[Fic KnB][Akakuro]Kuroko no love(จบ+รวมเล่มแล้ว)

ตอนที่ 43 : kuroko no love 33

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    10 มิ.ย. 58


Kuroko no love 33

 

 

“นี่ๆอาโอมิเนจจิกลับบ้านด้วยกันนะนะนะนะนะ น้า!!!!! 

ข้าวกล่องไง..ทำมาให้อาโอมิเนจจิเลยน้า

“อาโอมิเนจจิ

 

 

เกือบสามวันแล้วที่ในหัวสมองเขาวนเวียนเพียงใบหน้าสวยโดดเด่นแต่งแต้มรอยยิ้มร่าเริง เสียงใสก้องกังวานฟังดูง่องแง่งน่ารำคาญ บ้าบอจนพาปวดหัว ขณะเดียวกันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าหากวันใดเสียงใสๆนั้นเงียบหายไปก็รู้สึกโหวงเหวงเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง 

 

 

สีเหลืองระยิบระยับจับตา..

 

 

“อาโอมิเนะคุง!!! ฝ่ามือเคาะกลางหัวคนหนุ่มผิวสีเข้าอย่างจัง อาโอมิเนะร้องตกใจยกมือลูบศีรษะไปมา ก่อนจะมองค้อนสาวผมสีชมพูยาวสลวยทรงโตนั่งกอดอกมุ่ยหน้าใส่อยู่เก้าอี้ตรงข้ามโต๊ะกาแฟในร้านเบเกอรรี่แห่งหนึ่งที่เธอลากเขามาเป็นเพื่อน

“ที่ฉันพูดเมื่อกี้น่ะ ไม่ได้ยินเลยสินะ..ใจลอยไปไหนกัน”

“โทษที ซัทสึกิ..  ร่างสูงถอนใจหลุบตาลงมองถ้วยกาแฟดำที่ยังไม่พร่องไปซักนิด พอหยิบขึ้นมาดื่มถึงกับต้องชะงักเมื่อพบว่ากาแฟร้อนกลายเป็นเย็นชืดสนิทเสียแล้ว

“ฉันกำลังถามว่าสอนชู้ตลูกกับเท็ตสึคุงไปถึงไหนแล้ว” โมโมอิถอนใจแล้วถามซ้ำเรื่องที่ค้างคาไว้

“พึ่งได้เรื่องเมื่อวานนี่แหละ เท็ตสึชู้ตได้แล้ว..และก็ไม่ธรรมดาด้วย” อาโอมิเนะดื่มกาแฟต่อจนเหลือครึ่งถ้วย ก่อนจะวางคืนลงกับจานรอง ดวงเนตรสีไพลินฉายแววงุนงงจ้องมองใบหน้าหวานน่ารักเพื่อนสมัยเด็กที่ยิ้มกริ่มแก้มบานเสียจนน่าหมั่นไส้

“ยิ้มอะไรของเธอ?

“ก็ดีใจน่ะที่อาโอมิเนะคุงกับเท็ตสึคุงคืนดีกันแล้ว..ถึงจะได้แค่เพื่อนก็ตาม ส่วนฉันยังมีโอกาสอยู่ จะใช้โอกาสนี้แหละคว้าเท็ตสึคุงให้ได้เลยคอยดู!! โมโมอิยิ้มกระย่องยืดอกจนหน้าอกคัพใหญ่กระเด้งขึ้นมา อาโอมิเนะเบิกตาจ้องเขม็งตามนิสัยชายหนุ่มรสนิยมชื่นชอบหนองโพก่อนจะรีบปรับสีหน้ามาเรียบนิ่งปกติ ไม่เช่นนั้นอาจโดนฝ่ามือพิฆาตจากเพื่อนสาวตบฉาดเข้าให้

 

“เออตามใจเธอสิ อยากจะจีบเท็ตสึก็ตามใจ”  นิ้วยาวหยิบจับหูถ้วยกาแฟยกขึ้นดื่มต่อ

“แน่นอนอยู่แล้ว..ก็ไดจังน่ะหันไปชอบคีจังแล้วนี่”

“พรูดดดดดดดดดดดดด” 

 

สิ้นคำพูดของเพื่อนสมัยเด็ก อาโอมิเนะ ไดกิถึงกับสำลักกาแฟ รสขมปร่ากระจายทั่วทั้งคำขึ้นไปถึงหัวรวมถึงโพรงจมูกด้วย  เขาไอโคล่กอยู่นานรีบยกแขนเสื้อโค้ทสีดำเช็ดปากลวกๆ หน้าคมเข้มร้อนวาบไปถึงใบหูจนพอจะเดาได้ว่าตอนนี้ผิวสีแทนๆถูกย้อมด้วยสีแดงมากแค่ไหน

“แค่กๆ ท..ทำไมมาเรียกฉันว่าไดจังเหมือนตอนเด็กๆห่ะ!!แล้ว..แล้วนี่รู้เรื่องคิเสะจากเท็ตสึสินะ!!!? 

“ก็ตอนนี้นายกลับมานิสัยน่ารักเหมือนสมัยก่อนแล้วนี่ ก็ต้องเรียกว่า ไดจัง ” โมโมอิ ซัทสึกิฉีกยิ้มขยิบตาแซวใส่คนผิวสี  “ส่วนเรื่องคีจัง เท็ตสึคุงฝากฝังมาให้ฉันคอยดูแลไม่ให้ไดจังทำตัวทึ่มใส่คีจังน่ะ เป็นคนที่น่ารักจริงๆห่วงใยทุกคนเสมอเลยล่ะ”

อาโอมิเนะเกาหัวแกรกๆ มองเพื่อนสาวที่บิดตัวไปมายามเอ่ยถึงเจ้าของฉายาเงาลวงตาด้วยไปหน้าเคลิบเคลิ้มเพ้อฝันเหมือนสาวน้อยแรกรัก  ที่ดันไปตกหลุมรักผู้หญิงด้วยกัน เขาขยี้ตาไปมาให้แน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเองที่เห็นทุ่งดอกลิลลี่บานสะพรั่งจากตัวเพื่อนสมัยเด็กตรงหน้า

 

“แล้วได้เริ่มติดต่อคีจังไปบ้างยัง?” โมโมอิหยุดอาการเพ้อไว้ กลับมาถามคนหนุ่มร่างสูงผิวสีแทน

….ยัง”  อาโอมิเนะตอบทั้งเสียงแผ่วเบา พอเห็นตาสีชมพูหรี่มองเย็นชาดุจขั้วน้ำแข็งแฝงความระอาใจเหมือนสายตาเดียวกันกับที่คุโรโกะใช้มองตอนเขาเล่าเรื่องคิเสะมาสารภาพรักไม่มีผิดเพี้ยน จึงรีบพูดต่อทั้งเสียงดัง  “ก..ก็ฉัน..ไม่รู้จะเริ่มยังไงนี่!!!

 

 

“ก็..อาโอมิเนจจิชอบคุโรโกจจิใช่ไหมล่ะ..ถ้างั้นฉันก็ยินดีช่วยเหลืออาโอมิเนจจิ คนดีๆน่ารักแบบคุโรโกจจิหาไม่ได้ง่ายๆนะ”

 

 

“ฉันทำยัยลูกหมาเสียใจมาตั้งหลายครั้ง….ทั้งๆที่แอบชอบฉัน ก็ยังเอาแต่แสร้งยิ้มยินดีเชียร์ฉันกับเท็ตสึ” เขาพูดต่อทั้งสีหน้าสำนึกผิด..ผิดที่ไม่เคยสังเกตอะไรซักอย่าง ไม่รู้ว่าภายใต้เสียงเห่าออดอ้อนครางหงิงๆแบบนั้นแท้จริงแล้วลึกๆ เก็บซ่อนความรู้สึกต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน

 

 

เพราะผืนฟ้าอยู่สูงเกินไป จึงไม่เคยคิดสังเกตลูกหมาตัวน้อยที่เป็นเพียงจุดเล็กๆบนผืนดิน

 

 

“ไดจัง..คนเราเกิดมามีความผิดพลาดได้ทั้งนั้น  ต่อให้เป็นพระราชาหรือแม้แต่เทพเจ้าก็เช่นกัน” โมโมอิเอื้อมมือไปตบบ่าอีกฝ่ายแรงๆ ให้กำลังใจ “แต่ไม่มีอะไรสายเกินแก้นะ ฉะนั้น..รีบไปหาคีจังกันเถอะ“

ใบหน้าคมเงยหน้ามองเพื่อนสาวที่ลุกมายืนข้างตัว สบตาสีชมพูกลมโตที่คอยมองส่งกำลังใจให้เสมอมาตั้งแต่ครั้นเยาว์วัย คอยเคียงข้างเป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดในชีวิตเขาเช่นเดียวกับคุโรโกะ เท็ตสึยะ  กำลังใจที่ทดถอยเพียงเพราะสำนึกถึงบาปที่ตนได้ก่อเอาไว้กับคิเสะ เรียวตะ ฟื้นฟูขึ้นมาช้าๆ ปากหนาได้รูปคลี่ยิ้มบางพยักหน้าตอบรับอีกฝ่าย

 

.

.

.

 

 

รองเท้าพละ Nike สีดำก้าวเหยียบอยู่หน้ารั้วโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังแห่งหนึ่งในย่านโตเกียวเช่นเดียวกับโทโอ ป้ายแผ่นหินแกรนิตสลักชื่อโรงเรียนนั้นเอาไว้ด้วยตัวอักษรคันจิว่า ไคโจตึกสูงสีขาวเด่นตระหง่า พื้นที่กว้างขวางโดยเฉพาะพื้นที่ส่วนของชมรมบาสเก็ตบอลที่กินมากกว่าชมรมกีฬาอื่นๆเป็นพิเศษ อนึ่งเนื่องจากชื่อเสียงบาสเก็ตบอลจึงทำให้ทางโรงเรียนทุ่มงบสนับสนุนมาทางนี้มากกว่าชมรมอื่น 

“จำที่ซ้อมกันได้นะไดจัง เข้าไปหาคีจัง เสต็ปแรกขอโทษเรื่องที่วิ่งหนีไป เสต็ปต่อมาบอกรักคีจังและสุดท้ายก็ยื่นดอกไม้ให้ ตามนี้นะ” โมโมอิ ซัทสึกิยื่นช่อดอกลิลลี่สีขาวที่เขากับเธอแวะไปซื้อจากร้านขายดอกไม้ ทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้การจัดแจงของสาวผมชมพูหมด ทั้งการเลือกดอกไม้กระทั่งขนาดช่อส่วนอาโอมิเนะก็ได้แต่ทำตามจ่ายเงินลูกเดียว

“มันดูไม่ใช่แนวฉันเลย อาโอมิเนะรับช่อดอกลิลลี่มาอย่างเก้ๆก้างๆ ขมวดคิ้วมองช่อดอกไม้สลับรอยยิ้มแป้นตรงหน้า

“เพราะไดจังแข็งกระด้างเกินไปนั่นแหละ จากตรงนี้ไปฉันคงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ไดจังต้องจัดการเอง สู้ๆ”  ฝ่ามือเรียวดันหลังร่างสูงแรงจนอีกฝ่ายก้าวข้ามผ่านเขตรั้วโรงเรียนไคโจ  เขาเหลียวมามองโมโมอิยืนขยับตาชูนิ้วโป้งให้กำลังใจมาอีกรอบ..ยิ่งมองแบบนั้นก็ยิ่งนึกขำเพื่อนสาวที่เข้ามาช่วยเหลือคอยเชียร์เสียจนเวอร์เกิน  

“เฮ้อ….ผู้หญิงนี่ยุ่งยากจริงๆ”  ตาสีไพลินมองช่อดอกลิลลี่สีขาว..ดอกหมายที่มีความนัยซ่อนเอาไว้ตรงตัวกับเหตุการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ ณ ขณะนี้  

 

 

..แทนคำบอกรักและคำขอโทษ..

 

 

เสียงลูกบาสกระเด้งกระดอนดังชัดออกมานอกโรงยิมขนาดใหญ่ ยิ่งเขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้มากเท่าใด เสียง..ก็ยิ่งแจ่มชัดในหัวสมองเสียงเต้นของหัวใจที่ดังกึกก้องแทบจะแข่งกับเสียงลูกบอลเดาะไปมา  มือแกร่งลูบหน้าแล้วลูบหน้าอีก พยายามควบคุมความประหม่าเอาไว้ มือไม้เย็นเยียบจนสั่นไปหมดทั้งที่ก่อนหน้านั้นเวลาเจอคิเสะแทบไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้แท้ๆ

 

 

พอรู้ใจตัวเอง อะไรๆก็ตามที่เกี่ยวกับยัยลูกหมา ทำเขาตื่นเต้นจนน่าหงุดหงิดไปเสียหมด

 

 

“เอาว่ะ!!!  เสียงทุ้มบอกให้กำลังตัวเอง ยืดตัวตรง สูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอดก้าวเดินฉับๆตรงเข้าไปยังโรงยิมเบื้องหน้า!!!

 

 

“กัปตันครับ มีคนแปลกๆมาที่โรงยิมครับ”  สมาชิกชมรมคนหนึ่งสังเกตเห็นชายผิวสีแทนยืนลับๆล่อๆชะโงกหน้ามองหาใครซักคนในโรงยิม  คาซามัตสึเลิกคิ้วสูง มือแกร่งที่ล้วงหยิบบอลในตะกร้าเตรียมชู้ตซ้อมชะงักลงหลังจากหันไปมองตามทิศทางชี้นิ้วจากลูกทีม  

“นั่นมันเอซโทโอไม่ใช่เหรอ? “ คู่แข่งคู่แค้นที่พวกเขาเหล่าไคโจไม่เคยลืม..บุคคลเดียวที่สามารถสยบทีมไคโจตัวจริงทั้งทีมได้ ในการแข่งขันอินเตอร์ไฮน์ ทั้งโรงยิมถึงกับหยุดซ้อมชั่วขณะ หันมามองผู้มาเยือนเป็นตาเดียว ทำเอาอาโอมิเนะถึงกับตกใจแต่ยังแสร้งทำหน้านิ่งเบื่อโลกเข้าไว้เหมือนเคย 

 

 

ความแข็งแกร่งเขาอัศวินผู้ถือครองดาบทมิฬยังคงฝังแน่นในจิตใจเหล่าผู้พิทักษ์นางจิ้งจอก

 

 

“มาที่นี่มีธุระอะไร อาโอมิเนะ ไดกิ ?” คาซามัตสึ ยูกิโอะ กัปตันทีมเดินเข้ามาคนตัวสูงกว่า นัยน์ตาสีขี้เถ้าดุกร้าวมองเค้นถามเข้าไปในดวงเนตรสีไพลินคู่คม ก่อนจะหลุบสังเกตเห็นช่อดอกลิลลี่ขนาดใหญ่ในมืออีกฝ่าย

 

“เอ่อยัยลูกหมา

“ยัยลูกหมา?

“ฉันหมายถึงคิเสะอยู่รึเปล่า….

 

ฉายาที่อาโอมิเนะใช้แทนคิเสะดูท่าจะไม่คุ้นชินหูเหล่าไคโจนัก จึงต้องรีบเปลี่ยนสรรพนามมาเป็นชื่อแซ่แทน กัปตันชมรมเงียบไปนานนานจนร่างสูงเลิกคิ้วประหลาดใจ ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่เกรงกลัวที่จะสบตาดุดันคนตัวเล็กกว่าเบื้องหน้า

 

“ทำไมถึงอยากมาหาคิเสะ ทั้งๆที่นายทำเธอเจ็บไปขนาดนั้นในอินเตอร์ไฮน์”

“เรื่องนั้นไม่ได้เกี่ยวอะไรกับรุ่นพี่นี่”

“ยัยนั้นเป็นคนของไคโจแล้ว ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้หากมีคนคิดเข้ามาหาลูกทีมของฉัน”

 

คาซามัตสึ ยูกิโอะ เน้นชัดถ้อยชัดคำแสดงให้เห็นชัดว่า คิเสะ เรียวตะ ไม่ใช่คนที่อาโอมิเนะ ไดกิ หรือว่าใครนึกอย่างจะเข้าพบก็เข้าได้ง่ายๆ ไหนจะรังสีทะมึนจากสายตาหลายคู่ของเหล่าสมาชิกชมรมบาสเก็ตบอลเกือบร้อยกว่าคนพุ่งตรง หากแต่คนผิวสีกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว เขาจ้องตอบอย่างไม่ยี่หระแผ่รังสีทะมึนออกมาไม่ต่างกัน

“ต่อให้พวกนายรุมกระทืบฉันตรงนี้ ฉันก็จะไม่ไปไหนจนกว่าจะเจอคิเสะ” อาโอมิเนะ ไดกิ กล่าวต่อทั้งเสียงทุ้มหนักแน่น สบตาสีขี้เถ้าอย่างตรงไปตรงมา  ไร้ซึ่งความโลเล  “และต่อให้วันนี้ไม่เจอ พรุ่งนี้ฉันก็จะมาใหม่ จะมาทุกๆวันจนกว่าจะเจอยัยนั่น”

 

 

“ฉันจะไม่ปล่อยปละละเลยอีกแล้ว..ต่อให้พวกนายทุกคนขวาง ฉันก็จะเข้ามาคว้าเธอเอาไว้ให้ได้”

 

 

คนตัวเล็กยืนกอดอกสบตาเอซโทโอนาน..บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจเสียด้วยซ้ำ ทุกคนต่างลุ้นระทึกว่าการตัดสินใจของกัปตันชมรมจะออกมาเป็นหัวหรือก้อย อนุญาตหรือไม่อนุญาต

“คิเสะไม่อยู่ที่นี่ เธอขอออกไปก่อนตั้งแต่บ่ายสองแล้ว”  คาซามัตสึ ยูกิโอะ ตอบทั้งเสียงทุ้มเรียบ ความกดดันลดระดับลงมาเล็กน้อย นั่นบ่งบอกถึงสัญญาณที่ดีในการเปิดใจยอมรับการมาเยือนของเขา

“ไม่อยู่? ยัยนั่นไปไหน?

“เห็นว่าไปถ่ายแบบที่สตูดิโอไหนฉันก็ไม่รู้ แต่ฉันมีเบอร์ผู้จัดการส่วนตัวยัยบ๊องอยู่  นายเอาไปสิ” คาซามัตสึ ยูกิโอะ ล้วงหยิบนามบัตรสีขาวติดกลิ่นน้ำหอมให้ อาโอมิเนะรับมามองชื่อและเบอร์โทรศัพท์พิมพ์อักษรสีทองสวยงามวิจิตรเอาไว้  ทันใดนั้นฝ่ามือหยาบกระชากคอเสื้อร่างสูงให้โน้มตัวลงมาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน ชั่วเสี้ยววินาทีสั้นๆเขาเห็นแววตาสั่นไหวซ่อนอยู่ภายในดวงเนตรสีขี้เถ้า

“พักหลังมานี้คิเสะดูแปลกๆเหมือนมีอะไรบางอย่างในใจ..ที่แม้แต่ฉันเองยัยบ๊องก็ไม่วางใจจะเล่าให้ฟัง” ปากหนากัดฟันแน่น ขบกรามขึ้นสัน แล้วพูดต่อทั้งเสียงทุ้มดุดันกระซิบเพียงให้คนสองคนได้ยินกันเท่านั้น   

 

“ฝากยัยบ๊องนั่นด้วยล่ะ”

 

 

 

.

.

.

 

ก๊อกๆ

 

“คิเสะจัง นี่พี่เองนะ” 

ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก สตรีเรือนผมสีน้ำตาลตัดบ๊อบเทมองเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวติดกระจกบานใหญ่แนบผนังเหนือโต๊ะเครื่องแป้งตัวกว้างกับเก้าอี้หมุนหลายตัวเอาไว้รองรับกรณีมีนางแบบหลายคนเข้ามา ดวงตาสีเข้มจดจ้องไปยังสาวผมทองดัดลอนปล่อยยาวสลวยอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวนั่งก้มหน้าเงียบๆบนเก้าอี้หมุนตัวกลาง  ไม่พูดไม่จาจนผู้จัดการสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเดินเข้าไปในห้องปิดประตูให้เรียบร้อยเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆสาวผมทอง

“ได้เวลาถ่ายแบบแล้วนะ ทุกคนรอคิเสะจังอยู่”

“พ..พี่มากิ..หนู  มือเรียวขยำคอเสื้อคลุมอาบน้ำแน่นจนยับยู่ ปากอิ่มทาลิปสติกสีแดงอมชมพู แรงชัดผิดกับอิมเมจถ่ายแบบสมัยก่อนซึ่งเน้นไปทางสีอ่อนสบายตาเม้มแน่นเป็นเส้น ตาสีอำพันใต้ขนตาแพยาวปัดมาสคาร่าสั่นไหวฉายแววลำบากใจ

“คิเสะจัง พี่เข้าใจว่าเราอาย ตอนแรกๆไมจังก็แบบนี้แหละ พอเริ่มชินทุกอย่างก็ไปได้สวย” มากิลูบหัวให้กำลังใจอีกฝ่าย มือเรียวทาเล็บสีแดงเลื่อนมาประคองแก้มใสแต่งแต้มบรัชออนสีชมพูระเรื่อขึ้นมาสบตากันตรงๆ 

 

 

..เด็กสาววัยใส ตบแต่งจนกลายเป็นสาวสะพรั่ง

 

 

วงการบันเทิงสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เวลาเป็นความจริงอันนิรันดร์ที่ว่าไม่มีสิ่งใดจะค้ำฟ้า วัยที่นานวัยก็ยิ่งโรยรา ก็มิอาจคงความสดใสไว้ได้ตลอด ยิ่งปัจจุบันเด็กสาวต่างสนใจแห่แหนมาออดิชั่นเข้าสู่วงการนี้มากมายนัก คนในวงการรุ่นก่อนๆก็ยิ่งถูกดีดออกไปเร็วขึ้นกว่าเก่า  สิ่งนี้ครอบครัวคิเสะต่างรู้ตัวดีถึงไม่อยากทำก็จำต้องฝืนใจ

 

“ถึงเวลาเติบโตของคิเสะจังแล้วนะ”  

 

คิเสะ เรียวตะพยักหน้ายอมรับเส้นทาง เธอได้เลือกเดินแล้ว ตกปากรับงานแล้วหากปฏิเสธตอนนี้ก็จะยิ่งเสียเครดิต ผู้จัดการสาวลูบหัวปลอบทิ้งท้ายอีกครั้งลุกไปเปิดประตูให้ ฝ่ายนางแบบวัยรุ่นที่กำลังเบนเข็มเปลี่ยนแนวหลับตาสูดลมหายใจลึกตั้งสมาธิก่อนจะลืมตาช้าๆเต็มไปด้วยความมั่นใจ..

 

 

นางจิ้งจอกสวมหน้ากากเสแสร้ง จงซ่อนความละอายเอาไว้ให้ลึกที่สุด

 

 

ขาเพรียวก้าวออกไปพ้นเขตประตู จังหวะที่มากิกำลังจะปิดประตูห้องแต่งตัว ริงโทนโทรศัพท์มือถือดังขึ้นโชว์เบอร์แปลกประหลาด คิเสะเหลียวมามองเลิกคิ้วฉงนสงสัย  

“ไปก่อนเลยคิเสะจัง เดี๋ยวพี่รับโทรศัพท์แป๊บนึงแล้วจะตามไป” ด้วยเวลาที่กระชั้นชิดคิวถ่าย ผู้จัดการสาวจึงโบกมือไล่ให้เด็กในสังกัดเข้าฉากสตูดิโอก่อน  นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตมองแผ่นหลังเล็กๆเดินออกไปตามเหล่าพีอาร์ในชุดดำที่ยืนรอนำทางอยู่ 2 คนไปไกลจนลับสายตาแล้ว จึงกดรับสายเบอร์ปริศนานั่น

“สวัสดีค่ะ”

ฮัลโหล นี่คิตาระ มากิ ใช่ไหม?’  ปลายสายเป็นเสียงผู้ชาย ฟังจากลักษณะท่าทางออกโทนทุ้มแตกหนุ่มมาไม่นานจึงคาดเดาได้ว่าน่าจะเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกับนางแบบสาว แต่ที่น่าคิ้วกระตุกคงเป็นสำเนียงไร้หางเสียงออกไปทางกรรโชกนี่สิ

ฉันอาโอมิเนะ ไดกิ เป็นเพื่อนของยัยลูกหมเอ๊ย!!ของคิเสะตอนสมัยเรียนเทย์โคว คืออยากจะขอพบกับคิเสะหน่อย มีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกัน อีกฝ่ายแนะนำตัวเองก่อนเพื่อคลายความระแวงสงสัย ในฐานะผู้จัดการส่วนตัวนั้นหน้าที่คือคอยปกป้องเด็กในสังกัด จัดคิวงาน รวมถึงกันให้ห่างจากปาปารัซซี่หรือแม้แต่พวกแฟนคลับที่คิดตีเนียนมาใกล้ชิดสนิทสนม

“รู้เบอร์ฉันได้ไง?

ได้จากนามบัตรคุณ ที่ให้กัปตันไคโจไว้ 

 มากิร้องอ๋อทันที เธอแจกนามบัตรตัวเองให้เพื่อนๆรุ่นราวคราวเดียวกับคิเสะอยู่เพียงแค่ 2 คน คนแรกคือ อาคาชิ เซย์จูโร่ ส่วนคนที่สองคือ คาซามัตสึ ยูกิโอะ เพื่อเป็นการติดต่อในเรื่องขอเวลาคิวถ่ายแบบหากเกิดปัญหากรณีทับซ้อนกับเวลาทางชมรม  ในส่วนของอาคาชินั้นแจกไปสมัย ม.ต้น ซึ่งปัจจุบันนี้เจ้าตัวคบหากับคิเสะอย่างเปิดเผยจึงไม่ค่อยได้ติดต่อมาทางเธออีก

“ขอฉันคุยกับคาซามัตสึคุงหน่อย” เพื่อให้แน่ใจว่าคนที่โทรมาไม่ได้คิดแอบแฝง

เออ..ได้สิ รอซักครู่ โฮ่ย!!!รุ่นพี่ เจ้เขาอยากคุยกับนาย!!!!!’  เจ้าตัวคนชื่ออาโอมิเนะ ไดกิ ตะโกนเรียกชายที่มากิต้องการยืนยันตัว ไม่นานนักคาซามัตสึ ยูกิโอะ ถือสายพูดต่อ

 

สวัสดีครับคุณคิซาระ หมอนี่มันชื่ออาโอมิเนะ เป็นเพื่อนสนิทกับคิเสะสมัย ม.ต้น มันมีเรื่องด่วนอยากพบยัยบ๊องยังไงช่วยรบกวนให้เจ้านี่มันเข้าพบหน่อยได้ไหมครับ ถ้าไม่ชัวร์จะเช็คประวัติเจ้านี่ก็ได้

 

มากิฟังคำอธิบายของคาซามัตสึ ระหว่างนั้นก็หยิบไอแพตค้นหาข้อมูลประวัติชายหนุ่มที่ชื่ออาโอมิเนะ ไดกิ ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างเล็กน้อยทันทีที่พบว่าคนๆนี้เป็นหนึ่งในรุ่นปาฏิหาร์ยเช่นเดียวกับคิเสะ ประวัติทางวงการกีฬาเป็นที่น่าจับตามองอย่างมากในเรื่องพรสวรรค์บาสเก็ตบอล

 

ตัวสูงหุ่นดี ผิวสีแทนคมเข้มแบบที่สาวญี่ปุ่นนิยม..มีแววเป็นนายแบบได้อยู่

 

สายตาแมวมองคนวงการบันเทิงเล็งเห็นช่องทางทำเงินที่สามารถหาได้จากเด็กหนุ่มนักกีฬาคนนี้  ยิ่งเป็นนักบาสด้วย สาวๆยิ่งต้องคลั่งไคล้มากแน่ มากิระบายยิ้มกระหายเงิน..ใบหน้าที่เก็บซ่อนภายใต้ภาพลักษณ์อ่อนโยนดูน่าไว้วางใจ..

 

“โอเค ฉันเช็คเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ฉันกับคิเสะจังอยู่ที่สตูดิโอ A เดี๋ยวจะแชร์โลเคชั่นไปให้นะ”

 

 

ปิ๊บ!!!!!

 

โลเคชั่นขึ้นบนจอมือถือฝาพับสีน้ำเงินเป็นที่เรียบร้อย อาโอมิเนะมองสถานที่ดังกล่าว จดจำโลเคชั่นเอาไว้ในหัวเป็นที่เรียบร้อยและพับฝามือถือเก็บลงในกระเป๋ากางเกงยีนส์สีเข้ม

“ซัทสึกิเธอกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวที่เหลือฉันไปต่อเอง”

“โอเค พยายามเข้านะไดจัง!!

หนุ่มผมสีน้ำเงินตัดสั้นถือช่อดอกลิลลี่วิ่งออกมาจากรั้วโรงเรียนไคโจไปยืนโบกมือเรียกแท็กซี่ ณ ริมถนน  สายลมพัดผ่านเบาๆจนเส้นผมสีชมพูอ่อนพลิ้วไหว ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวเส้นผมขึ้นทัดหลังหูไม่ให้ผมแยงนัยน์ตาสีหวาน  โมโมอิ ซัทสึกิ ยืนยิ้มมองส่งอีกฝ่ายขึ้นรถจนกระทั่งรถแท็กซี่คันสีเหลืองวิ่งออกไกลจนสุดสายตา

 

.

.

.

 

แสงไฟสปอร์ตไลท์สาดส่องตรงไปยังฉากสีดำแดง เหล่าทีมงานถ่ายทำเซ็ตอุปกรณ์แสงเงา มุมกล้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พวกเขาส่งสัญญาณมือบอกให้ทีมงานทุกคนถอยออกมาจากฉาก  เวลาต่อจากนี้จะมีเพียงหนึ่งคนที่เข้าไปยืนอยู่ตรงนั้นซึ่งก็คือนางแบบสาวผมทองดัดลอนที่ได้รับการเซทให้ฟองฟูมากขึ้น ช่างแต่งหน้าชายเพศที่สามเข้ามาแต่งแต้มบรัชอ่อน เติมสีปากอีกเล็กน้อย มองซ้ายทีขวาทีจนแน่ใจฝ่ายแต่งหน้าจึงถอยออกไปยืนบิดสะโพกอยู่หลังตากล้อง

“พร้อมรึยังคิเสะจัง” ตากล้องถามเรียกความมั่นใจจากอีกฝ่าย

“ค่ะ  คิเสะ เรียวตะ ขานรับทั้งเสียงแผ่วเบา มือเรียวทาเล็บสีแดงสดสั่นระริก..ไม่ใช่สีแบบที่เธอชื่นชอบซักนิดเช่นเดียวกับลิปสติกสีแดงบนริมฝีปากอิ่มค่อยๆดึงสายรัดเสื้อคลุมออก เปลือกตาบางปิดแน่นจนหยี กลั้นใจถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออกไปกองกับพื้น 

“เยี่ยมมากคิเสะจัง เอาล่ะไปนั่งเก้าอี้ตรงกลางนะ”   ตากล้องชูนิ้วโป้งชื่นชม คิเสะเดินก้าวเท้าที่สวมรองเท้าสนเข็มสีดำสูง 10 นิ้ว ตรงไปยังเก้าอี้แล้วนั่งลงบนเก้าอี้และเริ่มโพสท่าทางชันเข่าขึ้นมาหนึ่งข้างเอนกายพิงพนักและแอ่นหน้าอกที่ถูกดันทรงจนใหญ่ขึ้นเสมือนคัพ D ทั้งที่ความจริงแล้วเธอมีขนาดเพียง B เท่านั้น  

 

“เอาล่ะ..สีหน้าหน่อยคิเสะจัง ทำหน้ายั่วๆหน่อยๆ”

 

คำสั่งต่อมาคือ..สีหน้าที่สาวผมทองต้องทำ..เธอหลับตาลงนึกถึงใบหน้าเหล่านางแบบเซ็กซี่ที่ถ่ายลงนิตยสารต่างๆที่เธอซื้อมาหลายฉบับเพื่อศึกษาเตรียมใจก่อนตอบตกลงรับงานดังกล่าวตั้งสติอยู่กับการลอกเลียนแบบท่าทีเย้ายวนเหล่านั้น!! เปลือกตาลืมเปิดขึ้นช้าๆ  ปรือตามองยั่วอารมณ์ เผยอริมฝีปากแย้มยิ้มยั่วใส่ตากล้องทันที

 

 

แฉะๆๆๆ

  

แสงแฟลชสว่างวาบแฟรมต่อแฟรมต่อเนื่อง ทุกท่วงท่าที่เธอต้องโพสตามที่ตากล้องบอก เธอได้แต่นั่งนับจำนวนรูปในใจภาวนาให้มันจบๆไปเสียที 

“คิเสะ!!!

!!!!!!!!

เสียงทุ้มคุ้นหูเรียกชื่อจากประตูทางเข้าห้องสตูดิโอ สาวผมทองสะดุ้งโหยงสุดตัว ปากอิ่มอ้าค้างเหวอหน้าซีดตกตะลึงกับการปรากฏตัวเข้ามาของชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนเรือนผมสีน้ำเงินสั้น เขายืนตัวแข็งทื่อตาโตเท่าไข่ห่านมองร่างเพรียวบางในชุดว่ายน้ำบิกินี่ลายเสือดาวตัวจิ๋วดันทรงกับท่อนล่างเป็นเพียงจีสตริงที่ผูกด้วยสายรัดเล็กๆที่เพียงแค่เอานิ้วเกี่ยวก็ขาดกำลังโพสท่าล่อแหลมวาบหวิวมองตะลึงข้างเสียจนช่อดอกลิลลี่ในมือที่ถือมาร่วงหล่นไปตกพื้น

 

“ออาโอมิเนจจิ..

 

อาโอมิเนะเดินพรวดพราดบุกเข้ามากลางกองถ่ายแบบ ผลักทีมงานชุดดำที่วิ่งเข้ามาขวางจนล้มไปกองกับพื้น ตรงดิ่งไปกระชากแขนอรชรที่นั่งอ้าขาโพสท่ายั่วถ่ายแบบแรงเสียจนคิเสะร้องเสียงหลง

“ไอ้หนุ่ม!!!แกเป็นใครออกไปจากสตูดิโอเลยนะ!!!

“หุบปาก!!!!!  เสียงทุ้มตวาดลั่นห้อง ตาสีไพลินวาวโรจน์ดุดันเยี่ยงสัตว์ป่ากระหายเลือด มือแกร่งปัดกล้องแรงตกแตกกระจายเละไม่มีชิ้นดี ตามด้วยกระทืบเหยียบเมมโมรี่การ์ดทีเดียวหักเป็นสองท่อนแหลกเละเป็นเศษอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

 

 

เพล้ง!!!!โครม!!!!!

 

 

 “ปล่อยคิเสะจังนะ!!!นายคิดจะทำอะไร เธอกำลังถ่ายแบบอยู่!!!  ผู้จัดการสาวปรี่เข้ามารั้งเด็กในสังกัดที่กำลังถูกเด็กหนุ่มผิวสีแทนที่บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทสมัย ม.ต้น  ทว่า..เพียงแค่สบตาถลึงดุดันของอีกฝ่าย มากิถึงกับสะอึกขนลุกซู่น่ากลัวจนไม่มีใครกล้าเข้าไปแย่งนางแบบสาวที่ร้องครวญเจ็บถูกกระชากลากออกไปได้แต่ยืนมองตาปริบๆท่ามกลางซากปรักหักพังกองถ่าย

 

 

 

 

“อาโอมิเนจจิ!!ฉันเจ็บนะ!!ปล่อย!!! คิเสะพยายามขืนตัวตลอดทางเดินในตึกสตูดิโอ อาโอมิเนะถอดโค้ทสีดำตัวยาวของเขาปาใส่หน้าสาวสวยผมเต็มแรง ไม่สนเสียงร้องโอดครวญ พอเจ้าตัวดึงโค้ทออกก็ต้องสะดุ้งตัวสั่นเท้าหลังจากได้เห็นตาคู่คมถลึงมองดุกร้าวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

“สวมซะ”

“ต..แต่ฉันต้องถ่า

“สวม!!!!! คนผิวสีชักสีหน้าเกรี้ยวกราด คิเสะสะดุ้งอีกระลอกน้ำตาคลอ กลัวจนอยากวิ่งหนีก็หนีก็ไม่ได้ แรงบีบของอีกฝ่ายเยอะยิ่งกว่าคีบยากที่จะสลัด จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามคำสั่ง พอสวมเสร็จคนตัวสูงไม่รีรอลากเธอออกไปจากสตูดิโอแล้วโบกมือเรียกแท็กซี่ รถแทกซี่จอดสนิทเทียบริมถนน มือแกร่งเปิดประตูออกแล้วผลักดันหลังร่างบอบบางเข้าไปไม่สนเสียงร้องดีดดิ้นถามซ้ำว่าจะพาไปไหน จะทำอะไร  เมื่ออีกฝ่ายขึ้นรถเขาก็เข้าไปนั่งต่อดึงประตูปิดกระแทกบอกทางให้แท็กซี่ขับไปส่งยังที่ๆเขาต้องการ

 

 

.

.

.

 

ปัง!!!!!

โครม!!!!!!!

 

 ร่างเล็กๆโดนลากเหวี่ยงลงไปนอนกับเตียงเดี่ยวผ้าปูที่นอนสีเทาอมฟ้า ฝ่ายหญิงสาวพยายามหยัดตัวขึ้นมาพร้อมกุมหัวที่ล้มกระแทกฝูกอย่างแรงจนมึนไปหมด ไม่ทันได้ลุกขึ้นมากลับถูกมือแกร่งกระชากบังคับให้นอนหงายกดข้อมือทั้งสองลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อม  

คิเสะ เรียวตะ รับรู้ว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีเอาเสีย ดวงตาสีอำพันพยายามสอดส่ายมองหาอะไรที่พอจะช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤติในห้องสี่เหลี่ยมที่รกไปด้วยข้าวของกระจัดกระจายพื้นไม่เป็นระเบียบ นิตยสารภาพไมจังเกลื่อนไม่คิดจะรวบรวมให้เรียบร้อย ไหนจะกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้วถอดทิ้งกลางทางดื้อๆไม่โยนลงตะกร้าอีก

 

 

ห้องอาโอมิเนจจิซกมกเกินไปแล้ว!!!

 

 

“ตอบมา!!กล้าดียังไงไปถ่ายแบบวาบหวิวแบบนั้น!!!!!   คนด้านบนชักสีหน้าเกรี้ยวกราดตะคอกถาม

“เรื่องนั้นทำไมฉันต้องบอกอาโอมิเนจจิด้วย!!ปล่อยนะ!!!! คนด้านใต้เถียงโต้กลับมา ดีดดิ้นให้หลุดจากการจับกุม แต่ก็ไม่อาจสู้แรงผู้ชายที่นึกจู่ๆก็หัวเสียอะไรไม่รู้กระชากเธอออกจากงานถ่ายแบบพาขึ้นห้องนอนตัวเองหน้าตาเฉย 

 

 

เรื่องภายในครอบครัวที่ไม่อยากให้ใครรับรู้..ว่าพ่อแม่สร้างหนี้สินเอาไว้มากมายแค่ไหน

รวมถึงเรื่องเรตติ่งความนิยมที่กำลังตกจนอาจจะหลุดจากเส้นทางบันเทิงในเร็วๆนี้

ไม่อยากให้ใครรู้..ไม่อยากให้ใครมาลำบากใจ สงสารเวทนา

 

 

 

“ที่สำคัญฉันกับอาโอมิเนจจิเราไม่ได้เป็นอะไรกัน!!!ฉันจะรับงานถ่ายแบบอะไรหรือจะทำโป๊มากกว่านี้ก็ไม่เห็นเกี่ยวนี่!!

 

อาโอมิเนะ ไดกิ หยุดหายใจไปชั่วขณะ ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดไม่จากันอยู่แบบนั้นนาน บรรยากาศในห้องนอนรกสกปรกโรยตัวไปด้วยความหนาวเย็นยะเยือกจนฝ่ายหญิงสาวที่นุ่งน้อยชิ้นกำลังตกในท่าล่อแหลมขนลุกชัน  อึดอัดจนร่างบางหายใจไม่ออก ถึงอย่างนั้นก็เลือกที่จะเสแสร้งสวมหน้ากากไม่ยี่หระต่อการตัดสินใจที่ทำเอาคนตรงหน้าโกรธเป็นฝืนไฟอย่างไร้สาเหตุ

 

 

ใช่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน

ปฏิเสธไปแล้วอย่างไร้เยื่อใย..ลูกหมาสกปรกก็ถึงเวลาควรตัดใจเลิกแหงนหน้าท้องฟ้าเสียที

 

 

“ไม่ได้..เป็นอะไรกันสินะ...อ๋อ..ฉันไม่ใช่อาคาชิแฟนเธอสินะ”  จู่ๆ คนผิวสีออกแรงบีบมากขึ้นกว่า คิเสะร้องเสียงหลงทั้งน้ำตาเล็ด กับความเจ็บร้าวข้อมือลึกไปถึงกระดูก  ใจอยากจะถามว่าอาคาชิเกี่ยวอะไรด้วยเหตุใดถึงปรากฏในบทสนทนา ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือสายตาเย็นเยียบของคนเบื้องบนที่จ้องตรงมาที่สตรีผมทองยาวสยายดัดลอนกระจายฝูกเตียงจ้องเหมือนนักล่าที่กำลังจะขย้ำเหยื่อในอุ้งมือ 

 

 

“ได้ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะสวมปลอกคอเธอซะ!!!!

 

 

ทุกสิ่งเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแบบไม่ทันตั้งตัวเป็นไปตามอารมณ์ที่ไม่อาจฉุดยั้ง หยาดหยดน้ำตาไหลรินหยดแล้วหยดเล่ากับเรื่องเลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นกับตัวเอง รอยจ้ำสีกุหลาบประปรายไปทั่วผิวขาวละเอียด ริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงบวมเบ่งจากการถูกบังคับจูบซ้ำๆอย่างหาได้เต็มใจ ในขณะที่ผู้กระทำนอนเปลือยกายอยู่ข้างๆ

……. อาโอมิเนะลอบมองสาวผมทองดัดลอนที่ตั้งแต่เสร็จกิจ ก็เอาแต่นอนตะแคงหันหลังให้เขาเป็นชั่วโมงๆ แผ่นหลังเล็กบางสั่นเท้าสะอึกสะอื้นอยู่แบบนั้นไม่คิดหยุด จนตัวเองเริ่มรู้สึกละอายใจสิ่งที่ทำไปด้วยอารมณ์หึงชั่ววูบ

“คิเสะ

“ทำ..แบบนี้..ฮึก..ทำไม  สาวผมทองถามทั้งเสียงสั่นเครือ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ยอมหันมามองคนหนุ่มผิวสีที่ยันกายลุกขึ้นมานั่ง

“ฉันไม่ใช่ตัวแทนของใครนะ..ฮึก!!!ไม่ใช่คุโรโกจจินะ!!ทำไมทำแบบนี้!!!  คิเสะ เรียวตะร้องไห้แผดเสียงดังลั่น เธอทั้งโกรธทั้งเสียใจและเจ็บที่สุดที่สิ่งสำคัญของหญิงสาวถูกพรากไปอย่างไม่มีชิ้นดี

 

 

แม้ว่าคนที่ทำจะเป็นชายที่รักยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด

ในเมื่อไม่รักกันในเมื่อมองเพียงเงาลวงตามิใช่หรือ

 

 

“เออ..อย่างเธอน่ะเป็นตัวแทนเท็ตสึไม่ได้หรอก”  สิ้นเสียงทุ้มเรียบ วาจาที่เอ่ยมาแทงเข้ากลางใจสาวผมทองดัดลอนเข้าอย่าง เจ็บจนจุกแน่นในลำคอคิเสะกำผ้าปูห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าตัวเองแน่นจนยับยู่

 

 

นั่นสินะเราไม่มีค่าเทียบคุโรโกจจิได้ซักนิด….

 

 

“เท็ตสึก็คือเท็ตสึ..คิเสะก็คือคิเสะ ยัยลูกหมางี่เง่าที่เอาแต่วิ่งตามฉันติดๆมาตลอด 4 ปี” อาโอมิเนะคว้าต้นแขนอีกฝ่ายออกแรงดึงเบาๆให้หันหน้ามาสบตา ดวงตาสีอำพันคู่งามที่เขาเคยมองข้ามมาตลอด บัดนี้แดงก่ำบวมเบ่งจากการร่ำไห้

“ฉันไม่ใช่ลูกหมาอีกแล้ว..อาโอมิเนจจิ ลืมไปแล้วเหรอว่า

“อย่างเธอจะเป็นจิ้งจอกให้อาคาชิน่ะเหรอ? ฝันไปเถอะ!!  เจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินตัดบทแล้วขึ้นคร่อมร่างบางที่ตกเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์ แล้วพูดต่อทั้งเสียงเย็นเยียบ

 

“มองแต่ฉันมาตลอดอย่ามาทำเป็นปากดี ต่อให้เธอเป็นนางจิ้งจอกฉันคนนี้จะจับมาถอนขนให้หมดจนกลายเป็นลูกหมางี่เง่าเหมือนเดิมให้ดู”

 

นัยน์ตาสีอำพันเบิกโพล่งตกตะลึง ความนัยที่ซ่อนไว้ในประโยคดิบเถื่อนหาได้มีคำหวานกลับกระแทกเข้ากลางใจสาวใต้ร่าง เธอมองเห็นใบหน้าเขาระยะประชิด..ใบหน้าที่โน้มลงมาใกล้จนรับรู้ถึงลมหายใจกันและกันตอนนี้กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อบนแก้มทั้งสองข้าง ตามด้วยจูบเบาๆบนหน้าผากลากไล่ลงมายังแก้มใสซับน้ำตาบนนั้นและหยุดลงบนริมฝีปากอิ่ม

“และก็ถ่ายแบบไม่ต้องไปทำมันแล้ว นมก็แบนยังจะคิดไปถ่ายอีกลูกหมาอย่างเธอเรียกเรตติ้งทางนี้ไม่รอดหรอก”  อาโอมิเนะมองกวาดหัวจรดเท้าด้วยหน้าตาไม่แยแส คิเสะหน้าร้อนผ่าวเตรียมหยิบเอาหมอนมาตีหน้าคนปากไม่ดีดูถูกหุ่นเธออย่างร้ายกาจ แต่แล้ว..มือที่จะออกแรงฟาดกลับชะงักลงด้วยประโยคต่อมาทั้งสีหน้าจริงจัง

 

“คนที่จะเห็นเธอโป๊ได้ มีแต่ฉันเท่านั้นจำไว้”

 

 

ฉ่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

“อ..อาโอมิเนจจิ อย่าพูดจาเท่ห์แบบนั้นสิ..ฉันโกรธอยู่นะ!!!” สาวผมท้องหน้าร้องผ่าวลามไปถึงใบหู หมอนในมือดึงมาปิดหน้าตัวเองแทนเสียอย่างงั้น  ฝ่ายคนหนุ่มก็เอาแต่เกาหัวแกรกๆแก้เขินไปมา เขาเอื้อมไปหยิบช่อดอกลิลลี่ที่เละไม่เป็นท่าหลังจากตกลงกับพื้นตอนนั้น มือดึงเอาดอกลิลลี่สีขาวที่คงสภาพดีที่สุดมาเสียบทัดหูซ้ายที่ติดต่างหูสีเงินเอาไว้ สัมผัสแผ่วเบาอ่อนโยนทำให้คนที่เอาแต่เขินซุกหมอนค่อยๆโผล่หน้าออกมาช้าๆ เผยเพียงดวงตาสีทองอำพันคู่งามเปล่งประกายแวววาวยิ่งกว่าอัญมณีไหนๆ

 

“ฉันรู้เรื่องหนี้ครอบครัวเธอแล้ว ฉันโทรคุยกับพี่สาวเธอมาตอนที่เธอสลบไป..พ่อแม่กับพี่สาวเธอก็ไม่อยากให้เธอฝืนใจทำ” อาโอมิเนะเล่าเรื่องที่เขาสนทนาโทรคุยกับ คิเสะ เรียวโกะ ซึ่งโทรเข้ามาทางมือถือของสาวผมทอง ดูเหมือนผู้จัดการคนนั้นจะหัวเสียหนักมากถึงขั้นขอตัดขาดการเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้เลยไปอาละวาดกับพี่สาวคนโต  คิเสะคนน้องเล็กสุดตาโตก่อนเฉหลบสายตาอีกฝ่าย   “ฉันทำให้เธอเสียงาน แต่ไม่ขอโทษหรอกต่อให้ย้อนเวลากลับไปก็จะทำเหมือนเดิม ”

“ฮึก..อาโอมิเนจจิ ฮือๆๆ”   คิเสะน้ำตาไหลพราก ความอัดอั้นที่เก็บมานานพังทลายลงด้วยคำพูดของชายผิวสีแทนเธอโผเข้ากอดอีกฝ่าย ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างที่มีอยู่ในใจ….

 

 

ผืนฟ้าพร้อมแล้วที่จะเฝ้าดูแลและพร้อมจะโอบอุ้มโลกใบนี้ทั้งใบให้เจ้าลูกหมาตัวน้อย

 

 

“ฉันรักอาโอมิเนจจิมากนะ”

“เออ”

“รักที่สุด..รัก..มาตลอดฮึก”

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องย้ำ” ปากหนาคลี่ยิ้มขำ พลางลูบหัวสีทองขยี้ปลอบพร้อมออกแรงกดให้หน้าแนบแผงอกแกร่งมากขึ้น

 

 

ปัง!!!!!!!

 

ประตูห้องนอนเปิดเสียงดัง สองหนุ่มสาวกอดกันในร่างเปลือยเปล่าสะดุ้งตกใจหันไปมองผู้มาเยือนที่ยืนตาค้าง ตกใจจนทำตะหลิวในมือตกพื้น

 

“แม่!!!!!!!!!!!!!

“ไดกิ!!!!!!!!!แกพาผู้หญิงที่ไหนมานอนในบ้านแบบนี้ได้ไงห่ะ!!!!!!!!!!!!!!! 

 

คุณนายอาโอมิเนะก้าวเร็วฉับๆเข้ามาจนหน้าอกใหญ่กระเพื่อม กระชากหูลูกชายดึงสุดแรงเกินจนเจ้าตัวต้องลงจากเตียงในสภาพล่อนจ้อนไร้อาภรณ์ปกปิด ส่วนคิเสะรีบยกผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าอกนูนอิ่มตะโกนร้องห้ามปรามแม่ของฝ่ายชายหนุ่ม

“ค..คุณน้าคะ!!!หนูขอโทษ!!อย่าตีอาโอมิเนจจินะคะ!!!!

“หา!!!!?แล้วเธอเป็นใครทำไมถึงมานอนห้องลูกชา…..อ้าวคิเสะจังนี่”  สาววัยกลางคนผิวสีแทนชะงักนิ่งอุทาน หยุดมือที่กำลังเขกกะโหลกลูกชายหื่นกามว่าไปลากสาวที่ไหนมานอน  หนุ่มสาววัยรุ่นเงียบมองตากันปริบๆ ก่อนหันไปมองผู้ใหญ่ที่เข้ามารับรู้เหตุการณ์เลยเถิดเกินวัยอันควรเช่นนี้

 

 

.

.

.

 

ร่างสูงผิวสีแทนนั่งจับหูแดงช้ำไปมา เบ้ปากชักสีหน้าอารมณ์เสียอยู่ในห้องรับแขกปูเสื่อทาทามิขนาดกลาง ตาคู่คมขวางโลกตวัดมองไปยังหญิงวัยกลางคนกำลังเสิรฟ์ขนมนมเนยทุกสิ่งทุกอย่างกระทั่งน้ำชารินใส่แก้วกระเบื้องเคลือบอย่างดีให้นางแบบชื่อดังสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงินที่ยืมมาสวมใส่  มือเรียวขยับมือเซนลายเซ็นตัวเองลงบนนิตยสารภาพถ่ายแบบรวมของเธอเกือบทุกฉบับให้คุณนายอาโอมิเนะยิกๆ

 

“แม่ปลื้มหนูคิเสะมานานมากแล้ว เป็นแฟนผลงานของหนูมาตลอดเลยนะ บอกให้ไดกิมันไปขอลายเซ็นตั้งหลายรอบแล้วมันก็ดื้อไม่ยอมไปขอให้แม่ซักที”

“ขอบคุณนะคะคุณน้า ที่เป็นแฟนคลับของหนูค่า”  คิเสะ เรียวตะ ยิ้มขยิบตาแบบเซเลปให้สาวผิวแทนทรงโต คุณนายอาโอมิเนะหน้าแดงก่ำสายตาพราวระริกปลื้มปิติจนโผเข้ากอด ดึงหน้าสวยเข้ามาซุกอกคัพ F แน่นเสียจนนางแบบหายใจแทบไม่ออก

“น่ารักเกินไปแล้ววว แม่อยากได้ลูกสาวมากๆ นี่ก็คิดมาตลอดเลยว่าถ้ามีลูกสาว อยากได้แบบคิเสะจัง ลูกชายน่ะทั้งขี้เกียจ หัวขี้เลื่อย หื่นกาม ซกมกสุด แถมชอบเล่นอะไรห่ามๆคิดแล้วก็เพลียจิตจริงๆ”

 

 

โฮ่ยๆ ลูกชายคุณแม่ก็นั่งหัวโด่ตรงนี้นะ   อาโอมิเนะหรี่ตามองแม่ตัวเอง ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นแฟนคลับผลงานคิเสะ เรียวตะ ที่วานให้เขาไปขอลายเซ็นก็นึกว่าแค่คนทั่วไปที่อยากได้ลายเซ็นคนดังมาเก็บไว้งั้นๆ

 

 

เอาเถอะ..นับว่าโชคดีที่ไม่โดนว๊ากล่ะวะ

 

 

“ทีหลังไม่ต้องเรียกน้าก็ได้จ้ะ เรียกแม่ เลย ยังไงไดกิก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ถ้ามันไม่รับหรือทำให้คิเสะจังเสียใจล่ะก็ แม่จะเชือดมันเอง!!” พูดเสร็จสรรพก็หันไปทำหน้าทะมึนใส่ลูกชายที่นั่งหน้าซีดเผือก เหงื่อแตกโชกชุ่มไปทั่วทั้งตัว

 

 

 

แม่!!!ปกติเขามีแต่ปกป้องลูกตัวเองไม่ใช่เหรอ!!!!!!!!!!  อาโอมิเนะกู่ร้องในใจ

 

 

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นของคิเสะ เรียวตะ พอเห็นรายชื่อดวงหน้าสวยถึงกับเปลี่ยนสีหน้าเป็นลำบากใจฉับพลัน ก่อนขอปลีกตัวไปโทรคุยข้างนอกในสวนหลังบ้าน อาโอมิเนะจับสังเกตได้ถึงท่าทีแปลกๆเช่นนั้นจึงเดินสะกดรอยตามแอบฟังอยู่ห่างๆ

 

“นัดเจอที่ร้านเดิมสินะอาคาชิจจิ  ได้ๆ พรุ่งนี้ไม่มีคิวงานถ่ายแบบ..ฉันจะรีบไปให้ทันเวลานัดนะ”

 

มือเรียวกดวางสายลง พอหันกลับไปก็พบกับร่างสูงที่ยืนจ้องเงียบๆ เธอหลุบตาลงมองพื้นหญ้าในสนามหลบสายตาคนที่รักหมดหัวใจ พร้อมยิ้มหยันสมเพชเวทนาตัวเอง   “ขอโทษนะอาโอมิเนจจิ ถึงยังไงฉันก็เป็นแฟนกับอาคาชิจจิอยู่

 

 

หากไร้ซึ่งคำสั่งตัดสัมพันธ์จากจักรพรรดิผู้เหี้ยมโหด นางจิ้งจอกก็มิอาจหลุดพ้นไปสู่อิสรภาพได้  

 

 

“เออ..ฉันรู้”  อาโอมิเนะ ไดกิ พยักหน้าช้าๆ ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ระยะประชิด ร่างบางเงยหน้าสบตาเจ้าของเงาร่างที่ทาบทับบนตัวเธอก่อนเบิกตาโพล่งตกตะลึงในระยะเวลาต่อมา

 

.

.

.

 

 

ร้านอาหารหรูสไตล์ฝรั่งเศสใจกลางกรุงโตเกียวในยามเช้าสายใกล้เที่ยง เต็มไปด้วยเหล่านักธุรกิจเงินเดือนสูงหรือไม่ก็เหล่าชนชั้นไฮโซทยอยเข้ามารับประทานอาหารเช้าหรือไม่ก็สนทนาเจรจาธุรกิจ ในร้านกว้างปูพื้นหินอ่อนขาวสะอาดสว่างไสวด้วยไฟสีขาวกระจายจากโคมไฟคริสตัลโยงระยางเบื้องบน  พนักงานเสริฟ์รับรายการอาหารจากลูกค้าท่านหนึ่งที่นั่งโต๊ะริมหน้าต่างเสร็จสิ้นก็โค้งรับด้วยมารยาทงามสมกับเป็นการบริการชั้นเลิศในร้านระดับ 5 ดาว 

 

“เด็กคนนั้นใช่อาคาชิ เซย์จูโร่รึเปล่า”

“ใช่แล้วล่ะ ผมสีแดงกับท่าทีสุขุมเยือกเย็นแบบนั้นถอดแบบคุณอาคาชิ มาซาโอมิ เปี๊ยบ”

“ออร่าราศีจับไม่ธรรมดาจริงๆ สมเป็นว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลธุรกิจยิ่งใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น”

 

เหล่าสาวชนชั้นสูงกระซิบกระซาบชมดชม้อยมองเด็กหนุ่มเรือนผมสีแดงสั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวติดกระดุมเรียบร้อย เนื้อผ้าราคาแพงสมศักดิ์ศรีตระกูลเศรษฐีอันดับหนึ่งแถมยังเป็นมหาอำนาจที่สุดในญี่ปุ่น เขารู้ตัวว่ากำลังถูกสาวๆวัย 20 ขึ้นเหล่มองอยู่ กระนั้นก็ยังทำนิ่งเมินเฉยไม่รู้สึกรู้สาอะไรหรือแม้แต่เขินอายใดๆ และยกชาเอิรล์เกรย์ขึ้นจิบช้าๆก่อนจะวางลงบนจานรองเข้าชุดถ้วยชา

“ตรงเวลาดีนี่ เรียวตะ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกนามหญิงสาวที่เขานัดเดทในวันนี้ ดวงเนตรสองสีช้อนมองสบตาสาวผมทองดัดลอนที่วันนี้แต่งเดรสสีชมพูแขนกุดเข้ามานั่งอยู่ตรงข้าม ดวงหน้าสะสวยฉายแววลำบากใจบางอย่าง เธอเอาแต่ก้มหน้านิ่ง..ไม่ยอมสบตาเขาอยู่เช่นนั้น 

“ผมว่าผมนัดเรียวตะ ไม่ได้นัดนายนะ ไดกิ”  อาคาชิกล่าวถึงอีกบุคคลที่ยืนอยู่หัวโต๊ะ ซึ่งเขาไม่คิดชายตาแลให้ความสนใจแม้เจ้าตัวจะแผ่รังสีอันตรายออกมาเสียจนคนในร้านอาการเพ่งมองเป็นตาเดียว

 

 

“โทษทีว่ะอาคาชิ พอดีว่ามีเรื่องที่ต้องมาบอกให้นายรู้”  อาโอมิเนะ ไดกิ พูดเสียงเย็น ตาคู่คมเขม็งมองคนผมแดงที่ยังคงทำนิ่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวจับหูถ้วยชายกดื่มต่อ 

 

“ฉันอยากให้นายเลิกยุ่งกับคิเสะ”

 

 

แกร๊ง!!!

 

ถ้วยชากระเบื้องเคลือบบัดนี้ว่างเปล่าทิ้งไว้เพียงคราบสีน้ำตาลก้นถ้วยวางลงบนจานรองอีกครั้งอาคาชิตวัดตามองสบตาคู่คมแข็งกร้าวของชายผู้ที่เคยเป็นถึงเอซของทีมสมัย ม.ต้นชายหนุ่มจอมโอหังแห่งแสงสว่างที่ริอาจแอบอ้างตัวตนเป็นเขาไปหลอกลวงเงาลวงตา

“คิดจะสั่งผมงั้นเหรอไดกิ นายคิดว่าผมเป็นใคร..ผมคืออาคาชิ เซย์จูโร่ ไม่มีใครออกคำสั่งผมได้”

“ถ้าอย่างงั้นฉันคงต้องบอกให้รู้ไว้….” ร่างสูงเดินเข้าไปโอบไหล่สาวผมทองดึงเข้ามาแนบชิดกับตัวเอง ต่อหน้าต่อตาคนที่ยืนอยู่ในฐานะแฟน ไม่ยี่หระสายตาคนรอบข้างเหลียวมองกระซิบกระซาบฮือฮา

 

“ยัยลูกหมาเป็นของฉันแล้ว”

 

คิเสะ เรียวตะ หน้าแดงช้ำเป็นลูกผลมะเขือเทศสุกลามไปจนถึงใบหู เธอปากสั่นระริกอายที่อีกฝ่ายเล่นประกาศกันโต้งๆกลางร้านอาหารต่อหน้าสาธารณะชนอย่างไม่คิดไว้หน้าชายผมแดงที่ถือตัวเป็นที่สุดยิ่งกว่าใครๆ จนพากันยำเกรงทั้งที่อายุเพียง 16 ปีเท่านั้น 

“อ..อาโอมิเนจจิ!!ไหนว่าจะตามมาพูดดีๆไง!!  เธอปรามทั้งเสียงแผ่วเบา หากแต่อาโอมิเนะไม่ฟังรั้งร่างบางเข้ากอดแนบแน่นกว่าเดิม นัยน์ตาสีน้ำเงินคมวาวโรจน์ประหนึ่งสัตว์ป่าดุร้ายที่กำลังหวงเหยื่อตัวเอง แยกเขี้ยวข่มขู่คำรามใส่ชายผู้เป็นจักรพรรดิยิ่งใหญ่กว่าสิ่งอื่นใด

 

 

อัศวินแห่งแสงผู้ถือครองดาบทมิฬหมายสะบั้นโซ่ที่คล้องคอนางจิ้งจอกผู้เลอโฉม

นั่นแปลว่าต้องประจันหน้ากับจักรพรรดิผู้นั่งอยู่บนบังลังค์แห่งชัยชนะ

 

 

“คิดว่าจะเอาชนะผมได้เหรอไดกิ”   เจ้าของเรือนผมสีแดงสั้นนั่งกอดอกนิ่งมองคนสองคนที่กำลังประกาศตัวให้เขารู้ว่าได้เสียกันและกันแล้ว ดวงเนตรต่างสีไม่เข้าคู่คือสีแดงทับทิมและอำพันนิ่งเรียบสนิท ไม่ฉายแววความรู้สึกใดๆ สร้างความกดดันเสียจนคิเสะ เรียวตะ ตัวสั่นเท้า หวาดกลัวจับจิตจนต้องเป็นฝ่ายเฉหลุบตาลงมองหน้าตักตัวเองใต้โต๊ะเงียบๆ

“นี่ไม่ใช่เรื่องแพ้ชนะ ฉันอยากทวงคนที่ฉันรักคืน” อาโอมิเนะเบิกตาโพล่ง ถลึงตาดุดันใส่คนที่สงบนิ่งหน้าตาย

“เรื่องเท็ตสึฉันแพ้นาย แต่เรื่องยัยลูกหมาฉันจะไม่ยอมแพ้นายอีกแน่!!!

 

 

คำประกาศกร้าวของหนึ่งบุรุษเพื่อสตรีอันเป็นที่รัก

 

 

“โอหัง  อาคาชิลุกจากเก้าอี้ สาวเท้าเข้าไปวางมือลงบนบ่าคนตัวสูงกว่า ออกแรงกดให้ล้มลงไปนั่งกระแทกลงกับพื้น!!!

 

ตึง!!!!!!

 

“อาโอมิเนจจิ!!!  คิเสะร้องเสียงหลง รีบลุกจากเก้าอี้ ไปนั่งคุกเข่าประคองคนหนุ่มผิวสีแทน พวกเขาทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มเรือนผมสีแดงสั้นยืนมองเหยียดหยามประหนึ่งมดปลวกหรือแมลงชั้นต่ำตัวหนึ่งที่ผ่านมาก็เท่านั้น  สาวผมทองกลืนน้ำลายลงคอคล้องลำแขนแกร่งของชายผิวสีแน่น สบตาเนตรต่างสีด้วยแววตาหวาดกลัว

 

“อาคาชิจจิได้โปรด…..

 

 

คำวอนขอจากนางจิ้งจอกขอความเมตตาจากจักรพรรดิ

 

 

“หัวพวกนายอยู่สูงเกินไป”  เสียงทุ้มเย็นกล่าวตอบสั้นๆด้วยสีหน้าเย็นชา เขาหมุนตัวหันหลังเดินออกไปจากร้านอาหารขึ้นรถลีมูซีนสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ด้านหน้า..ทิ้งไว้คนทั้งสองที่ยังนั่งตะลึงงุนงง คาดไม่ถึงว่าคนผมแดงจะยอมเป็นฝ่ายจากไปโดยไม่เกิดการนองเลือด

 

“นี่แปลว่า..อาคาชิยอมปล่อยเธอแล้วสินะ”

“ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะอาโอมิเนจจิ”  

 

คิเสะมองรถลีมูซีนที่ขับไกลออกไปจนลับสายตาผ่านกระจกร้าน พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ โล่งอกที่ทุกอย่างจบลงได้เรียบง่ายกว่าที่คิด อาโอมิเนะเองก็เช่นกันเขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อโชกหน้าหลังจากเผชิญแรงกดดันมหาศาลเมื่อครู่ 

“ตอนนี้ก็เหลือแค่เรื่องอาคาชิกับเท็ตสึแล้วสินะ”  ร่างสูงผิวสีวางมือขยี้ผมสีทองยาวสลวยโยกไปมานึกเอ็นดู 

“ก็ไม่แน่หรอกอาโอมิเนจจิ พรุ่งนี้นายได้เจอฤทธิ์นักข่าวแน่ๆ” เจ้าของฉายายัยลูกหมาถอนหายใจอีกระลอกเมื่อหันไปเห็นคนในร้านยกมือถือถ่ายรูปแถมอัดคลิปวิดีโอทุกช็อต

 

 

พรุ่งนี้ข่าวบอกเลิกสายฟ้าแล่บระหว่างทายาทอาคาชิกับนางแบบสาว ได้แพร่สะพัดขึ้นหน้าหนึ่งบนหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ

 

 

“ขอโทษนะคะ อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ” พนักงานเสริฟ์บอกพวกเขาทั้งสองคน ก่อนจะวางอาหารฝรั่งเศสหรูเลิศลงบนโต๊ะทีละจานจนครบเมนู ตามด้วยสิ่งสุดท้ายที่พนักงานมอบให้คือใบเสร็จค่าใช้จ่ายทั้งหมดยื่นให้ในมือร่างสูงผิวสีแทน อาโอมิเนะถึงกับตาค้างอ้าปากเหวอทันที่เห็นตัวเลขในใบเสร็จจนตัวสั่นหน้าซีดเซียวเป็นไก่ต้ม

“เดี๋ยวๆ เมื่อกี้อาคาชิไม่ได้จ่ายเงินงั้นเหรอ!?

“อาคาชิ? หมายถึงลูกค้าผมสีแดงใช่ไหมคะ ก่อนไปเขาเดินมาบอกว่ากับทางร้านว่าคุณจะเป็นจ่ายทั้งหมดค่ะ”

เธออธิบายเสร็จก็โค้งบอกลาไปบริการโต๊ะอื่นๆ ต่อ คิเสะถึงกับหน้าซีดไม่ต่างกันเหลือบมองไปยังคนผิวสีแทนเส้นเลือดปูดบนขมับมือขยำใบเสร็จยับเป็นก้อนกลมๆในมือ แหกปากตะโกนลั่นร้านอาหารไม่อายสายตาชาวบ้านชาวช่อง

 

 

ก็ว่าแล้วทำไมถอยไปง่ายๆ!!!!!!!!

 

 

“อาคาชิ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

 

บังลังค์แห่งชัยชนะเหลือเพียงบุรุษผู้เป็นจักรพรรดิ

โซ่ตรวนที่เคยล่ามจิ้งจอกไว้ข้างๆ สะบั้นขาดเหลือเพียงเศษซากเอาไว้ดูต่างหน้าด้วยดาบทมิฬ

 

 

 

TBC




+++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนนี้ไม่มีฉากแข่ง ไปทางรักๆใคร่ๆมากกว่า แถมเราสปอยเรื่องโคมไฟไว้..ก็ได้โคมไฟจริงๆมั้ง

ตัดปมปัญหารัก 4 เศร้าในอดีตได้  เหลือรัก 3 เศร้าปัจจุบันแล้ว ณ ตอนนี้

 

งวดนี้นางเอกบทหาย ฮาาาาาาาา

 

นับถอยหลังอีก 7 ตอนค่ะ ใกล้เข้ามาทุกทีล่ะ

ไปก่อนนะคะ บายจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

983 ความคิดเห็น

  1. #983 marionette202 (@marionette202) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 20:53
    นายน้อยยยยยยย!!!! 5555555555
    #983
    0
  2. #959 My Little G. (@199012001) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:38
    นายน้อยเป็นคนแบบนี้หรอเนีาย5555555555
    #959
    0
  3. #904 Kenny_2548 (@Kenny_2548) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 14:05
    กินแล้วชิ่ง นิสัยเสีย
    #904
    0
  4. #650 chrysalis_devil (@chrysalis_devil) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 21:54
    อาโอมิเนจจิ โหดสาดดดดด แบว่านายมันหื่น
    #650
    1
    • #650-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:12
      ใจเร็วรวบรัดเสร็จสรรพ คิเสะหมดทางปฏิเสธทันที
      #650-1
  5. #649 Devilred0 (@Devilred0) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 20:44
    ตอนนี้ยกให้คู่นี้ 555555555555
    #649
    1
    • #649-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:11
      ฟ้าเหลืองครองตอน
      #649-1
  6. #648 nidalpp (@nidalpp) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 20:17
    อาคาชิ แสบมากอะ //แอบลั่นอะ ><
    #648
    1
    • #648-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:06
      เห็นท่านแบบนี้ ท่านร้ายกาจสุดๆเลยล่ะ
      #648-1
  7. #647 Sawada Cartoon (@kamisamatsuna) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 16:42
    ว่าทำไมนายน้อยถึงรีบไป555555//กรรมสนองดำกิ55555
    #647
    1
    • #647-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:06
      นายน้อยบอกไหนๆก็แล้ว เอาคืนซะให้จังหนับ
      #647-1
  8. #646 AKASHI (@thanyameen) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 07:20
    จ่ายไหวมั้ยนั่น 55555
    #646
    1
    • #646-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:06
      กินแกลบหมดตูดเป็นเดือนๆเลยจ้า
      #646-1
  9. #645 Mammy Sentereza (@mam3714) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 07:02
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #645
    1
    • #645-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:05
      ฟินสินะ ฮาาาาา
      #645-1
  10. #644 MaskedOtakuGirl (@tooney2001) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 06:49
    อาโฮ่แมนเว่อรรรรร
    #644
    1
    • #644-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:05
      มาแบบดิบๆ แมนๆ 555
      #644-1
  11. #643 Canaries Tsukiyomi (@canaries) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 06:30
    นายน้อยร้ายกาจ 555555 =0=!!
    #643
    1
    • #643-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:04
      เรื่องไรท่านจะปล่อยไปสบายๆ ฮาาาา
      #643-1
  12. #642 `✖Yume Souzou {ฟิวส์} (@hoshi_sora) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 06:29
    ตอนนี้ปลื้มโฮ่มากกก ตาสว่างสักที 55555
    แต่อาคาชินี่ได้ทีก็เล่นงานอาโอมิเนะทางอ้อมเลย 5555555
    #642
    1
    • #642-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:04
      โอกาสมาต้องจัดซักดอก อาโฮ่ทำกับท่านไว้เยอะ555
      #642-1
  13. #641 กุมารีกานต์ (@gumareegant) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 06:21
    ปวดหัวเลยยย
    #641
    1
    • #641-1 blood_hana (@blood_hana) (จากตอนที่ 43)
      18 มิถุนายน 2558 / 23:03
      ทำไมล่ะคะ ฮา
      #641-1