PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 4 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 03 ล่า ท้า เมีย [ UP 99.95% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    17 มิ.ย. 57

 

EPISODE 03

ล่า ท่า เมีย



 



 

      21.20 น.

          Lumtarn's Mizzo Cafe

 

      ดนตรีทำนองเบาสบายคลอไปทั่วร้านเบเกอรี่ร้านเล็กๆ แต่เป็นที่รู้จักโดยทั่วกันสำหรับสาวน้อยสาวใหญ่ที่รักและชื่นชอบในการนั่งดื่มด่ำกับเค้กรสชาติหวานอร่อยและเครื่องดื่มที่ถูกชงอย่างปราณีตจนรสชาติกลมกล่อม โดยเฉพาะกับความฮ๊อตของลูกชายผู้เป็นเจ้าของร้านแบบ 'ลำธาร' เพื่อนผมด้วยแล้วละก็.. ทำให้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม ในทุกๆ วันร้านเบเกอรี่ร้านเล็กๆ แห่งนี้จึงอัดแน่นไปด้วยลูกค้าสาวๆ ถึงขนาดมีคิวต่อรอยาวไปจนถึงชาติหน้าในทุกๆ วัน

 

            แต่ถึงแบบนั้นบรรยากาศดีๆ ในร้านกลับถูกทำให้หดหายไป ด้วยเสียงหัวเราะโคตรอร่อยของเพื่อนผมแบบเวหาจนแทบจะหมดสิ้น

 

            "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ"

 

       "หุบปากได้รึยังวะไอ้เว -_-^" ผมทำเสียงดุใส่ไอ้เว ซึ่งแทนที่มันจะหยุดแต่นั่นกลับกลายเป็นชนวนเพิ่มเสียงหัวเราะของมันให้ดังขึ้นไปอีก

 

            "สรุปแล้ว มึงเจอเมียที่ได้กันในผับคืนนั้นแล้วใช่ไหมภู?" ธารถามขึ้นขัดเสียงหัวเราะน่าเกลียดของไอ้เวแบบไม่สนใจ พลางยกกาแฟในแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย

 

            "เออ กูเจอแล้ว แต่กูดันพลาดแกล้งน้องเขาไว้เยอะ"

 

       "เลยโดนน้องเขาเตะไข่มาไงวันนี้ ฮ่าๆๆๆๆ" ไอ้เวขัด

 

            "แล้วมึงจะทำยังไงต่อไป ถ้าน้องเขาเตะผ่าหมากมาขนาดนี้ แปลว่าเขาคงโกรธมึงมากเลยนะไอ้ภู"

 

       "..."

 

       "มึงควรจะรีบไปง้อเขา ขืนปล่อยไปช้ากว่านี้เขาอาจจะเกลียดมึงก็ได้" ลำธารเสนอด้วยสีหน้าและท่าทางเรียบนิ่ง ทำเอาผมเริ่มรู้สึกปวดหัวจี๊ดๆ

 

            "ผู้หญิงอะง้อด้วยยักษ์เดี๋ยวก็หายเชื่อกูดิ" เวหาเสริม

 

            "ยักษ์อะไรของมึงวะไอ้เว?" ผมย่นคิ้วจ้องหน้ามันกลับไปด้วยความสงสัย

 

            ไอ้เวกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อยก่อนจะเริ่มเฉลยให้ผมหายข้องใจ

 

            "ยักษ์จะให้ดีต้องมีเพรช"

 

       ตุบ!

 

       "ว้ายย!"

 

       เสียงร้องที่ดังมาจากด้านหลังของร้าน ทำเอาพวกผมทั้งสามคนเบี่ยงความสนใจจากคำผวนงี่เง่าของเวหา หันขวับมองไปที่ต้นเสียงเป็นตาเดียวกัน ก่อนจะพบเข้ากับเด็กสาวหน้าตาคุ้นๆ คนหนึ่งในสภาพล้มลงไปกองกับพื้น

 

            ไม่มีเสียงพูดใดๆ แต่ลำธารกลับลุกขึ้นจากบริเวณโต๊ะที่เราทั้งหมดนั่งเดินตรงไปทางหล่อนในทันที

 

            จะว่าไป...ยัยนั่นหน้าตาคุ้นๆอยู่เหมือนกันนะ

 

            "เป็นอะไรรึเปล่า?" ธารเอ่ยปากถามเด็กคนนั้นเสียงเรียบพลางยื่นมือเข้าช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้นยืน และในตอนนั้นเองที่ภาพให้หัวของผมมันดันประมวลผลทุกอย่างออกมาได้ทั้งหมด

 

            "ฉันแค่รู้สึกมึนหัวนิดหน่อยคะพี่ธาร ขอบคุณนะคะ"

 

       "พรุ่งนี้ลางานสักวันก่อนไหม? ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสบายนะ"

 

       "ไม่ได้หรอกคะ ฉันต้องรีบหาเงินใช้ ไม่อย่างนั้น...ทางบ้านฉันจะแย่เอา"

 

       "ยัยเพื่อนหน้าซื่อของน้องอันชัญ!!!!" ผมลุกพรวดแบบรีบร้อน จ้องเขม้นสายตาไปยังสาวร่างเล็กข้างๆไอ้ธารท่าทางจริงจัง จนเธอชะงักคำพูดและทุกสิ่งลงด้วยความตกใจ

 

            "พะ...พี่ภูผา"

 

       "เธอคือเพื่อนของน้องอันชัญใช่ไหม?"

 

       หล่อนพยักหน้ารับแทนคำตอบผมเล็กน้อย และนั่นทำให้ผมรีบตรงปรี่ไปหาเธอในทันทีพร้อมกับยิงคำถามใส่รัวๆ

 

            " ดอกไม้ เงินทอง ของมีค่า เสื้อผ้า เครื่องสำอางค์ น้องอันชัญเพื่อนเธอชอบอะไรมากที่สุด!"

 

       "พะ...พี่ภูถามฉันทำไมรึคะ?"

 

       "เพราะยัยนั่นเป็นเมียเพื่อนพี่ยังไงละครับ" เวหาเอ่ยปากตอบแทนผมที่ตอนนี้ ความคิดในหัวและร่างกายมันสั่นไปหมด แน่ละ.. ในเมื่อยัยบ้านี่เป็นคนๆ เดียวที่รู้จักเมียผมดีกว่าใครๆ และผมต้องการคำตอบที่จะนำไปสู้หนทางง้อเมีย!

 

       "ยัยอันน่ะเหรอคะเป็นแฟนของพี่ภูผา?"

 

       "ไม่ใช่แฟนบอกว่าเมีย! ถ้าน้องรักเพื่อนไม่อยากให้เพื่อนท้องไม่มีพ่อ น้องควรจะแนะนำพวกพี่ว่าควรจะทำยังไงให้เพื่อนน้องหายโกรธไอ้ภูจะดีกว่า"

 

       ยัยหน้าซื่อดูมีท่าทีอ้ำอึ้งไปเล็กน้อย ท่าทางเธอดูกล้าๆ กลัวๆ เหมือนเชื่อและไม่เชื่อในสิ่งที่พวกผมพยายามบอก และผมจะไม่ยอมเสียเวลาไปมากกว่านี้รีบเป็นฝ่ายชิ่งพูดออกไปอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำและเป็นมิตรมากที่สุด

 

            "ตอบคำถามมาได้แล้ว ไม่งั้นพี่จะให้คนไล่เธอออกจากมหาลัย!"

 

 

End Phupha's Part

 

 

 

Anchan's Part

 

 

      14.00 น.

 

       "กลับบ้านแล้วหรอคะคุณอัน...ว้าย ทำไมคุณอันเป็นแบบนี้ละคะ!?"

 

       ป้าแจ่มทักทายน้ำเสียงเป็นกันเองทันทีที่ฉันลงจากรถแท๊กซี่ที่บริเวณหน้ารั้วบ้าน ก่อนที่เธอจะมีน้ำเสียงตกใจจนปล่อยสายยางลงกับพื้นทันทีที่หันมาเห็นฉันในสภาพมอมแมมดูไม่ได้

 

       ป้าแจ่มรีบวิ่งตรงเข้ามาช่วยถือกระเป่าในมือด้วยท่าทีเป็นห่วงในทันที โดยไม่ลืมที่จะปิดสายยาง

 

            "กะ...เกิดอะไรขึ้นกับคุณอันคะเนี่ย? ใครทำคุณอันเป็นแบบนี้บอกป้าแจ่มสิคะ?"

 

       "ไม่มีอะไรหรอกป้า ฉันก็แค่ซุ่มซ่ามลื่นในมหาลัยทำน้ำส้มหกใส่ตัวเองน่ะ" ฉันตอบเสียงเรียบ รีบผลักรั้วประตูใหญ่เดินตรงเข้าไปในบ้านทันที

 

            สภาพในตอนนี้สิ่งที่ฉันต้องการทำกับตัวเองมาที่สุดคงจะไม่พ้นการอาบน้ำ แน่ละ .. ในเมื่อฉันเหนียวตัวไปด้วยน้ำส้มจากน้ำมือผู้ชายสารเลวไม่ให้เกียรติคนอื่นแบบนี้

 

            "คุณอันคะ ป้าแจ่มขอเตือนคุณอันไว้เลยนะคะ ไอ้นิสัยห้าวห่ามแบบเด็กผู้ชาย คุณอันต้องลดๆ ลงบ้างนะคะ คิดถึงหน้าตาของคุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงด้วย"

 

       "ฉันรู้น่ะป้า จากคนจนๆ อยู่บ้านเก่าๆ ในสลัม ลายมาเป็นแบบนี้ได้ในทุกวัน ฉันเองก็ไม่อยากศูนย์เสียทุกอย่างไป และฉันก็รู้ว่าพ่อกับแม่เองก็คงไม่อยากสูญเสียเหมือนกัน"

 

       "ทำอะไรก็ควรระวังหน่อยนะคะ คุณอันเป็นผู้หญิง จะไปสู้รบปรบมืออะไรเหมือนเด็กผู้ชายไม่ได้..." ป้าแจ่มพูดด้วยท่าทางเป็นห่วง ขณะเดินตามหลังฉันต่อยๆ มาส่งยังห้องนอนบนชั้นสองของบ้าน "ยิ่งสมัยเนี่ยข่าวอาชญกรรมภัยใกล้ตัวผู้หญิงยิ่งมีมากอยู่ด้วย"

 

       "..."

 

       "ไม่ข่าวข่มขืนก็มีแต่ข่าวเสียตัวของผู้หญิง เมื่อหลายวันก่อนลูกสาวของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ก็ถูกแฟนหนุ่มมอมยาล่อลวงไปให้เพื่อนข่มขืน ...ยุคสมัยนี้นี่มันมีแต่เรื่องอะไรกันนะ" ป้าแจ่มบ่นด้วยน้ำเสียงและท่าทางคิดไม่ตก ถึงจะรู้ว่าป้าแกเป็นคนขี้บ่นแบบนี้ก็ตาม แต่คำว่าเสียตัวที่แกพูดออกมานั่นกลับทำให้ฉันสะอึกขึ้นมาแบบลืมตัว

 

            "สะ...เสียตงเสียตัวอะไรกันป้า ฉันดูแลตัวเองได้น่า" ฉันรีบพูดปัด

 

            "แต่คุณอันก็เป็นผู้หญิงนะคะ อีกอย่างดูเนื้อตัวคุณอันตอนนี้สิสกปรกมอมแมมไปหมด แบบนี้เขาเรียกว่าดูแลตัวเองได้เหรอคะ?"

 

       ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ยกมือถึงเท้าเอว เหลียวหลังมองหน้าป้าแจ่มเล็กน้อยคล้ายกับจะเอาเรื่อง จนแกผงะไปเล็กน้อย

 

            "อันอายุ22แล้วนะคะป้าแจ่ม แถมอันยังเคยได้ชื่อว่าสาวยอดนักเตะก้านคอเด็กผู้ชายในสลัมมาก่อน..." ป้าแจ่มแลดูมีสีหน้าสลดลงเล็กน้อย ฉันเอื้อมมือแตะที่บ่าของแกเบาๆ พร้อมกับฉีกยิ้มกว้างเพื่อบอกให้ป้าแจ่มรู้ว่าฉันไม่ได้โกรธพร้อมกับพูดคำพูดสั้นๆ ออกไปอีกครั้ง "เชื่อฉันน่ะค่ะป้า ^^"

 

       "คุณอันเนี่ยชอบแกล้งป้าซะจริงๆ ป้าคิดว่าคุณอันจะโกรธป้าที่พูดมากเสียอีก"

 

       "อันเข้าใจป้าแจ่มคะ ไม่โกรธหรอก ^^"

 

       "ค่ะ เอาเป็นว่าป้าเชื่อใจและไว้ใจหนูอันนะคะ"

 

       "ค่ะ! ^O^" ฉันตอบป้าแจ่มเสียงหวาน รีบหันกลับไปยังประตูห้องนอนของตัวเอง ก่อนจะบิดลูกบิดแล้วผลักเข้าไปเบาๆ โดยไม่ลืมที่จะหันกลับไปขอกระเป๋าสะพายของตัวเองกับป้าแจ่มด้วย "ขอบคุณนะคะป้า ที่เดินมาส่งอันถึงห้อง"

 

       "ค่ะ ไม่เป็นไร ป้าแค่เป็นห่วงหนูอันน่ะ ถ้าไม่มีอะไรอย่างนั้นป้าของลงไปรดน้ำต้นไม้ต่อนะคะ"

 

       "ตามสบายคะป้า" ฉันฉีกยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินหายเข้าไปในห้องเพื่อทำธุระของตัวเองต่อไป

 

            แต่รู้อะไรไหมทันทีที่ประตูห้องปิดลง ขาทั้งสองข้างของฉันมันกลับทรุดลงไปเสียเฉยๆ เพราะทุกๆ คำพูดที่ฉันเอ่ยออกไปมันกลายเป็นตราบาปในใจที่มีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้ดี ว่าไม่มีทางรักษาเอาไว้ได้อีกต่อไปแล้ว ..

 

            ปี๊บ! ปี๊บ!

 

       เสียงเตือนข้อความที่ดังขึ้น ทำให้ความคิดในหัวทั้งหมดหยุดลง รีบเปิดกระเป๋าสะพายควานหาโทรศัพท์ในทันที

 

            'เป็นอะไรหรือเปล่า ห่วงนะ :('

 

       ข้อความสั้นๆ ที่แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงของปูไท ทำฉันหลุดอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะบรรจงจิ้มข้อความตอบกลับไปสั้นๆ

 

            'สบายมากแค่นี้เอง เย็นนี้ตั้งใจทำงานนะ :)'

 

       บางทีความเครียดหรือความกังวลของเรา มันก็ถูกเป่าออกไปได้ง่ายๆ ด้วยคำพูดน่ารักๆ ที่แสดงถึงความห่วงใยในตัวเราได้เหมือนกันนะ

 

            ฉันกับปูไท เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยม.ปลาย เธอคงเป็นเพื่อนคนเดียวที่จริงใจกับฉันมากที่สุดแล้ว ทำให้เราสองคนในตอนนี้สามารถเข้าใจความรู้สึกของกันและกันได้โดยผ่านสายตา

 

            นี่แหละ ... ที่ฉันเรียกว่าเพื่อน

 

            เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วไม่รู้ ตั้งแต่ที่ฉันอาบน้ำสระผมจนเสร็จแล้วเผลอหลับไปตลอดช่วงบ่าย รู้ตัวอีกทีภายในห้องนอนส่วนตัวของเย็ยฉ่ำไปด้วยแอร์ที่เปิดแรงจนสุด

 

            ฉันค่อยๆ เขยิบตัวลุกขึ้นนั่งในอาการงัวเงีย เหลือบมองนาฬิกาแขวนภายในห้องนอนก่อนจะพบว่าเวลาในตอนนี้ปาเข้าไปเกือบ 4 ทุ่มแล้ว -_- น่าแปลกที่ฉันนอนหลับอุตตุได้ยาวขนาดนี้ และสิ่งแรกที่ฉันจะทำคือการคว้าโทรศัพท์มือถือเพื่อกดเบอร์โทรไปเช็คปูไทว่ายัยนั่นกลับถึงบ้านโดยปลอดภัยหรือยัง ทว่า...

 

            ที่หน้าจอโทรศัพท์กลับปรากฏเบอร์แปลกๆ ที่ฉันไม่รู้จักขึ้นเตือนว่าไม่ได้รับเกือบห้าสิบสาย ทำเอาคิ้วของฉันขมวดเป็นปมด้วยความสงสัยทันที

 

          ปี๊บ! ปี๊บ!

 

            เสียงข้อความที่ดังขึ้น ทำฉันสะดุ้งเฮือกเบาๆ ด้วยความตกใจ เพราะเบอร์ที่ส่งเข้ามานั่งไม่ใช่เบอร์ใคร แต่กลับเป็นเบอร์แปลกที่โทรมาแล้วฉันไม่ได้รับสายนับห้าสิบสายนั่นเอง

 

            'รับสายพี่สิคะน้องอัน อย่าให้พี่หล่อต้องโกรธนะคะ! :('

 

            แทนที่จะคลายสงสัยเพราะเนื้อหาของข้อความ กลับตรงกันข้ามเพราะฉันไม่รู้สึกว่าตัวเองคุ้นกับคำพูดหรือวิธีการพิมพ์แบบนี้มาก่อนเลย

 

            'คุณเป็นใคร??'

 

            ข้อความสั้นๆ ง่ายๆ ถูกพิมพ์กลับไปแบบไม่รีรอ เพื่อให้หายคาใจ ฉันต้องรู้ให้ได้

 

            'พี่เป็นคนที่รักน้องอันสุดหัวใจเลยคะ รับสายพี่นะคะ :)'

 

            ไวเสียยิ่งกว่าไว ข้อความของเบอร์แปลกหน้าส่งตอบกลับมาแบบทันด่วน โดยที่ฉันยังไม่ทันได้ลดโทรศัพท์ในมือลง จนรู้สึกผงะไปชั่วขณะหนึ่ง .. และในขณะที่กำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปอยู่นั้นเองโทรศัพท์ในมือก็เริ่มสั่นพร้อมเสียง ที่สำคัญยังขึ้นโชว์เบอร์ที่หน้าจอเป็นเบอร์แปลกนั้นอีกต่างหาก

 

            ตายละหว่ายัยอัน.. เจอโรคจิตเข้าแล้วไงละ -_-^^ หรือถ้าคิดให้ดีหน่อยอาจจะมีคนกำลังแกล้งฉันอยู่ก็ได้ หึ! อยากแกล้งกันมากสินะ ได้เลย.. คอยดูฝีมือยัยอันก็แล้วกัน!!

 

            ฉันสูดหายใจเข้าจนลึก ตัดสินใจกดรับสายเบอร์แปลกหน้านั่นทันที และในขณะที่กำลังจะอ้าปากด่าปลายสายไปนั้นเอง

 

            [ ...ที่เฝ้าแต่โทร โทรไปหาเธอเรื่อยเปื่อย เหนื่อยก็ยอมก็ใจชอบเธอไม่เบาแต่ใจเจ้ากรรมไม่รู้เลยว่าเธอไม่ชอบเรา ไม่สนและไม่เอา ไม่อยากคุย.. ]

 

       "..."

 

       [ ก็เลยมาร้องเพลงบอกแค่อยากให้เธอนั่นเข้าใจ ไอ้สิ่งที่ฉันทำลงไปใจสั่งมา อย่าโกรธเลยนะคนดี ยกโทษให้ฉันนะแก้วตา คราวหลังจะไม่มาจะไม่โทร ~ ~  ]

 

            อะ...อะไรของเขาน่ะ

 

            จะว่าไป ..ทำไมปลายสายเสียงคุ้นหูจังเลยแฮะ! -_-?

 

            [ ...แต่มีหนึ่งคำที่ยังค้างข้างใน คำพูดลูกผู้ชายฉันชอบเธอ โอ้วววว เย่ เย้~ ~  โว้วว โว่ โว้ พี่ภูรักน้องอันชัญนะครับ~ ]

 

       "O_____O นาย!!!!!!!" ฉันอุทานลั่นห้องด้วยความตกใจ ทันทีที่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เริ่มสงสัยมันคลี่คลายออกมา "พี่เอาเบอร์ฉันมาได้ยังไง?!"

 

       "เรื่องนั้นไม่ต้องรู้ แต่รับรองพี่จะไม่มีชู้แน่นอนครับที่รัก...."

 

       ฉันรีบกดตัดสายพี่ภูทันทีโดยไม่รอฟังให้เขาพูดจบ -__- เพราะส่วนตัวแล้วฉันไม่ได้อยากจะเสวนาอะไรกับผู้ชายอย่างเขาอยู่แล้ว ถ้าถามแล้วไม่ได้คำตอบ ฉันเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทนฟังอะไรไร้สาระแบบนั้นอีกทำไม

 

            แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้นเมื่อพี่ภูไม่หยุดยั้งความพยายามยังคงกระหน่ำโทรหาฉันตลอดเวลา จนเวลาร่วงเลยผ่านไปเกือบห้าทุ่มครึ่ง

 

            "ไม่รับสายสักหน่อยหรือคะหนูอัน" ป้าแจ่มเอ่ยปากถามขณะยืนเฝ้าฉันนั่งกินนมรองท้องก่อน ท่าทางป้าแกคงจะสังเกตุการสั่นของโทรศัพท์มือถือของฉันมานานแล้วด้วย

 

            "ปล่อยไว้แบบนี้แหละคะป้า ไม่อยากจะรับให้เสียเวลาเท่าไหร่ -_-"

 

       "ป้าว่าคนรอสายเขาคงอยากจะคุยกับหนูอันมากแน่ๆ ทะเลาะกันมาหรือคะ?"

 

       "ไม่มีอะไรหรอกคะ เขาเป็นคนน่ารำคาญคนนึง ที่อันไม่อยากจะคุยด้วยเท่าไหร่" ฉันรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงกับโต๊ะอาหาร พร้อมทั้งชำเลืองมองป้าแจ่มเล็กน้อย "พ่อกับแม่ยังไม่กลับมาเหรอคะ?"

 

       "คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงอยู่ประชุมดึกที่บริษัท คงจะกลับมาดึกๆ หน่อย"

 

       ฉันพยักหน้ารับคำเบาๆ ก่อนจะพูดโต้ป้าแจ่มกลับไปบ้าง

 

            "งั้นป้าแจ่มไปนอนเถอะคะ เดี๋ยวอันดื่มนมอีกสักพักก็จะขึ้นนอนแล้วพรุ่งนี้มีเรียนเช้า"

 

       "งั้นป้าขอนอนก่อนนะคะ" ป้าแจ่มตอบด้วยท่าทางอิดโรย ก่อนจะขอตัวเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเองซึ่งเป็นห้องริมสุดใต้บันได ทำให้ภายให้ห้องกินข้าวถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

 

            ที่สำคัญดูเหมือนอีตาพี่ภูผาบ้าบออะไรนั่นดูจะละเลิกความพยายามในการโทรหาฉันแล้วด้วยสิ

 

            ทำไมฉันถึงรู้น่ะเหรอ?

 

            ก็สังเกตุจากการสั่นของโทรศัพท์มือถือที่เงียบหายไปได้ครู่สั้นๆ แล้วยังไงละ

 

            เวลาผ่านไปครู่สั้นๆ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับที่ฉันดื่มนมในแก้วจนหมด ที่หน้าถนนหน้าบ้านกลับมีเสียงเบิ้นเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่มไม่หยุด คล้ายกับไม่เกรงใจชาวบ้านระแวกนั้นเลย

 

            ใครนะ มาเบิ้นรถตอนดึกๆ แบบนี้ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย -_-++

 

       'ก็เลยมาร้องเพลงบอก แค่อยากให้เธอนั้นเข้าใจ ไอ้สิ่งที่พี่ทำลงไปใจสั่งมา อย่าโกรธเลยนะคนดี ยกโทษให้ฉันนะแก้วตา คราวหลังจะไม่มาจะไม่โทร โว้ววว เย้~ '

 

       เสียงร้องเพลง ไม่สิ ต้องเรียกว่าเสียงโหยหวนเพลงที่ฟังแล้วคุ้นหู ทำฉันเด้งตัวผึงลุกจากเก้าอี้ ตรงปรี่ไปที่หน้าต่างห้องครัวเพื่อดูสถานการณ์ด้านนอกที่เกิดขึ้นด้วยความอยากรู้ทันที

 

            รถสปอร์ตเปิดประทุนสีดำพร้อมด้วยผู้ชายวัยรุ่นสภาพคล้ายคนเมากำลังยืนแหกปาก โห่ร้องเพลงงี่เง่าแบบไม่เกรงใจผู้คนรอบๆ ตัว ที่สำคัญ ไอ้หัวทองที่มันกำลังถือโทรโข่งแหกปากอยู่นั่นมันคือไอ้พี่ภูผาบ้าบอไม่ใช่เหรอ O_O

 

       "น้องอัญชัญคร้าบบบ เพื่อนพี่มาง้อน้องแล้วนะ ทำตัวเป็นเมียที่ดีของเพื่อนพี่หน่อยเร็ววววว หายงอนเพื่อนพี่ไวๆนะครับ~ "

 

       เสียงตะโกนคล้ายกับเป็นหน่วยเสริมทัพ ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีนัก จนต้องรีบคว้าโทรศัพท์มือถือกดเบอร์ที่ไม่อยากโทรออกมากที่สุด เพื่อหยุดไอ้พวกหน่วยก่อกวนพวกนั้นให้หุบปากลงเสียที

 

       [ ว่าไงคะน้องอันชัญ ยอมยกโทษให้พี่ภูแล้วใช่ไหมคะ? ]

 

       "พวกพี่ทำบ้าอะไรกัน นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห้ะ! ทำไมไม่รู้จักเกรงใจชาวบ้านแถวนี้กันบ้างเลย!!!" ฉันโวยวายเสียงดัง โดยที่สายตายังคงเหลือบมองพวกกลุ่มรุ่นพี่ด้านนอกประตูบ้านแบบไม่ละสายตา

 

            [ กี่โมงพี่ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆพี่เลิฟยูคนเดียวนะครับ ]

 

       โธ่.. ไอ้เสี่ยวเอ้ย -_-

 

       [ สรุปน้องอันจะยกโทษให้พี่ได้หรือยังคะ? ]

 

       "ยกโทษ? ยกโทษอะไร?" ฉันแย้งเสียงแข็ง

 

            [ เรื่องที่พี่แกล้งน้องอันชัญที่ร้านกาแฟมหาลัยวันนี้ยังไงละคะ ไม่โกรธพี่นะคะคนดี ]

 

       "พูดง่ายดีนะคะพี่ภูผา อยู่ๆ ก็คิดจะมาขอโทษ ทั้งๆ ที่เวลาทำเรื่องต่ำๆ สันดานแย่ๆ กับผู้หญิงไม่รู้จักคิด"

 

       [ พี่ภูผิดไปแล้ว .. อยากได้อะไรน้องอันชัญบอกพี่ภูสิคะ พี่จะหามาให้น้องอันชัญเอง! ]

 

       อะไรของมันนะไอ้ผู้ชายคนนี้ -_-

 

       [ เพื่อนพี่มันรวยนะครับน้อง อยากได้อะไรขอให้บอกมัน แม้แต่โลกใบนี้มันก็ซื้อมาถวายน้องได้ ] น้ำเสียงกวนๆ ที่สอดแทรกมาจากปลายสายทำให้ฉันเผลอทำปากแหวะอย่างลืมตัว

 

            [ น้องอยากได้บ้าน อยากได้รถ คอนโดฯใหม่ หรืออยากไปเที่ยวต่างประเทศขอให้บอกพี่นะคะคนดี พี่จะหามาให้เอง.. ]

 

       "พี่คิดว่าฉันจะอยากได้ไอ้ของไร้สาระที่พี่เสนอมางั้นเหรอ?ฉันขัด

 

       [ โธ่น้อง เชื่อเพื่อนพี่สิครับ เพื่อนพี่มันจริงใจนะ ] น้ำเสียงกวนๆ เสียงเดิมแทรกขึ้นมาอีกครั้ง เหอะ! โปรโมทเพื่อนกันน่าดู -_- ไอ้พวกทุเรศ

 

       [ เชื่อพี่นะคะน้องอันชัญ เรื่องแบบนี้พี่ไม่โกหกน้องอันชัญหรอก ... มีสิ่งหนึ่งที่พี่อยากให้น้องอันชัญรู้ไว้ สำหรับน้องอันชัญแล้วพี่ภูสามารถให้ได้ทุกอย่าง เพราะว่า.. ]

 

       "..."

 

            ฉันเงียบเสียงลงเล็กน้อยเพื่อรอฟังสิ่งที่คนปลายสายพยายามจะบอก

 

            [ คนมันรวยครับ .. ที่รัก ]

 

       "ไปตายซะ!! ไอ้พวกโรคจิต!!! ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!!! ฉันไม่ยกโทษอะไรให้ใครทั้งนั้น โดนเฉพาะนายไอ้พี่ภู ผมสีทองนั่นเกะกะลูกตา ฉันไม่อยากเห็นมัน!!!!!"

 

            ฉันโวยวายอัดใส่ปลายสายแล้วรีบตัดสายทิ้งพร้อมกับจ้ำเท้าเดินไปกดปิดสวิตซ์ไฟในครัว ก่อนจะจ้ำเท้าเดินขึ้นห้องนอนทั้งๆ อย่างนั้นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดคล้ายกับคนเมนส์มา -_-^^^

 

       ไอ้พวกเวรตะไล ที่แท้ก็ตั้งใจจะก่อกวนความเป็นอยู่ของฉันนี่เอง ฉันไม่น่าเสียเวลาโทรกลับไปให้เปลืองตังเลย

 

            คนมันรวยงั้นเหรอ เหอะฉันไม่น่าผวนตามพวกบ้านั่นเลยให้ตายสิ เสียสุขภาพจิตหมด -__-  นี่น่ะเหรอคนฮ็อตกระจำมหาลัย ต้องเรียกว่าพวกวิปริตสิถึงจะถูก -_-+++









TO BE CONTINUED..



 

 

TALK 

มาอัพแล้วจ้า ขอโทษที่ช้าไปวันนึงแหนะ .___.
มาเจออีกทีก็300เจิมแล้ว ขอบคุณนะคะ >/|\<
บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองแต่งไม่ทันเจิมเท่าไหร่ แต่ก็เป็นกำลังใจและแรงกดดันที่ดีจริงๆ
ขอบคุณอีกครั้งนะคะ หวังว่าจะมีความสุขกับการอ่าน
สุดท้ายนี้ ...
อสามคำสำหรับ การง้อเมีย ขอพี่ภู
 

 
 

ส่วนใครที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่านแล้วอยากติดตาม
จิ้มที่รูปด้านล่างได้เลยยยย >__<


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11397 phattaporn336 (@phattaporn336) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 23:37
    เค้าไม่น่าผวนเลยอ่ะเสียสุขภาพมากยักษ์ต้องมีเพ็ดนะค่ะพี่ภู//อย่าผวนเชื่อเรา
    #11397
    0
  2. #11388 Minrt (@Minrt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 20:56
    ไรทเขียน ผวนตาม คำว่าคนมันรวย -เราก้ดันไปผวนคำซะได้
    #11388
    0
  3. #11381 fernd2 (@FeRnD) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:57
    เย็...จะให้ดีต้องมีพักค่ะ 55
    #11381
    0
  4. #11380 fernd2 (@FeRnD) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:57
    กร๊ากสะใจ55
    #11380
    0
  5. #11360 fianna (@daraxx21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 13:17
    พี่ภูตอนแรกๆเหมือนหล่อโหดดด
    แต่เหมือนรู้ความจริวแล้วบ้า55555
    #11360
    0
  6. #11353 Secrets_2808 (@Secrets_2808) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 18:46
    ยักษ์จะให้ดีต้องมีเพรช คืออะไรคะ?
    #11353
    1
    • #11353-1 woonseneiei (@woonseneiei) (จากตอนที่ 4)
      24 มีนาคม 2559 / 16:11
      งงเหมือนกัน
      #11353-1
  7. #11343 0852572496 (@0852572496) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:30
    5-5-5....
    #11343
    0
  8. #11334 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:36
    สงสารอันชัญ ไอ่พวกบ้านี่
    #11334
    0
  9. #11284 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 15:19
    5555555 อะไรเนี้ยยย 

    เกรียนทั้งแก็งค์ 

    ขรรมมมม 

    สู้ต่อไปนะอัญชันน เอาคืนนางให้สาสมก่อน555
    #11284
    0
  10. #11209 Mubmy (@mubmy121) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 14:03
    ภูผากวรส้งตีงมากๆ โลยยย อันอย่าไปยอมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #11209
    0
  11. #11203 Sirigon So Kongto (@anothai-kt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 21:09
    สู้. สู้ สู้
    #11203
    0
  12. #11168 ZE-ennnn (@asdfghjkl678910) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 01:03
    เป็นกูกูช็อคสัสอะ บอกเลย= =
    #11168
    0
  13. #11160 HamJu (@kimhamju) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 02:26
    ทำไม แลดูไปทางชีวิตเด็กแว้นจัง คาแรคเตอร์เหมือนกลุ่มเด็กแว้นเลยอ่ะ ขับรถสปอร์ตหรูแต่มาตะโกนร้องเพลง วู้ๆโว้ๆ อยุ่หน้าบ้านแบบนี้มันดูขัดๆยังไงไม่รุ้นะค่ะ พล็อตเรื่องโอเคมากเลย ดูน่าติดตามดี ่ติดตรงการวางนิสัยของคาแรคเตอร์ และความสมจริงนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #11160
    0
  14. #11121 เบบี้เบบส์ (@babybabeziinyo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 12:24
    ตลกความเกรียน 5555
    #11121
    0
  15. #11119 opel_zuza (@marang-zangkoong) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 02:50
    อันอย่าผวนเซ่ 555555555
    #11119
    0
  16. #11098 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 00:02
    เสี่ยวไปนะ 5555555555555555555555
    #11098
    0
  17. #11084 ejtangmay (@ejtangmay) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 09:49
    ตะลึงแทนอันชัญค่ะ--555555555
    #11084
    0
  18. #11059 me too (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2557 / 21:27
    เสี่ยวแบบ ยี้มาก
    #11059
    0
  19. #11020 DtotheO (@f_ckyeahdodo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 00:58
    คนมันรวยยยยย 55555555
    #11020
    0
  20. #10925 FORtears (@icii-tea) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 17:43
    เจิมมมมมมม
    #10925
    0
  21. #10711 Shasha (@bluefoot) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 13:57
    ฮ่ๆๆๆๆๆๆๆ สงสารรรนางเอกกกห มีผัวติ๊งต๊องงงง
    #10711
    0
  22. #10363 Whoami (@_iam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 01:58
    เชร้ดดดดดดดดด . พี่ภูเกรียนจังค่ะ
    #10363
    0
  23. #10150 chibi (@maichibi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 01:09
    เจิมมม
    #10150
    0
  24. #9216 แก้วน้ำ (@earn00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 19:57
    ตามง้อถึงบ้านเลยหรอออ

    พี่ภูผาอวดรวยจังเลยนะคะ


    #9216
    0
  25. #9202 เอฟ ไอ เเอว 'เอ็ม (@42608) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 01:24
    สนุกเวอร์ๆๆๆๆ
    #9202
    0