว ทุกโหวต ทุกเม้น ทุกแฟนคลับเลย คืนนี้ไปแล้วบะบายยยยยยยยยย




#HappyKiHaeDay 2014



 

 
แอดเฟบจิ้มเจ้าชายน้อย^^
 



 
พูดคุย จิกทวง อะไรก็ได้55 จิ้มฮยอกน้อย^^
 


อบคุณภาพน่ารักๆจาก @pangpang0718

SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #29 รัก ฮยอกเเจ & ซุปเปอร์จูเนียร์ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 23:07
    5555 ดงเฮน่ารัก อย่างอนบอมเลย คุคิคุคิ



    เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
    #29
    0
  2. #27 ple (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 09:50
    รอรอจ้า คิเฮงอนกันเรื่อวไรเนี้ยะ 555 😄 สู้ๆ✌น่ะไรเตอร์
    #27
    0