[ Hermit Books ตีพิมพ์ ] Just Another Guy (Y)

ตอนที่ 21 : 20 : เยียวยา [ Rewrite ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 367 ครั้ง
    20 ก.พ. 63



20

เยียวยา

 

ใครจะไปคิด... ว่าวิธีบ้าๆ ของเขา มันจะได้ผลจริงๆ

จนถึงตอนนี้ผมยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงหยุดร้องไห้ง่ายดายขนาดนั้น เพราะตกใจ เพราะรอยยิ้มของเขา หรือเป็นเพราะว่าจูบนั่นมันซึมซับความเศร้าไปจนหมดแล้วกันแน่

ผมรู้แต่ว่าหลังจากนั้น น้ำตาของผมมันก็หยุดไหลไปโดยปริยาย

แม้จะยังเศร้าอยู่ แต่ผมก็คุมสติได้มากกว่าก่อนหน้านี้ แอลกอฮอล์ที่อยู่ในกระแสเลือดเหมือนจะสลายไปหมดตั้งแต่เมื่อชั่วโมงก่อน พวกเรากลับเข้ามาในห้องและผมก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เชนฟัง ในขณะที่เขานั่งสูบบุหรี่ฟังเงียบๆ อยู่ข้างเตียง

“บางที มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าฉันไม่พาเจ้าเตมา” ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เล่าจบ และห้องก็เงียบไปหลายนาที ผมก้มหน้ามองปลอกคอของเจ้าตัวเล็กที่อยู่ในมือแล้วน้ำตามันก็พาลจะไหลขึ้นมาอีกซะอย่างนั้น

ถ้าวันนั้นผมไม่พามันกลับมา มันอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ก็ได้

เชนพ่นควันสีขาวขุ่นพร้อมกับการถอนหายใจราวกับเหนื่อยใจที่ผมยังเอาแต่โทษตัวเอง เขาดับบุหรี่ลงกับที่เขี่ย ก่อนจะลุกจากเก้าอี้มานั่งข้างผมที่นั่งซุกหน้าลงกับเข่าตัวเองอยู่บนเตียง

“อ่ะ” อยู่ๆ มือหนาก็ยื่นสมาร์ทโฟนของเขามาตรงหน้าผม

“นี่มัน...” ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขาปรากฏรูปผมกับเจ้าเตที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง “ปะ...ไปถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!” ผมทั้งตกใจทั้งประหลาดใจที่ได้เห็นรูปนั้น และเมื่อเลื่อนดูรูปถัดๆ ไป ก็พบว่ามันมีรูปทำนองเดียวกันอยู่เต็มไปหมด ทั้งภาพตอนที่เจ้าเตยืนมองผมทำกับข้าว ตอนที่ผมให้อาหารมัน หรือแม้กระทั่งตอนที่ผมดุเจ้าตัวเล็กที่มันทำโมเดลของผมพัง ภาพในอิริยาบถที่ผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันเคยเกิดขึ้น ถูกบันทึกเอาไว้โดยเจ้าของโทรศัพท์ขณะที่ผมไม่รู้ตัวเลย

“ตลกดี ก็เลยถ่ายเอาไว้ดูแก้เครียด” เชนบอกขณะที่ผมยังคงเลื่อนดูรูปกลับไปกลับมาและไม่ได้ตอบอะไร

ผมไม่เคยรู้ตัวเลยว่าได้ใช้เวลากับเจ้าตัวเล็กมากมายขนาดนี้ ทั้งที่เราเพิ่งจะเจอกันไม่นานด้วยซ้ำ

“นายชอบพูดว่าเจ้าเตมันติดฉันมากกว่าใช่มั้ย” เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับเอนหลังพิงหัวเตียง “แต่ในสายตาฉัน เจ้าเตมันรักนายมากนะ”

“...” ผมไม่รู้จะตอบอะไร รู้สึกเหมือนน้ำตามันจะคลอขึ้นมาอีกแล้ว

“ก่อนหน้านี้มันยังเป็นแค่ลูกแมวจรจัดผอมๆ อยู่เลย แต่เป็นเพราะนาย มันถึงได้อ้วนฉุแทบจะเปลี่ยนจากแมวเป็นหมูแบบนั้นไม่ใช่หรือไง”

ผมหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อนึกถึงร่างที่ค่อยๆ กลมขึ้นเหมือนจะกลิ้งได้ของมัน เจ้าเตอ้วนขึ้นจากตอนที่เจอกันครั้งแรกมากจริงๆ นั่นแหละ จนช่วงหลังผมคิดจะลดอาหารมันลงเพื่อให้มันลดความอ้วนด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่ทันได้ทำ

“ถ้าฉันเป็นเจ้าเต ฉันก็คงดีใจที่ได้มาอยู่กับนาย” สีหน้าจริงจังของเชนทำให้ผมแยกไม่ออกเลยว่าเขาแค่พูดปลอบใจให้ผมรู้สึกดีขึ้น หรือพูดจากใจจริง แต่ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลไหน มันก็เป็นคำพูดที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ขอบคุณ” ผมบอกพลางยิ้มบางๆ

“หึ” เขายกยิ้มมุมปากตอบ “เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วแม่เจ้าเต” ก่อนที่เจ้าของฝ่ามือหนาจะทำสิ่งไม่คาดคิดอย่างการเอื้อมมือข้างหนึ่งมาปิดตาผมไว้ แล้วออกแรงดึงจนผมล้มตัวลงไปนอนข้างๆ เขาอย่างง่ายดาย

“รู้แล้วล่ะน่า!” ผมโวยวาย แต่ไม่รู้ทำไมกลับไม่ยื้อตัวหนี หรือดึงมือเขาออกไป ผมนอนนิ่งและปล่อยให้ฝ่ามือหนาปิดตาตัวเองอยู่อย่างนั้น ราวกับว่ามันจะช่วยสะกดน้ำตาของผมเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาได้จริงๆ

“นี่” แล้วผมก็เป็นฝ่ายเรียกเขา หลังจากที่เราเอาแต่เงียบกันไปนาน “นายไม่เสียใจเหรอ”

ผมคิดว่าเขาจะมีปฏิกิริยามากกว่านี้ซะอีก ตอนที่ผมเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง แต่เชนกลับใจเย็นกว่าที่คิด เขาไม่มีท่าทีเสียใจ หรือโกรธเคืองมากไปกว่าการขมวดคิ้วและอัดบุหรี่เข้าปอดนิ่งๆ เขาไม่กล่าวโทษผมเหมือนที่ผมกล่าวโทษตัวเอง แถมยังมาช่วยปลอบไม่ให้ผมร้องไห้เสียอีก

“เสียใจสิ” เขาตอบนิ่งๆ หลังจากดึงมือที่ปิดตาผมกลับไป ทำให้ผมสามารถหันไปมองหน้าเขาได้

ไม่รู้เลยว่าระยะห่างของเรามันใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากตรงนี้ ผมเห็นความเศร้าที่ซ่อนอยู่ในแววตาของเขาอย่างชัดเจน

“แต่นายไม่ร้องไห้”

เขาหัวเราะ “ก็มีคนร้องไห้แทนให้แล้วนี่” ว่าพลางเหลือบตามามองผมอย่างล้อเลียน

ก็คนมันเสียใจจนกลั้นไม่อยู่นี่หว่า

ถึงจะคิดในใจแต่ผมก็ไม่ได้เถียงอะไร และถามต่อ “แล้วไม่โกรธเหรอ”

“โกรธใคร?” เขาเลิกคิ้ว

“ทั้งทองกวาว แล้วก็ฉัน” ผมตอบเสียงเบา ผมรู้ว่าคนที่พลั้งมือปลิดชีวิตเจ้าเตก็คือทองกวาว แต่ว่ามันเป็นความผิดผมที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนั้น เป็นความผิดผมที่ปกป้องเจ้าเตเอาไว้ไม่ได้

“โกรธสิ” เขาตอบและแสร้งขมวดคิ้ว “ถึงได้ลงโทษไปไง”

ลงโทษ? ตอนไหนกัน?

พอเห็นผมทำสีหน้าไม่เข้าใจเขาก็เอื้อมมือมาขยี้หัวผมแรงๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายถามกลับบ้าง

“แล้วนายล่ะ โกรธผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า” ผมชะงัก ถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกัน นานหลายนาทีกว่าจะได้คำตอบจากใจจริง

“ก็...โกรธ” ผมเบ้หน้า “อยากจะทำให้เธอเจ็บเหมือนที่เจ้าเตเจ็บเลยล่ะ” ผมรู้ว่ามันเป็นเรื่องไม่ดีที่คิดแบบนั้นเพราะทองกวาวเองก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอแค่ขาดสติจนเผลอทำพลาดไป

แต่ว่ามันก็อดรู้สึกไม่ได้จริงๆ

“แล้วได้ทำแบบที่พูดหรือเปล่า” เขาเลิกคิ้ว ท่าทางเหมือนประหลาดใจเมื่อได้ยินคำตอบผม

“เปล่า” แต่ผมก็ได้แค่พูดนี่นา ผมไม่กล้าทำร้ายผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ลงคอหรอก แค่เห็นเธอร้องไห้แทบขาดใจขนาดนั้น ผมก็แทบจะใจอ่อนยอมยกโทษให้แล้ว

“หึ คนดีชะมัด” เขาแสยะยิ้มพลางเอื้อมมือมาขยี้หัวผมอีกครั้ง “เจ้าเตมันคงภูมิใจในตัวนายน่าดู”

“ฉันแค่บอกเธอไปว่าอย่ามายุ่งกันอีก” ผมบอกพลางมองเขาอย่างรู้สึกผิด เมื่อนึกได้ว่าตัวเองปล่อยผ่านเรื่องนี้ง่ายเกินไป จนไม่ทันนึกถึงคนที่รักเจ้าเตที่สุดอีกคนเลย

ถ้าเป็นเชนเขาจะทำยังไง? นี่ผมทำพลาดอีกแล้วหรือเปล่านะ

“ทำดีแล้ว” ราวกับอ่านใจผมออก เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคู่สวยจึงยิ้มบางๆ ออกมาพลางเปลี่ยนน้ำหนักมือจากขยี้เป็นลูบหัวผมเบาๆ แทน

ถึงมันจะไม่ต่างอะไรกับตอนที่ผู้ใหญ่ลูบหัวให้กำลังใจเด็กเล็กๆ แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา นึกขอบคุณเขาในใจที่ไม่ต่อว่าอะไรเลยสักคำ ผมเบือนหน้ากลับมา มองปลอกคอสีน้ำตาลที่อยู่ในมืออีกครั้ง และคิดถึงคำพูดที่เขาบอกเมื่อครู่

เจ้าเต มันจะดีใจที่ได้มาอยู่กับผมจริงๆ หรือเปล่า?

เราต่างก็อยู่กันเงียบๆ แบบนั้นเนิ่นนาน และโดยไม่รู้ตัว ผมก็เผลอหลับไปทั้งที่มือยังกำปลอกคอของเจ้าตัวเล็กอยู่ไม่ยอมปล่อย

คืนนั้นผมหลับสนิทราวกับว่าไม่ได้เพิ่งผ่านเรื่องทุกข์ใจแสนสาหัสมาก่อน ไม่รู้ว่าสาเหตุมันเป็นเพราะแอลกอฮอล์ปริมาณมากที่ดื่มเข้าไปเมื่อตอนค่ำ เพราะความอ่อนเพลียจากการปล่อยโฮเหมือนเด็กๆ ...หรือเป็นเพราะไออุ่นจากร่างสูงที่เผลอหลับข้างกันบนเตียงเล็กๆ ที่ทำให้ร่างของเราใกล้ชิดกว่าที่เคยกันแน่

 

[ Chains Part ]

ผมมาส่งตรีที่คณะเป็นครั้งที่สองเพราะเมื่อคืนหมอนั่นเมามากจนต้องทิ้งรถไว้ที่ร้านเหล้า ตอนแรกเจ้าตัวก็ปฏิเสธและพยายามรั้นจะโทรให้เพื่อนมารับ ด้วยเหตุผลว่าผู้ชายนั่งซ้อนบิ๊กไบค์กันมันเป็นภาพที่ประหลาดเกินไป (เหรอวะ?)

แต่จะดื้อไปทำไมในเมื่อรู้ว่าสุดท้ายก็ต้องยอมผมอยู่ดี

ผมเลยแก้ความอายให้คนหน้าบางด้วยการเอาหมวกกันน็อกให้เขาสวมเหมือนคราวก่อน ถึงจะยังดูไม่ค่อยเต็มใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยอมให้ผมมาส่งจนได้

และไหนๆ ก็มาที่คณะแล้ว ตรีจึงพาผมไปยังสถานที่ที่ฝังเจ้าเต...

เรื่องนี้ผมยังสะเทือนใจไม่หาย ถึงจะไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรมากนัก เพราะเห็นอีกคนร้องไห้จนคิดว่าตัวเองควรเป็นฝ่ายปลอบมากกว่าจะมาชวนกันฟูมฟาย แต่ในใจผม ก็เจ็บปวดอยู่ไม่น้อยที่เจ้าตัวเล็กต้องจากไปโดยไม่ทันได้บอกลา

“นี่ ชาติหน้าแกจะยังเกิดเป็นแมวอีกมั้ย” ผมถามหลังจากนั่งลงวางดอกไม้บนหลุมศพ ข้างดอกไม้ช่อเล็กๆ ของตรีที่วางอยู่ก่อนแล้ว

ถึงจะรู้ว่าเจ้าเตคงตอบไม่ได้ และคงไม่มีทางได้ยิน ผมก็ยังอยากจะพูดอยู่ดี

“ถ้าเกิดเป็นแมวอีก ก็อย่าลืมหลงมาหาพวกฉันอีกล่ะ” ผมยิ้ม ความเศร้าถูกทดแทนด้วยความหวังดีที่อยากจะส่งเจ้าตัวเล็กไปอยู่ในที่ที่ดี 

หวังว่ามันจะหลับสบาย

“ขอโทษ” เสียงทุ้มของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ผมเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหงอยๆ นั่นแล้วอดไม่ได้ที่จะอยากทำอะไรสักอย่างให้มันหายไป

“ขอมือหน่อย” ว่าพลางยื่นมือออกไปตรงหน้าเขา

ตรีเปลี่ยนสีหน้าเป็นงุนงง แต่ก็ยอมยื่นมือมาให้ผมจับอย่างไม่มีสติ ผมยิ้มมุมปากที่เห็นเขาว่าง่ายกว่าที่คิด ก่อนจะกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น แล้วหันมาพูดกับเจ้าตัวเล็กที่หลับอยู่ใต้ผืนดินอันสงบ

“หลับให้สบายเถอะ...พ่อจะดูแลแม่แกเอง ไม่ต้องห่วง” ประโยคหลังผมแอบหันไปยิ้มยียวนใส่เจ้าของฝ่ามือร้อนๆ ที่ถึงกับชะงักแล้วชักมือกลับทันที ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทางพลางบ่นอะไรพึมพำคนเดียว ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดเศษดินออกจากกางเกง

“ไปเถอะ” ผมบอก เพราะถ้าอยู่นานกว่านี้หมอนี่อาจจะอยากร้องไห้ออกมาอีกก็ได้ แล้วผมก็ไม่รู้จะหาวิธีไหนมาปลอบแล้ว      

พูดแล้วก็เหนื่อยใจเหมือนกันแฮะ ตรีเอาแต่โทษตัวเองที่เจ้าเตตาย ทั้งที่ฟังจากที่เขาเล่า ผมว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย ผมไม่ใช่คนดีอย่างตรี เพราะฉะนั้นในใจผมถึงได้แค้นผู้หญิงคนนั้นที่หึงจนไม่ลืมหูลืมตา

คนเราเสียสติถึงขนาดนั้นได้ยังไงวะ

แต่ตอนที่ได้ยินว่ายัยนั่นหึงเพราะผม ถึงจะโกรธแต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าแอบรู้สึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ผมเจอเธอแค่สองครั้งเท่านั้น และอาจจะเผลอแสดงอารมณ์ที่ไม่ควรออกไป แต่ก็ไม่คิดเลยว่ามันจะชัดถึงขนาดที่ผู้หญิงคนนั้นจะจับได้

แต่ขนาดยัยนั่นจับได้ แล้วทำไมคนที่ผมอยากให้รู้ถึงดูไม่ออกสักที

“เฮ้อ” ผมถอนหายใจหนักๆ ออกมาเมื่อคิดได้แบบนั้น

มันเป็นการระบายความรู้สึกที่ดีที่สุดเท่าที่ผมพอจะทำได้ต่อหน้าผู้ชายอีกคนที่คงจะเป็นกังวลและเริ่มโทษตัวเองอีกครั้งถ้าเห็นว่าผมอารมณ์ไม่ดี เป็นเมื่อก่อนถ้าไม่ได้ดั่งใจ แม้เป็นเรื่องเล็กน้อยผมคงสบถคำหยาบ หรือไม่ก็ทำลายข้าวของไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผมแคร์ความรู้สึกหมอนี่จนใช้วิธีระบายอารมณ์โง่ๆ แบบนี้

"?" ตรีหันมามองหน้าผมอย่างงุนงงที่อยู่ๆ ผมก็ถอนหายใจเสียงดัง จนผมอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปขยี้ผมเขาแรงๆ อย่างหมั่นไส้

ช่วงนี้หมอนี่ไม่ค่อยโวยวายหรือทำท่าขยาดเวลาผมแตะเนี้อต้องตัวแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเคยชิน หรือเพราะเหนื่อยที่จะโวยวายกันแน่ ขนาดเมื่อวานผมเผลอหลับบนเตียงแทนที่จะลงไปนอนพื้น เขาก็ไม่ว่าอะไร...

ตอนที่โดนผมจูบก็เหมือนกัน

ตอนนั้นผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะปลอบคนตรงหน้ายังไง ผมไม่ใช่คนเข้าอกเข้าใจใคร เลยคิดคำพูดปลอบใจดีๆ ไม่เป็น วิธีเดียวที่ผมนึกออก...คือจูบนั่น (อันที่จริง มันมีวิธีอื่นแต่ผมไม่อยากทำนี่หว่า) มันเป็นความต้องการลึกๆ ที่เก็บไว้ในใจมานาน แต่ไม่คิดว่าจะได้ใช้จริงๆ ในสถานการณ์แบบนี้ ตอนนั้นเตรียมใจไว้แล้วล่ะว่าต้องโดนโกรธจนถูกชกสักหมัด แต่อย่างน้อยให้เขาโกรธ ก็ยังดีว่าต้องเห็นใบหน้าเศร้าๆ ที่เต็มไปด้วยน้ำตานั่นล่ะนะ

แต่ผิดคาด แทนที่จะโกรธ ตรีกลับไม่ว่าอะไรผมสักคำ แถมยังยอมให้ผมนอนข้างๆ อีก

แบบนี้มันยั่วกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

“จะขยี้ให้ผมหลุดหมดหัวเลยเรอะ” ตรีเริ่มทำเสียงไม่พอใจเมื่อผมยื่นมือไปขยี้หัวเขาอีกครั้ง ผมหัวเราะและไม่ยอมหยุด ผมหมอนี่นุ่มไม่แพ้ขนเจ้าเตเลย

เวลาผมคิดถึงเจ้าตัวเล็กจะขอลูบหัวเขาเล่นได้มั้ยนะ?

แต่ขณะที่ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพลางเดินผ่านตัวตึกคณะไปยังลานจอดรถอีกฝั่ง สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังเดินอยู่บนชั้นสองพอดี

“เฮ้” ผมส่งเสียงเรียกตรีที่เริ่มเดินนำไปไม่กี่ก้าว “ห้องน้ำไปทางไหน” แกล้งถามทั้งที่สายตาไม่ได้มองหาห้องน้ำเลย

“ตรงนั้นไง” เขาหันมาตอบงงๆ เพราะพวกเราเพิ่งเดินผ่านมา

“อ่อ” ผมส่งเสียงตอบเบาๆ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าทำตัวมีพิรุธแค่ไหน “แยกกันตรงนี้ก็ได้ ฉันไปเข้าห้องน้ำแล้วจะกลับเลย” เดิมทีตรีจะไปส่งผมที่รถ แต่ตอนนี้คงให้เป็นแบบนั้นไม่ได้แล้ว

“อ่า โอเค เอางั้นก็ได้” เขาพยักหน้ารับ สีหน้าเหมือนจะไม่ค่อยเข้าในท่าทางของผมเท่าไหร่นัก แต่ผมก็ไม่คิดจะอธิบายแค่บอกลาแล้วเดินแยกมา

สายตายังคงโฟกัสไปที่ผู้หญิงคนนั้น ที่ผมจำได้ดีว่าเธอชื่อทองกวาว

ผมแสร้งทำเป็นเดินเข้าไปในห้องน้ำ ก่อนจะกลับออกมาเมื่อแน่ใจว่าตรีไปแล้ว โชคดีที่ขาผมยาวพอจะสาวเท้าตามทางที่ผู้หญิงคนนั้นเดินไป และเห็นแผ่นหลังบางของเธอในที่สุด

และโชคดี ที่เธออยู่ตรงนี้คนเดียว

“ทองกวาว” ผมตะโกนเรียก ร่างบางจึงหันกลับมาอย่างสงสัย

ใช่เธอจริงๆ

“พะ...พี่เชน” เสียงหวานอึกอักทันทีที่เห็นหน้าผม ผมแสยะยิ้มและเดินเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กกว่าจึงหมุนตัวทำท่าจะวิ่งหนี

เป็นเรื่องโง่เง่าที่เธอคิดว่าจะหนีผมทัน

ปึก!

ผมคว้าร่างบางไว้โดยที่เธอยังก้าวไปไม่ทันถึงสามก้าวด้วยซ้ำ และเพราะออกแรงมากเกินไป จึงเผลอเหวี่ยงจนแผ่นหลังของเธอกระแทกกับผนังด้านหลังจนเกิดเสียงดัง

แต่แปลกที่ผมไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด

“สวัสดี” ผมยกริมฝีปากทักทาย หลังจากขยับเข้าไปชิดจนร่างบางแทบจะฝังตัวลงไปกับผนัง และขังเธอไว้ด้วยแขนข้างซ้ายที่กำข้อมือเล็กชูไว้เหนือหัว

“พะ... พี่เชนคะ” เธอยังคงทำอะไรไม่ได้นอกจากละล่ำละลักเรียกชื่อผมด้วยน้ำตาเอ่อคลอ

หมอนั่นคงใจอ่อนให้ใบหน้าแบบนี้สินะ

“โอ๊ย! พี่เชน กวาวขอโทษจริงๆ ค่ะ กวาวไม่ได้ตั้งใจ” เธอร้องด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวและพยายามจะแกะมือผมออกจากข้อมือตัวเองเมื่อผมเผลอออกแรงบีบหนักกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว

“ขอโทษ?” ผมเลิกคิ้ว ก่อนจะแค่นหัวเราะและปล่อยมือ ไม่ใช่เพราะเห็นใจที่เห็นเธอเจ็บจนร้องไห้

แต่เพราะแค่บีบข้อมือ มันยังไม่สาแก่ใจ

“อย่างที่รู้ ตรีใจดีเกินไป ก็เลยไม่เอาเรื่องเธอ” ผมก้มหน้าลงไปกระซิบใกล้ๆ พร้อมกับเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปที่ลำคอขาวๆ นั่นและออกแรงบีบเบาๆ “แต่ฉันไม่ใช่”

“อึก...” ผู้หญิงตรงหน้าเบิกตากว้างชะงักไปเมื่อถูกฝ่ามือของผมกดที่หลอดลม

“เธอทำอะไรไว้ ก็ต้องได้สิ่งนั้นตอบแทน” ผมออกแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในทุกคำที่พูด จนคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำตาใสๆ เอ่อขึ้นมาคลอเบ้า

ใจจริงผมอยากจะทำมากกว่านี้ด้วยซ้ำ อยากจะบีบคอเล็กๆ นี่ให้แหลกคามือ ให้ยิ่งกว่าที่เธอทำกับเจ้าเต แต่ถ้าทำแบบนั้น จะมีผู้ชายอีกคนที่รู้สึกผิดแทนผม และไม่ยอมให้อภัยตัวเองที่เป็นต้นเหตุทำให้ผมพลั้งมือทำร้ายผู้หญิงใจร้ายคนนี้

เพราะอย่างนั้นผมจึงคลายมือออกหลังจากที่ร่างเล็กในกำมือเริ่มน้ำตาไหลอาบแก้มและตะเกียกตะกายที่จะหายใจอย่างทุรนทุราย

“ฮึก...ฮือออออ” ร่างบางทรุดตัวลงปล่อยโฮทันทีที่ผมปล่อยลำคอของเธอให้เป็นอิสระ

แต่แน่นอนว่าผมไม่ใช่ตรี ผมจึงมีแต่ความสมเพชให้เธอมากกว่าจะสงสาร

“ฉันไม่ได้ขู่” ผมว่าพลางปรายตามองลำคอขาวที่มีรอยฝ่ามือของผมทิ้งไว้จนมันแดงไปหมด ก่อนจะยกมุมปาก ยิ้มให้กับร่างเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นและสั่นเทิ้มไปทั้งร่างด้วยความหวาดกลัว

“รอรับผลกรรมที่ตัวเองก่อไว้ได้เลย”

 

Calista εїз
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 367 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,986 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #1971 saisaisaisai14 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 16:00
    ทำร้ายจิตใจทาสแมวมากไม่อยากให้น้องเตตายเลย
    #1,971
    0
  2. #1944 SukhanKaroon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 11:51
    เอาเลยพี่เชนเอาเลย
    #1,944
    0
  3. #1881 Beom_0601 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 19:23
    ทำดีมากเชน
    #1,881
    0
  4. #1863 mmamaexx (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 00:16
    น้องทีมพี่เชนค่ะ ร้ายดีน้องชอบบ
    #1,863
    0
  5. #1758 Theaeaeee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 19:38
    งุยยบพี่เชนนร้ายมาร้ายกลับบบ
    #1,758
    0
  6. #1750 hh_9094 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 20:23
    พี่เชนจะทำอะไร ปล่อยนางไปเถอะ
    #1,750
    0
  7. #1723 Kim-kibom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:50
    พี่เชนมาโหดค่ะ..แต่ไปทำลูกชายเค้านี่นา
    #1,723
    0
  8. #1705 HzTMK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 01:05
    เชนนนนนนนนนนนตนนฮืออออออเอาเลบแก้แค้นแทนเตตตตตตตต
    #1,705
    0
  9. #1697 Mune (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 20:26
    พี่โหดมาก 5555
    #1,697
    0
  10. #1682 น้องเป้แฟนพี่กี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 00:09
    พี่เชนทำดีมากค่ะ!
    #1,682
    0
  11. #1626 Nebbianuvolaa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 16:45
    ขอโทษที่ตอนแรกๆคิดว่าพี่เชนเคะมาตลอดฮือออ5555 พี่เชนคนโหดพี่เชนคนแบด พี่เชนของตรีคนเดียว-//-
    #1,626
    0
  12. #1599 Sket-D (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 07:44
    โหยพี่เชนคนจริง55555
    #1,599
    0
  13. #1576 พริ้วไหว. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 15:03
    ทาสแมวอย่างเรา ร้องไห้วนไปคะ....
    #1,576
    0
  14. #1565 KuppaKP (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 01:33
    ควรโดน
    #1,565
    0
  15. #1538 Tiwzee PapiyOnG (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:30
    เป็นเรื่องแรกที่ทำร้ายจิตใจทาสแมวแบบเรา
    #1,538
    0
  16. #1518 BokuMing (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:51
    ไม่ได้เกลียดกราวนะ แต่เธอบังอาจไปฆ่าลูกรักของพี่เชนเค้าเอง
    #1,518
    0
  17. #1486 pommys (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:42
    โหดดดดอ่า
    #1,486
    0
  18. #1414 FairyP718 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 03:39
    พี่เชนโคตรโหดดดดดดด
    #1,414
    0
  19. #1409 NNYuki (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:14
    พี่เชนนนนน รักกกกกก
    #1,409
    0
  20. #1376 cmaxx. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:15
    รักกพี่เชนนนนนนนนน
    #1,376
    0
  21. #1307 lk-czsoung (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 14:51
    สมควร ถึงจะน่าสงสาร แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ ทองกวาวทำเกินไปว่ะ สมควร
    #1,307
    0
  22. #1135 Sweet Time (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 20:49
    อยากให้มันทรมาณกว่านี้ เอาให้มากกว่าเตเป็นี้อยเท่าพันเท่า!!! 
    ปล.โอ้ยยน 3 ตอนแล้วน้ำตายังไม่หยุดไหลเลย 
    #1,135
    0
  23. #1021 marujoy (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2559 / 01:30
    อีพร่เชนโหดไปนะ
    #1,021
    0
  24. #1007 chawiJB (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:59
    นาง-สมควรโดนมาก พี่เชนนี่โหดได้ใจจริงๆ
    #1,007
    0
  25. #972 หวัง. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 22:46
    นางน่าสงสารก็จิงนะแต่ชั้นไม่สงสารว่ะ-_-#
    #972
    0