PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 26 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 23 เสียใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3342
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    28 ต.ค. 57

EPISODE 23

เสียใจ

 

 

          ฉันพยายามกลั้นน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาและดูท่าจะไม่หยุดไหลเอาง่ายๆ พยายามยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้นและพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองให้กลับมาอยู่ในโหมดปกติ...แต่มันก็เปล่าประโยชน์

 

          ฉันทำไม่ได้เลย..

 

          เมื่อความหวัง ความตั้งใจทั้งหมดของฉันมันพังทลายลงโดยไม่ต้องมีคำพูดจา แม้จะหลอกตัวเองว่าฉันอาจจะเข้ามาผิดห้องก็ตามที แต่แสงไฟที่ส่องสะท้อนหน้าของผู้ชายที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงตรงหน้ามันกลับตอกย้ำฉันได้ดีว่าฉันไม่ได้เข้าห้องผิดหรือฝันไป..

 

        เขาคือพี่ภูผาจริงๆ

 

ฮึก...

 

          เสียงสะอื้นที่ฉันพยายามกักเก็บไว้ดังลอดผ่านไรฟันออกมาเบาๆ ทำให้ร่างบางที่นอนกอดก่ายกับคนตัวใหญ่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อยสภาพงัวเงีย

 

          หะ หือ?เธอขยับตัวลุกในท่าทางงัวเงียอ่อนแรง เหลือบมองฉันที่ยืนร้องไห้เหมือนคนบ้าก่อนจะหลุดพูดออกมาอีกครั้ง ธะ...เธอ! เธอเข้ามาได้ยังไง!!?”

 

          “ฉันคงเข้ามาผิดห้อง...ฉันตอบกลับไปแบบทันควัน มันช่างเป็นเหตุผลที่งี่เง่าและสิ้นคิดสิ้นดี

 

          คนถามเบ้ปากเล็กน้อยกับคำตอบที่ได้รับ คาดว่าเธอคงจะรู้ว่าคำตอบที่ได้รับไปคืออาการแถของฉันล้วนๆ

 

          “เธอร้องไห้เหรอ?ไรลาเอ่ยปากถามย้อนด้วยน้ำเสียงเย้ยๆ นัยน์ตาคู่สวยจับจ้องมาที่ฉันด้วยแววตาสมเพชก่อนเบือนหลบสายตามองไปยังร่างใหญ่ที่นอนอยู่ข้างๆ แทน อ๋อ...

 

          เธอร้องลากเสียงยาวๆ ก่อนจะตวัดหางตามองฉันอีกครั้งพร้อมด้วยรอยยิ้มเหยียดๆ

 

          เสียใจเหรอที่พี่ภูนอนอยู่กับฉัน?

 

          “....

 

          “หึ ท่าทางเริศๆ เชิดๆ ของเธอมันหายไปไหนหมดไม่ทราบนังแมวขโมย?

 

นั่นสินะ...

         

เมียน้อย เมียเก็บ มันก็แค่ของเล่นชั่วคราว ต่อให้พี่ภูจะหลงเธอมากแค่ไหนก็ตามแต่เขาก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี

         

ฉันรู้...

         

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว!!” ไรลาแผดเสียงลั่นแบบผู้เหนือกว่า ก่อนจะขยับตัวลงนอนในท่าเดิมแล้วยกแขนกอดกายร่างใหญ่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆ

 

          ซึ่งฉันรู้ตัวดีและคงไม่หน้าด้านพอที่จะอยู่ต่อเพื่อมองภาพของคนทั้งสองตรงหน้านัก รีบพาตัวเองหันหลังวิ่งจ้ำเท้าออกจากห้องไปทั้งน้ำตาแบบนั้น

 

          “เดี๋ยวก่อน!” ไรลาเอ่ยปากรั้งฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากเดิมนัก แม้ว่าใจจริงฉันไม่อยากจะหยุดฟังหรือมองภาพเหตุการณ์เบื้องหลังเลยสักนิด แต่ว่าขาทั้งสองข้างมันกลับทรยศความคิด ใบหูเงี่ยฟังในสิ่งที่เธอพยายามจะบอก ทันทีที่เราสองคนกลับกรุงเทพฯ พี่ภูผาตกลงว่าจะจัดงานหมั้นระหว่างฉันกับเขา....และฉันอยากให้เธอมาเป็นสักขีพยานด้วย

 

          ....

 

          “เธอคงจะไม่เสียมารยาทปฏิเสธคำชวนของฉันใช่ไหม?

 

          ฉันเลือกที่จะไม่ตอบอะไรไรลากลับไปแต่กลับเลือกที่จะสาวเท้าออกจากห้องพักของคนทั้งคู่ออกมาทั้งๆ แบบนั้น

 

          โง่ที่สุด!

 

          2ทุ่มคืนพรุ่งนี้พี่อยากให้น้องอัญรับผิดชอบแผลที่หน้าอกนี่ มาดูแลมันและรับฟังในสิ่งที่พี่อยากจะบอกด้วย

 

          โง่ที่สุดอัญชันมัวแต่หวังว่าบ้าบออะไรอยู่ได้คนเดียว!!

 

          ‘พี่จะรอจนกว่าน้องอัญจะมา

 

          ‘เมียน้อย เมียเก็บ มันก็แค่ของเล่นชั่วคราว ต่อให้พี่ภูจะหลงเธอมากแค่ไหนก็ตามแต่เขาก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี

 

          ทั้งที่ก็รู้มาตลอดว่าสุดท้ายแล้วมันจะจบยังไง ยังจะหน้าหนาไปให้เจ้าของเขาด่าถึงที่

 

          ‘ทันทีที่เราสองคนกลับกรุงเทพฯ พี่ภูผาตกลงว่าจะจัดงานหมั้นระหว่างฉันกับเขา

 

          ความโง่เนี่ย...มันทำให้รู้สึกเจ็บดีนะ

 

          ฮืออออออออออออออออ

 

ตลอดคืนนั้นฉันเอาแต่นั่งร้องไห้เหมือนคนบ้า เสียน้ำตามากมายให้กับความโง่ของตัวเองและหวังว่าน้ำตาของในคืนนี้จะลบและหยุดความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ที่สถานที่แห่งนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรฉันจะไม่เสียน้ำตาให้กับเรื่องโง่ๆ พรรณนี้อีก

 

ถอยคำดีๆ การกระทำที่หลอกล่อให้ตายใจของเขา ต่อไปนี้ฉันจะไม่มองมันอีก ฉันต้องหยุดเป็นตัวตลกในสายตาของพวกเขาได้แล้ว เลิกโง่เป็นควายได้แล้วอัญชัน!!

 

ในช่วงสายของวันต่อมาพวกเราทั้งหมดก็เดินกลับกรุงเทพฯ โดยแยกกันกลับเหมือนช่วงขามา พี่กวินพาฉันมาส่งที่บ้านตามที่ได้รับปากกับพ่อแม่ของฉันโดยสวัสดิภาพตอนช่วงประมานบ่ายๆ และถูกคุณแม่ของฉันชักช่วงให้นั่งพักเหนื่อยอยู่ทานมื้อเย็นด้วยกัน

 

หากคุณกวินเหนื่อย จะนอนค้างที่นี่สักคืนก็ได้นะคะ พอดีมีห้องว่างอยู่ห้องนึง จะได้ให้แจ่มจัดการทำความสะอาดให้คุณแม่พูดเชิญชวนพร้อมด้วยรอยยิ้มขณะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเพื่อร่วมวงสนทนา

 

เกรงใจครับคุณน้า มันจะทำให้อัญชันดูไม่ดีเสียเปล่าๆ

 

ดูไม่ดีอะไรกันละ? คำนั้นน้าเลิกกลัวไปนานแล้วล่ะคุณพ่อขัดพี่กวินโดยใช้หางตามองฉันที่นั่งก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิดก่อนจะพูดต่อ คุณกวินไม่คิดจะแต่งงานมีครอบครัวบ้างหรือไง?

 

ฮ่าๆๆ คิดนะครับ แต่ผมว่ามันคงยังไม่ถึงเวลาเขาตอบปนขำ

 

งั้นน้ายกอัญชันให้ คุณกวินจะรับไว้ไหมล่ะ?คุณพ่อจงใจถามคำถามหยั่งเชิง ทำเอาคนฟังแปลกใจ โดยเฉพาะฉันที่หันขวับมองคุณพ่อแบบไม่เชื่อหู

 

ลูกสาวน้าอาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แถมยังหัวรั้นดื้อ ไม่รู้ว่าคุณกวินจะดูแลไหวหรือเปล่า?

 

พ่อพูดอะไรน่ะ!” ฉันขัดเพราะเริ่มรู้สึกทนไม่ได้กับคำพูดเรื่อยเปื่อยของคุณพ่อ แม้จะรู้ว่าตัวเองมีความผิดติดตัวอยู่ก็ตาม

 

ทว่า กลับไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมาจากผู้เป็นพ่อ มีเพียงแค่สายตาที่บอกว่ายังโกรธเคืองฉันอยู่แต่เพียงเท่านั้น และนั่นทำให้ฉันต้องเงียบเสียงลงโดยปริยาย

 

คุณน้าอย่าพูดเล่นแบบนี้สิครับ ฮ่าๆๆ

 

น้าพูดจริงนะคุณกวินคุณพ่อยังคงยืนยันคำเดิม โดยที่คุณแม่เองก็ไม่ได้มีท่าทีจะขัดอะไรจนฉันต้องเหลือบมองหน้าพี่กวินเพื่อดูสีหน้าของเขาที่ดูจะอึ้งกับสิ่งที่คุณพ่อย้ำคำเดิม

 

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดตอบรับอะไรออกไป เสียงของป้าแจ่มที่รีบวิ่งออกมาจากภายในห้องครัวก็ดังขึ้นขัดเสียก่อน

 

แจ่มเตรียมอาหารเย็นเสร็จคะคุณผู้หญิง คุณผู้ชาย

 

เพราะแบบนั้นเองการสนทนาภายในห้องรับรองแขกจึงจบลง และพากันเดินไปร่วมมื้อเย็นกันภายในห้องอาหาร

 

บรรยากาศมื้อเย็นวันนี้ค่อยข้างครึกครื้น ที่ดูจะไม่ครึกครื้นเลยคงมีเพียงฉัน ที่ดูจะไม่ค่อยมีบทสนทนาระหว่างครอบครัวสักเท่าไหร่นัก มีแต่คุณพ่อและคุณแม่กับพี่กวินเท่านั้นที่ดูจะคุยกันถูกคอ

 

จนฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกอย่างไรไม่รู้สิ...

 

แต่ท้ายที่สุดแล้วพี่กวินก็ยันยินว่าตัวเองจะกลับไปบ้านอัครไพศากุล ปฏิเสธที่จะนอนค้างคืนจนในที่สุดคุณแม่ที่ดูจะกลายเป็นคนช่างตื้อยอมอ่อนข้อ ฉันจึงเป็นฝ่ายอาสาเดินออกไปส่งพี่กวินที่หน้าประตูบ้านเพราะอยากเลี่ยงคำพูดชวนเชิญของคุณพ่อที่ดูจะเสนอฉันให้กับเขาคล้ายกับสิ่งของไม่มีค่า

 

อัญชันดูซึมๆ ตั้งแต่กลับมาจากภูเก็ตแล้วนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?

 

เปล่านี่คะ

 

จริงๆ น่ะเหรอ?เขาย้อนแบบไม่ค่อยเชื่อนัก

 

พี่กวินจะมาสนใจอะไรอัญล่ะค่ะ อัญอารมณ์แปลปวนแบบนี้อยู่บ่อยๆ

 

ก็พี่ห่วงของพี่นี่ครับฉันเหลียวมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจ พี่กวินฉีกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูดต่อ พี่ไม่เคยรังเกียจอัญชันเลยนะครับ ไม่ว่าอัญชันจะเป็นยังไง พี่ดีใจมากที่คุณพ่อกับคุณของอัญชันตั้งใจฝากลูกสาวพวกท่านไว้ที่พี่แบบนี้

 

.......

 

เรื่องที่มันแย่ๆ อัญชันลืมมันไปเถอะครับ ชีวิตของเราเราสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ทุกเมื่อ

 

เอ๊ะ!” ฉันอุทานออกมาอย่างลืมตัว เมื่อรู้สึกเหมือนกับว่าผู้ชายตรงหน้ารู้เรื่องอะไรที่ไม่ควรรู้

 

ตกใจอะไรกัน พี่หมายถึงเรื่องของอัญชันกับไอ้ภูนั่นแหละ

 

ฉันทำตาโตกับสิ่งที่ได้ยิน และนั่นเหมือนจะเป็นตัวเร่งให้คนตรงหน้าพูดในสิ่งที่เขารู้ออกมาเรื่อยๆ

 

พี่รู้นะครับว่าอัญชันกับไอ้ภูมีความสัมพันธ์กันอย่างลับๆ แต่เชื่อใจพี่นะพี่จะไม่บอกใคร

 

พะ พี่กวินรู้ได้อย่างไรคะ

 

ก็เพราะท่าทางไอ้ภูกับคำพูดของมันที่วัดคืนนั้นนั่นแหละ ท่าทางของอัญชันเวลาที่ได้อยู่ใกล้มันก็ด้วย พี่เลยคิดว่าอัญชันกับไอ้ภูคงจะไม่ใช่แค่พี่น้องที่รู้จักกันผ่านๆ ที่มหาลัยเฉยๆ

 

ฉันเงียบเสียงลงเพราะไม่มีอะไรจะแก้ตัว ในเมื่อครอบครัวของฉันเองก็รู้เรื่องนี้หมดแล้ว มันก็คงไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังต่อไป

 

น้องอัญทราบข่าวหรือยังครับ ว่ารากับไอ้ภูจะจัดพิธีหมั้นกันในวันสองวันนี้...

 

ค่ะ อัญทราบ

 

อัญชันไหวใช่ไหมครับ?ท่าทางของพี่กวินดูจะเป็นห่วงท่าทีของฉันที่เริ่มอ่อนลง แน่ล่ะ..เพราะฉันคิดและตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่คิดหรือพูดเรื่องเกี่ยวกับคนสองคนนั้นอีก

 

ไหวสิคะ อัญตั้งใจว่าจะไปร่วมพิธีงานหมั้นด้วยเหมือนกัน....ฉันทิ้งช่วงพูดเล็กน้อย พยายามปั้นหน้ายิ้มรับในสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดออกมาแม้ว่าภายในจะรู้สึกสั่นๆ อยู่ก็ตามที ไรลาเขาชวนน่ะค่ะ จะไม่ไปก็คงจะเสียมารยาท

 

อ่า...ถ้าอัญชันโอเคพี่ก็ดีใจนะครับ

 

ค่ะ..

 

ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวอัญชันพักผ่อนร่างกายให้หายล้า แล้วเดี๋ยวพี่จะพาไปเที่ยวตื้ดๆ ดีไหม เผื่อน้องอัญจะอารมณ์ดีมากกว่านี้?เขาถามออกมายิ้มๆ

 

อย่าเลยค่ะพี่กวิน อัญเกรงใจ

 

ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ เราก็เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน พี่ยินดีทำให้อัญชันอยู่แล้ว

 

ฉันยอมรับว่าในตอนนี้ ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรกับสิ่งที่พี่กวินพูดออกมาดี จึงได้แต่ส่งยิ้มกลับไปแทนคำตอบ เราคุยยืนคุยกันต่อสักพักใหญ่ ก่อนที่รถตู้จากบ้านอัครไพศาลกุลก็ขับมาจอดรับพี่กวินที่หน้าบ้านคล้ายกับรู้เวลา

 

คืนนั้นเขากลับออกไปจากบ้านฉันตอนเวลา 21.18 น.

 

ฉันเดินกลับเข้าบ้านพร้อมด้วยบรรยากาศความเงียบ ก่อนต้องสะดุ้งทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปในตัวบ้าน เมื่อที่ตรงนั่นมีร่างของคุณพ่อยืนดักรออยู่ และดูเหมือนว่าพ่อจะยืนรอฉันมาสักพักแล้ว

 

อัญชันเสียงเข้มมีอำนาจเรียกฉันเสียงดุ จนเริ่มทำตัวไม่ถูกอีกครั้ง พ่อมีเรื่องจะคุยด้วย

 

ฉันเม้มปากลงเล็กน้อยเพื่อกลั้นความรู้สึกของตัวเอง ปรายตามองร่างสูงที่มีอำนาจแบบหวาดอย่างตั้งใจ

 

นี่หรือว่าคุณพ่อจะยอมใจอ่อนคุยกับฉันแล้ว..

 

พ่ออยากให้ลูกกับคุณกวินดูใจกัน...

 

....

 

พ่อคิดว่าคุณกวินสามารถดูแลลูกได้มากกว่าภูผาอะไรนั่น

 

มันเกี่ยวอะไรกับพี่กวิน พี่ภูผาเองเขาก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกันหนู

 

มันดีต่อตัวลูกพ่อขัดเสียงดัง

 

พ่อเรียกหนูเพราะจะพูดแค่เรื่องนี้ใช่ไหมคะ?ฉันกลั้นใจถามย้อนออกไปเสียงสั่น ในอกมันจุกแน่นอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้สิ...ฉันคิดว่าบางทีตัวเองก็ไม่ควรหวังอะไรมากไป เพราะถ้าหวังอะไรแล้วมันคลาดเคลื่อนไป คนเสียใจและเสียความรู้สึกมันก็คือตัวเราเสียมากกว่า

 

อย่ามาย้อนพ่อนะอัญชัน!” เป็นอีกครั้งที่คุณพ่อตวาดใส่หน้าฉันเสียงดัง ทำตัวผิดจารีทแล้วยังจะมาย้อนพ่อแบบนี้อีกเหรอ? พ่อกำลังแนะนำในสิ่งที่มันดีต่อตัวแกนะ!!!”

 

หนูรู้ว่าหนูผิด หนูรู้ว่าคุณพ่อโกรธหนู หนูรู้ว่าที่หนูทำพลาดไปมันอาจจะทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวเราเสียหาย...ฉันเม้มปากลงแน่น ช้อนตามองคุณพ่อด้วยความเจ็บใจ แต่ที่พ่อกำลังจะพูดกับหนู มันก็แค่การรักษาหน้าของพ่อเอาไว้ รักษาชื่อเสียงของพ่อแค่นั้นไม่ใช่หรือคะ?

 

“!!!”

 

หนูมันคงแย่มากจริงๆ เป็นลูกสาวที่แย่ทำแต่เรื่องเสื่อมๆ จนพ่อต้องมาหาทางแก้ให้กับชื่อเสียงและหน้าตาครอบครัว หนูเนี่ยไม่สมควรเกิดมาเป็นลูกของพ่อเลยจริงๆ !!”

 

อัญชัน!!!”

 

เพียะะะ!!!

 

คุณพ่อบันดาลโทสะพุ่งมือเข้าตบฉันอย่างแรงจนล้มพับลงกับพื้น ท่านเขม้นมองฉันด้วยท่าทางโกรธจัด ก่อนจะชี้หน้าด้วยอาการสั่นๆ

 

แกเป็นลูกฉันนะอัญชัน อย่ามาขึ้นเสียงแบบนี้อีก!”

 

ฮึก...

 

ครอบครัวเรามาถึงขั้นไหนแล้ว แกจะปล่อยให้ทุกสิ่งที่ฉันทำเพื่อแกพังลงง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ แกน่ะไม่เคยรู้อะไรเลย!”

 

พ่อต่างหากที่ไม่รู้อะไรเลยเป็นอีกครั้งที่ฉันพูดจายอกย้อนออกไปทำเอาคนฟังเงียบเสียงลงแม้จะอยู่ในอาการฉุนขาด ที่พ่อทำมันก็เพื่อตัวพ่อเองเท่านั้นไม่ได้เกี่ยวกับหนูเลย ต่อให้พ่อตีหนูจนตายตอนนี้ความคิดพ่อก็ยังบอกอยู่เหมือนเดิมว่าพ่อทำมันเพื่อเรา ทั้งที่พ่อน่ะ....แค่ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เสียงชื่อเสียงเท่านั้น

 

หยุดย้อนพ่อเดี๋ยวนี้นะอัญชัน!!!”

 

หนูน่ะ จะรวยหรือจนมันก็เหมือนกัน ไม่สิไม่เหมือน...

 

.....

 

ตั้งแต่บ้านเรามีฐานะขึ้นมาหนูก็ไม่เคยได้เห็นความอบอุ่นของครอบครัวอีกเลย โดยเฉพาะความรักที่พ่อมีให้หนู มันดูน้อยกว่าชื่อเสียงที่พ่อสร้างขึ้นมาเสียอีก!!!”

 

อัญ!!!!”

 

คุณพ่อตวาดเสียงดังลั่น เงื้อมือขึ้นสูงทำท่าจะพุ่งมือตบตีฉันอีกครั้ง ทว่า...คราวนี้กลับเป็นโชคดีที่คุณแม่เดินเข้ามาเจอเสียก่อน

 

คุณคะ! อย่าทำยัยอัญ!” แม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนคนกำลังร้องไห้ พุ่งเข้ามากอดรั้งแขนของคุณพ่อเอาไว้แน่ พร้อมทั้งตะโกนเรียกป้าแจ่มให้เข้ามาช่วยเหลืออีกแรง แจ่ม! แจ่ม! มาพายัยอัญออกไปที

 

ป้าแจ่มรีบวิ่งทำหน้าตาตื่นเข้ามาหาฉันด้วยความตกใจ เธอพยายามประครองฉันให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้งช้าๆ อย่างเบามือ

 

ฉันจ้องคุณพ่อด้วยท่าทางนิ่งเฉย ราวกับว่าทุกอย่างมันชาไปหมด ตั้งแต่เกิดมาพ่อไม่เคยตีฉันเลยสักครั้งและนี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอเหตุการณ์แบบนี้เสียบ้าง ซึ่งมันก็สมควร

 

ไหนละคะความสุขของครอบครัวเรา ถ้าพ่อรักษาความสุขและความเข้าใจภายในครอบครัวไม่ได้ พ่อก็กลับไปดูแลและรักษาชื่อเสียงของพ่อเอาไว้เถอะ

 

อัญชัน!!!”

 

ฮึก...พอแล้วอัญชัน หยุดต่อความกับพ่อเขาเถอะแม่ห้ามเสียงสั้นทั้งน้ำตา พยายามกอดรั้งแขนคุณพ่อเอาไว้อย่างนั้นก่อนจะเอ่ยปากพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ไม่ต่างจากเดิม แจ่มพาอัญชันกลับไปที่ห้อง

 

ค่ะคุณผู้หญิงป้าแจ่มรับคำคุณแม่อย่างเข้าใจก่อนจะพยุงพาฉันเดินขึ้นชั้นสองโดยไม่พูดอะไรอีก

 

โถ่คุณหนูอัญของแจ่ม ทำไมพูดกับคุณพ่อแบบนั้นละคะป้าแจ่มเอ่ยปากถามฉันขณะพาเดินเข้ามานั่งพักบนเตียงภายในห้องน้ำ และคำถามนั้นเองที่ทำให้ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ไหว จนต้องโผกอดเธอแน่นพร้อมๆ กับความเสียใจทั้งหมดที่เริ่มประดังประเดเข้ามา

 

อัญเป็นลูกที่ไม่ดีเลยใช่ไหมคะป้า ฮือออ อัญนิสัยแย่จริงๆ

 

คุณอัญอย่าโทษตัวเองสิคะ ป้าเชื่อว่าทุกอย่างมันจะต้องดีขึ้น อย่าร้องนะคะ

 

ฮือออออออ

 

กว่าฉันจะหยุดร้องไห้ได้ ก็เล่นกินเวลาไปเกือบชั่วโมง โดยที่ข้างๆ มีป้าแจ่มคอยนั่งคุยปรับทุกข์เป็นเพื่อน เมื่อเธอเห็นว่าฉันอาการดีขึ้น ป้าแจ่มจึงขอตัวออกไปทำงานบ้านที่ค้างไว้ให้เสร็จและปล่อยให้ฉันได้ใช้ความคิดอยู่เพียงลำพัง

 

เวลาในตอนนี้บอกเลยว่าฉันคิดอะไรไม่ออก ในหัวมันว่างไม่มีความคิดอะไร ไม่ว่าจะเรื่องครอบครัวหรือเรื่องหัวใจ สภาพของฉันในตอนี้มันเหมือนคนตายทั้งเป็น ไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรจนวูบหนึ่งคิดที่อยากจะหายตัวไปอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่ๆ สบายใจที่สุด...

 

ปี๊บ ปี๊บ!

 

เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ฉันเอื้อมมือหยิบขึ้นมาดูรายชื่อของบุคคลที่โทรเข้ามาก่อนจะพบว่ามันคือชื่อบุคคลที่ฉันไม่อยากเห็นมากที่สุด

 

พี่ภูผา

 

ฉันเลือกที่จะปล่อยให้เสียงเรียกเขาดังอยู่แบบนั้น และปล่อยให้ตัวเองนอนพักอยู่บนเตียงนิ่งๆ ใช่! ฉันอยากพักผ่อน ฉันอยากจะใช้เวลาทั้งหมดในการนอนหลับยาวๆ ไม่อยากตื่นมารับรู้ความเคลื่อนไหวอะไรของในวันต่อๆ ไป

 

เหนื่อยแล้ว...เหนื่อยล้าเหลือเกิน

 

เสียงเรียกเขายังคงดังอย่างต่อเนื่องไม่รู้เป็นรอบที่เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ ซึ่งฉันเองก็ยังคงนอนนิ่งอยู่ในท่าเดิมแบบนั้น ราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงอะไรก่อนที่ความมืดจะพาฉันออกจากฝันร้ายบนโลกของความจริงไปโดยไม่รู้ตัว...

 

TO BE CONTINUED..
 





TALK 
 

ตอนแรกว่าจะหยุดอัพเพราะอยากให้ติดตามในรูปเล่ม
แต่มีเสียงขอมาให้อัพต่อ อีกใจเราเองก็อยากอัพต่อด้วยนั่นแหละ ฮาา
เพราะกลัวคนที่ไม่ได้ซื้อหนังสือจะเฟลที่ได้อ่านไม่จบ
ขอบคุณนะครับที่อุดหนุนนิยายเรื่องนี้แบบรูปเล่ม มันเกินเป้าที่เราตั้งไว้เยอะเลย
ขอบคุณจริงๆ ฮับ <3 แต่ว่าหลังจากเรื่องนี้จบ เรื่องอื่นไม่จบนะเฮ้ยย
รอบนี้เลยอยากจะฝากนิยายไว้ในอ้อมใจคนอ่านอีกสองเรื่อง (ลิเกแท้)
รับประกันความแซ่บ สามารถส่องจากคอมเม้นได้ 5555555555555 (อะไรรร)
สุดท้ายนี้ขอบคุณครับ ขอบคุณจริงๆ <3

ฝากสองเรื่องนี้ด้วยนะฮับ <3

LIPSLIE FVXXBASE : ลงแล้ว 5 ตอน 
"อย่าเล่นตัวมากได้ป่าววะ" ไม่เข้าใจเลยว่ะว่าทำไมเธอต้องเล่นตัวจนน่าเบื่อขนาดนี้ เห็นหน้ายัยนี่แบบนี้ทีไรแล้วแมร่งหงุดหงิด "ไหนบอกว่าเวอร์จิ้นไงแล้วทำไมไม่มีเลือด!!" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 28 ต.ค. 57 / 19:20 , Fanclub : 566 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 4,983 
comment- 2,477 
 

EROTIC WOLF' : ลงแล้ว 7 ตอน 
ฉันถูกโจมตีจากบางสิ่งขณะเดินทางมาพักอาศัยกับญาติที่ต่างเมือง บางสิ่งที่ดุร้าย รวดเร็วและป่าเถื่อน "ฉันต้องการมีลูก เธอคิดว่าจะออกลูกได้ถึงคอกป่าววะ เฮเลน?" 
Type : เรื่องยาว > รักหวานแหวว 
Upd : 28 ต.ค. 57 / 19:19 , Fanclub : 913 
Tags : ยังไม่มี
Rating 
100% 
View - 8,558 
comment- 3,394 
 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11391 Minrt (@Minrt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:33
    ถ้มมันยากนัก เป็นเราฆ่าตัวตายไปนานแล้ว
    #11391
    0
  2. #11197 fair (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 19:03
    นางเอกน่าสงสารมากอะ่ ฮือออออออออ
    #11197
    0
  3. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 22:54
    โดนวางยาไงพี่ภู ? ไมทำงี้อะ
    #11191
    0
  4. #11164 มินนนนน'โอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 21:06
    เมื่อไหร่จะอัพง้าาาาา
    #11164
    0
  5. #11162 t.Darling (@iamtey) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 15:13
    โฮ อัญชันน่าสงสารง่าาาาาา
    #11162
    0
  6. #11153 me too (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 20:47
    อัญน่าสงสารจิงๆ
    #11153
    0
  7. #11151 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 00:55
    น่าสงสารน้องอัญ
    #11151
    0
  8. #11150 DriveMeCrazy (@greatmormon) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 00:12
    เหอๆ มาอัพต่อนะ จะรออ่านเลยยยยยยยยย 
    #11150
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #11146 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 14:18
    ตอนจบขอให้นางเอกได้สามีใหม่ สาธุ!!! ขอบคุณค่ะ.
    #11146
    0
  11. #11145 Karmyui (@karmyui) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 10:31
    เฮ้อออ ทำไม มันหน่วงๆ แบบนี้ สงสารอัญ (-__-") หมั่นใส้อิพี่ภู เกลียดเห็บไร เกลียดแผ่นดิน
    #11145
    0
  12. #11144 Karmyui (@karmyui) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 10:27
    แผ่นดิน แผ่นดิน แผ่นดิน อะไรรรรรร ให้แผ่นดินเป็นพระเอก เห็บไรเป็นนางเอก ฮาาาา เหมาะกันดี
    #11144
    0
  13. #11143 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 09:31
    อัญชันน่าสงสารตลอดเลย
    #11143
    0
  14. #11141 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (@towarisa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 09:13
    อัญชัญน่าสงสารสุดๆ เลย
    ขอบคุณนะคะที่อัพให้อ่านต่ออออ
    #11141
    0
  15. #11140 OilLy'z (@dfhdfhfykfy34534) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 03:44
    อัพต่อนะคร้า! ถ้าให้ค้างแบบนี้มีหวังอกแตกตายอ่ะ มันอยากรู้มากว่าจะเป็นไงต่อ
    #11140
    0
  16. #11139 ^^^pear^^^ (@Promphakdee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 02:07
    สนุก
    #11139
    0
  17. #11138 ออช (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 00:25
    ต่อน้าาา >
    #11138
    0
  18. #11137 netnapa pluemjit (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 00:06
    สงสารอัญจัง ทั้งครอบครัว ทั้งแฟน
    #11137
    0
  19. #11135 Baby'z (@ing0690himchan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 22:37
    อัพๆ ต่อค่ะ จะได้ไม่เป็นภาระให้คนรอ 555
    #11135
    0
  20. วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 21:27
    อยากให้ลงขายสนพ.อินเลิฟจังเลย
    #11134
    0
  21. #11133 FFHALHUM (@19flukey) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:45
    ไรลาจัดฉากใช่ไหมมม ไม่จริงง พี่ภูออกจะแสนดี (?)
    #11133
    0
  22. #11130 mindzt (@mindzt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:06
    ภูพาทำไมทำแบบนี้อ่า า า า สงสารนางเอกจุง ง ว รู้สึกแปลกๆกับกวิน เหมือนมีพลังงานบางอย่าง 5555
    #11130
    0
  23. #11129 mindzt (@mindzt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:05
    จะมาต่ออีกอยู่ใช่ไหมอ่า า รอนะค้า า า า
    #11129
    0
  24. #11128 mindzt (@mindzt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 20:04
    เย่ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ อัพให้อ่านแล้ว ว ว ขอบคุณไรท์มากๆ ๆ เลยค่า า า
    #11128
    0
  25. #11127 น้ำข้าวสาวพีเจ (@zakura30) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 19:59
    สนุกมากกกกกกค่ะ อยากอ่านต่อแล้ววววววววววววว
    #11127
    0