Another Species เดิมพันรักต่างสายพันธุ์ [Boy's Love/Yaoi]

ตอนที่ 16 : สิ่งที่ไม่เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61

ANOTHER SPECIES
เดิมพันรักต่างสายพันธุ์
“สิ่งที่ไม่เข้าใจ”





“อดทนหน่อย สุริยัน!”
“อ๊ากกกกกกกกกกกก!!! ฮื่ออ! ฮื้อออ!!!”




วามเจ็บเรียกสติของสุริยันให้กลับมาอีกครั้ง นารุคพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะห้ามเลือด แต่แผลเปิดกว้างเกินไป ถึงการเห็นสุริยันดีดดิ้นจะทำให้มันเจ็บปวดขนาดไหนก็ตาม แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดีว่าเจ้าลูกมนุษย์นี่ยังทนไว้อยู่ แต่เลือดออกมากขนาดนี้ สุริยันไม่มีทางทนได้เกินกว่านี้แน่ ทางเดียวที่จะช่วยได้คือต้องใช้สมุนไพรมาห้ามเลือดเท่านั้น

         "เจ็บหน่อยนะ…” นารุคมองตาของสุริยันที่ตอนนี้แข็งกร้าวไปด้วยความเจ็บปวด นารุคหลบตา ก่อนจะรัดผ้าที่สะโพกของสุริยันให้แน่นเท่าที่ทำได้

“อื้อออ!!!” ร่างบางพยายามสุดๆเท่าที่ทำได้ ไม่รู้ทำไมถึงได้เชื่อฟังไอ้สัตว์ร้ายที่ฉีกเลือดฉีกเนื้อเขา ในใจได้แต่สงสัยว่ามันจะมาช่วยเขาทำไม แต่ความเจ็บปวดก็มักเข้ามาแทรกกลาง ทำเอาสติเตลิดหายไปทุกที

“ข้าจะไปหาสมุนไพรมาห้ามเลือดเจ้า แต่ขืนให้เจ้าอยู่คนเดียว คงไม่พ้นโดนสัตว์อื่นลากไปกินแน่…” 

“แก…เป็นตัวเดียว…ที่จะกินข้า” สุริยันพูดเสียงสั่น

เหน็บได้ทั้งๆที่ใกล้จะเดี้ยงแล้ว เห็นทีก็คงมีแค่เจ้าลูกมนุษย์นี่คนเดียวสินะ

         …ข้าต้องแบกเจ้าไปด้วย เพราะงั้นถึงเจ็บก็ต้องทนนะ”

          สุริยันหลับตาแทนการตอบตกลง นารุคเอาแขนของสุริยันให้ขึ้นมาโอบรอบคอเขา และค่อยๆอุ้มสุริยันขึ้นมา การเคลื่อนไหวครั้งนี้ทำเอาสุริยันน้ำตาไหล ร่างเล็กเอาหน้าซุกกับไหล่ของเขี้ยวคม แต่จำต้องกัดริมฝีปากทนเอาไว้

          “ทำไม…ถึงคิดจะช่วยข้า” ร่างเล็กพูดเบาๆ ด้วยวงแขนและร่างกายที่ใหญ่โตกว่ามนุษย์ถึงสองเท่า ทำให้การอุ้มครั้งนี้ราวนารุคกำลังอุ้มเด็กก็ไม่ปาน สุริยันที่กลัวเจ็บสุดใจ จึงพอจะทนจนพูดจาได้บ้าง

          “…”

          นารุคไม่พูดอะไร ในใจคิดแค่ว่าต้องรีบหาสมุนไพรให้เร็วที่สุด ลมหายใจที่รดไหล่ของมันร้อนขึ้น ร่างกายของสุริยันก็ร้อนขึ้นด้วย นารุคหอบหิ้วสุริยันไปได้สักพักใหญ่ สมุนไพรเจ้ากรรมก็มาอยู่ตรงหน้า มันรีบยัดเข้าปาก ด้วยเขี้ยวที่คมกริปทำให้ใบแหลกละเอียดพอที่จะนำมาโปะแผลเป็นยาห้ามเลือดได้

          “อื้อออ!!” สุริยันเกร็งตัวอีกครั้งเมื่อยาถูกโปะลงแผล นารุครีบเคี้ยวใบอีกเพื่อนำมาโปะเพิ่ม มันจัดแจงหาใบไม้ใหญ่แถวนั้นมาปูเป็นที่นอน และจุดไฟกองเล็กๆไว้ข้างๆเพื่อสุริยัน มันหาน้ำดื่มจากน้ำฝนที่ขังอยู่ในใบไม้รูปกรวย โชคดีที่ฝนพึ่งตกลงมาเมื่อไม่มีวันที่แล้ว

          “ดื่มน้ำหน่อย” นารุคยกหัวของสุริยันขึ้น สุริยันที่กระหายน้ำจัดแทบจะดื่มจนสำลักตาย นารุคเปิดดูแผล และต้องนั่งเปลี่ยนยาชุดใหม่เรื่อยๆนกว่าแผลจะสมานดี

          ถ้ารอนานกว่านี้ อาจจะติดเชื้อทำให้ตายไปเลยก็ได้ เพราะไม่มีภูมิคุ้มกันที่จะสู้เชื้อในป่าได้เลย นารุคไม่มีทางเลือก จึงตั้งสมาธิเพื่อช่วยในการสมานแผลและลดไข้ให้สุริยัน แต่ด้วยความที่นารุคยังเป็นวัยรุ่น สมาธิไม่ทรงตัว มันจึงทำได้แค่ชั่วครู่เท่านั้นแต่ก็ช่วยทำให้แผลทุเลาลงไปมาก นารุครู้สึกเหนื่อยหลังจากที่ทุ่มสุดตัวในการรักษาสุริยัน สุดท้ายต่างคน (ตน) ก็ต่างหลับไปที่สุด



--- *** ---




“สุริยัน ตื่นก่อน เจ้าต้องกินนี่” นารุคปลุกสุริยันเบาๆ ถึงแม้จะไม่อยาก แต่ก็จำเป็นเนื่องจากสุริยันไม่มีอะไรตกถึงท้องมานานมากแล้ว 

“มัน…คืออะไร” สุริยันเมื่อได้ยินคำว่า “กิน” ก็มีแรงจะต่อร้องต่อเถียงด้วยทันที สุริยันมองไปที่มือของนารุค มันเป็นผลไม้หน้าตาประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเจอ เปลือกนอกดูแข็งแต่เนื้อในเป็นสีแดงฉาน น่ากลัวมาก ทำเอาสุริยันทำใจกินไม่ลง

“อะไรน่ะ… น่ากลัวจัง” สุริยันขมวดคิ้วทำหน้าแหยทันที นารุคยิ้มเล็กน้อย

“มันอร่อย เชื่อข้าเถอะ กินซะ” นารุคหัวเราะ ก่อนจะทู่ซี้ให้กินโดยการเอาความอร่อยมาล่อ ผลมามัวจะทำให้สุริยันแข็งแรงขึ้น เพราะมีสารอาหารสูง หลายครั้งที่พวกมันกินผลมามัวในตอนที่ไม่สามารถล่าเนื้อได้ สำหรับพวกมันยังเพียงพอขนาดนั้น กับมนุษย์คงแทบไม่ต่างกับยาวิเศษ แต่ในเมื่อสุริยันไม่ยอมกิน มันจึงต้องกินให้ดูก่อน

น้ำสีแดงจัดคล้ายเลือดจากผลมามัวเลอะที่ขอบปากของนารุคเล็กๆ ทำให้ดูแล้วน่าสยองจากมุมมองของร่างเล็ก สุริยันค่อยๆยกตัวขึ้นเบาๆ โดยมีนารุคประคองตลอด แปลกใจที่ความเจ็บปวดแสนสาหัสเมื่อวานกลับทุเลาลงเพียงข้ามคืน เหมือนตอนนี้เจ็บเพียงแค่เหมือนโดนของแข็งฟาดหนักๆเท่านั้น

“อื้อ!!! อร่อย!!!” สุริยันตาเบิกโพลง เกิดมาไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน ต่อมรับรู้รสของมนุษย์ละเอียดอ่อนและคนละแบบกับฮันเตอร์ ทำให้สามารถลิ้มรสได้มากกว่า มันเป็นผลไม้ที่ไม่เคยใครในผ่าแดงรู้จักหรือเคยได้กิน ด้วยความที่มันอยู่ในป่าลึกและใกล้เขตแดนของพวกฮันเตอร์ เขาคือ (มนุษย์) คนแรก

สุริยันกินอย่างสนุกสนานจนลืมตัว ปากเปรอะเปื้อนสีแดงไปหมด ราวกับเป็นปีศาจตัวน้อยที่กำลังควักไส้ควักพุงเหยื่อกินเล่น นารุคส่งน้ำให้ สุริยันรีบดื่มจนหมดในรวดเดียว ไม่นานนักอาการปวดหัวเวียนจะอ้วกก็หายไป ทำให้สุริยันรู้สึกทึ่งไปหมด (กับหลายๆอย่าง)

“เจ้าช่วยข้าทำไม?” เขี้ยวคมสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่าอยู่ๆจะถูกยิงคำถามตั้งแต่เช้าขนาดนี้ พอแข็งแรงปั๊ปก็เป็นแบบนี้ สงสัยคงจะมีแต่สุริยันคนเดียวแน่ๆ นารุคถอนหายใจ ไม่รู้จะตอบยังไงให้ไม่ดูแล้วชวนคลื่นไส้ จะบอกว่าอยู่ๆก็รู้สึกชาไปทั้งตัว ร่างกายเจ็บปวดรวดร้าว หัวใจราวกับจะระเบิด และความรู้สึกห่วงหาอาทรเกิดขึ้นมาระหว่างที่กินเจ้าอยู่… อย่างนั้นหรอ? ฟังๆแล้วมันชวนให้น่ากระทืบมากกว่าจะให้ดีใจ

นารุคเลือกที่จะไม่ตอบอะไร และเอาสมุนไพรที่เก็บมาเข้าปากเคี้ยว นารุคดันให้สุริยันนอนลงและเปิดแผลเอายาเก่าออก สุริยันได้แต่นอนนิ่งๆ ไม่นานความเจ็บนั่นนิดนี่หน่อยก็ทำให้คำถามในหัวหายไป

“ดูจากตอนนี้ เจ้าก็คงจะพอขี่หลังได้แล้วล่ะนะ” ดูจากแผลแล้ว นารุคก็พอจะให้สุริยันขี่หลังได้โดยที่เขาไม่ต้องเจ็บแผลมาก ทันใดนั้นคำถามก็อัดเข้ามาทันทีอย่างที่นารุคคาดไว้

“เจ้าจะพาข้าไปไหนอีก?” สุริยันเริ่มฟึดฟัด ไม่พอใจกับการที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง นารุคมองหน้าสุริยัน ก่อนจะสังเกตว่าความรู้สึกที่ตนมีต่อลูกมนุษย์คนนี้นั้นแปลกเหลือเกิน นารุคพันแผลให้อย่างดี ก่อนจะหันหลังให้เป็นนัยให้สุริยันขึ้นขี่หลัง

“ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าเจ้าไม่บอก” ร่างเล็กยืนยันเสียงแข็ง นารุคถอนหายใจ ขืนบอกว่าจะพากลับไปที่ที่มีแต่ฮันเตอร์เต็มไปหมด คงได้อกแตกตาย แหกปากลั่นป่าตรงนี้แน่นอน

“อยากตายอยู่ตรงนี้ก็แล้วแต่เจ้าแล้วกัน”  ใช่มุขนี้ก็น่าจะรอดอยู่… มั้งนะ

นารุคเงียบ สุริยันก็เงียบ ไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งเขี้ยวคมต้องกลั้นใจ แกล้งทำเป็นเดินออกมา

          เหงื่อแตก… ถ้าไม่ตามมาจะทำยังไงดี ถ้าตอบก็โวยลั่นป่า ถ้ายอมเดี๋ยวจะได้ใจ เจ้าลูกมนุษย์นี่รับมือยากเหลือเกิน แต่ใจนึงก็เพราะว่าความรู้สึกมันเปลี่ยนไปด้วยนั่นแหละ ไม่งั้นคงไม่สนหรอกว่าจะเป็นจะตายยังไง ป่านนี้แทะไม่เหลือกระดูกไปแล้วด้วย เล่นหอมอร่อยขนาดนี้

“เดี๋ยว!!!”

         ดีนะ เกือบใจอ่อนหันไปแล้ว…



--- *** ---


เสียงดังสวบสาบเมื่อเท้าอันใหญ่โตสัมผัสกับใบหญ้าและผืนดิน นกร้องก้องทั่วทั้งป่า นานๆจึงจะมีเสียงครางน่ากลัวแว่วเข้ามาให้ตกใจเล่น เสียงน้ำจากลำธารไหลเอื่อยๆ สุริยันรู้สึกดีอย่างประหลาด เขาไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกแบบนั้นเลยตั้งแต่เกิดมา ความรู้สึกที่ผ่อนคลายและไม่ต้องกลัว โดยแทบจะลืมเลยว่าตัวเองกำลังขี่หลังใครอยู่

“ตลกสุดๆ เล่าแล้วใครมันจะเชื่อว่าข้ากำลังขี่หลังฮันเตอร์อยู่” ว่าแล้วสุริยันก็ขย่มหลังนารุคเล่น ชี้นิ้วไปข้างหน้าและออกคำสั่ง “เดินไป เดินไป”

นารุคกลอกตา รู้สึกหมันไส้พิกล เลยหันไปขบเข้าที่แขนของสุริยันที่ยื่นออกมา ที่ด้วยความที่เขี้ยวของมันคมมาก การขบเล่นเลยเหมือนตั้งใจเอาเข็มใหญ่ๆปักลงเนื้อมากกว่า สุริยันทั้งตกใจทั้งเจ็บเลยเผลอตบหัวนารุคให้อย่างจัง แล้วบิดตัวโวยวาย

“นี่เจ้า!” นารุคก็ใช่ว่าจะมีความเมตตาอย่างไม่มีขีดจำกัดซะเมื่อไหร่ แต่ไม่ทันได้กลับไปต่อล้อต่อเถียงด้วย ร่างเล็กๆนั่นก็ทรุดตัวลงแนบกับหลังของมันเสียแล้ว

สุริยันงอตัว แนบหน้าเข้ากับแผ่นหลังของนารุค เพราะลืมตัวเลยเคลื่อนไหวมากไป แผลที่สมานตัวยังไม่ทันดีก็เลยปริเล็กน้อย แต่การปริเล็กๆด้วยสภาพของแผลที่ใหญ่ขนาดนั้นก็นับว่ามากแล้วสำหรับมนุษย์ นารุครีบย่อตัววางสุริยันลง แล้วตรวจดูที่แผล

“ทำไมถึงยังเลือดออกอีก" นารุคขมวดคิ้ว พูดเสียงเข้ม ทำเอาสุริยันสะดุ้งเล็กน้อย เสียงที่เย็นแห้งฟังแล้วสยดสยองนั่นยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่กล้าสบตากับมันเลย แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่นารุคไม่ได้สนใจปฏิกริยานั้น มันจับให้สุริยันนอนลง และเปิดแผลออก เลือดไหลออกเยอะมาก

อะไรกัน… ทำไมยังเลือดออกล่ะ?

“ต้องเย็บ” นารุคพูดขึ้นทำเอาสุริยันชาตัววาบ ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยต้องโดนอะไรอย่างนี้เลย นี่อะไร เจอไอ้ตัวนี่ไม่กี่วัน ทั้งหัวแตก ขาแพลง โดนกัดเนื้อฉีก แถมยังต้องมาโดนเย็บอีก! ไอ้นี่ไม่ต่างอะไรจากตัวซวยเลย

นารุคที่ไม่เคยลงมือช่วยลูกมนุษย์เลยสักครั้งในชีวิต จึงไม่เข้าใจกลไกการซ่อมแซมของมนุษย์ที่ช้าจนเหลือจะเชื่อ สมุนไพรที่ใช้รักษานั้นสรรพคุณมากเกินขนา แต่มันคงใช้ไม่ได้กับแผลที่ใหญ่มากขนาดนี้ ส่วนหนึ่งมันโทษตัวเอง เพราะความหิว มันจึงฉีกกระชากเนื้อจนลืมตัว นี่ดีว่าสะโพก ถ้าเป็นคอสุริยันคงเหวอะตายคาที่ไปแล้ว อาการชาทั้งตัว บวกกับอาการปวดร้าวในอกกลับมาอีกครั้ง มันพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้สุริยันเห็น

“ไม่เย็บ… ได้ไหม ไม่เอานะ…” เสียงเล็กๆนั่นพูดขอร้อง เบาเสียยิ่งกว่าอะไร นารุคเงยหน้าขึ้นมอง ในใจก็ตอบว่า ไม่ได้หรอก แต่สงสัยถ้าพูดออกไปต้องร้องไห้แน่ๆ ไม่เย็บก็คงไม่ได้เพราะต้องเดินทาง ไม่เหลือทางไหนให้เลือกเลย คิดแล้วก็น่าสงสารเหลือเกิน

นารุคส่ายหัวแทนคำปฏิเสธ สุริยันทำท่าจะร้องไห้ เพราะกำลังหายเจ็บแล้วแท้ๆ ยังต้องมาโดนเย็บที่ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยจะโดนแม้เข็มทิ่มมือ หยดน้ำตาเล็กๆที่คลออยู่ที่ดวงตาสีดำกลมโตเหมือนลูกกวางนั่นค่อยๆไหลออกมา นารุคเอานิ้วโป้งของมันปาดเบาๆ

“ตลกดีนะ เจ้าเจอเรื่องโหดๆมาเยอะ ดันมาร้องไห้กะอีแค่จะโดนเย็บแผล” นารุคไม่เข้าใจความรู้สึกเศร้าเล็กๆนี่ที่พึ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่เรียกว่า ความเห็นอกเห็นใจ มันรู้แค่เพียงว่าอาการของสุริยันน่าเอ็นดูเหมือนเด็ก แต่ก็เศร้าล่วงหน้ากับการที่ต้องเห็นเขาเจ็บปวด แต่ไหนแต่ไร เด็กๆฮันเตอร์แข็งแรงมาก จะร้องไห้จริงๆ เห็นจะมีแค่ตอนแขนขาดเท่านั้น แผลแค่นี้แทบจะเรียกได้ว่าแผลล้อกันเล่น ด้วยความที่ธรรมชาติของมันซ่อมแซมตัวเองได้รวดเร็วมาก ถ้าไม่ตัดหัวหรือแทงเข้าหัวใจก็แทบจะเรียกได้ว่าเป็นพวกฆ่าไม่ตาย

นารุคพยายามปลอบประโลม และอธิบายว่าทำไมมันต้องเย็บแผล ถึงสุริยันจะพยายามทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วถามว่าทำไมต้องทำอยู่หลายครั้ง ไม่ทำได้ไหม นารุคได้แต่ลูบหัว มันอุ้มสุริยันขึ้นด้วยแขนข้างเดียว และออกจากป่าไปที่ริมแม่น้ำสายหลัก นารุคจับปลาสีเขียวอ้วนได้ตัวหนึ่ง มันแกะกางปลาออกมาแล้วทำการเจาะรูอย่างชำนาญ กางปลาสีขาวเรียวคมทำเป็นเข็ม นารุคดึงเส้นผมของมันออกมาร้อยเข้ากับเข็ม เส้นผมของฮันเตอร์แข็งแรงมาก เอ็นของคันธนูที่นักรบใช้กัน ส่วนมากทำมาจากเส้นผมที่ถักรวมกันของฮันเตอร์ที่ตาย

นารุคดันให้สุริยันนอนลงและเลิกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นผิวขาวบริเวณท้องและสะโพก มันแกะผ้าพันแผลออก หยิบยาสมุนไพรทิ้งและราดน้ำจากแม่น้ำลงบนแผล

“อื้อ!” สุริยันรู้สึกเย็นและแสบ “กัดเอาไว้นะ อย่าดิ้น” นารุคให้ร่างเล็กกัดเสื้อของตัวเองเอาไว้ สุริยันได้แต่หายใจถี่และเกร็งไปทั่วทั้งตัว

“อื้ออออออออ!!!” ทันทีที่เข็มแรกแทงลงไป สุริยันก็แผดเสียงดันลั่น นอนเงยหน้า น้ำตาไหลอาบลงมาถึงใบหู นารุคต้องกลั้นใจ ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงนั้นจนกระทั่งผ่านมันไปได้สำเร็จ

เสียงหอบหายใจถี่รัวของสุริยันยังคงดังก้องเมื่อทุกอย่างจบลง น้ำตายังคงไหลอยู่ นารุคชมว่า “เก่งมาก” มันเอาใบยาที่พกมาด้วยเคี้ยวอีกครั้ง โปะที่แผลและพันผ้าเอาไว้ดังเดิม

เท่านี้ก็คงพอทำเนาให้เดินทางจนไปถึงเผ่าได้ นารุคคิด

“ทำไมเจ้าถึงกินผลไม้ได้” จู่ๆคำถามก็โพล่งขึ้นมาอีก นี่คงจะให้สบายไม่ได้เลยสินะ พออะไรๆดีขึ้นแล้วก็ถามเอาถามเอา เป็นเจ้าหนูจำไม นารุคคิดว่าสุริยันน่าจะหมายถึงผลมามัว

บางครั้งเวลาที่เราล่าอะไรไม่ได้ เราก็กินมันแทน” นารุคตอบและอุ้มสุริยันขึ้นด้วยแขนทั้งสองข้าง

               สุริยันได้แต่คิด ล่าที่ว่าก็คือล่าพวกข้าสินะ ด้วยความสูงของเจ้าปีศาจนี่ ทำเอามือของร่างเล็กจับเข้าที่ไหล่ของนารุคไว้โดยไม่รู้ตัว ร่างครึ่งนึงแนบไปกับแผงอกหนาใหญ่ ตัวเย็นจัง… ทำไมถึงเย็นได้ขนาดนี้ แต่ก็สบายดีอยู่หรอก

               “แล้วปลานั่นล่ะ” ร่างเล็กชี้ไปที่ปลาตัวสีเขียวอวบอ้วน นารุคมองไปที่ปลาที่ตายนั่น “จะบอกว่าไงดีล่ะ ก็พอกินได้” เสียงแหบแห้งตอบและออกเดินไปในทันที สุริยันมองไปที่ปลานั่น และหันกลับขึ้นไปมองนารุค

                แล้วทำไมยังต้องกินมนุษย์ด้วย?”

               นารุคชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ยังควบคุมการเดินไปข้างหน้าอย่างปกติ นี่เป็นคำถามที่ไม่เคยคิดมาก่อน ไม่เคยมีฮันเตอร์ตัวไหนที่ถามพ่อแม่ตนว่า ทำไมข้าต้องไม่กินมนุษย์ หรือ ทำไมข้าต้องกินมัน นารุคไม่ตอบ และเดินเข้าป่าไป
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

471 ความคิดเห็น

  1. #409 ChardraBlood (@ChardraBlood) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 20:54
    คิดถึงมากกกกกก... ตอนนี้พึ่งรู้ว่าพระเอกเราที่แท้ขี้เก็ก+คิดมากแบบฮาๆ ถ้าแต่งกันจะมีอาการเกลียมัวไหมนะนั้น
    #409
    1
    • #409-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      15 มิถุนายน 2561 / 21:05
      รักไรท์ไหม รักไรท์ไหม รักไรท์ไหม! ขอหนมมมมม 5555+
      ตายแล้ว นารุคคคค 555+ โอ้ย ฮาาา พึ่งเคยเห็นคนวิจารณ์นางค่ะ ดีงามๆๆๆ วิจารณ์เยอะๆค่ะ
      นางความจริงแอบฮา แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างเลยยังฮาไม่ได้ค่ะ
      สายกลัวเมียไหม..... อันนี้ไม่แน่ใจ (จริงๆนะ) แต่สายแกล้งเมียมาแน่นอนค่ะ 5555+
      #409-1
  2. #401 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:46

    มาแหล่ว ๆ ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่านะ แต่สำนวนดูแปลก ๆ หรือเพราะเราไม่ได้อ่านนานแล้ว เดี๋ยวต้องย้อนกลับไปอ่านสักหน่อยแล้ว

    ติดตามอยู่นาจาาาาา ><

    #401
    1
    • #401-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      15 มิถุนายน 2561 / 13:07
      แน่เลย วาก็ว่ามันเปลี่ยนไปนะ มันแย่ไหมคะ? อยากให้มีคนวิจารณ์บ้าง บอกวาบ้างเหมือนกันนะ แบบบางครั้งมันเปลี่ยนไปไม่รู้ตัวเลย
      #401-1
  3. #398 hun_na (@hun_na) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 19:16
    รอค่า พึ่งมาอ่าน สนุกมากกก ชอบค่า~&#128525;
    #398
    2
    • #398-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      30 เมษายน 2561 / 19:17
      ขอบคุณน้าค้าาาา ยังไงรบกวนคอยติดตามต่อไปเรื่อยๆน้าาาา ขอบคุณจ้าาาาา ^^
      #398-1
  4. #395 BBT-SAKURA (@BBT-SAKURA) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 19:09
    รอค่ะๆ มาต่อสิค้าาา~~?!
    #395
    1
    • #395-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      6 เมษายน 2561 / 23:37
      ออเจ้าเอยยยยยยย~~~~ (วิ่งๆๆๆๆ)
      #395-1
  5. #392 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:42
    อีก 50% รอค่ะรอ ชอบมว๊ากกกก
    #392
    1
    • #392-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      17 มกราคม 2561 / 12:13
      คิดถึงน้าค้าคุณ Sistel2 เหมือนไม่ได้คุยกันนานมากเลยอ้าาาาาา
      อิอิ ไว้เดี๋ยววาจะรีบหาเวลามาแต่งแล้วอัพลงให้อ่านอีกนะคะ ^^
      #392-1
  6. #391 Sup'Supply Yuki (@supyuki) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:48
    คิดถึงไรท์มากๆมาต่อไวๆนะ&#128513;&#128512;&#128516;
    #391
    1
    • #391-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      17 มกราคม 2561 / 12:14
      คิดถึงเหมือนกันน้าาาาาา อิอิ จะพยายามหาเวลามาต่อนะคะ ^^ ขอบคุณน้าาา
      #391-1
  7. #388 Gee_attano (@angeza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 23:49
    ตอนแรกก็ไม่คิดไรมากพอเจอคอมเม้นเท่านี้นแหละ คิดลึกทันที.... ล้อเล่น ถถ ไรต์ไฟต์ติ้งงงง
    #388
    1
    • #388-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      17 มกราคม 2561 / 12:15
      อิอิ คึกลิด คิดลึกแบบไหนอ้าาาา
      #388-1
  8. #387 Serin71228 (@serin_fernaldeat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 17:41
    นิยายนี้ตอบแบบปกติไม่ได้ค่ะ ต้องตอบแบบปรัชญา เอาจริงๆคำถามที่ว่าฮันเตอร์กินผลไม้ได้หรือทำไมต้องกินมนุษย์ เพราะเหมือนกับที่เรามักกินเนื้อสัตว์ได้นั่นแหละ
    #387
    2
    • #387-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      6 เมษายน 2561 / 23:42
      คำนี้นารุคถึงกับกุมขมับเลยค่ะ นางเอกจำไมเกิน 555
      #387-1
  9. #386 yujikojung (@faritropia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 17:15
    ขอบคุณที่มาต่อค่ะ คำถามว่าทำไมต้องกินมนุษย์? ก็เหมือนถามมนุษย์ว่าทำไมต้องกินเนื้อสัตว์
    #386
    1
    • #386-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      17 มกราคม 2561 / 12:15
      ค่าาา เดี๋ยวจะพยายามหาเวลามาต่อน้าาาา
      #386-1
  10. #385 Serin71228 (@serin_fernaldeat) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 01:29
    แม่คะ พี่วามาต่อแล้ว /ปาดนั้มตา
    น่ารักจริงเชียว ตอนก่อนแม่งสยองอยู่แท้ๆ555
    #385
    1
    • #385-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      7 ธันวาคม 2560 / 14:27
      http://youtu.be/gnLE0N87T6k
      #385-1
  11. #384 Gee_attano (@angeza) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 16:48
    ไม่น่าเชื่อว่าจะมีฉากฟินๆ ถถถถถถ
    #384
    1
    • #384-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      7 ธันวาคม 2560 / 14:21
      http://youtu.be/qFLhGq0060w
      #384-1
  12. #383 ChardraBlood (@ChardraBlood) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 10:45
    กรีัดรัองออกมาด้วยความดีใจ พ่อหนุ่มนารุคกลับมาแล้ววววว(T ^ T)/
    #383
    1
    • #383-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      7 ธันวาคม 2560 / 14:19
      http://youtu.be/k-ImCpNqbJw
      #383-1
  13. #381 KeTs (@pribaby-ket) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 01:34
    ย้อนกลับไปดูตอนที่แล้ว 11 เดือน! ขอบคุณที่กลับมาต่อค่ะ นึกว่าคนเขียนลืมไปแล้ว ดีใจมาก ;-;)
    #381
    1
    • #381-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      7 ธันวาคม 2560 / 14:08
      http://youtu.be/fRh_vgS2dFE
      #381-1
  14. #380 มะมะหม๊าววว (@l3ungkee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 23:22
    นึกว่าจะไม่มาล้าาวววว ฮ่อลลลลลล
    #380
    1
    • #380-1 Z.W. (@cha_wawa) (จากตอนที่ 16)
      7 ธันวาคม 2560 / 14:03
      ชอบเสียงข้างหลัง 555+
      กลับมาแล้วน้าาาาา หายงอนๆ ดีกันนน
      #380-1
  15. #125 Sistel2 (@l2oll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 22:42
    อ๊อคคคค !!!!!!! เลือดหมดตัวแว้ววว >.,<
    #125
    0
  16. #124 archmess (@anyfearless) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 11:33
    น่ารักอ่ะ
    #124
    0
  17. วันที่ 18 กันยายน 2557 / 00:10
    ไรเตอร์อย่าลืมอัพนิยายด้วยนะ
    #122
    0
  18. #121 Say_Windy (@windy1905) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 23:57
    รักษาสุขภาพด้วยน้าาาาาา //วาดสวยมาก =..=
    #121
    0
  19. #120 tttttttt (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2557 / 20:55
    อัพนิยายด้วยนะ เรารออยู่ แล้วก็ภาพ ลายเส้นสวยดี รูปก็น่ารัก
    #120
    0