PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 27 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 24 พี่กวิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    14 พ.ย. 57

EPISODE 24

 







 

      ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีในช่วงสายของวัน ร่างกายของฉันขยับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็คเป็นอันดับแรกก่อนจะพบเข้ากับสายที่ไม่ได้เกือบร้อยสาย แน่นอนมันมาจากคนเพียงคนเดียว

 

          น้องอัญถึงบ้านหรือยัง ทำไมไม่รับสายพี่?

 

          ‘พี่อยากเจอน้องอัญ

 

          ‘รับสายพี่หน่อยสิ!

 

          ‘น้องอัญหลับแล้วใช่ไหม ไม่เป็นไรไว้เราค่อยคุยกันนะ ฝันดีนะคะ

 

          ฉันไล่กดลบข้อความออกทีละข้อความพร้อมความรู้สึกด้านชาก่อนจะสะดุดเข้ากับข้อความฉบับสุดท้าย

 

          วันนี้มามหาลัยหน่อยสิ ฉันอยากเจอเธอจังเลยอัญชัน L

 

          และข้อความฉบับสุดท้ายนี่แหละที่ทำให้ฉันหลุดยิ้มได้อีกครั้ง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่หรืออย่างไร ปูไทจะเป็นคนเพียงคนเดียวที่ทำให้ฉันยิ้มได้เสียทุกครั้งจริงๆ

 

          ฉันหอบร่างที่อ่อนล้าของตัวเองตรงไปยังห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยตามคำขอของเพื่อนรัก ก่อนจะพบว่าบ้านของฉันวันนี้เงียบมาก อาจจะเป็นเพราะว่าพ่อกับแม่ไปทำงานที่บริษัทเหมือนปกติแล้วก็ได้

 

          ฉันพาตัวเองออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ ก่อนต้องสะดุดตาเข้ากับสวนหน้าบ้านที่ดูแปลกตาออกไป ปกติแล้วบ้านของฉันที่สนามเล็กๆ หน้าบ้านจะมีเพียงแค่ไม้พุ่มในกระถางและสนามหญ้าเล็กๆ ทว่าวันนี้กลับมีสมาชิกใหม่ถูกเพิ่มเข้ามาหลายสิบกระถางจนอดแปลกใจที่จะเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ไม่ได้

 

          ฉันยกมือขึ้นปิดปากเล็กน้อยเมื่อภาพตรงหน้าปรากกร่างของชายวัยกลางคนในชุดธรรมดาบ้านๆ พร้อมด้วยกางเกงขาก๊วย ซึ่งฉันไม่ได้เห็นเขาในสภาพนี้มานานมากแล้ว ตามเนื้อตัวของชายคนนั้นเปื้อนไปด้วยเศษดินแหละเหงื่อที่ไหลท่วมตัวหลังจากจัดการจัดสมาชิกใหม่ลงดินจนเกือบเต็มแนวรั้วกำแพงบ้าน

 

          พ่อ...

 

          “....

 

          “.....

 

          คงจะโกรธเรื่องเมื่อคืนอยู่ละสินะ...ทางที่ดีฉันไม่ควรจะกวนอารมณ์ของเขาในตอนนี้จะดีกว่า

 

          หนูไปมหาลัยก่อนนะคะพ่อ...ฉันยกมือขึ้นไหว้พ่อเล็กน้อยและตัดสินใจเดินตรงไปยังประตูรั้วโดยไม่พูดอะไรต่อ ทว่า..

 

          รู้หรือเปล่า ดอกอัญชันมันมีสรรคุณเป็นยาตัวหนึ่ง

 

          ขาทั้งสองขาของฉันหยุดชะงัก ปรายตามองคุณพ่อที่จู่ๆ ก็พูดขึ้น ขณะที่มือของเขายังคงวุ่นวายกับการลงดินให้กับต้นไม้โดยไม่มองฉัน

 

          อัญชันสามารถทำให้ผมดำสวย แต่สำหรับพ่อคงไม่ทันแล้ว เพราะมันหงอกจนจะหมดหัวแล้วล่ะ

 

          “.....

 

          “ทั้งบ้านคงไม่มีใครต้องพึ่งดอกอัญชันกันอีกแล้วเพราะต่างคนก็ต่างแก่จนมีผมหงอก...คงจะมีแค่ลูกคนเดียวที่ยังสามารถใช้สรรพคุณของดอกอัญชันได้อยู่

 

          พ่อจะพูดอะไรน่ะ...

 

          ดังนั้นมันจึงไม่มีเหตุผลเลยที่พ่อจะสั่งต้นอัญชันมาปลูกเต็มบ้านแบบนี้ แต่หนูรู้ไหม...พ่อลดมือที่วุ่นวายกับการปลุกต้นไม้ลงพร้อมทั้งหันมามองทางฉันช้า ดวงหน้าของพ่อเปื้อนรอยยิ้มแบบที่ฉันมีโอกาสได้เห็นน้อยครั้งจนน่าฉงน  แต่เพราะอัญชัน คือหัวใจของพ่อกับแม่ต่างหาก อัญชันคือสิ่งที่พ่อกับแม่รักมากที่สุด พ่อถึงได้ตั้งใจปลูกมันเพื่อหนู

 

          สิ้นเสียงของพ่อน้ำใสใสก็ไหลแหมะทันทีแบบไม่ตั้งตัว ไม่ใช่เพราะว่าฉันเสียใจแต่ว่าในตอนนี้ฉันกำลังรู้สึกดีใจมากต่างหาก

 

          พ่อขอโทษนะอัญชัน ที่คิดถึงแต่ชื่อเสียงเงินทองและความสบาย มากกว่าความรู้สึกและความเข้าใจที่มีให้ลูก

 

          “หนูรักพ่อ...ฉันรีบจำเท้าพุ่งตรงเข้าไปหาพ่อในทันทีด้วยความตื่นตัน ทว่า...ผู้เป็นพ่อกลับยกมือห้ามขัด

 

          พ่อตัวเปื้อนลูก เราอย่าเพิ่งกอดกันตอนนี้เลย เดี๋ยวชุดนักศึกษาของหนูจะเปื้อนนะ

 

          ฉันฉีกยิ้มอย่างเข้าใจ จนผู้เป็นพ่อยิ้มตาม

 

          ไว้หนูกลับมาแล้วเราค่อยกอดกันนะ

 

          “ค่ะ!”

 

          ตั้งใจเรียนด้วยละ อย่าเกเรนะรู้ไหม..

 

          “พ่อไม่โกรธหนูแล้วเหรอคะ?

 

          “คนเรามันมีความผิดพลาดได้ทังนั้น พ่อเองก็มี...เราสามารถเริ่มต้นความครัวที่ดีกันใหม่ได้ใช่ไหมลูกคำตอบเชิงคำถามทำฉันยิ้มแก้มแทบแตก พยักหน้ารัวๆ รับคำคุณพ่อด้วยความดีใจ หนูไปเรียนเถอะ แล้วรีบๆ กลับบ้านนะ ระวังๆ ตัวด้วย..

 

          “หนูรักพ่อนะ

 

          “พ่อก็รักหนู..

 

          เราสองคนพ่อรู้ใช้เวลาปรับความเข้าใจกันอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนที่พ่อจะเป็นคนออกปากเร่งให้ฉันไปมหาลัย จนฉันต้องยอมออกจากบ้านตรงไปยังมหาลัยในที่สุด

 

          วันนี้ที่มหาลัยยังคงดูคึกคักเหมือนปกติ แต่ที่ดูจะดีใจมากที่สุดเห็นจะเป็นปูไท เธอโผเข้ากอดฉันทันทีที่เราสองคนได้เจอหน้ากันอีกครั้งราวกับว่าห่างหายกันไปเป็นปีๆ

 

          ฉันคิดถึงเธอจังเลยอัญชัน

 

          “ฉันก็คิดถึงเธอ

 

          “ตาเธอดูบวมๆ ร้องไห้มาเหรอ?ยัยเนี่ยเป็นคนช่างสังเกตตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ -_-

 

          “เมื่อคืนทะเลาะกับพ่อนิดหน่อยน่ะ แต่ตอนนี้ปรับความเข้าใจกันแล้วล่ะ

 

          “อ๋อ...ดีแล้วเธอยิ้มแบบหมดห่วง แต่จู่ๆ เหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ปูไทจึงถามออกมาอีกครั้ง แล้วเรื่องของเธอกับพี่ภูผาล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง?

 

          คำถามคราวนี้ของเธอทำฉันรู้สึกจุกที่อก แต่ยังคงปั้นหน้ายิ้มแสดงอาการออกไปว่าไม่เป็นอะไร

 

          เห็นว่าอีกวันสองวันจะเข้าพิธีหมั้นกับไรลา ฉันว่าฉันจะไปร่วมงานเธอจะไปด้วยกันไหม?

 

          “อ้าว! ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ?

 

          “......

 

          “ไหนว่าเขาบอกจะไปเซอร์ไพรส์วันเกิดเธอแล้วปรับความเข้าใจกันไง แล้วทำไมถึง...

 

          “เขาคงอยากให้ฉันเข้าใจสถานะระหว่างฉันกับเขาล่ะมั้ง ว่าที่ผ่านมามันไม่ได้มีอะไร มันก็แค่ความผิดพลาดในช่วงข้ามคืนฉันขัดปูไทเสียงเรียบแล้วเปลี่ยนเรื่องทันที วันนี้มีเรียนอะไรบ้างเนี่ย ไม่ได้เข้ามหาลัยหลายวันจนฉันเกือบจะลืมไปหมด

 

          “เธอเนี่ยนะ...

 

          ปูไทตัดพ้อออกมาเบาๆ และยอมเปลี่ยนเรื่องคุยในที่สุด ฉันค่อนข้างรู้สึกแปลกๆ กับบรรยากาศในห้องเรียนวันนี้เป็นอย่างมาก เพราะนอกจากอะไรหลายๆ อย่างมันจะเปลี่ยนไป ศัตรูที่เคยมีปากเสียงกันเมื่อก่อนกลับเข้ามาพูดจาดีกับฉันอย่างเหลือเชื่อ

 

          ยัยปากแดงที่เคยมีเรื่องกับฉันเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนวันนี้เธอมามาดใหม่ ท่าทางเรียบร้อยและพูดจาดีขึ้นจนฉันแปลกใจ

 

          “ฉันขอโทษนะที่เคยพูดจาแย่ๆ กับเธอหล่อนพูดขึ้นด้วยท่าทางรู้สึกผิดขณะที่พวกเราทั้งหมดนั่งรอเข้าคาบเรียนบริเวณม้าหินอ่อนในสวนหย่อมหน้าคณะ ถ้าฉันรู้ว่าเธอเจอปัญหาเยอะแบบนี้ ฉันคงไม่คิดหมั่นไส้เธอหรอก

 

          หมะ หมายความว่าไงยะ? -_-

 

          “ฉันขอโทษนะยัยสวยน้อยกว่าหล่อนหัวเราะออกมาเบาๆ

 

          ย่ะ! วันหลังก็หัดสนใจความรู้สึกคนอื่นบ้าง ยัยไม่สวยฉันสวนเธอกลับไปแบบติดตลก ทำเอาทั้งวงสนทนาหลุดหัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพียงราวกับนัดกันมา ก่อนที่ทุกเสียงหัวเราะจะเงียบลงถนัดตา เมื่อเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของฉันดังขึ้นแทรก

 

          และมันก็เหมือนเดิมเมื่อบุคลที่โทรมาเป็นคนๆ เดียวกับที่โทรมาเป็นร้อยสายเมื่อคืน ยิ่งฉันพยายามไม่สนใจมากเท่าไหร่ราวกับปลายสายจะยิ่งพยายามโทรตื้อเท่านั้น

 

          รับสายหน่อยสิ บางทีเขาอาจจะมีเรื่องสำคัญคุยกับเธอก็ได้

 

          คำพูดกดดันของเพื่อนร่วมคณะ ทำให้ฉันต้องกลั้นใจกดรับสายในที่สุด

 

          ฮัลโหล..ฉันพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูกดต่ำอย่างเยือกเย็นที่สุด เพื่อกลั้นความเศร้าที่มีในตัวลง

 

          [ ทำไมน้องอัญไม่รับสายพี่เลยละคะ? ]

 

          “ฉันรับแล้วนี่ไง พี่มีอะไร?

 

          [ พี่อยากชวนน้องอัญไปทานข้าว พอดีคืนนั้นพี่เพลียจนหลับไปก่อนก็เลยไม่ได้คุย...แต่พี่อยากคุยกับอัญชันจริงๆ นะคะ ]

 

          “ฉันไม่ว่าง

 

          [ .... ]

 

          “ฉันมีแฟนแล้ว คงไม่ว่างไปไหนมาไหนตามที่พี่ขออีก ฉันไม่อยากให้แฟนฉันเข้าใจผิด

 

          [ แฟน??? ]

 

ฉันกำลังโกหก..

         

เพราะน้ำเสียงและคำพูดของฉันที่ตอบโต้กับคนปลายสาย ทำให้บรรยากาศหน้าคณะเริ่มมาคุ จนแต่ละคนขอตัวไปทำธุระส่วนตัว เหลือเพียงแค่ฉันกับปูไทที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

         

[ น้องอัญมีแฟนแล้วเหรอคะ? ]

 

          “ใช่ค่ะ

 

          [ พะ พี่แค่อยากคุยเรื่องของพี่กับไรลา ]

 

          “เรื่องงานหมั้นน่ะเหรอคะ? อ๋อแน่นอนอัญไปแน่ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วอัญขอตัว ต้องเข้าเรียนแล้ว..

 

          [ อะ..อัญ ] ฉันไม่รอฟังปลายสายพูดจบรีบกดตัดสายทิ้งในทันที มือทั้งสองข้างพยายามบีบโทรศัพท์มือถือในมือแน่นเพื่อกลั้นน้ำตาที่ทำท่าจะไหลออกมา จนปูไทที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็น

 

          พี่ภูผาใช่ไหม...

 

          “....

 

          “ไม่เป็นไรนะอัญ ไม่ร้อง..

 

          ที่ฉันตอบเธอได้คงมีแต่เพียงการพยักหน้าแต่เพียงเท่านั้น ปูไทยังคงลูบหลังปลอบใจฉันแบบนั้นส่วนฉันพยายามบังคับฝืนอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนที่มันจะเริ่มปะทุจนพานให้การเรียนวันนี้ไม่รู้เรื่อง

 

          แต่รู้ไหม..ยิ่งพยายามบอกให้ตัวเองไม่คิดถึงเรื่องของเขามากเท่าไหร่ คำพูดที่ขาดหายไปของพี่ภูผากลับแว่วเข้ามาในหัวเสียทุกครั้ง และหลายต่อหลายครั้งที่ฉันมีความรู้สึกอยากจะรับรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร

 

          ฉันเนี่ยบ้าจริงๆ เลยนะ...ทั้งที่บอกจะเลิกโง่แต่ก็ยังทำตัวโง่ มีความคิดโง่ๆ มันเสียทุกครั้ง เมื่อไหร่นะ เมื่อไหร่ฉันจะเลิกเป็นแบบนี้สักที

 

          ทันทีที่การเรียนการสอนเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศในห้องก็กลับมาสู่ความสงบ รวมไปถึงสภาพจิตใจฉันเองที่พยายามฝืนจนสามมารถสงบนิ่งได้ในที่สุดและรอเพียงให้อาจารย์ประจำภาควิชาเข้ามาสอน

 

          ทว่า..

 

          บุคคลที่เข้ามากลับเป็นอาจารย์ท่านอื่นที่ไม่ใช่อาจารย์ประจำภาค แกเดินเข้ามาในคลาสด้วยท่าทางเครียดๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าคลาสเรียน

 

          อาจารย์เรื่องที่ต้องแจ้งนักศึกษาทุกคน เนื่องจากวันนี้จะมีการประชุมเลือกท่านอธิการบดีคนใหม่ การเรียนการสอนวันนี้อาจจะต้องของพัก..

 

          เสียงฮือฮาดังขึ้นทันทีที่อาจารย์พูดจบ ดูเหมือนว่าเสียงพูดคุยของเหล่านักศึกษาจะไม่ได้ทำให้แกรู้สึกหงุดหงิดนัก

 

          แล้วท่านอธิการบดีคนเก่าไปไหนละครับอาจารย์หนึ่งในนักศึกษาที่อยากรู้อยากเห็นตะโกนถามขึ้นแข่งกับเสียงซุบซิบฮือฮาภายในห้องด้วยความสงสัยจนคนถูกถามถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

          อย่างที่พวกคุณได้ติดตามข่าว อธิการบดีถูกฟ้องข้อหายักยอกทรัพย์ของอัครไพศาลกุล ซึ่งตอนนี้ศาลตัดสินเรียบร้อยแล้วว่าท่านอธิการบดีคนเก่ากระทำการทุจริตจริง

 

          ลุงของพี่กวินโดนจับแล้วงั้นเหรอ?

 

          การเรียนการสอนวันนี้จึงต้องขอพักแต่เพียงเท่านี้

 

          เสียงเฮดังขึ้นทันทีที่อาจารย์ผู้นั้นพูดจบ ซึ่งฉันมั่นใจว่าเสียงเฮจากเหล่านักศึกษาคงไม่ได้ดีใจกับข่าวที่ลุงกฤษณ์ถูกจับอย่างแน่นอน แต่คงเป็นการที่ได้กลับบ้านหรือมีเวลาโต่เตร่มากขึ้นต่างหาก ดูเหมือนอาจารย์แกเองก็ดูไม่สนใจกับเสียงเฮของเหล่านักศึกษามากนัก เพราะแกเองก็ดูรีบร้อนออกจากคลาสเรียนไปเหมือนกัน

 

          เพราะอย่างนี้ฉันกับปูไทและยัยปากแดงกับเพื่อนๆ ของเธอจึงพากันออกจากคลาสเรียนแบบไม่มีจุดประสงค์ ก่อนจะพากันมาหยุดพักที่ม้าหินที่สวนหย่อมเดิมหน้าคณะเพื่อพูดคุยและหาที่ไป

 

          วันนี้ไม่มีเรียน เราจะไปไหนกันดีอะยัยปากแดงเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงเซ็งอย่างสุดขีด กวาดตามองหน้าเพื่อนทุกคนรอบโต๊ะเพื่อหวังเค้นคำตอบ

 

          ฉันไม่ค่อยมีเงิน เลยไม่รู้จะแนะนำที่ไหนดีปูไทตอบเสียงอ่อนตามนิสัยและเหลือบมองฉันด้วยหางตาเพื่อให้ช่วยคิด

 

          อย่ามองฉันสิ -_- ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกันแหละน่า!” ฉันขัดสายตาคาดคั้นของพวกหล่อนแบบส่งๆ และพยายามไม่สบตากับสายหลายคู่ตรงหน้า

 

          ปี๊บ!

 

          เสียงข้อความที่ดังขึ้นทำฉันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความสงสัย

 

          อัญชัน คุณกวินแย่แล้วลูก

 

          ข้อความจากแม่ที่มีความหมายน่าตกใจทำฉันรีบลุกพรวดจากม้าหินจนบรรดาเพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยหันมองด้วยความสงสัย

 

          เกิดอะไรขึ้นเหรออัญชันปูไทถามออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ขณะที่ฉันรีบเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าสะพายแบบรีบร้อน

 

          ฉันมีธุระด่วนนะสิ ขอตัวกลับก่อนนะทุกคน

 

          “เป็นไร ใครเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมรีบร้อนแบบนั้น ยัยปากแดงถามขึ้นด้วยท่าทางและน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากปูไทไปเสียเท่าไหร่นัก

 

          พี่น่ะ พี่ชายฉันกำลังแย่ ขอตัวก่อนนะ

 

          ฉันรีบตัดบทแล้วพาตัวเองออกจากสวนหย่อมหน้าคณะทันที

 

          และเป็นอีกครั้งที่ฉันหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าสะพายหลังพาตัวเองเดินมาจนเกือบจะถึงหน้าประตูทางเข้าของมหาลัยพร้อมทันกดเบอร์โทรออกไปยังที่บ้านเพื่อสอบถามความเป็นไป

 

          [ ฮัลโหลค่ะ ]

 

          “ป้าแจ่มเหรอคะ? นี่อัญเองนะ

 

          [ คุณอัญนั่นเอง.. ]

 

          “เห็นคุณแม่ส่งข้อความแปลกๆ มา เกิดอะไรขึ้นที่บ้านหรือเปล่าคะ?

 

          [ อ๋อ คุณกวินน่ะค่ะ แกมาหาคุณอัญที่บ้าน แล้วก็เอาแต่ร้องห่มร้องไห้เรื่องที่คุณลุงของเขาโดนจับน่ะค่ะ ตอนนี้อาการคุณกวินแย่มากๆ เลยคุณผู้หญิงเลยส่งข้อความไปหาคุณอัญล่ะมั้งคะ ]

 

          “ถ้าอย่างนั้น ฝากป้าบอกคุณแม่กับพี่กวินทีนะคะ ว่าอัญกำลังรีบกลับไป

 

          [ ได้ค่ะคุณอัญ ระวังตัวด้วยนะคะ ]

 

          “ค่ะป้าแจ่ม

 

          ฉันรับคำป้าแจ่มแบบรีบร้อนก่อนจะวางสายขณะที่เท้าทั้งสองข้างพาตัวเองออกไปที่หน้ามหาลัยเพื่อเรียกรถแท๊กซี่สักคันกลับบ้าน

 

          ให้ตายสิ! ลุงกฤษณ์โดนจับ ทำไมฉันถึงลืมคิดเรื่องของพี่กวินได้นะ


 

TO BE CONTINUED..
 





TALK 
 

ตอนแรกว่าจะหยุดอัพเพราะอยากให้ติดตามในรูปเล่ม
แต่มีเสียงขอมาให้อัพต่อ อีกใจเราเองก็อยากอัพต่อด้วยนั่นแหละ ฮาา
เพราะกลัวคนที่ไม่ได้ซื้อหนังสือจะเฟลที่ได้อ่านไม่จบ
ขอบคุณนะครับที่อุดหนุนนิยายเรื่องนี้แบบรูปเล่ม มันเกินเป้าที่เราตั้งไว้เยอะเลย
ขอบคุณจริงๆ ฮับ <3 แต่ว่าหลังจากเรื่องนี้จบ เรื่องอื่นไม่จบนะเฮ้ยย
รอบนี้เลยอยากจะฝากนิยายไว้ในอ้อมใจคนอ่านอีกสองเรื่อง (ลิเกแท้)
รับประกันความแซ่บ สามารถส่องจากคอมเม้นได้ 5555555555555 (อะไรรร)
สุดท้ายนี้ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ <3

ฝากสองเรื่องนี้ด้วยนะฮับ <3

LIPSLIE FVXXBASE : ลงแล้ว 5 ตอน 
"อย่าเล่นตัวมากได้ป่าววะ" ไม่เข้าใจเลยว่ะว่าทำไมเธอต้องเล่นตัวจนน่าเบื่อขนาดนี้ เห็นหน้ายัยนี่แบบนี้ทีไรแล้วแมร่งหงุดหงิด "ไหนบอกว่าเวอร์จิ้นไงแล้วทำไมไม่มีเลือด!!" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 28 ต.ค. 57 / 19:20 , Fanclub : 566 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 4,983 
comment- 2,477 
 

EROTIC WOLF' : ลงแล้ว 7 ตอน 
ฉันถูกโจมตีจากบางสิ่งขณะเดินทางมาพักอาศัยกับญาติที่ต่างเมือง บางสิ่งที่ดุร้าย รวดเร็วและป่าเถื่อน "ฉันต้องการมีลูก เธอคิดว่าจะออกลูกได้ถึงคอกป่าววะ เฮเลน?" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 28 ต.ค. 57 / 19:19 , Fanclub : 913 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 8,558 
comment- 3,394 
 


 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11228 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2557 / 21:23
    อัญชันนน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 ธันวาคม 2557 / 21:25
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 4 ธันวาคม 2557 / 21:30
    #11228
    0
  2. #11214 Som Na Kub (@sosolovenovel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 20:16
    เจิมมมมมมมมม
    #11214
    0
  3. #11200 ิicemoong (@namkheang) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 19:45
    อัพต่อเร็วๆน่า......
    #11200
    0
  4. #11199 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 14:39
    รอออออค่ะ
    #11199
    0
  5. #11198 fairly (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:55
    มาอัพไวๆนะค่ะ กำลังลุ้นเลย ว่าเกิดอะไรขึ้น
    #11198
    0
  6. #11194 maypopolm (@maypmpko) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 21:19
    อัพต่อนะค่ะ รอไม่ไหวจริงๆ
    #11194
    0
  7. #11193 MoFong (@mofong) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 00:08
    คือจะสงสารพี่กวิน หรือ พี่ภูดี? #แต่อยู่ข้างภู 5555 อ๋อออ หรือควรสงสารอธิการ(?) โดนจับได้เล้าว์ หว้าาาาา 555
    #11193
    0
  8. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 23:01
    เป็นคนดีละเหนื่อยนะอัญ อย่าเป็นนางเอกใจดีอย่างงี้สิ - -
    #11192
    0
  9. #11184 Nitcha Sangbanjong (@cream273) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 16:39
    อัญหันไปสนใจที่รักเราดีกว่านะ
    #11184
    0
  10. #11176 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (@towarisa) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 09:12
    อยากได้รูปเล่มเร็วๆ จังเลยคร่า
    #11176
    0
  11. #11175 Lamoodty (@lamoodty) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 23:39
    อ่านระหว่างรอรูปเล่ม อิอิอิ
    #11175
    0
  12. #11174 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 23:29
    อัญมีเรื่องตลอดเบย
    #11174
    0
  13. #11173 Win Ny (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 21:07
    พี่กวินเป็นคนยังไง ดี รึ ไม่ดี
    #11173
    0
  14. #11172 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 20:29
    อ่านแล้วหน่่วงทุกตอนจริงๆ.
    #11172
    0
  15. #11171 me too (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:10
    มาต่อเรวๆนะค่ะ
    #11171
    0
  16. #11170 me too (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 19:09
    น่าติดตามจิงๆคะ สนุกจิงๆเลย
    #11170
    0