ตอนที่ 5 : Be my dear : : Chapter 05 100 per.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    28 พ.ย. 57


CHAPTER 5 

-French Kiss Hot Kiss -

 [Loading…100 per.]





มึงเนี่ยนะ เรียนพิเศษ?”

 

นํ้าเสียงของไอ้เตที่ตะโกนออกมาทำเอาผมหัวเราะเบาๆ

 

อือ กูจะเรียนพิเศษ

 

=[]= >> สีหน้าเพื่อนทุกคน

 

ขุนพล ตอนสอบได้เข้ามาที่นี่....รายชื่อมึงอยู่คนแรกที่คะแนนสูงสุดนะ....สมองอย่างมึงจะต้องติวทำเหี้ยไรวะ? กะไม่ให้คนอื่นลืมตาเลยดิไอ้โจเอ่ยขึ้น

 

ผมต้องรีบผละออกจากเพื่อนแล้ว เพราะภุชงค์กำลังจะพ้นสายตาผมน่ะสิ เรื่องอะไรจะยอมให้เบี้ยวกันล่ะ

 

กูไปก่อนนะ รีบ!

 

เฮ้ยยย!!!!!!

 

แทบไม่ฟังเสียงพวกนั้น ผมเร่งฝีเท้าสุดฝีก้าว จนถึงร่างบอบบางที่กำลังเดินหอบหนังสืออยู่ข้างหน้า ภุชงค์ตกใจถลาไปข้างหน้า

 

ระวัง!ผมร้องและคว้าเอวบางไว้

 

ขณะเดียวกันก็หอบหนังสือที่ทำท่าจะเทกระจาดออกจากอ้อมแขนเล็กไว้ได้ด้วยอีกมือ ภุชงค์เงยหน้ามองผม

 

O//////O;

 

ร่างเล็กมีสีหน้าตกใจ ที่แก้มขาวๆ ปรากฏริ้วสีชมพูอ่อนๆ จางๆ ขึ้นมา ผมยิ้มมุมปาก เมื่อเห็นภุชงค์รีบผละออกจากอ้อมกอดของผม

 

แต่หนังสือหนาๆ เป็นปึกๆ ของเขายังอยู่ในมือผม ร่างเล็กดูอึกๆ อักๆ กระอั่กระอ่วนไปหมด

 

ว่าไงภุชงค์ จะเบี้ยวผมหรือไงผมไม่พูดเปล่าแต่เอื้อมมือไปรั้งเอวบางนั่นมาใกล้ ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก

 

เปล่า เปล่านะ....เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมฉันต้องกลัวนายด้วย!

 

ภุชงค์ทำหน้าหงิกซํ้ายังเชิดริมฝีปากใส่ผม น่ารักจนอย่างจะดึงมาจูบให้พูดไม่ได้ไปอีกหลายๆ วัน -_-

 

เปล่าแล้วจะไปไหน เดี๋ยวไปกับผมก็ได้นี่

 

ติวที่ห้องนายน่ะหรอ

 

ก็ใช่น่ะสิ

 

ไม่เอา!ภุชงค์ทำเสียงเด็ดขาด ผมยิ้มมุมปาก

 

ก็ไหนว่าทำไมต้องกลัวผมด้วยไม่ใช่หรอ ถ้าภุชงค์กลัวไปที่อื่นไหมล่ะ

 

ใครบอกว่าฉันกลัว ฉันเป็นอาจารย์ นายต่างหากต้องกลัวฉันดุสิ

 

ครับ ผมกลัวจะแย่อยู่แล้ว รีบไปเหอะ

 

ผมตัดบทแล้วเดินนำมาก่อนที่รถตัวเอง ภุชงค์เดินตามมาด้วยใบหน้าครุ่นคิด ผมรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ แน่นอนเรื่องผมอยู่แล้ว

 

ตลอดทางที่อยู่บนรถ ดวงตากลมโตจ้องไปข้างหน้าเขม็ง มือเรียวประสานกันไว้ที่หน้าตัก ผมหัวเราะเบาๆ

 

รถจอดสนิทที่หน้าคอนโดผม ผมช่วยภุชงค์หิ้วกระเป๋ากับหนังสือออกมาถือ ตอนแรกเขาก็ว่าจะถือเอง เป็นตายยังไงก็ไม่ยอมให้ผมช่วย

 

ที่ไหนได้ พอหนังสือเล่มหนาหลายๆ เล่มอยู่ในอ้อมแขนเล็กปั๊บ ซํ้ายังมีประเป๋าใบโต ภุชงค์เซถอยหลังมา แล้วผมก็รับร่างบางไว้ในอ้อมกอดเช่นเดิม =_=

 

ดื้อ!

 

ผมใช้คางกระแทกศีรษะเล็กเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือจากด้านหลังภุชงค์ไปรับหนังสือหนาๆ แทนเจ้าตัว ภุชงค์นิ่งอึ้งไปเพราะเหมือนโดนผมกอดไว้จากข้างหลัง กลุ่มสีชมพูจางๆผุดขึ้นที่พวงแก้มอีกครั้ง

 

เขินอีกแล้ว =_=

 

เดินไปสิครับ หรืออยากให้กอดนานๆผมแซว ภุชงค์ขยับตัวเล็กน้อย ผมแอบยิ้ม เขาจะไปได้ไงในเมื่อร่างเขายังอยู่ในอ้อมแขนผมอยู่เลย

 

ก็ปล่อยสิ

 

ผมดึงหนังสือทั้งหมดของภุชงค์มาถือไว้เอง ก่อนจะเดินนำไปที่ลิฟต์ โดยที่ไม่มีคำพูดใดๆ จากปากเรา

 

ห้องนายสวยดีนะภุชงค์ทักตอนที่เราเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว ผมถอดเสื้อนักศึกษาแล้วพาดไว้บนเก้าอี้ เหลือแต่ท่อนบนเปลือย เปล่ากับกางเกงยีนส์ที่ใส่บ็อกไว้ข้างใน ภุชงค์มองผมตาไม่กระพริบ ใบหน้าใสขึ้นริ้วจางๆ อีกครั้ง ก่อนจะรีบเบนสายตาไปอย่างรวดเร็ว

 

ผมเปิดตู้เย็นแล้วหยิบนํ้ามาดื่ม ก่อนจะยืนพิงกำแพงแล้วมองภุชงค์ที่ยืนทำหน้าตาไม่ถูกอยู่ตรงนั้น

 

อยากมาอยู่ไหมล่ะ จะไปช่วยขนของถึงที่บ้านเลย

 

ฉันแค่ชมห้องนายเฉยๆ ไม่ได้อยากมาอยู่สักหน่อย....ห้องนํ้าอยู่ตรงไหนล่ะภุชงค์ทำเสียงกระเง้ากระงอด ริมฝีปากสีชมพูเม้มแน่นเหมือนไม่พอใจ

 

...ใครจะสน....

 

ซ้ายมือผมตอบเสียงเรียบ ภุชงค์หายเข้าไปในห้องนํ้า ผมยกแก้วนํ้าขึ้นดื่มอีกอึกแล้วก็พ่นพรวดออกมาเพราะเสียงร้องตกใจและเสียงโครมครามในห้องนํ้า

 

ภุชงค์!

 

ผมผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นทำเอาผมรู้สึกเหมือนถูกสาปให้ตรึงอยู่กับที่ไปชั่วขณะ ร่างเล็กเปียกไปหมดทั้งตัวเพราะโดนนํ้าสาด ใบหน้าใสกิ๊กพราวไปด้วยหยดนํ้า ริมฝีปากสีสดเผยอนิดๆ ด้วยตกใจ ดวงตากลมโตเบิกโพลงมองมาที่ผม เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เนื้อผ้าบางเมื่อโดนนํ้ามันก็เปียกแนบลำตัว

 

ผมมองเห็นหน้าท้องแบนราบตํ่าลงถึงขอบสะโพกมนอย่างชัดเจน

 

หัวใจผมเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก!!!!

ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูก....เพิ่งเคยเป็นครั้งนี้ครั้งแรก...

 

ขุนพล...ทำไมฉันเปิดก๊อกแล้วนํ้ามันลงมาจากฝักบัวอย่างนี้ล่ะ เปียกหมดเลย...หวังว่าฉันไม่ได้ทำของนายพังนะ....

 

เสียงเล็กพูดเหมือนไม่เข้าใจว่าผมกำลังช็อคอยู่

 

ขุนพล...เสียงเล็กถามดังขึ้นอีกหน่อย...

 

ผมยังยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น....

 

จนกระทั่งมือเรียวสัมผัสลงที่แขนผม

 

ผมกลืนนํ้าลายเอื้อก สายตาจับจ้องอยู่ที่เรือนร่างบอบบางน่าขยํ้าอย่างละไม่ลง หน้าร้อนวูบเมื่อรู้สึกถึงปฏิกิริยาแปลกๆ ของร่างกาย

 

บ้าเอ้ย!

 

ผมหันหลังหนีระหว่างสะบัดแขนนั่นเอง มือผมก็เฉียดโดนอะไรสักอย่างที่นุ่มนิ่มและเปียกชื้น ผมหันไปมองก่อนจะพบว่ามือตัวเองโดนภุชงค์จับไว้ เพราะมือผมไปแตะโดนแก้มเขา...

 

เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่าง ผมวางมือหนาทาบลงข้างแก้มใส ภุชงค์จับข้อมือผมไว้อย่างงงๆ ใบหน้าผมเคลื่อนใกล้ใบหน้าเรียวและกว่า

จะรู้ตัว ริมฝีปากผมก็บดเบียดลงบนริมฝีปากสีสดนั่นไปแล้ว มือผมแนบอยู่ที่แก้มขาวๆ ผมยกมืออีกข้างรั้งเอวบางมาแนบชิด

 

ด้วยสันชาติญาณหรืออะไรก็แล้วแต่ มีอยู่เสี้ยววินาทีที่ลิ้นเล็กตอบสนองผม นั่นราวกับกระชากสติสัมปชัญญะของผมให้ขาดห้วง ผมรั้งภุชงค์เข้ามาใกล้ผมจนร่างเราแนบชิดกัน ผมบดเบียดริมฝีปากเล็กอย่างโหยหารุนแรงและจาบจ้วง เร่งเร้าจนมือเล็กยกขึ้นดันร่างผมออก

 

พลั่ก!

 

เสียงร่างบอบบางชนกับกำแพงเพราะแรงดันจากร่างผม ผมผละออกจากริมฝีปากบอบชํ้าให้ภุชงค์หายใจแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปใหม่กวาดลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างไม่หยุดยั้ง

 

อื้อออเสียงเล็กประท้วงในลำคอ แต่สมองผมไร้ซึ่งสติอีกแล้ว มือหนาผมล้วงเข้าไปในเสื้อเชิ้ตเปียกโชกของภุชงค์อย่างลืมตัว

เมื่อสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดที่หน้าท้องแบนราบ ผมไล้ตํ่าลงจนถึงขอบกางเกง...

 

จนกระทั่งภุชงค์ขูดเล็บลงกับแผ่นหลังผมอย่างแรง ความแสบนั่นทำให้ผมได้สติขึ้นมา ผมผละจากร่างบางด้วยความตกใจ

 

สีหน้าภุชงค์ตกใจมาก มือเรียวอีกข้างขูดลงกำแพงจนเล็บเป็นแผล เลือดที่เปรอะเปื้อนทำให้ผมตกใจ...

 

ภุชงค์...ผมขอโทษสีหน้าผมที่แสดงออกไปคงดูเจ็บปวดมาก ภุชงค์ถึงได้ช็อคไปเลย

 

ผมยกมือเรียวขึ้นมาจรดริมฝีปากแล้วเป่าเบาๆ

ใบหน้าใสร้อนวาบ ผมรั้งร่างเล็กเข้ามากอด กอดไว้แนบอก...

 

ภุชงค์กลัวผมมาก มากถึงขนาดทำร้ายตัวเอง ขณะเดียวกัน ผมก็ไม่มีสติพอที่จะยับยั้งชั่งใจอะไรเลย... ผมตระกรองกอดเอวบางไว้ ถอนหายใจเฮือก ภุชงค์ตัวสั่นขึ้นมา แล้วเริ่มสะอึกสะอื้นในอ้อมกอดผม

 

ฮือๆๆๆๆๆ

 

ผมขอโทษ...ภุชงค์

 

 

 

 

หลังจากทำแผลที่มือให้ภุชงค์เสร็จ ผมเอาเสื้อผ้าของนานาที่เคยทิ้งไว้ที่คอนโดมาให้ร่างเล็กเปลี่ยนไปก่อน มีหลายครั้งผมเมาเละเทะและนานามักจะมาดูแลผม ผมชอบอ้วกใส่ ร่างเล็กถึงต้องมักจะทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่นี่

 

แม้นานาจะไม่ได้มาแล้ว ผมก็ยังไม่มีโอกาสได้กลับไปคืน

 

หลวมไปนะผมทักเมื่อร่างขาวๆ ออกมาจากห้องนํ้า เสื้อยืดหลวมโคร่งสีกาแฟ กับกางเกงขาสั้นกุดสีขาว...

 

นานาแต่งตัวอย่างนี้เสมอแหละ...

 

เขาขาสวยปล่อยเขาไปเถอะ =______=

 

ผมไม่เคยตื่นเต้นที่เห็นนานาแต่งตัวแบบนี้ แต่พอเป็นภุชงค์ ขาขาวๆ นั่นราวกับสะกดสายตาผมไปชั่วขณะ

 

ภุชงค์นั่งรอผมตรงนี้ก่อน...

 

เขาพยักหน้าด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วนั่งลงบนโซฟา ผมเดินกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเอง ครั้นเมื่อเดินผ่านกระจกมองร่างเปลือยท่อนบนของตัวเองก็ต้องทึ่ง

 

ที่ไหปลาร้าผมเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน ทั้งบริเวณลำคอของผม ละลงมาจนถึงหน้าท้องแกร่ง ไม่มีบริเวณไหนที่จะไม่มีรอยเล็บแสดงอาณาเขตของภุชงค์ =_=

 

ผมลองหันหลังดูแล้วหันหน้ามองไปในกระจก...

 

ที่หลังผมเป็นรอยขูดลงมาเป็นทางยาวเลย....

 

เป็นแมวหรือไง

 

ผมคิดแล้วเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบถุงเท้าลายน่ารักอาโนเนะที่ขโมยมาจากบ้านไอ้พี่จอม (มันซื้อมาฝากพี่แอลผมรู้) ออกมาหนึ่งคู่ ตามด้วยผ้าใบคู่เล็กๆ สีครีมซึ่งผมซื้อให้นานา ยังไม่ได้ให้ ผมก็ตัดใจซะก่อน

 

ผมมองมันด้วยความรู้สึกเฉยๆ ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง ทรุดนั่งลงที่ปลายเท้าภุชงค์ ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ

 

ทะ ทำอะไรน่ะ

 

เสียงตะกุตะกักพูดเมื่อผมยกข้อเท้าเล็กๆ มาวางบนตัก ก่อนจะใส่ถุงเท้าให้ ภุชงค์ช็อคไปแล้ว ผมไม่พูดอะไรเพียงแต่ใส่ให้ครบทั้งสองข้าง แล้ววางรองเท้าสีครีมไว้ปลายเท้าเล็กๆ

 

ผมให้...ใส่ไปเหอะ...ผมว่าแล้วมองนาฬิกา

 

จะทุ่มหนึ่งแล้ว...ผมจะไปส่งภุชงค์...

 

ซ่า!!!!!!!!

 

เสียงฝนเทกระหนํ่าลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และหนักเกินกว่าที่ผมจะเอารถไปผจญในถนนตอนนี้ ภุชงค์มองหน้าผมอึ้งๆ

 

อ่า ดูเหมือนภุชงค์ต้องอยู่กับผมอีกนานเลย...

 

“…”

 

หิวแล้วทำอะไรให้กินหน่อยสิ...ตอบแทนรอยเล็บนี่น่ะผมชี้ที่รอยเล็บตามตัวผม ภุชงค์ทำหน้าแหยๆ เหมือนรู้สึกผิด ก่อนจะเดินหายเข้าไปในเคาเตอร์ครัว

 

ผมเอนหลังพิงโซฟาแล้วถอนหายใจเฮือก...

 

ผมกำลังถลำลึก....

 

ชนิดถอนตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ

 

 

 

 

ฝนตกกระหนํ่าเทลงมาอย่างกับฟ้ารั่ว ผมที่กำลังกินมาม่าทอดสายตามออกออกไปนอกตรงหน้าต่างที่เป็นกระจก และเห็นทิวทัศน์กรุงเทพยามคํ่าคืน

 

ก่อนจะละสายตามาที่ภุชงค์ ร่างบอบบางผิวขาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ ดวงตากลมโตเหม่อมองออกไปที่สายฝนที่กำลังพร่างพราวอย่างหนักหน่วง

 

สายตาที่เศร้าสร้อยนั่นทำให้ผมวางตะเกียบลงอย่างกินไม่ลง ไม่รู้เขากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ แววตาของเขามันร้าวลึกจนผมไม่สามารถทนมองได้อยู่เฉยๆ

 

ผมเก็บชามมาม่าไปโยนไว้ที่อ่างล้างจาน ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาภุชงค์ ทันทีที่มือผมสัมผัสที่ไหล่บอบบาง ร่างเล็กก็หลุดออกจากภวังค์

 

ขะ ขุนพล

 

ถ้าให้ภุชงค์นอนที่นี่ต้องขออนุญาตใครหรือเปล่าคำพูดตรงประเด็นของผม ทำให้ภุชงค์เบิกตากนิดๆ

 

เปล่า...ฉันอยู่คนเดียว

 

ผมนึกอยากจะถามถึงพี่ภูมิ แต่ก็เงียบไว้ได้ทัน ผมทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามร่างขาวกระจ่าง ดวงหน้าเล็กเนียนใสเศร้าหมอง ผมเอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่ข้างแก้มเขาเบาๆ

 

ดูเศร้าจังเลยนะ...

 

ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดอะไรนิดหน่อยเสียงเล็กตอบเลี่ยงๆ ผมพยักหน้า ก่อนจะเหลือบตามองนาฬิกา

 

สามทุ่มสี่สิบห้า

 

ผมลุกจากที่นั่งตรงข้ามภุชงค์ ก่อนจะเดินไปในห้องนอนแล้วเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของตัวเองออกมา และก็ผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดๆ หนึ่งผืน ก่อนจะเดินตรงมาที่ห้องนั่งเล่น เพื่อเห็นว่าภุชงค์กำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคนหน้าคํ่าเครียดอยู่ที่หน้าระเบียง!!

 

เสียงตะโกนของภุชงค์ถกเถียงบางอย่างกับคนปลายสาย แล้วฟ้าก็ผ่าเปรี้ยง!

 

ผมวิ่งไปกระชากร่างเล็กเข้ามาในห้อง....

 

มันไม่ได้ผ่ามาตรงนี้ แต่สิ่งที่ร่างเล็กทำไม่ต่างจากสายล่อฟ้า! แค่คิดผมก็รู้สึกโกรธ ภุชงค์มองหน้าผมอย่างตกใจ มือบางยังถือโทรศัพท์ไว้แน่น

 

คนปลายสายยังไม่วาง

 

ผมกดเสียงตํ่า

 

ภุชงค์...วางสาย

 

“....” ผมไม่รู้คนปลายสายตะโกนโหวกเหวกว่าอะไร ผมเลยกระชากมาฟังเอง แล้วประโยคที่ได้ยินก็ทำเอาผมสติแทบขาดสะบั้น

 

(แพศยา นี่อยู่กับผู้ชายจริงๆ ด้วยสินะ! หึ ฉันเองก็ไม่คิดจะจริงจังกับนายแต่แรกอยู่แล้ว! ที่ไปยุ่งด้วยก็แค่อยากจะ เอายังไม่เลิกดีด้วยก็เพราะยังไม่ได้ เอาแต่ช่างเหอะ ยังไง...)

 

พ่อมึงตายดิไอ้สัด!!!!

 

ผมแหวออกไปอย่างทนไม่ไหว ภุชงค์สะดุ้งสุดตัวร่างเล็กวิ่งเข้ามาและพยายามขอโทรศัพท์คืน แต่ผมรั้งร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนก่อนจะกดเปิดลำโพง

 

(มึงเองหรอ ผู้ชายอีกคนของหมอนั่น หึ อยากได้ก็เอาไปเลย กูจีบแม่งก็แค่เซ็กซี่ดี แต่เสือกเล่นตัวชิบหาย ไม่อยากเป็นแค่ไอ้หน้าโง่ให้แพศยาอย่างนั้นหลอกก็หาคนอื่นดีกว่านะ)

 

กูนอนกันแล้วผมกดเสียงตํ่า

 

ขณะที่ภุชงค์ยกมือปิดปากด้วยความช็อค ในสิ่งที่ไอ้เวรตะไลนี่พูด

 

(อะ อะไรนะ)

 

มึงอยากรู้ไหมว่าเวลาสัมผัสร่างกายขาวๆ นั่นมันตื่นเต้นเร้าใจแค่ไหน? หึ มึงไม่มีทางได้รู้ไปตลอดชาติหรอกไอ้สัด เพราะคนที่ภุชงค์จะนอนด้วย มีแต่กูคนเดียว!!!!!

 

(นี่มึงรวมหัวกันหลอกกูหรอ!!!!)

 

หึ ฉลาดดีนี่...แต่ก็ฉลาดได้แค่รองเท้าผ้าใบของกูเท่านั้นแหละ อย่าสะเออะโทรเขามาเบอร์นี้อีก...เพราะกูอัดเสียงไว้ แล้วถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับภุชงค์...มึงจะทั้งโดนกระทืบ และโดนตำรวจเล่นด้วย

 

(ติ๊ด!)

 

ปลายทางกดวางสายไปอย่างรวดเร็ว ผมหันไปมองภุชงค์ นํ้าตาใสๆ ร่วงลงจากดวงตากลมโตทั้งสองข้าง แต่ผมยังโมโหอยู่ที่ภุชงค์ทำเพื่อไอ้เวรในปลายสายทุกอย่าง...

 

แล้วมันก็ตอบแทนด้วยการด่าเขาเสียๆ หายๆ

 

ไปอาบนํ้าซะ

 

ผมกดเสียงตํ่า และส่งเสื้อกับผ้าเช็ดตัวให้ร่างเล็ก ภุชงค์ยกมือขึ้นมาปิดหน้าและร้องไห้ ผมเห็นอย่างนั้นทั้งแรงหึงแรงหวง เป็นห่วง โมโหมันก็ตีกันมั่วไปหมด!

 

ภุชงค์ มันสารเลวขนาดนี้เนี่ยนะ ไปเสียนํ้าตาให้มันทำไม!

 

หยุดนะ!!! นายมันแค่แด็กขุนพล!!! นายจะไปเข้าใจอะไร!

 

เสียงเล็กว่ากลับ ผมกัดริมฝีปากแน่น สายตาผมแข็งกร้าว ภุชงค์สบตากับผม ร่างเล็กหน้าซีด

 

หึ หรอ...

 

ผมแสยะยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่มุมปาก

 

ขะ ขุนพล

 

สีหน้าภุชงค์ตื่นตระหนก ร่างเล็กถอยหลังหนี

 

ที่ไม่เข้ามาเนี่ย

 

สงสัยรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าต้องเจอกับอะไร

 

ชอบคนชั่วๆ เลวๆ อายุเท่าๆ กันอย่างนั้นใช่ไหม ภุชงค์ทำไมไม่ลองมาคบเด็กดูบ้างล่ะครับ ผมอาจจะถึงใจกว่าก็ได้ผมพูดเสียงเรียบ เล่นเอาร่างเล็กผลักผมออกอย่างแรง มือเรียวชี้หน้าผม

 

อย่ามาดูถูกฉันนะ...ฉันกับไอค์ แค่คุยกันในฐานะเพื่อนร่วมงาน! เห็นเขาดีด้วยฉันก็เลยดีกับเขา แต่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน! เขานั่นแหละเข้าใจผิด ฉันเลยต้องอธิบายให้เขาฟัง...เขาเลยด่าฉัน ฉันก็แค่เสียใจที่มองเขาดี มองเขาผิดไป...แต่ขุนพล...นายน่ะมันเด็ก นายไม่ฟะ...โอ๊ย! เจ็บนะขุนพล ปล่อย!

 

ผมคว้าแขนเรียวไว้แล้วออกแรงบีบด้วยความโกรธ คำว่า เด็กมันราวกับเป็นคำต้องห้ามของผม ผมกระชากแขนเรียวเข้าไปห้องนํ้า ผลักภุชงค์เข้าไป รั้งร่างบอบบางเข้ามาใกล้ แล้วฉีกกระชากเสื้อผ้าร่างเล็กอย่างบ้าคลั่ง

 

ขุนพล อย่า!!!

 

เสียงร้องห้ามอย่างตกใจดังขึ้น ผมผลักร่างเกือบเปลือยลงไปในอ่างนํ้าจนร่างเล็กเปียกปอน ผมกระโจนตามลงไปขึ้นคร่อมอย่างโมโห ตรึงข้อมือสองข้างไว้จนร่างเล็กขยับไม่ได้ ภุชงค์เบิกตากว้างอย่างตกใจ ทันทีที่ริมฝีปากผมบดเบียดลงกับริมฝีปากนุ่มนิ่มสีสด!

 

อื้อออ อื้มมมม

 

เสียงเล็กประท้วงในลำคอ ผมสอดลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวกระหวัด สลับกับจูบยํ้าหนักเบา และไม่เปิดโอกาสให้ร่างเล็กกว่าได้มีโอกาสหายใจ ผมจาบจ้วงอย่างรุนแรงและโหยหา บ่งบอกถึงอารมณ์ หวง หึง โมโห โกรธที่ร่างเล็กดูถูกและตัดโอกาสเพียงเพราะคำว่าเด็ก!

 

ริมฝีปากผมถอนออก ขณะที่ดวงตากลมโตยังสั่นระริกปนด้วยแววตกใจ ภุชงค์พยายามผลักไสและหนีผม แต่ลุกไม่ได้ เพราะร่างผมแทรกอยู่กลางระหว่างขาเรียว

 

นัยน์ตาผมสะท้อนความดุดัน ผมเอื้อมมือไปเชยคางร่างเล็กไว้ แล่บลิ้นเลียใบหูขาวแผ่วเบาจนร่างเพรียวสะดุ้งเฮือก

 

สงสัยภุชงค์ไม่อยากอาบนํ้าเอง ให้เด็กอาบให้ดีไหม

 

ขะ ขุนพลฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจว่านาย...แต่นายไม่ฟังฉัน

 

หรอ

 

ผมทำเสียงเรียบนิ่งแล้วกระชากกางเกงขาสั้นลงมาจากขาเรียวอย่างรวดเร็ว ภุชงค์ตกใจมือเรียวดันผมไว้สุดแรงเกิด ผมกดไหล่บางไว้กับขอบอ่าง ขณะเดียวกันใช้มืออีกข้างรั้งขาเรียวขาวข้างนึงให้พาดมาบนไหล่ผม

 

ผมกดริมฝีปากลงบนลำคอขาว ลากลิ้นร้อนลามเลีย และขบกัดอย่างหมันเขี้ยว ละลงที่ไหปลาร้าขาว ก่อนจะชะงักเพราะเสียงร้องไห้เบาๆ ดังอยู่ใกล้หู

ฮือๆๆ นาย นายจะไปว่าไอค์ได้ยังไง ในเมื่อสิ่งที่นายทำ ก็เหมือนที่เขาคิดจะทำกับฉัน....ทุกคนก็คิดแต่จะทำแบบนี้กับฉัน ไม่มีใครก็เห็นค่า หรือนึกว่าฉันอยากจะเป็นแบบนี้หรือเปล่า....

 

“!!!!!!”

 

ทันทีที่ได้ยินเสียงพูดเบาๆ ปนกับเสียงสะอื้นไห้เหมือนกับคนไม่เหลืออะไรแล้วของภุชงค์ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นยื่นมาบีบหัวใจผมให้แหลกร้าว

 

ผมคลายมือจากข้อมือเรียว ภุชงค์ร้องไห้อย่างหมดสภาพ ผมนิ่งไปกัดฟันกรอดอย่างโมโหตัวเอง ก่อนจะลุกพรวดขึ้นแล้วเดินออกมาข้างนอกเพื่อหยิบเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับผ้าเช็ดตัวกลับเข้าไปในนั้นอีกครั้ง

 

ภุชงค์นั่งกอดเข่าตัวเอง ร่างเล็กเกือบจะเปลือย หรือเรียกว่าเปลือยเปล่าก็ว่าได้ เพราะเสื้อผ้าถูกผมฉีกกระชากขาดวิ่นจนหมด สาบานได้ว่าผมต้องหักห้ามใจอย่างมากมายไม่ให้กระโดดเข้าไปฟัดกอดก่ายร่างเล็กให้สมใจอยาก

 

ผมเดินไปค้อมตัวช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมกอด ภุชงค์ตกใจจนตัวสั่น ผมถอนหายใจก่อนจะวางร่างเล็กให้นั่งพิงขอบอ่าง ผ้าเช็ดตัวผืนหนาถูกคลุมลงที่ร่างขาวๆเซ็กซี่ขยี้ใจผมให้ป่นเป็นผุยผงนั่น

 

ผมนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าภุชงค์ ก่อนจะวางเสื้อเชิ้ตไว้บนตักร่างเล็ก ภุชงค์มองผมอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ผมก้มลงกดจูบที่หัวเข่าเนียนเบาๆ ร่างเล็กหน้าร้อนวาบ

 

ผมขอโทษ....

 

“....”

 

สำหรับทุกอย่างในวันนี้...แต่ผมเป็น....พวกรักศักดิ์ศรี...

 

“....”

 

สิงโต ที่มันคำรามก็เพราะอยากให้สัตว์อื่นๆ รู้ว่ามันคือเจ้าป่า ผมก็เหมือนกัน ที่ผมทำแบบนั้น...เพราะอยากให้ภุชงค์รู้...

 

“....”

 

ว่าผมปกป้องภุชงค์ได้

 

“..!!!”

 

ผมไม่ใช่เด็ก! ผมดูแลภุชงค์ได้!!!

 

ผมระบายอย่างอึดอัด ภุชงค์หน้าซีดไปนิดหนึ่ง ร่างเล็กไม่พูดอะไร ผมจึงยืนขึ้นเต็มความสูงและออกมารอหน้าห้องนํ้าแทน...

 

ไม่นานนักร่างเล็กในเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนก็เดินออกมาหยุดตรงหน้าผม ใบหน้าใสที่ซีดเซียว ริมฝีปากสีสดที่บอบชํ้า กับผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง

 

ภุชงค์เดินหนีผมอย่างหวาดระแวง แต่ผมเดินตามไปรั้งแขนเรียวให้หันกลับมา ก่อนจะกอดเอวบางเข้าหาตัว ร่างเล็กปลิวมาปะทะร่างผมอย่างง่ายได้ ผมกอดเอวร่างเล็กไว้แน่นซุกหน้าลงกับไหล่บาง ภุชงค์เซถลาไปข้างหลังเพราะรับนํ้าหนักผมไม่ไหว ร่างเล็กล้มลงไปบนเตียงกว้างเช่นเดียวกับผมที่เซทับร่างบางกว่าลงไป

 

ขะ ขุนพล...

 

“.....”

 

ผมกอดร่างเล็กไว้แน่น มือหนาลูบศีรษะเล็กๆ เบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างใบหูขาว

 

ผมขอโทษนะภุชงค์ แต่ผมหวงภุชงค์มากจริงๆ

 

“...!!!!” 


 



 





 -------------------------------------------------------------------------------------
 

เม้นให้เค้าด้วยน๊า 1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจนะคะที่รัก <3 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

832 ความคิดเห็น

  1. #816 ~I am Falcon~ (@falcon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 18:50
    เกิดเป็นภุชงค์นี่น่าเหนื่อยใจ ฮ่าๆ โดนเด็กจ้องงาบเข้าให้แล้ว
    #816
    0
  2. #807 Nongjar Exo-mluhan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 20:15
    ขุนพล แกถนอมภุชงค์ของฉันหน่อยเส่!!!

    ช้ำหมดแล้วม้างงงงง

    สนุกๆ
    #807
    0
  3. #798 Elf_kyumin (@aemdekd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 03:30
    สนุกๆๆ เข้าใจความรู้สึกทั้งสอง
    #798
    0
  4. #797 Elf_kyumin (@aemdekd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 03:30
    สนุกๆๆ เข้าใจความรู้สึกทั้งสอง
    #797
    0
  5. #796 Elf_kyumin (@aemdekd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 03:30
    สนุกๆๆ เข้าใจความรู้สึกทั้งสอง
    #796
    0
  6. #795 Elf_kyumin (@aemdekd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 03:29
    สนุกๆๆ เข้าใจความรู้สึกทั้งสอง
    #795
    0
  7. #774 reinaria (@reinaria) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 22:16
    ถถถถ ภุชงน่าสงสารอ่ะ sexy เกินไปเลยเจอเรื่องแบบนี้ ดูเปราะบาง ต้องดูแลดีๆนะขุนพล
    #774
    0
  8. #752 Mikanchan (@noosom503) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 20:31
    ขุนพลเบสมือหน่อยสิ เดี๋ยวภุชงค์น้อยๆเค้าช้ำหมดดดดดดด
    #752
    0
  9. #694 noonoina (@noonoina) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 16:14
    เด็กมันร้อนแรงขนาดนี้..กล้าปฏิเสธเหรออาจารย์
    #694
    0
  10. #669 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 22:46
    อ๊ายๆๆๆๆๆๆๆ ชอบพี่ขุน รุกต่อเลยๆๆๆๆ
    #669
    0
  11. #662 mmiew (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 09:25
    อร๊ายยย ฟินฟินฟิน ยันชาิติหน้า อยากมีแฟนเหมือนขุนพล



    คนอารายหึงแล้วยังน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบคำอธิบายของไรท์



    ชอบทุกอย่างเลย ขอบคุณนะคะ ไรท์ ถึงจะอ่านถึงตอนนี้ก็อยากให้ไรท์มาต่ออีกนะ ชุ้บๆๆๆ



    #662
    0
  12. #507 kim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 08:07
    แงงงงงงง



    ยังไม่ทันเป็นอะไรกันเลย

    หึงโหดสุด ๆ

    #507
    0
  13. #472 MercyKilling (@mercy-killing) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 23:15
    งืออออ น่ารักจังเลย ชอบบบ
    #472
    0
  14. #467 Mummy (@mummy33--) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 13:33
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก >> ไปแล้วสติข้าพเจ้า แค่คำว่า 'หวง' มากจริงๆคำเดียว
    #467
    0
  15. #453 มุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้ง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 21:50
    ขุนพลนี่เป็นน้องที่พลัดพรากของเฮียเวย์รึเปล่า- -

    หื่นโหดกันจังงงง
    #453
    0
  16. #403 May (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2557 / 13:36
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดน่ารักอ่ะ
    #403
    0
  17. #389 PIDE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 23:40
    ก็คนมันหวงอ่ะนะ ภุชงค์ เข้าใจน้องนิสนุงนะ (^__^)
    #389
    0
  18. #386 reader (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 23:26
    สงสารภุชงงงงง
    #386
    0
  19. #351 nnichaz (@littlegirls43) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 07:05
    ขุนพลนายเท่มากก เอาใจไปเลยยยย-.,-
    #351
    0
  20. #348 Slyvester (@areeya-aoy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 22:24
    มารอตอนต่อไปแล้วววว อยากอ่านขุนพลภุชงค์แล้วคร้าบบบบบบบบบบ
    #348
    0
  21. #346 pinglang (@pinglang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 17:42
    ไม่รู้จะหน่วงหรือฟินดี T^T
    #346
    0
  22. #345 The Photographer (@goldfishshii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 14:52
    บอบบางได้อีก... ขุนพลนี่เป็นเอามากจริงๆ นะเนี่ย555555 รอวันที่ภุชงค์เปิดใจเถอะ
    #345
    0
  23. #344 Puparipay (@pupayparita) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 10:04
    กรี๊สสสสสสสสส เขิลอ่ะ ฟินมากกก สงสารภุชงค์อ่ะ
    #344
    0
  24. #342 Meenjabin (@m20564) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 09:14
    ภุชงค์น่าสงสารอ่ะTT^TT
    #342
    0
  25. #336 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 23:08
    โง่ยยยยย เพิ่งเข้ามาอ่านนน วันนี้ แต่บอกเลยยชอบมากกกกกกกกกกก นี่เราชอบนิยายทุกเรื่องที่ไรท์แต่งเลยอ้ะะ คือนิยายเรื่องนี้น่าสนใจมากกก ชอบบติดตามจ้าาาา
    #336
    0