PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 29 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 26 สิ่งสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    18 ธ.ค. 57

...EPISODE 26



 







กือบครึ่งชั่วโมงที่ไอ้ลำธารเอาแต่นั่งจ้องหน้าผม ท่าทางของมันบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าไม่พอใจมากแค่ไหนที่ผมขับรถห่ามๆ แบบนั้นกลับมาที่ร้านมันในสภาพที่เมา

 

          มึงเลิกห้าวได้เปล่าวะไอ้ภู กูไม่ชอบเลยในที่สุดมันก็ทนไม่ไหวต่อว่าผมออกมาในที่สุดขับรถเร็วในสภาพเมาแบบเนี่ย ถ้าตายห่าไปจะทำยังไงวะ?

 

          “ช่างแม่งประไร!”

 

          “มึงหยุดอารมณ์ร้อน พูดจาหมาๆ แบบนี้ใส่พวกกูได้ยังวะ!”

 

          “ไอ้ธาร..เสียงเรียกของไอ้เวหาที่ดังขัด เรียกความสนใจจากผมกับไอ้ลำธารได้เป็นอย่างดี กูโทรไปเช็คที่นิโคตินมาแล้ว สองคนนั้นยังนั่งดื่มกันอยู่ที่นั่น

 

          “เออ ขอบใจมาก

 

          “พวกมึงจะโทรเช็คทำไมวะ จะไปเสือกเชี่ยอะไรกับชีวิตคู่ของสองคนนั้นนักหนา!?ผมถามเสียงฉุนขัดสองคนนั้นทันทีเมื่อรู้ความหมายของสิ่งที่เวหาพูด

         

กูไม่ได้อยากเสือกเรื่องของสองคนนั้นหรอก แต่ที่กูกำลังเสือกกันอยู่ มันคืออาการของอัญชันต่างหาก

 

          ผมเงียบลงทันทีที่ได้ฟัง และเบือนหน้าหันไปอีกฝั่งทันทีเมื่อถูกสายตาจริงจังของลำธารจับจ้องมาคล้ายกับอ่านใจผมออก

 

          อัญชันดูแปลกๆ ไป

 

          “....

 

          “ยัยนั่นดูเบลอๆ เหมือนไม่ใช่อัญชันคนเดิม

 

          “เมาไง คงดื่มฉลองกันที่ได้เปิดตัวคบกันสักที ไม่แคร์แม้ว่าลุงแม่งจะโดนจับผมขัดทำเอาคนฟังถอนหายใจออกมาเบาๆ

         

ที่ไอ้ธารมันจะบอกก็คือเหมือนอัญชันโดนยา

 

          คำพูดน้ำเสียงเด็ดขาดของไอ้เวหาทำผมเหลือบมองอย่างนึกสงสัย

 

          ยัยนั่นดูเบลอๆ เหมือนโดนยาสั่งไม่ก็..

 

          “ก็อะไรวะ?

 

          “ยาปลุกเซ็กซ์...”     

 

          “หึ! คนดีอย่างไอ้กวิน จะไปทำผู้หญิงสุดที่รักของมันลงได้ยังไงผมถามย้อนแบบเย้ยๆ ก่อนจะโดนขัดด้วยคำตอบที่ทำผมอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

 

          เพราะที่พวกกูเช็คจากบรรดาพนักงานบริษัท มีข่าวภายในหลุดว่ามีการขายยาจำพวกนี้อยู่ภายในบริษัทไงล่ะ พวกกูพยายามสืบหาตัวการ ลองแกล้งถามคนในบริษัท แต่แม่งไม่มีใครกล้าปริปากเลยสกคน และที่กูมั่นใจว่าอัญชันโดนยาจำพวกนั้นเพราะอาการเธอแปลกไป เธอดูไม่ใช่อัญชันที่ฉันเคยเห็นที่ร้านเมื่อวันนั้น

 

          “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับกูล่ะ?

 

          “เมียของมึงกำลังจะโดนไอ้กวินข่มขืนไงล่ะไอ้เชี่ยภู!” เวหาตอบแทนลำธารเสียงฉุน กูทนไม่ไหวแล้วนะ ไอ้ธารพูดมาขนาดนี้แล้ว มึงยังจะนิ่งทำเป็นท้องไม่รู้ร้อนอยู่ได้อีกเหรอวะ?

 

          “แล้วกูผิดอะไร?

 

มึงไม่คิดจะไปช่วยอัญชันหรือไงไอ้เชี่ยภู!!!”ไอ้เวหาพุ่งมือเข้าเขย่าร่างผมจนสั่น มันจ้องหน้าผมด้วยท่าทางจริงจังไม่ต่างอะไรไปจากลำธาร

 

กูควรจะช่วยเหรอ? ผมย้อนมันเสียงต่ำ กูไม่มีเชี่ยไรเกี่ยวข้องกับยัยนั่นอีกแล้วมึงก็รู้!!!” ผมพลั้งมือผลักเวหาจนกระเด็นและจ้องสู้ตามันกลับไปเพื่อยืนยันความหนักแน่นของความคิดตัวเอง

 

ยัยนั่นจะโดนใครล่อแล้วมันเกี่ยวอะไรกับกู ในเมื่อในวันพรุ่งนี้กูก็ต้องเข้าพิธีหมั้นกับไรลาอยู่ดี....พอกันทีสำหรับคำว่าเมีย

 

ก็ดี...ลำธารพูดรับคำคล้ายกับเข้าใจในสิ่งที่ผมพูด จนเผลอมองหน้ามันด้วยความแปลกใจ งั้นมึงก็เอาสิ่งนั้นมาคืนกูได้แล้วไอ้ภู

 

ผมเลิกคิ้วจ้องสู้ตากับเพื่อนรักด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป ไอ้ธารกลับเป็นฝ่ายพูดออกมาเสียเอง

         

คุ๊กกี้รูปเด็กผู้หญิงที่กูตั้งใจทำออกมาเป็นพิเศษ....มึงเข้าใจความหมายที่กูพูดไหมไอ้ภู?

 

          ผมนั่งใบ้ทันทีที่ความลับของผมมีอีกคนที่ล่วงรู้ จนในตอนนี้ผมไม่กล้าที่จะสบตากับไอ้ธารอีก

 

          มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่าที่มึงแย่งคุกกี้กับไอ้เวหาตอนนั้นมึงคิดอะไรอยู่ กูคือเพื่อนมึงนะไอ้ภู

 

          “.....

 

          “มึงมันเป็นคนใจร้อน ไร้เหตุผล แถมโคตรโลเล และวิธีที่จะทำให้กูพิสูจน์ความโลเลของมึงได้มันก็มีแค่คุกกี้ชิ้นนั้นมันเงียบเสียงลงเล็กน้อยพร้อมกับเอื้อมมือแตะไหล่ของผมเบาๆ มึงเก็บเอาไว้กับตัวตลอดใช่ไหมล่ะ คุกกี้ที่กูทำตั้งแต่วันนั้นน่ะ

 

          ผมเม้มปากแน่นให้กับสิ่งที่ไอ้ลำธารถามออกมา แน่นอน มันคือเรื่องเดียวที่ผมดิ้นไม่หลุด เพราะเหตุผลที่ผมเก็บรักษาคุกกี้ชิ้นนั้นไว้กับตัวเกือบตลอดเวลาเพราะว่ามันมีลักษณะเหมือนกับเธอ ผู้หญิงคนนั้น อัญชัน

 

ถ้ามึงคิดว่าจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับยัยนั้นอีกแล้ว ก็ส่งคุกกี้นั่นให้ไอ้เวกินซะสิ

 

หนวกหูน่า!” ผมตวาดเสียงดังตัดบทพร้อมดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ภายในร้านเพื่อหยุดบทสนทนาพร้อมทั้งจ้ำเท้าเดินออกจากร้านโดยไม่พูดไม่จา

 

นั่นมึงจะไปไหน!!”

 

กลับบ้าน! กูขี้เกียจฟังพวกมึงพล่ามผมตัดบทแต่เพียงเท่านั้น รีบจ้ำเท้าเดินออกจากร้านไอ้ธารไปแบบรีบๆ ใจจริงแล้วผมไม่ได้คิดจะกับบ้านดั่งที่ปากพูดหรอก เพราะผมมีที่ที่ต้องไปหลังจากนี้ต่างหาก

 

ต่อให้อัญชันจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมแล้วก็ตามแต่ผมสาบานว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาย่ำยีผู้หญิงที่ผมหลวมตัวรักอย่างเด็ดขาด!

 

ไอ้เชี่ยภู!” เสียงเรียกของไอ้เวหาที่ดังไล่หลังมาขณะผมก้าวเข้าไปนั่งบนรถ ทำให้ต้องเหลียวหลังมองด้วยความสงสัย พาอัญชันกลับมาให้ได้นะเว้ย!!”

 

ผมกระตุกยิ้มรับแทนคำตอบก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วบึ่งออกจากบริเวณหน้าร้านไอ้ลำธารกลับไปยังนิโคลตินอีกครั้ง

 

มันก็นานนะ ที่ผมพยายามตีตัวนิ่งกับสิ่งที่ได้เจอ ไม่แม้แต่จะคิดหาคำตอบให้ตัวเองว่าอัญชันใช่หรือไม่ใช่สำหรับผม เพราะคิดว่าผู้หญิงหน้าไหนก็เหมือนกันไปหมด ยกเว้นเธอ...

 

อัญชันต่างออกไป ไม่เรียกร้อง ไม่ร้องขอ ไม่เคยต้องการอะไรจากผมเลยสักอย่าง แถมยังคอยแต่ปฏิเสธทุกครั้ง มันน่าหงุดหงิดนะที่ทุกครั้งเธอมักเอาแต่ผลักไสผมออกห่างตัวตลอดเวลา รู้ตัวอีกทีก็มีแต่ผมเท่านั้นแหละ ที่เป็นฝ่ายวิ่งไล่ตามเธอ ตามแบบไม่รู้เหตุผล แต่กลับรู้สึกไม่พอใจที่มีใครหน้าไหนมายุ่งกับเธอ ไม่ต้องการให้เธอรับรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับไรลา

 

แต่ว่า

 

ในตอนที่อัญชันพูดว่าเกลียด ตอนนั้นลมหายใจของผมมันคล้ายกับจะหยุดลงเสียดื้อๆ คล้ายกับว่าผมกำลังจะสูญเสียคนที่ผมรักไปจากชีวิต

 

มันจะไม่มีทางเป็นแบบนั้นอย่างเด็ดขาด

 

ผมยอมไม่ได้หรอกถ้าหากผมจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไป

 

ผมยอมไม่ได้หรอกถ้าหากต้องปล่อยเธอไว้กับไอ้สารเลวหน้าไหน

 

และผมยอมไม่ได้หรอกที่จะให้ผู้ชาคนอื่นครอบครองร่างกายของผู้หญิงที่ผมรัก!

         

ผมขับรถด้วยความเร็วที่ไม่ต่างจากช่วงขามาร้านไอ้ลำธารนัก เพราะกลัวว่าจะตามไปหยุดในสิ่งที่ไอ้กวินคิดจะทำไม่ทัน และภาวนาขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย คล้ายกับคำขอของผมจะส่งถึงพระเจ้า เพราะขณะที่ผมกำลังจะหักเลี้ยวเข้าไปยังลานจอดรถของนิโคลติน รถเก๋งสีขาวที่คุ้นตาได้ขับปาดหน้าผมสวนออกไปด้วยความเร็ว ผมพยายามเพ่งป้ายทะเบียนเพื่อให้แน่ใจว่าว่านั่นคือรถของบุคคลที่ผมตามหาอยู่ และเมื่อมั่นใจผมจึงไม่รอช้าที่จะเลี้ยวรถออกแล้วเหยียบคันเร่งขับตามหลังมันไปแบบติดๆ

 

          เส้นทางที่รถของไอ้กวินขับมานั้นเริ่มออกห่างจากในตัวเมืองมากขึ้น มันไกลเสียจนผมต้องคอยมองหน้าปัดน้ำมันที่กำลังจะหมดและภาวนาขอให้มันอย่าหมดระหว่างทางเลย

 

          กึก!

 

          รถยนต์ที่ผมขับมาเกิดการกระตุกทันทีที่ความคิดหยุดลง ก่อนเครื่องยนต์จะดับลงไปเสียเฉยๆ

 

          บ้าฉิบ!”

 

          ปี๊นนนนนน ปี๊นนนนนน!!

 

          เสียงแตรจากรถคันหลังดังสนั่นทันทีที่รถผมตายคาที่อยู่บนถนน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกรำคาญใจมากเท่ากับรถคู่ใจดันมาน้ำหมดกลางทางแบบนี้

 

          มึงบ้าป่าวเห้ย! จอดรถทำไม

 

          เสียงตะโกนด่าทอจากรถคันหลังทำให้ผมเหลือบมองมันเล็กน้อยก่อนจะโต้กลับด้วยภาษามือพร้อมทำปากเพื่อให้มันเห็น ‘FUCK’

 

นับว่าเป็นโชคดีที่ตรงหน้าดันเป็นสัญญาณไฟแดงทำให้เพียงเสี้ยววินาทีตัดสินใจกระโดดลงจากลงมาทั้งๆ แบบนั้นก่อนจะเริ่มออกแรงวิ่งไปตามทางถนนเพื่อหวังจะตามรถของไอ้กวินให้ทัน

 

          แต่แม่งก็เหมือนโดนแกล้งทันทีที่ผมเห็นป้ายทะเบียนรถของไอ้กวินอยู่ตรงหน้าห่างเพียงแค่รถสามคันเท่านั้น ทว่า สัญญาณไฟตรงหน้ากลับปรับเปลี่ยนเป็นสีเขียว พร้อมๆ กับรถของมันที่เคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

 

          ไอ้เวรเอ้ยยผมคำรามอย่างเจ็บใจแต่ยังคงไม่หยุดวิ่งตามไฟท้ายของมัน ผมงัดแรงทั้งหมดที่มีพยายามวิ่งจ้ำเท้าเร็วแบบไม่ย่อท้อ และยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลอาบแก้มออกอยู่เป็นพักๆ

 

          อัญชัน! คงเป็นคำเดียวที่อยู่ในหัวผมในตอนนี้ มันคือความพยายามที่ช่วยผลักดันให้ผมมีแรงที่จะวิ่งตามไฟท้ายของรถไอ้กวินต่อไป

 

          อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ

 

          “....แฮ่ก

 

          ท้ายที่สุดร่างกายของผมมันก็ไม่ไหว ไม่สามารถฝืนตัวให้วิ่งต่อไปข้างหน้าได้อีกต่อไป เท้าทั้งสองข้างมันร้อน ขาก็หมดแรงลงดื้อๆ โดยเฉพาะที่บริเวณบาดแผลจากการโดนยิงที่ตอนนี้มันเริ่มแสดงอาการปวดออกมาอย่างรุนแรง จนต้องทรุดตัวอย่างหมดสภาพลงกับพื้นถนนด้วยความเจ็บใจ ได้แต่ปรายตามองตามไฟท้ายที่ออกห่างไปเรื่อยๆ ในขณะที่ผมทำอะไรไม่ได้เลย...

 

          ไอ้เชี่ยเอ้ย! ไอ้เชี่ยภู ไอ้ควายยย!!

 

          ‘เลิกโทษตัวเองเหมือนเด็กๆ สักที ฉันว่าท่าทางแบบนี้มันไม่เหมาะกับพี่เลย...

 

          อัญชัน...

 

          ‘เพราะฉันเชื่อใจพี่

 

          “แฮ่ก....อัญชัน!”

 

          ผมกัดฟันใช้มือสองข้างดันตัวเองให้ลุกกลับขึ้นมายืนอีกครั้ง ใช้มือกุมบาดแผลบริเวณน่าอกเอาไว้เพื่อลดอาการปวดในทุกครั้งที่เริ่มขยับตัว พยายามฝืนสังขารด้วยแรงทั้งหมดที่มีเพิ่งก้าวเท้าวิ่งต่อไปข้างหน้าแม้ว่าโอกาสในการจะเจอกับรถของไอ้กวินจะแทบไม่เหลือเลยก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหวัง...

 

          ผมวิ่งไปตามถนนที่เริ่มว่างเปล่าไร้ซึ่งรถราหนาตาเมื่อก่อนหน้านี้ มีเพียงแสงไฟข้างทางเท่านั้นที่พอให้แสงสว่างไม่ให้มืดจนเกินไป

 

          ลานจอดรถเล็กๆ หน้าโรงแรมจิ้งหรีดแห่งหนึ่งพร้อมทั้งร่างสูงในชุดแต่งกายเดียวกันกับที่ผมเห็นที่ผับนิโคลติน เดินออกมาจากในตัวโรงแรมด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ในมือของมันโยนของบางอย่างแบบคนอารมณ์ดีและดูเหมือนว่ามันคงไม่ทันสังเกตเห็นผมทียืนมองมันอยู่

 

          มันเดินกลับไปที่รถแล้วเปิดประตูคล้ายกับหาของบางอย่าง เพียงแค่ครู่เดียวก่อนมันจะเดินวนกลับเข้าไปในตัวโรงแรมในที่สุด และผมไม่รอช้ารีบเดินเร็วตามหลังมันเข้าไปแบบติดๆ โดยไม่ให้มีพิรุธ

 

          ไอ้กวินเดินผ่านล๊อบบี้หน้าทางเข้าเดินไปตามทาง ตรงไปยังห้องพักห้องสุดท้ายทางขวามือ ซึ่งผมพอจะรู้ทันทีว่าคนที่ผมตามหาอยู่ต้องอยู่ด้านในกับมันแน่ๆ

 

          ผมกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บแค้น สองมือกำแน่นเงื้อขึ้นสูงตั้งใจว่าจะทุบบานประตูตรงหน้า แต่ถ้าทำแบบนั้นมีหวังมันต้องรู้ตัวก่อนแน่ๆ สองมือลดลงอย่างใจเย็น พยายามตั้งสติมองหาช่องทางพาอัญชันหนี ก่อนที่สายตาจะไปหยุดเข้ากับลุงแก่ๆ ที่นั่งเฝ้าอยู่บริเวณล๊อบบี้

 

          ใช้กำลังมันคงจะดูโง่ไปแต่ถ้าเรื่องใช้เงินกับอำนาจที่มีรับลองว่า ภูผาคนนี้ไม่แพ้ใครทั้งนั้นละวะ!

 

          ผมกระตุกยิ้มอย่างมีความหวัง รีบสาวเท้าตรงเข้าหาลุงคนเฝ้าล๊อบบี้ที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไรผมมากนัก

 

          ลุง!”

 

          ลุงแกสะดุ้งเฮือกเกือบตกม้านั่ง หันมองผมด้วยท่าทางงุนงง

 

          เปิดห้องริมสุดให้หน่อยดิ ห้องทางขวา

 

          “เปิดให้ไม่ได้หรอกพ่อหนุ่ม ห้องนั้นมีคนนอนพักอยู่

 

          “แต่ในห้องนั้นมีเมียผมอยู่!”

 

          คุณลุงส่ายหน้าคล้ายกับจะยืนกรานคำพูดของตัวเอง

 

          งั้นผมยื่นข้อเสนอใหม่ คุณลุงมองผมแบบงงๆ แต่คงพยายามทำสีหน้าดุๆ เพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ในขณะที่ผมฉีกยิ้มกว้างแบบผู้เหนือกว่า ลุงจะเปิดประตูห้องนั้นให้ผมตอนนี้ดีๆ หรือจะให้ผมซื้อโรงแรมกระจอกๆ นี้ให้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของอัครไพศาลกุล

 

          ลุงทำตาโตทันทีที่ได้ฟัง

 

พ่อหนุ่ม...พ่อหนุ่มคือ

 

ภูผา อัครไพศาลกุล...ยินดีที่รู้จักครับ

 

ลุงแกนิ่งไปคล้ายกับคิดอะไรอยู่ในหัวก่อนจะตัดสินใจเปิดลิ้นชักเก่าๆ ควานหากุญแจสำรองของห้องดังกล่าวมาให้ผมแบบว่าง่าย

         

แค่เนี่ยแม่งก็จบ ลีลาอยู่ได้ผมบ่น รีบคว้ากุญแจมาจากมือเหี่ยวๆ ของลุงแบบรีบร้อนแล้ววิ่งย้อนกลับไปยังห้องๆ เดิม ห้องที่ไอ้เวรนั่นกำลังคิดจะทำมิดีมิร้ายเมียของผมอยู่ภายใน!

 

          ผมไขกุญแจเข้าไปแบบเงียบๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้คนในห้องไหวตัวทันก่อนจะผลักประตูเข้าไปด้านในช้าๆ พร้อมเงี่ยหูฟัง

 

          อัญชันเนี่ยสวยจริงๆ เลยนะครับ ถึงว่าสิทำไมไอ้ภูถึงได้หลงนักหนา

 

          เสียงของไอ้กวินที่กำลังเอ่ยปากชมเมียผมเปราะเผลอทำให้ผมกำหมัดแน่นด้วยความเคียดแค้น ก้าวผ่านเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ภายในห้องนอนอย่างช้า ม่านสีอ่อนถูกดึงกั้นกลางระหว่างอาณาเขตภายในห้อง แสงไฟสีนวลด้านในพอจะทำให้ผมเห็นเงาตะคุ่มๆ ของมันที่นั่งทำอะไรบางอย่างกับร่างกายของอัญชันอยู่ด้านใน

 

          ขอบคุณนะครับอัญชันที่เป็นห่วงพี่เรื่องที่ลุงของพี่ถูกจับไป....หูของผมตั้งใจฟังคำพูดของมันขณะที่มือเลื่อนหยิบโทรศัพท์ราคาแพงจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาพร้อมทั้งเลื่อนกดเบอร์โทรออกแบบไม่ดูรายชื่อ เพราะถ้าหากในตอนนี้ผมเป็นอะไรขึ้นมาหวังว่าคนปลายสายที่ได้ฟังจะสามารถเป็นพยานยืนยันให้ผมได้ แต่น้องอัญไม่ต้องห่วงหรอกนะ เพราะพี่ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

 

          “อะ...

 

          “เก็บเสียงหวานๆ ไปตอนที่เราสนุกด้วยกันดีกว่า

 

          “พะ...พี่

 

          “ทนไม่ไหวแล้วเหรอครับอัญชัน

 

          เสียงของอัญชันที่แหบพร่าเอ่ยปากร้องเรียกหาทำผมแทบจะล้มทรุดมันเสียตรงนั้น แต่เพราะนึกได้ว่าอาการที่เธอกำลังเป็นมันเกิดขึ้นเพราะยา และนั่นจึงทำให้ผมใจแข็งยืนอดกลั้นความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้

 

          ร่างกายของอัญชันสวยกว่าที่ได้เห็นภายนอกเสื้อผ้าอีกนะครับ รู้ไหม?

 

          “อะ...อื้อ...พะ..

 

          “อืมมม..

 

          ไม่...ผมจะทนไม่ไหวอีกแล้ว ผมทนฟังไอ้เชี่ยนั่นทำอะไรกับเมียผมไม่ได้อีกแล้ว

 

          อื้อ...พ...พี่ภู

 

          ผมเบิกตากว้างเมื่อเสียงหวานๆ ของเธอเอ่ยร้องเรียกผมแทนที่จะเป็นชื่อของไอ้กวิน

 

          อัญชัน! พูดอะไรของอัญชันน่ะ!!!”

 

          “อื้อ...พี่ภูผา รัก...รักพี่นะรู้ไหม...น้ำเสียงที่ฟังไม่ค่อยเป็นศัพท์นักทำผมแทบคลั่ง ผมไม่เคยได้ยินคำพูดจากปากของเธอแบบนี้สักเท่าไหร่ นับว่าการที่ได้ยินอะไรแบบนี้ตอนนี้แม้ว่ามันจะน่าหงุดหงิด แต่อีกใจหนึ่งแม่งกลับรู้สึกโคตรฟินเลย

 

          อัญชัน! มองหน้าพี่ พี่ไม่ใช่ไอ้เชี่ยภู พี่คือกวินมองหน้าพี่สิ!!”

 

          “อ...พี่..พี่ภูผา

 

          “โธ่โว้ยยยยยย!!” เสียงของไอ้กวินสบถออกมาเสียงดังคล้ายกับเจ็บใจ เงาตะคุ่มที่ผมมองผ่านจากผ้าม่านปรากฏร่างของมันผละตัวออกจากร่างเล็กบนเตียง มันรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วก่อนจะพูดออกมาอีก เอาเถอะอัญชัน อยากเรียกมันขนาดนั้นก็เรียกไป สุดท้ายแล้วยังไงอัญชันก็ต้องเป็นเมียของพี่อยู่ดี

 

          ครืดดดดด...

 

          เสียงของผ้าม่านถูกเปิดออกและดูเหมือนว่าผู้ที่เปิดมันยังไม่ทันที่จะเห็นผมที่ยืนมองมันอยู่ตรงหน้าและในวินาทีที่มันเงยมองมาเจอผมเท่านั้นแหละ ไอ้กวินเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ผมไม่รอให้มันตั้งหลัง รีบกระโจนตัวพุ่งหมัดเข้าใส่มันอย่างเต็มแรง

 

          ผัวะ!!

 

          ร่างบางที่ผมรักนักรักหนาในสภาพเปลือยเปล่า ทำผมเริ่มคุมอารมณ์ของตัวเองไม่อยู่อีกต่อไป รีบพุ่งตัวหวือเข้าง้างหมัดพุ่งใส่หน้ามันอีกครั้งแบบเต็มแรง

 

          ไอ้เชี่ยกวิน!!!!”

 

          “ไอ้เวรเอ้ยย!!” ไอ้กวินสลัดคราบเทวดาใจดีแบบที่มันแสดงต่อหน้าคนอื่นทุกครั้ง แล้วสวนหมัดโต้ผมกลับมาบ้าง แต่เพราะร่างกายของผมที่ดูจะเสียเปรียบมันมากกว่าทำให้หมัดที่มันพุ่งเข้าใส่ผมแบบเต็มๆ สามารถล้มผมได้ในหมัดเดียว

 

          ไอ้กวินกระชากคอเสื้อดึงร่างผมที่อ่อนแรงจนตัวลอย มันแสยะยิ้มราวกับปีศาจจ้องผมแบบผู้เหนือกว่า

 

มาทำไม? มาดูกูล่อเมียมึงเหรอไอ้ภู?

 

ม..มึง!”

 

เออกูเนี่ยแหละ แลกกันไงมึงเอาลุงกูเขาคุกไป ส่วนกูก็เอาเมียมึงแทนมันหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะเริ่มพูดต่อ มึงจะกังวลอะไรในเมื่อพรุ่งนี้มึงกับน้องสาวกูก็จะหมั้นกันแล้ว? ห่วงก้างเหรอไอ้ภู

 

กูไม่ได้รักน้องมึง!” ผมรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีอกแรงสะบัดพร้อมทั้งกวาดกำหมัดพุ่งเข้าใส่หน้าไอ้กวินอีกครั้งเพื่อระบายอารมณ์ กูรังเกียจโคตรเง่าของมึงทุกคนนั้นแหละไอ้เวรเอ้ยย!!”

 

[ คุณกวิน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! ] เสียงของหญิงสาวที่ตะโกนลอดผ่านโทรศัพท์มือถือที่ผมกดโทรออกค้างไว้ในมือ ทำคนที่ได้ยินถึงกับช๊อค มันเบิกตากว้างอ้าปากค้างด้วยความตกใจอย่างขีดสุด

 

ผมร้องหึออกมาเบาๆ ก่อนจะโทรศัพท์ในมือขึ้นดูพร้อมๆ กับรายชื่อที่ปรากฏอยู่ด้านบนสุดของหน้าจอ อัญชัน ผมกดเปิดลำโพงเสียงดังให้คนตรงหน้าได้ยินเสียงจากปลายสายชัดขึ้นไปอีก แล้วพูดผ่านสายโทรศัพท์อย่างใจเย็น โดยใช้สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองไอ้กวินที่ดูจะตกใจอย่างสุดขีด

 

สวัสดีครับคุณน้า....

 

[ คุณภูผาใช่ไหมคะ? ยัยอัญเป็นอย่างไรบ้าง? ]

 

อัญชันปลอดภัยแล้วครับคุณน้า ไม่ต้องห่วง ห่วงก็แค่คุณน้าจะจัดการไอ้คนที่จะข่มขืนลูกสาวของคุณน้าอย่างไรดีกว่า

 

[ น้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณกวินจะทำแบบนี้ น้าอุตส่าห์ไว้ใจ อุตส่าห์เป็นห่วง วันนี้ครอบครัวน้าพยายามช่วยกันปลอบ เพราะเห็นว่าเสียใจ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านั่นมันคือความตอแหล!! ]

 

แก!” ไอ้กวินกัดฟันกรอดอย่างนึกเจ็บใจ ในขณะที่ผมกลับรู้สึกสะใจที่ปลายสายที่กดโทรออกไปมั่วๆ นั้นมันดันเป็นเบอร์ของเธอ

 

แล้วผมจะพาอัญชันกลับไปที่บ้านครับคุณน้า...ผมตัดบทแต่เพียงเท่านั้นเหลือบมองหน้าไอ้กวินที่ดูจะหมดหนทางเหมือนหมาจนตรอก มันพยายามมองหาทางหนีทีไล่ก่อนจะตัดสินใจวิ่งพรวดพราดชนไหล่ผม วิ่งออกจากห้องหลบหนีออกไปอย่างคนขี้ขลาด ซึ่งผมไม่มีวันที่จะปล่อยให้มันลอยนวลไปได้แน่ๆ ทว่า..

 

พ...พี่ภู...

เสียงหวานๆ ที่นอนเรียกชื่อผมไม่ได้สติอยู่เตียงนั้นกลับทำให้เท้าทั้งสองข้างของผมที่พยายามจะวิ่งหลังไอ้กวินออกไปหยุดชะงัก ผมเหลียวหลังมองเธอช้าๆ พร้อมๆ กับหยุดความคิดทุกอย่างในหัวลงในทันที

 

น้องอัญ...ผมยอมละทิ้งทุกสิ่งไม่ว่าจะผู้ร้ายหรือโทรศัพท์มือถือในมือ รีบพุ่งตัวเข้าไปดูอาการเธอใกล้ๆ ด้วยความเป็นห่วง

 

รอยช้ำจางๆ ที่แก้มขวาของเธอทำผมรู้สึกเจ็บขึ้นมาที่กลางอก มันไม่ใช่เพราะบาดแผลที่โดนยิง แต่มันเป็นเพราะผมเอง รอยช้ำนั่นมันเกิดจากตอนที่ผมทำร้ายเธอในผับตอนนั้น

 

เจ็บหรือเปล่าอัญชัน?

 

อะ...พี่...พี่ภูเธอร้องกระเส่าเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วของผมสัมผัสลงเบาๆ ที่ข้างแก้ม นัยน์ตาคู่สวยที่ผมชอบมองอยู่เสมอๆ ปรือตามองผมเล็กน้อยพร้อมด้วยรอยยิ้มหวานๆ ที่น้อยครั้งที่ผมจะมีโอกาสเห็นนัก

 

อัญชัน....เสียงของผมถูกทำให้เงียบทันทีที่เธอใช้มือดันตัวลุกขึ้นในท่านั่งพร้อมทั้งเลื่อนริมฝีปากนิ่มเข้าทาบทับริมฝีปากผมจนชิด วงแขนขาวคล้องกอดคอผมแน่นราวกับกลัวว่าผมจะหายไปไหน

 

ร่างกายเธอมันกำลังสั่นและร้อนจนผมรู้สึกได้...เพราะฤทธิ์ยาที่ไอ้ลำธารว่าแน่ๆ แต่ไม่เป็นไร ถึงเธอจะมีสภาพในตอนนี้เป็นแบบนี้ผมก็ไม่รู้สึกรังเกียจอะไร

 

ในเมื่อผมได้สิ่งที่สำคัญที่สุดมาอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้แล้ว..

 

TO BE CONTINUED..
 





TALK 
 

ชาร์ปหน้างานโหดต้องมา -..-
รอบนี้เลยอยากจะฝากนิยายไว้ในอ้อมใจคนอ่านอีกสองเรื่อง (ลิเกแท้)
รับประกันความแซ่บ สามารถส่องจากคอมเม้นได้ 5555555555555 (อะไรรร)
สุดท้ายนี้ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ <3

ฝากสี่เรื่องนี้ด้วยนะฮับ <3

EROTIC WOLF' : ลงแล้ว 19 ตอน 
ฉันถูกโจมตีจากบางสิ่งขณะเดินทางมาพักอาศัยกับญาติที่ต่างเมือง บางสิ่งที่ดุร้าย รวดเร็วและป่าเถื่อน "ฉันต้องการมีลูก เธอคิดว่าจะออกลูกได้ถึงคอกป่าววะ เฮเลน?" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 18 ธ.ค. 57 / 21:15 , Fanclub : 1,958 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
91% 
View - 35,169 
comment- 8,936 
แก้ไข/เพิ่มตอน  ลบบทความ  ลบ Comment
เพิ่มเป็น ผลงานตีพิมพ์

LIPSLIE FVXXBASE พันธการร้าย ซ่อนรัก : ลงแล้ว 18 ตอน 
"อย่าเล่นตัวมากได้ป่าววะ" ไม่เข้าใจเลยว่ะว่าทำไมเธอต้องเล่นตัวจนน่าเบื่อขนาดนี้ เห็นหน้ายัยนี่แบบนี้ทีไรแล้วแมร่งหงุดหงิด "ไหนบอกว่าเวอร์จิ้นไงแล้วทำไมไม่มีเลือด!!" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 18 ธ.ค. 57 / 21:09 , Fanclub : 2,047 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
98% 
View - 42,114 
comment- 15,296 
แก้ไข/เพิ่มตอน  ลบบทความ  ลบ Comment
เพิ่มเป็น ผลงานตีพิมพ์

PHANTOM WARDEN : ลงแล้ว 3 ตอน 
พันธนาการที่รัดแน่นจนหายใจไม่ออก ไม่ว่าเขาปล่อยไปหรือฉันหนีตายมันก็ดูมีค่าเท่ากัน"รู้เปล่าว่า ราชสีห์น่ะ มันจะไม่ยอมปล่อยเหยื่อที่ได้จนกว่าเหยื่อของมันตายแล้วจริงๆ" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 18 ธ.ค. 57 / 17:28 , Fanclub : 590 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 4,352 
comment- 1,285 
แก้ไข/เพิ่มตอน  ลบบทความ  ลบ Comment
เพิ่มเป็น ผลงานตีพิมพ์

ANDROPHOBIA :: LAST WEDDING : ลงแล้ว 1 ตอน 
"ทำไมนอนด้วยไม่ได้วะ! เราแต่งงานกันแล้วนะเว้ย!"ผมโวยวายใส่กอบัวที่ยืนมองอยู่อีกฝากของเตียง เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนตะคอกกลับมา"อยากนอนด้วยก็ไปโกนขนตรงนั้นออกก่อนดิวะ!" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 10 ธ.ค. 57 / 00:33 , Fanclub : 492 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 2,788 
comment- 1,217 
แก้ไข/เพิ่มตอน  ลบบทความ  ลบ Comment
เพิ่มเป็น ผลงานตีพิมพ์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11270 Timelessplace (@0831013574) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 15:49
    ฟินนนนนนนนน
    #11270
    0
  2. #11262 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 01:08
    น้องอัญน่าสงสารตลอด
    #11262
    0
  3. #11256 ญี่ปุ่น112 (@natsumi78) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 21:32
    เจิม
    #11256
    0
  4. #11251 stanggaga (@stangbanana) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 18:07
    อีภูมาเอง แซ่บบ
    #11251
    0
  5. #11250 Pim Unchisa (@pimunchisa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 02:14
    ฟินนน
    #11250
    0
  6. #11249 ^^^pear^^^ (@Promphakdee) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 00:56
    รออ่านต่อๆๆๆๆๆ ลุ้นนน
    #11249
    0
  7. #11248 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 23:01
    ในที่สุดก็รอด...โล่งอกอ่ะ
    #11248
    0
  8. #11247 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 22:22
    โล่งอก.
    #11247
    0
  9. วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 22:22
    พระเอกโครตตตตๆๆๆ พี่ ภู
    #11246
    0
  10. #11245 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 22:08
    แล้วยังนี้พี่ภูยังจะหมั้นอยู่ไหม
    #11245
    0
  11. #11244 ไอซ์วนิลา (@sunisa0223) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 22:06
    ฟินเลย ^^ ขอบคูณมากๆค่าที่อัพให้อ่าน <3
    #11244
    0
  12. #11243 ~IprATrOpiUm~ (@onaka533) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 21:49
    ในที่ีสุดก้อตาสว่าง
    #11243
    0