❀ OS - SCHOOL BAEK {chanbaek} 。

ตอนที่ 4 : lesson two ❀ School BAEK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 371
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 57











ผู้ชายเกาหลีน่ะ เจ้าสำอางค์เนอะว่าไหม?

 

Lesson Two

 

            จิ้บ จิ้บ...

 

            แสงแดดยามเช้าพร้อมสายลมอ่อนๆ พัดผ่านบานหน้าต่างส่งผลให้ผ้าม่านสีอ่อนปลิวสไวไปตามลม จึงไม่แปลกเลยที่จะมีใครบางคนนอนหลับตาพริ้มอย่างสุขใจ

 

            หากแต่...

 

            “งื้อ...” ลมหายใจอุ่นๆ ของใครอีกคนกำลังสร้างความหงุดหงิดใจให้กับคนที่กำลังฝันหวานอยู่

            “ฮึ...” ขมวดคิ้วส่งเสียงด้วยความรำคาญเมื่อถูกคนขี้แกล้งชบเม้มเข้าที่ลำคอขาวของตน

            “ฮื่อ! ชานยอลหยุด...” ปากเล็กขมุบชมิบแม้ว่าดวงตาเรียวรีนั้นจะยังหลับพริ้ม แต่คนขี้แกล้งยังไงก็คือคนขี้แกล้ง แฟนหนุ่มคนตัวเล็กที่ชื่อว่าปาร์คชานยอลระดมจูบจากซอกคอลามไปยังหัวไหล่มนที่โผล่พ้นผ้านวมผืนใหญ่

            “หอมจังเลย” ตบท้ายด้วยประโยคกวนๆ ที่ไม่สะทกสะท้านต่อคำต่อว่าของคนรัก

            “ฮื่อ!!!” พยอนแพคฮยอนยกมือขึ้นปัดยุงชานยอลที่สร้างความรำคาญให้กับตัวเขาแต่แล้วก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่ออีกฝ่ายมุดเข้าใต้ผ้าห่มแล้วขึ้นคร่อมร่างกายตัวเอง

 

...ที่ตกใจน่ะมันเป็นเพราะ...

            “อ๊ะ!” ร้องเสียงหลงพร้อมยกมือดันตัวชานยอลออก...ก็จะไม่ให้ตื่นได้อย่างไรในเมื่อลิ้นร้อนๆ แตกเข้าที่หน้าท้องบาง

            “ชานยอลหยุดนะ!” กำมือเรียวแล้วทุบเข้าที่ไหล่หนาดัง ปั้ก! คนขี้แกล้งจึงได้แต่หัวเราะแล้วโผล่หน้าออกมาจากผ้าห่มแล้วส่งยิ้มเผล่ให้ตนสวย

            “กี่โมงแล้ว” คนตัวเล็กถามเสียงขุ่น ปาร์คชานยอลเลิกคิ้วอย่างอารมณ์ดีแล้วหันไปมองนาฬิกาบนฝาผนังห้องก่อนจะตอบกลับอย่างยียวน

            “หกโมงครึ่ง”

            “ให้ตายเถอะชานยอล! นี่เราเพิ่งได้นอนกันตอนตีสามกว่านะ!

            “ก็อยากทำตัวน่ากินทำไมล่ะ”

            “อะ ไอ้ ไอ้...” ชี้หน้าตัวป่วนแต่กลับสรรหาคำต่อว่าไม่ได้เพราะชานยอลก็คือชานยอล เป็นชานยอลคนขี้แกล้งอยู่ประจำ ด่าจนไม่รู้ว่าไอ้ที่ด่าๆ ไปเนี่ย เคยเข้าหูกางๆ สักครั้งไหม

            “ชานยอลฉันเหนื่อยจริงๆ นะ ให้ฉันนอนเถอะ”

            “เหนื่อยได้ยังไงในเมื่อนายนอนอยู่เฉยๆ ฉันเป็นคนออกแรงต่างหากยังไม่เหนื่อยเลย”

 

          เพี๊ยะ...

 

            ฟาดใส่แขนที่มีกล้ามเล็กน้อยพอเย้ายวนใจไปหนึ่งป๊าป ก็ไม่ได้เป็นคนรับนี่ มันจะไปเหมือนกันได้ยังไงวะ!?

 

            “นายมาลองเป็นฝ่ายรับดูไหมห้ะ? มาลองดูสักทีไหมจะได้รู้สึกว่าฉันรู้สึกยังไง!

            “รู้สึกดีน่ะเหรอ?” แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างชนิดที่เห็นฟัน 68 ซีก (ที่คนอื่นไม่มี) เลยทีเดียว...

            “ฉันไม่พูดกับนายแล้ว ลุกออกไปจากตัวฉันเลย ฉัน จะ นอน!” ว่าแล้วก็นอนตะแคงข้างหลับตาอีกครั้งภายใต้กรงรักอย่างชานยอลที่คร่อมตัวเองอยู่

            “ก็ไหนว่าอยากไปซื้อครีมทาผิวไงล่ะ ก็อุตส่าห์ปลุกแต่เช้าแล้วไงพ่อทูนหัว” ยิ้มบางๆ ให้กับเด็กขี้เซาที่ร้องหงิงๆ อยู่สักพักก่อนจะเงียบไป

 

            อาฮะ...ก็คงเหนื่อยและเพลียจริงๆ แหละ

            ให้นอนต่อสักสองชั่วโมงก็ได้

            .

            .

            .

            “ชานยอลฉันอยากกินพุลโกกิ”

            “งั้นลืมตาก่อนสิ อย่าหลับตาเดิน” ว่าแล้วก็ส่งมือไปบีบจมูกลูกหมาขี้อ้อนที่ตอนนี้กำลังเดินหลับตาเกาะแขนเขาอยู่

            “ก็มันง่วงนี่นา” ว่าแล้วก็ยิ่งอ้อนเข้าไปอีกด้วยกันทิ้งน้ำหนักตัวใส่คนด้านข้างจนชานยอลต้องรีบหันตัวเอาอกแกร่งมารับแล้วกอดไว้

            “แพคฮยอนนา...นี่มันในห้างนะ”

            “ก็แล้วทำไมเล่า คนมันง่วงนี่!” ยันตัวออกจากอ้อมอก เบะปากใส่แม้ลูกตาน้อยๆ จะยังไม่ลืม สร้างความรู้สึกหมั่นเขี้ยวให้คนมองอยากจะฟัดปากอิ่มสักทีสองทีเสียจริงๆ

            “ลืมตาแล้วเดินดีๆ จะได้รีบไปกินพุลโกกิไง”

            “งืม...” แล้วก็ได้รับคำตอบเป็นวงแขนเล็กที่คล้องแขนเขาเอาไว้ เอนหัวทุยซุกตรงไหล่หนาแต่ก็หลับตาเช่นเดิม

 

...มันน่าจับเด็กน้อยขี้เซามาตีก้นจริงๆ เลย...

 

            “แพคฮยอนอ้าปากเร็ว”

            “อ้าม...” มองแฟนหนุ่มที่มักจะทำตัวเป็นเด็กๆ เวลาขี้เซาแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ พยอนแพคฮยอนน่ะขี้เหวี่ยง ขี้วีน แต่เวลาขี้เกียจล่ะก็ขี้อ้อนตลอดเลย ตอนนี้ไอ้ลูกหมาของเขาน่ะกำลังหลับตาพิงไหล่ รออ้าปากเคี้ยวพุลโกกิที่ชานยอลป้อนให้อย่างเดียว ที่แพคฮยอนง่วงงุนขนาดนี้เขาก็ไม่คิดจะโทษใครหรอกนอกจากตัวเอง มันเป็นความจริงที่ว่าเขาน่ะเอาแต่ใจ พอเห็นแพคฮยอนน่ารักน่าฟัดเข้าหน่อยก็อดใจไม่ไหว จนจบลงที่เรื่องอย่างว่าบ่อยครั้ง ซึ่งแต่ละครั้งก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย อาจจะต้องยอมรับอย่างหน้าด้านๆ ว่าเขาน่ะ...เ ซ็ ก ซ์ จั ด...มากแค่ไหน

 

            ป้อนไปป้อนมาปากก็ชักจะมันๆ เพราะคราบซอส อยากจะเอาทิชชู่เช็ดให้แต่ก็ไม่ทำ เพราะปากสวยที่กำลังเคี้ยวแจ็บๆ นี่มันยั่วยวนใจคนมองเป็นอย่างมาก สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะรอให้คนข้างกายกลืนอาหารลงไปก่อน แล้ว...

 

จ๊วบ!~

โน้มตัวไปดูดริมฝีปากเล็กๆ นั่นสักนิด

 

            “งืม...หิวอยู่นะ” เปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งตัวตรงทันทีแม้ตาจะยังหลับอยู่ และแน่นอนว่าชานยอลเองก็เป็นคนที่หิวกระหาย เขาโน้มตัวลงไปดูดริมฝีปากบางอีกครั้ง คราวนี้แพคฮยอนตื่นเต็มตาแล้ว...พร้อมกับพวงแก้มใสที่ขึ้นสีชมพูระเรื่อ

 

...นี่ก็ทำให้น่าฟัดอีก ให้ตายเถอะ...

 

            “นี่มันในห้างนะชานยอล!” ชานยอลกลั้วหัวเราะเล็กน้อย พลางนึกถึงตอนแรกที่เขาเองก็บอกให้แพคฮยอนเดินดีๆ เขาก็พูดประโยคนี้แหละ

 

            “แพคฮยอนนา...นี่มันในห้างนะ”

          “ก็แล้วทำไมเล่า คนมันง่วงนี่!

 

            “ก็แล้วทำไมล่ะ คนมันอยากนี่นา...” ตอบกลับแล้วยักคิ้วให้อย่างกวนๆ ตักเนื้อไก่ในจานแล้วหันไปป้อนให้คนตัวเล็กอีกคำ แต่คราวนี้คงเพราะทำให้คนขี้อายนั้นเขินมากเกินไปหน่อย แพคฮยอนเลยเลือกที่จะไม่สนใจแล้วตักเนื้อไก่ขึ้นมากินเอง

            “ฉันตื่นแล้วไม่ต้องป้อนแล้ว” ก้มหน้าก้มตากินอย่างจริงจังจนพวงแก้มอมชมพูนั้นกลมกลึงจนน่าฟัด และแน่นอนว่าคนอย่างชานยอลมีเหรอที่จะหักห้ามใจ? ก็โน้มตัวลงไปหอมแก้มกลมดังฟอดใหญ่

            “ฮื่อ!” หันปลายตะเกียบมาชี้หน้าคนฉวยโอกาส หากแต่ก็กลับต่อว่าอะไรไมได้ในเมื่อกำลังเคี้ยวตุ้ยๆ อยู่ ท้ายสุดก็ต้องถอนหายใจแล้วกินต่อไปอย่างจำใจ...ก็ในเมื่อต่อว่าไปอย่างไรก็ถูกชานยอลเอาแต่ใจอยู่ดี...

            .

            .

            .

            “ชานยอลฉันอยากเข้าร้านนั้น” นิ้วเรียวสวยชี้ไปยังร้านขาวครีมบำรุงผิดชื่อดังแล้วกระตุกแขนคนรักอย่างออดอ้อน ตอนนี้ก็เกือบบ่ายสองแล้วหลังจากที่ทั้งคู่พักท้องกันที่ร้านอาหารก่อนหน้า ตอนนี้ก็ได้เวลาช็อปปิ้งจริงๆ สักที

            “ฉันอยากได้ครีมบำรุงผิวล่ะ”

            “อาฮะ” พยักหน้ารับอย่างตามใจเพราะในเมื่อคนรักยอมเขาในเรื่องบนเตียง เรื่องค่าใช้จ่ายหรือเรื่องส่วนตัวเขาก็ต้องยอมแพคฮยอนให้หมด เพราะถ้เทียบกันแล้วสิ่งที่เขาได้มาจากแพคฮญอนนั้นมันก็คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม

            “สวัสดีค่ะ สนใจสอบถามครีมตัวไหนไหมคะ?”

            “ผมสนใจตัวนี้ครับ อยากได้ที่มันช่วยไม่ให้ผิวแห้ง”

            “ได้ค่ะ ตัวนี้ใช้ดีเลยนะคะ ดิฉันก็ใช้ค่ะ”

          “ไม่น่าล่ะ ผิวของคุณถึงได้ดูสุขภาพดีจัง”

            “...” เสียงทุ้มจากคนข้างกายดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนที่กำลังเลือกของอยู่เป็นอย่างดี

            “เอ่อ...ก็ แฮ่ะๆ ดิฉันใช้อย่างอื่นด้วยน่ะค่ะ ไม่ได้ใช้ตัวนี้ตัวเดียว”

            “อ้อ แล้วคุณใช้ตัวไหนเหรอครับ?”

            “คือดิฉันใช้...”

            “อ้าวแพคฮยอน....” กลายเป็นว่าการสนทนาของคนตัวสูงกับพนักงานสาวสวยต้องหยุดลงกะทันหันเมื่อคนตัวเล็กหยิบครีมแล้วเดินหนีไปอีกโซนดื้อๆ

            “ทำไมรีบเดินออกมาล่ะ?”

            “ฉันอยากได้ครีมทามือ”

            “อ่อ...”

            “ผมอยากได้ครีม...”

            “ครีมตัวไหนเนียนนุ่มแล้วหอมๆ บ้างครับ?” ยังไม่ทันจะพูดจบประโยคดีแต่คนตัวสูงกลับแย่งพูดก่อนซะงั้น แพคฮยอนขมวดคิ้วอย่างงุนงงว่าคนรักของเขาจะมาถามอะไรพนักงานสาวสวยกันในเมื่อชานยอลเองก็ไม่ได้เลือกครีมเอง

            “ตัวนี้ค่ะ ดิฉันใช้อยู่นะคะ กลิ่นหอมอ่อนๆ แล้วก็ซึมเร็วด้วยค่ะ”

            “อ่า...แพคฮยอนดูนี่สิผิวของเขานุ่มจริงๆ นะ” สะกิดไหล่แพคฮยอนแล้วถือวิสาสะจับมือพนักงานสาวตรงหน้ามันบีบๆ ดู

            “แล้วมันโอเคจริงเหรอรับ ต้องใช้ตัวอื่นผสมด้วยไหม?”

            “ใช้ตัวนี้ค่ะ ทาก่อนนอนก็ได้ผลดีนะคะ ตัวนี้จะช่วยเรื่องเนียนนุ่มมากกว่าแต่กลิ่นจะไม่ค่อยหอมเท่าไร ต้องใช้ตัวนี้เพิ่มค่ะ”

            “แพคฮยอนเอาอัน...” ยังไม่ทันได้บอกความตั้งใจของตนเองดีนัก นตัวเล็กก็คว้าครีมทามือสองขวดลงตระก้าแล้วเดินหนีไปอีกโซนหนึ่งทันที

            “แพคฮยอนฉันยังพูดไม่จบเลยนะ”

            “ฉันอยากได้ครีมทาหน้า!” แม้เสียงที่ตอบกลับมาจะฟังดูคล้ายกับกระแทกเสียงเล็กน้อยแต่ชานยอลก็พยักหน้ารับแล้วเดินตามคนรักต้อยๆ อยู่ดี

 

แต่ถ้าถามว่าแพคฮยอนเป็นอะไร

ก็คงตอบได้ว่ากำลังหงุดหงิด!!

 

            “อ้าวหยิบเลยเหรอ?”

            “อืม...ทำไม?”

            “ไม่ถามพนักงานก่อนเหรอว่าตัวไหนใช้ดีน่ะ?”

            “!!” พยอนแพคฮยอนกำลังงงและรำคาญกับแฟนตัวเอง...อะไรคือการที่มายุ่งวุ่นวายกับการเลือกครีมบำรุงผิวของเขากันวะ?

            “นี่คุณครับครีมตัวไหนที่มันอ่อนโยน ใช่แล้วไม่ต้องกลัวแพ้แล้วก็นุ่มๆ บ้างครับ” นี่ก็ด่าในใจไม่ทันขาดคำ ไอ้หูกางนี่ก็ชวนคุยกับพนักงานสาวอีกแล้วเหรอวะ!

            “อ๋อ ก็ต้องตัวนี้เลยค่ะ ดิฉันใช้แล้วหน้าเด้งมากเลยนะคะ ลองจับดูก็ได้ค่ะ”

            “อ่า...นี่ผิวนิ่มมากๆ เลยครับ”

            “!!!” พยอนแพคฮยอนแทบจะลมจับเมื่อปาร์คชานยอลดันไปจับแก้มพนักงานเข้าจริงๆ นะ นี่! นี่มันจะมากไปแลวนะโว๊ย มีอย่างที่ไหนมาแต๊ะอั๋งคนอื่นต่อหน้าแฟนตัวเองกันวะ!?

            “แล้วคุณว่าตัวไหนที่...!@#$%^&*()” ปล่อยให้คนหูกางจอมเจ้าชู้นั้นพูดคุยกับหญิงสาวตามอำเภอใจ แต่พยอนแพคฮยอนจะไม่ทน เขาเลือกที่จะหยิบครีมตัวที่ถูกแนะนำว่าใช้ดีแล้วเดินจ้ำอ้าวมายังโซนลิปสติก คือว่าอยากจะมาซื้อลิปมันน่ะ แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งเคือง ถ้าไปปาร์คโดบี้นั่นตามมาอีกคราวนี้ไม่ลองจูบปากพนักงานไปเลยหรือไงวาตัวไหนใช้แล้วนุ่มน่าจูบน่ะฮะ!?

 

คิดแล้วก็อยากจะดึงหูกางๆ แก้เซ็งสักหลายทีโว๊ย!

 

            “แพคฮยอน!!! ทำไมไม่รอกันบ้างล่ะ อะนี่ ตัวนี้กลิ่นหอมดี พนักงานแนะนำมาฉันลองดมแล้วก็ชอบ”

 

            ตึง!!!

            ลองดม?

            ดมแก้มพนักงานอย่างที่ดมแขนคนก่อนหรือเปล่า!?

 

            “ไม่เอา!” ว่าแล้วก็หยิบออกจากตระกร้าแล้วยัดใส่แขนคนเอามาตามเดิม คราวนี้แพคฮยอนเลือกลิปมันอยู่ตรงมุมอับไม่มีพนักงานสาวสวยให้ชวนหงุดหงิดใจ

            “ทำไมล่ะ มันหอมดีนะฉันชอบ”

            “ก็ฉันไม่ชอบ!

            “แต่ฉันจ่ายนะ?”

            “อะ...!!!” กลายเป็นต้องกลืนคำต่อว่าลงไปเพราะคนจ่ายของทั้งหมดคือไอ้หูกางหน้าม่อตรงหน้า....ทำยังไงดี พยอนแพคฮยอนคนนี้อยากจะกัดหูกางๆ ให้ขาดติดปากมาเสียจริงๆ!

            “เอ...แล้วตรงนี้ไม่มีพนักงานให้คำแนะนำเหรอ?”

            “ไม่ต้อง!” คราวนี้ขึ้นเสียงอย่างฉุนเฉียว คิดดูสิ ขนาดหามุมที่ไม่มีใครแล้วก็ยังจะคอยืดคอยาวมองหาคนอื่นอีกนะไอ้ขาโก่งคนบ้า!

            “ทำไมล่ะ ฉันว่าเรียกเขามา...”

            “ฉันได้แล้วไอ้บ้าเอ้ย!” เผลอหลุดคำหยาบคายใส่คนรักไปแต่มีหรือที่คนกำลังโกรธเคืองนั้นจะสน? ขาเรียวสาวเท้ารีบเดินไปยังจุดชำระเงินทันที ชานยอลเกาหัวอย่างงงๆ ว่าเขาทำผิดอะไร แล้วก็รีบวิ่งไปยังแคชเชียร์เพื่อชำระเงินให้คนตัวเล็ก

            “ว๊าว พนักงานสาขานี้สวยกันเกือบทุกคนเลยนะครับ”

            “!” ตาขวากระตุกยิกๆ เมื่อคนสูงกว่าที่วิ่งตามมาเริ่มพูดจาเพ้อเจ้อไม่เข้าหูเขาอีกครั้ง

            “เอ...นี่คุณใช้ครีมอะไรเหรอครับทำไมผิวสวยจัง”

            “!!” นะ นี่มันชมคนอื่นซึ่งๆ หน้าอีกแล้วนะ!

            “ขอบคุณค่ะ ฮะๆ” คนคิดเงินยกยิ้มอย่างขวยเขินบิดไปบิดมาจนแทบไม่ได้หยิบขวดครีมของเขาคิดเงินเลยด้วยซ้ำ แต่ไอ้หื่นข้างกายก็ยังคงยิงมุกหยอดไม่เลิก

            “สงสัยครีมที่นี่ดีใช่ไหมครับ ดูสิคุณแคชเชียร์ผิวใสมากเลย แถมผู้ช่วยแคชเชียร์ก็ผิวอมชมพูอีก ผมล่ะชอบ...อะ อ้าว แพคฮยอน!” อยู่ๆ ลูกหมาของเขาก็เดินดุ่มๆ ออกไปจากร้านซะงั้น ของก็ไม่เอา นี่เขาทำอะไรผิดไปเหรอ? คิดได้ดังนั้นก็ออกตัววิ่งตาม แต่ก่อนจะออกตัวเขาก็ขอฝากของไว้ก่อนแล้วกัน

            “คุณผิวดีมากจริงๆ นะครับ ยังไงฝากคิดเงินไปก่อนเดี๋ยววิ่งไปตามแฟนกลับมาจ่ายเงินนะครับ อ้อ ผมขอเทสเตอร์เยอะๆ นะครับคุณคนสวย” ขยิบตาให้อีกทีแล้ววิ่งตามคนตัวเล็กที่เดินลิ่วๆ นำไปแล้ว

            “แพคฮยอน! แพคฮยอนนาวิ่งมาทำไม” คว้าข้อมือเล็กไว้แล้วดึงให้หันกลับมาหาตัวเอง อีกฝ่ายใบหน้างุ้มงอเบะปากคว่ำแล้วเชิดหน้าไม่ยอมพูดด้วย

            “ถ้าไม่พูดฉันจะไม่รู้นะว่าแพคฮยอนงอนฉันเรื่องอะไร”

           

          ปั้ก!~

          กำปั้นน้อยๆ ทุบลงตรงอกคนซื่อบื้อทันที

 

            “ฉันเจ็บนะแพคฮยอน” ยกมือลูบๆ บริเวณที่โดนทุบแม้ความจริงแล้วจไม่ได้เจ็บเลยก็ตาม

            “ฉันก็เจ็บ!” ตวาดกลับแม้เสียงจะฟังดูสั่นๆ ไปบ้าง

            “เจ็บ? แพคฮยอนของฉันเป็นอะไร?” รีบจับไหล่เล็กดึงกายบอบบางเข้ามาใกล้ตัวแล้วก้มลงมองหาสิ่งผิดปกติ

            “ไม่เห็นเป็นแผลตรงไหนเลย...”

            “เจ็บที่ใจต่างหากเล่าคนบ้า!” ตะคอกเข้าให้ด้วยความอึดอัดใจ พยอนแพคฮยอนสูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าเอ๋อไม่เข้าใจ

            “นาย...นายชมผู้หญิงคนอืนต่อหน้าฉันได้ยังไงฮะ!?”

 

บึ้ม!~ โป๊ะเชะสุดๆ

ความซวยมาหาปาร์คชานยอลแล้ว

 

            “ฉันไม่ได้ชมเขานะ”

            “โกหกหน้าด้านๆ!” นี่แหนะ นอกจากจะโดนตวาดแล้วก็ยังถูกตีไหล่อีกข้างหนึ่งด้วย

            “ฉันเปล่าโกหกนะ คือฉัน...”

            “ไอ้หูกาง ไอ้บ้า ไอ้เจ้าชู้ นายกล้าโกหกฉันเหรอ นี่ฉันเห็นกับตานะ! @#$%^&*” กลายเป็นถูกด่ายับ ด่ายาว ด่าเป็นสคริปต์จนชานยอลเองก็ฟังไม่ทัน ไม่รู้จะซึมซับคำด่าไหนดี แล้วไหนจะถูกมือเรียวสวยที่ชอบจูบฟาดลงไม่ยั้งบนท่อนแขนตัวเองอีก

            “ฮึก...นายมันไอ้นิสัยไม่ดี ไอ้...อุ๊บ!

 

ก็ในเมื่อเอาแต่พ่นคำต่อว่าน้อยใจ ก็ขอปิดปากหน่อยแล้วกันนะ

 

            “อื้อ!” ทุบอกคนใจร้ายหลายๆ ทีเฉกเช่นที่ทุบตีในตอนแรกแต่มีหรือที่คนเจ้าเล่ห์เอาแต่ไดอย่างชานยอลจะปลอยไป...ไม่มีทาง ฝ่ามือหนานั้นยังคงกอบกุมใบหน้าเรียวเอาไว้แล้วดูดกลืนเรียวลิ้นเล็กนั้นจนหนำใจ และในที่สุดคนที่ดีดดิ้นในตอนแรกก็ตองยอมแพ้หน้าเห่อร้อนขึ้นแทน

            “ไง...ไม่ตีฉันแล้วเหรอ?”

            “ไอ้...!!” ก็กลายเป็นต้องกลืนคำด่าลงไปเมื่อคนตรงหน้าโน้มตัวลงมาแสดงออกถึงความต้องการอย่างโจ่งแจ้ง

 

พยอนแพคฮยอนไม่เคยชนะปาร์คชานยอลเลยจริงๆ

 

            “นี่...ฟังกันก่อนสิ ฉันไม่ได้จีบพนักงานพวกนั้นหรอกนะ”

            “แต่ว่านายชมพวกเธอ แล้วนายก็ยังจับมือจับแก้มพวกเธออีกด้วย!

            “ก็เพราะว่าฉันจะได้หลอกถามถึงครีมที่มันดีจริงๆ ที่พวกเธอใช้ ไม่ใช่แค่ครีมที่พวกเธอกำลังจะขายทำยอดอยู่”

            “จะ จริงเหรอ?”

            “จริงสิ”

            “ตะ แต่ว่าตอนจ่ายเงินนายก็ชม...”

            “ก็เพราะว่าจะได้ของแถมเยอะๆ ยังไงล่ะ แพคฮยอนชอบเทสเตอร์พวกนั้นไม่เหรอ?”

            “ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับที่ชานยอลชมเลยอะ นี่อย่ามาแถนะ!” ขู่ฟ่อๆ แต่ดูแล้วก็น่ารักดีไม่หยอก ชานยอลหัวเราะเล็กน้อยแล้วโอบไหล่คนตัวเล็กให้เดินกลับไปในร้านค้าเช่นเดิม

            “คุณคนสวยใส่เทสเตอร์ให้เยอะๆ รึเปล่าครับ?” พนักงานแคชเชียร์คนสวยไม่ได้ตอบหากแต่เธอก็อมยิ้มอย่างเขินอาย

            “ครั้งหน้าแวะมาซื้อที่ร้านเราอีกนะคะ” เธอส่งยิ้มหยาดเยิ้มให้คนที่โอบไหล่คนขี้คนอยู่จนคนในอ้อมแขนต้องแอบกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้างคนเสน่ห์แรง

            “อะ ดูสิว่าได้มาเยอะไหม?” หลังจากเดินพ้นเขตร้านออกมาได้พักหนึ่งแล้วชานยอลก็ส่งถุงครีมมาให้แพคฮยอนได้ดูของในถุง คนตัวเล็กคุ้ยๆ ของอยู่สักพักแล้วก็ยิ้มร่าอย่างดีใจ

            “ได้เยอะจริงๆ ด้วยอะ”

            “ก็บอกแล้วว่ามันต้องมีวิธี”

            “ทีหลังก็เตี๊ยมกันก่อนสิ ทำแบบนี้ฉัน...”

            “นายทำไม?” ถามย้ำอย่างยิ้มๆ เมื่อคนตัวเล็กหรี่เสียงลงเมื่อถึงท้ายประโยค ใบหน้าหวานนั้นก้มงุดๆ จนคางแทบชิดอก

            “หื้ม? ว่าไงครับคนดี” ก้มหน้าลงไปสูดความหอมจากใบหูเล็กอย่างเอาใจและยิ้มกริ่ม และในที่สุดทั้งใบหน้าและลำคอของคนตัวเล็กก็ขึ้นสีจนได้

            “ก็...ก็หึงไงเล่าคนบ้า!” เงยหน้าแล้วพนคำตอบใส่ก่อนจะรีบเดินหนีไปยังทางกลับคอนโด ชานยอลหัวเราะกับท่าทีเคอะเขินที่เคยสัมผัสบ่อยครั้งแต่ก็ไม่เคยพอ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่งแล้วเดินตามคนน่ารักขึ้นคอนโดในที่สุด

 

...อยากได้ของฟรีก็ต้องมีวิธีล่าของเล็กน้อยล่ะน่า...

*ในกระดานเขียนผิดอะ 'ทรคป' คือคำว่า 'ทริค' นะคะ Orz

 

mm talk 3rd 

                        โลกมโนเราแข็งแกร่งนะเออ...ขออภัยที่มาอัพช้านะคะ หายไปหลายเดือนเลยเนอะ ขอสารภาพว่าไม่มีฟีล+ขี้เกียจด้วยอะ แต่ตอนนี้ฟีลมาละ ต้องไฟว้นะ ต้องสู้ จะมีแฟนแล้วก็เรื่องของเขา ยังไงความสัมพันธ์ของานแบคที่เห็นนั้นก็คือเรื่องจริงแหละน่า อย่าไปสนใจเลย

            ฟิคตอนนี้ก็ไม่ได้สอดคล้องกับสาระเท่าไรเนอะ คือนึกไม่ออกว่าจะโยงเข้าหัวข้อนี้ยังไงดี ตอนต้นเรื่องก็สนองนี้ดตัวเองล้วนๆ อยากหวานค่ะ อยากมโน ของชอบ ฮิฮิ ติชมได้นะคะ ฝีมือยังไม่ค่อยเท่าไรเลย #schoolBAEK ได้นะคะ ^^

Minor!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #25 mini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 23:00
    หึงน่ารักอ่า แบค
    #25
    0
  2. #18 witchimp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 08:28
    ว่าไปก้อยากโดนชานจับหน้าเนอะ...-,,-
    #18
    0