PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 24 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 22 ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4562
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 ต.ค. 57

EPISODE 22

ตัดสินใจ


 

 
 

          หลังจากที่พี่ภูผาเดินกลับไป ฉันก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่แห่งนั้น พร้อมๆ กับแสงไฟสีขาวที่ดูคล้ายกับดวงดาว ที่เกิดขึ้นในตอนที่เขาปรากฏตัว

 

          กุญแจดอกเล็กในมือที่ฉันมองแล้วมองอีก มองซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอย่างบอกไม่ถูก

 

          พี่จะรอจนกว่าน้องอัญจะมา

 

          ทุกครั้งที่คำพูดของเขาดังแว่วเข้ามาในหัว หัวใจของฉันก็เริ่มเต้นรัว สีหน้าและท่าทางของเขาดูจริงจังเหลือเกิน ต่างจากทุกทีที่ผ่านมา ใจนึงคิดจะปฏิเสธและปล่อยให้เขารออยู่แบบนั้น แต่อีกใจน่ะเหรอ? หึ.. มันกลับไปยืนรอเขาอยู่ที่หน้าห้องเสียแล้วสิ

 

          ฉันเดินเลาะไปตามหาดทรายเพื่อใช้เวลาตัดสินใจว่าควรจะพาตัวเองไปตามนัดหรือจะปล่อยให้มันจบแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรอนาคตที่ต้องเกิดมันก็มีแต่เสียน้ำตาด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีใครเปลี่ยนหรือยกเลิกการหมั้นระหว่างพี่ภูผากับไรลาได้อยู่ดี และฉันก็ยังคงได้ชื่อว่าเมียน้อยไม่ต่างอะไรจากเดิม

 

          อัญชัน ทำไมมาช้านักล่ะครับ?

 

          พี่กวินเอ่ยปากทักทันทีที่เห็นหน้าฉันโผล่เข้าไปในห้องอาหาร เขารีบลุดจากที่นั่งตรงดิ่งเข้ามาหาฉันด้วยท่าทางเป็นห่วง

         

เป็นอะไรหรือเปล่า?

 

          “อัญไม่ได้เป็นอะไรค่ะ มัวแต่เดินชมวิวที่หาดไปหน่อยก็เลยมาสาย

 

          “ค่อยยังชั่วหน่อย พี่นึกว่าจะมีใครมาทำร้ายอัญระหว่างทางมาซะแล้ว

 

          “เอ๊ะ?ฉันย่นคิ้วมองพี่กวินด้วยความแปลกใจ ทำไมพี่กวินพูดแบบนั้นละคะ?พูดเหมือนแช่งกันอย่างนั้นแหละ!

 

          “เปล่าน่ะ พี่แค่เป็นห่วงกลัวว่าคนร้ายจะตามมาทำร้ายอัญที่นี่เฉยๆ

 

          “.....

 

          “ทานข้าวกันเถอะครับ อาหารเพิ่งมาเสิร์ฟได้ไม่นาน กำลังร้อนๆ เลย

 

          เขารีบประครองตัวฉันเดินตรงไปที่โต๊ะทรงกลมซึ่งมีอาหารทะเลหรูจัดวางต้อนรับไว้อย่างสวยงาม และที่น่าแปลกใจคือภายในห้องอาหารแห่งนี้ มีเพียงแค่ฉันและพี่กวินเพียงสองคนเท่านั้น ถ้าไม่นับรวมพนักงานที่คอยบริการเสิร์ฟอาหาร

 

          ทำไมที่นี่ถึงมีแค่เราละคะ?

 

          “พี่ขอไว้น่ะ อยากให้มันเป็นมื้อพิเศษที่ไม่มีใครรบกวน

 

          ฉันไม่ตอบอะไรพี่กวินในขณะที่เขาเลื่อนเก้าอี้ให้นั่งเล็กน้อยตามมารยาท

 

          พี่อยากให้มันเป็นคืนที่วิเศษ

 

          เขาย้ำอีกครั้งขณะเลื่อนเก้าอี้ให้ฉันที่นั่งลงขยับเข้าหาโต๊ะอาหารตรงหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ

 

          เสียงไวโอลีนแสนไพเราะดังขึ้นทันทีที่เราทั้งคู่เริ่มทานอาหารมื้อค่ำด้วยกัน และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าหากคนที่นั่งข้างฉันในเวลานี้ เป็นบุคคลที่ฉันตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น

 

          คุณพ่อกับคุณแม่อัญชัน ดูจะเป็นห่วงอัญชันมากเลยนะครับ

 

          ฉันเอียงคอมองพี่กวินเล็กน้อย ขณะที่เขาตักกุ้งตัวโตใสจานของฉันแบบเบามือ

 

          ท่านทั้งสองโทรมาถามข่าวคราวของอัญชันอยู่ตลอดเวลา น่าอิจฉาจังเลยนะครับ

 

          “งั้นเหรอคะ? พวกท่านโทรมาว่าอย่างไรบ้าง

 

          “พวกท่านก็ถามว่าอัญชันเป็นอย่างไรบ้าง ขยันทำงานหรือเปล่า แลดูพวกท่านจะเป็นห่วงเลยฝากพี่ดูแลเสียยกใหญ่

 

          “.....

 

          “แต่พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไปหรอกนะ เพราะพี่คิดว่าพี่ดูแลอัญชันได้พี่กวินเงียบเสียงลงเล็กน้อย มองหน้าฉันพร้อมด้วยรอยยิ้มละมุนก่อนจะเริ่มพูดต่อ ให้พี่ดูแลอัญชันตลอดชีวิตเลยพี่ก็ทำได้นะครับ

 

          ฉันสะดุ้งกับคำพูดประโยคนั้นของเขาและตอบกลับไปเพียงแค่รอยยิ้มบางๆ  และนั่นทำให้การทานอาหารของเราดำเนินต่อไปพร้อมด้วยเสียงสีไวโอลีนที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

 

          แต่ไม่ใช่ว่าตลอดเวลามื้อค่ำ เราจะไม่พูดจาอะไรกันเลยหรอกนะ เรายังคงมีการหยอกล้อกันบ้างนิดหน่อย รวมไปถึงคุยกันเรื่องแผนงานของวันพรุ่งนี้ที่ฉันต้องเจอก่อนที่มื้อค่ำมื้อนี้จะจบลงไปในเวลาต่อมา

 

          ฝันดีครับอัญชันพี่วินเอ่ยปากบอกลาหลังจากเดินมาส่งฉันที่ห้องเป็นเพื่อนหลังมื้อค่ำ รอยยิ้มของเขายังคงเดิม ท่าทางของเขายังดูใจดีไม่ต่างไปจากเดิมนัก

 

          ขอบคุณนะคะที่เดินมาส่ง ขอบคุณสำหรับมื้อค่ำที่เกือบจะโรแมนติกฉันตอบปนขำ

 

          อย่าแซวพี่สิครับเขาหัวเราะ เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ 7 โมงเช้าเราเจอกันที่สวนด้านหน้ารีสอร์ทนะ

 

          “โอเคค่ะ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน

 

          พี่กวินยิ้มให้ฉันอีกครั้งก่อนจะเดินปลีกตัวออกไป และปล่อยให้ฉันเดินกลับเข้าห้องเพื่อทำธุระของตัวเอง

 

          รู้ไหมคืนนี้ฉันนอนไม่หลับ ไม่รู้เพราะตลอดทั้งวันฉันใช้เวลาหมดไปกับนอนหรือเป็นเพราะกุญแจดอกเล็กที่อยู่ในมือตอนนี้กันแน่

 

          ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ แบบนั้น ก่อนจะหยิบกุญแจที่ได้มาชูขึ้นสูงและใช้เวลาจ้องมันอยู่แบบนั้น

 

          น้องอัญเนี่ยใจร้ายจังเลยนะคะ พี่ยอมตายแทนขนาดนี้น้องอัญยังไม่เข้าใจอีกหรือไง? ทำไมโง่นักคะ?

 

          ฉันโง่เหรอ?

 

          ‘2ทุ่มคืนพรุ่งนี้พี่อยากให้น้องอัญรับผิดชอบแผลที่หน้าอกนี่

 

          พี่คิดว่าฉันโง่จนไม่รู้ความหมายของพี่เลยหรือไง?

 

          ‘พี่จะรอจนกว่าน้องอัญจะมา

 

          พี่จะรอ...ทั้งๆ ที่รู้ว่าเรื่องของเรามันผิดแบบนั้นนะเหรอ

          คนที่ใจร้ายที่สุดน่ะ มันพี่ต่างหากพี่ภูผา...

 

          ไม่รู้ว่าคืนนั้นฉันนอนจ้องสู้กับกุญแจดอกสำคัญจนเผลอหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีใครบางคนมาเคาะประตูห้องเสียงดัง

 

          คุณอัญชันคะ แต่งตัวเสร็จหรือยัง คุณกวินให้ฉันมาตามค่ะ

         

พวกเขาเสร็จกันแล้วเหรอคะ?ฉันตะโกนถามย้อนกลับไปด้วยเสียงงัวเงีย และเงี่ยหูรอคำตอบ

         

ยังค่ะ คุณกวินกลัวว่าคุณอัญชันจะนอนดึกแล้วตื่นไม่ทัน เลยให้ดิฉันมาปลุกก่อนเวลาคะ

 

          “อ๋อ ฝากขอบคุณพี่กวินให้ด้วยนะคะป้า

 

          เมื่อเห็นว่าต้นเสียงอีกฝากประตูเงียบลงไปแล้ว ฉันจึงตัดสินใจเด้งตัวลุกออกจากเตียงเพื่อเตรียมอาบน้ำแต่งตัวทำงาน และในตอนนั้นเอง

 

          แกร๊งง..

 

          กุญแจดอกเล็กที่ฉันเกือบลืมไปแล้วกลับร่วงลงกับพื้น และนั่งกระตุกหัวใจของฉันให้กลับมาคิดทวนคำพูดเดิมๆ ของพี่ภูผาอีกครั้ง เรียกง่ายๆ ว่า กุญแจดอกนี้ทำให้ฉันตื่นเต็มตาเลยแหละ

 

          ฉันก้มเก็บกุญแจดอกสำคัญวางบนตะที่อยู่ห่างออกไปไม่มาก และใช้เวลาจ้องมองมันอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนจะตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัว

 

          ตอนนี้ฉันยังกล้าไม่พอ เรียกว่าไม่กล้าเลยดีกว่า ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่าสิ่งที่พี่ภูผาตั้งใจจะบอกฉันมันคืออะไร...

 

          น่าแปลกดีนะ ทั้งๆ ที่ฉันกล้ามาโดยตลอด ไม่เคยอายและไม่เคยกลัวที่จะทำอะไรสักอย่าง แต่ว่าในตอนนี้ฉันกลับสับสนและกลัวไปหมดทุกอย่าง ความรักเนี่ย...มันน่ากลัวจังเลยนะ

 

          7.15 น.

 

          ฉันพาตัวเองออกจากห้องพักแบบรีบร้อน แน่นอนฉันไม่ลืมที่จะพกกุญแจดอกสำคัญติดตัวออกมาด้วย

 

          ป้าแม่บ้านที่กำลังถูพื้นด้านหน้าระเบียงมองฉันด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยปากทักทายตามมารยาท

 

          เมื่อวานวันเกิดของคุณหรือเปล่าคะ?

 

          “เอ๊ะ?

 

          คุณป้าแม่บ้านฉีกยิ้มเล็กน้อย จ้องมองหน้าฉันที่มองเธอกลับไปแบบสงสัย

 

          คุณภูผาสั่งให้ช่างไฟหาดวงไฟมาติดเต็มไปหมด แต่น่าเสียดายนะคะ ที่ป้ายอวยพรวันเกิดดันถูกลืมไว้ที่ล๊อบบี้

         

ป้ายอวยพรวันเกิดเหรอ?

 

          ‘อุตส่าห์คิดว่าทำตัวช่างเซอร์ไพรส์แบบที่ไอ้กวินชอบทำแล้วน้องอัญจะชอบเสียอีก ถึงมันจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ก็เถอะ....ก็ไหนว่าชอบผู้ชายอบอุ่นแบบไอ้กวินยังไงละคะ นี่น่ะมันอบอุ่นไม่พอเหรอ???

 

          นี่หรือเปล่าที่เขาบอกว่ามันไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะ...

 

          นานๆ ทีป้าจะเห็นคุณภูผาทำอะไรแบบนี้นะคะเนี่ย ถ้าเมื่อวานเป็นวันเกิดคุณ คุณคงเป็นคนที่โชคดีเอามากๆ มีความสุขกับชีวิตที่เติบโตขึ้นเยอะๆ นะคะ

 

          “ขอบคุณนะคะป้าฉันพูดตอบป้าแกกลับไปยิ้มๆ ด้วยความรู้สึกตื้นตัน นั่นไม่ใช่เพราะคำอวยพรของแก แต่ตอนนี้ฉันสามารถรับรู้ได้เต็มที่แล้วล่ะ ว่าพี่ภูผาเขาต้องการเซอร์ไพรส์ฉันจริงๆ

 

          กล้าๆ หน่อยสิอัญชัน แค่ได้พูดความจริง แค่ได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไปบ้าง มันเป็นอะไรไป....กะอีแค่คำด่าทอที่ไม่อาจจะยอมรับได้ มันคงไม่นานหรอกมั้ง เดี๋ยวทุกคนก็จะลืมไปเอง

 

          ฉันยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง และพาร่างที่เต็มไปด้วยความตั้งใจไปยังที่นัดพบระหว่างฉันกับพี่กวิน ซึ่งที่ตรงนั้นทุกคนดูเหมือนจะเตรียมตัวพร้อมกันอยู่แล้ว

 

          เป็นแค่พนักงานฝึกหัด แต่ดันมาสายให้คนอื่นเขารอตั้งหลายสิบนาที ทุเรศชะมัด!” ไรลาเอ่ยปากแขวะทันทีที่เห็นหน้าโดยที่มือของเธอยังคงกอดรัดแขนของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคู่หมั้นเอาไว้แน่น

 

          พี่ภูผามองฉันด้วยรอยยิ้มเล็กๆ โดยที่มือของเขาถือของสิ่งหนึ่งเอาไว้ ซึ่งถ้ามองไม่ผิดรู้สึกว่านั่นจะเป็นขนมผิงขนาดเล็ก ที่อยู่ในถ้วยพลาสติกใส...

 

          พี่ภู จะถือของกินแบบนี้อีกนานไม่คะ? ไรลาไม่ชอบเลยจะกินก็ไม่กินสักที

 

          ไรลาบ่นอุบ จ้องมองพี่ภูผาแบบค้อนๆ ในขณะที่คนโดนบ่นเอาแต้องมองฉันไม่วางตา ซึ่งฉันในตอนนี้ไม่เลือกที่จะสายตาเขาไปเหมือนทุกครั้ง และพยายามฉีกยิ้มตอบโต้แววตาอ่อนโยนที่จ้องมองมาทุกครั้ง

 

          ทันทีที่คนรถมาถึงพวกเราทั้งหมดก็ขนย้ายกันไปยังบริษัทAK.สาขาใหญ่ในตัวเมืองภูเก็ต ซึ่งงานในวันนี้ไม่มีอะไรมาก เสียนอกจากประชุมเรื่องการก่อสร้าง เสริมต่อตัวรีสอร์ทบางส่วน โดยที่ฉันมีหน้าที่จัดเอกสารการเข้าร่วมประชุมตลอดทั้งงาน

 

          แม้ว่าพี่ภูผาจะมีชื่อเสียงในแง่ลบเกี่ยวกับการตายของคุณพ่อ แต่ในวันนี้ความคิดและข้อเสนอแนะของเขากลับได้รับการยอมรับจากหลายๆ ฝ่าย ต่างจากพี่กวินที่ดูจะมีจุดบอดและโดนขัดอยู่เสมอ จนบางทีฉันแอบเห็นเขาชักสีหน้าไม่พอใจอยู่หลายๆ หนแต่สุดท้ายแล้วการประชุมก็จบลงได้ด้วยดี ในเวลาเกือบๆ หนึ่งทุ่ม

 

          พวกเราทั้งหมดนั่งรถตู้กลับรีสอร์ทกันด้วยความเพลีย และตลอดทางจะมีก็เสียงบ่นของไรลาที่คอยซักนู้นถามนี่พี่ภูผาอยู่ตลอดเวลา ซึ่งรู้อะไรไหม? ฉันเลือกที่จะทำหูทวนลมไม่สนใจ เพราะคิดว่าในเวลานี้ฉันได้ตัดสินใจเลือกทางของตัวเองแล้ว แม้ว่าจะโดนตราหน้าว่าหน้าด้านก็ตาม

 

          เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในที่สุดคนรถก็พาพวกเราที่เหนื่อยจากการร่วมประชุมมาถึงยังรีสอร์ทได้อย่างปลอดภัย

 

          ฉันรีบพาตัวเองลงจากรถด้วยความอ่อนล้าและหวังจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไว เผื่อว่าจะกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้างและในตอนนั้นเอง

         

ฟรึ่บบ

 

แขนของฉันถูกกระชากรั้งไว้อย่างแรงแบไม่ทันตั้งตัว ทำให้ต้องรีบหันขวับมองแรงมหาศาลนั่นด้วยความตกใจ

 

2ทุ่มครึ่งห้ามเกินนี้....พี่จะรอ

 

พี่ภูผาเปล่งเสียงย้ำฉันอีกครั้งถึงเรื่องเวลาการเจอของเราในคืนนี้ มืออีกข้างของเขาหยิบกล่องพลาสติกขนาดเล็กซึ่งบรรจุขนมปังรุปเด็กผู้หญิงขึ้นมาดชว์ตรงหน้าเต็มสองตา

 

พี่จะบอกความลับให้น้องอัญรู้

 

ยิ้มตอบเขากลับไป ในอกกำลังรู้สึกสั่นไหวอย่างบอไม่ถูก ฉันกำลังตื่นเต้นและคาดหวังในสิ่งที่เขากำลังจะบอก ใช่ ฉันกำลังรู้สึกแบบนั้น

 

ฉันจะไม่ไปเลทแน่นอน...

 

นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันโต้เขากลับไปด้วยถ้อยคำดีๆ ทำเอาคนฟังใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยอมปล่อยมือจากแขนฉันออกในที่สุด

 

หลายครั้งที่วันนี้ฉันเห็นพี่ภูผาหยิบคุ๊กกี้ในกล่องขึ้นมามองและยิ้มให้กับมันในทุกครั้งที่เขาเสนองานแล้วกลายเป็นที่ยอมรับจนแอบคิดไม่ได้ว่าบางที เขาเองก็ยังมีมุมที่ดูเหมือนเด็กซึ่งดูขัดกับท่าทางและนิสัยอยู่ดี

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขาลดลงหรอก แต่กลับกันมันกลับเพิ่มขึ้นทุกๆ ครั้งที่ได้เจอ

 

คืนนั้น พี่กวินเป็นคนอาสาเดินพาฉันมาส่งที่ห้องพักเหมือนทุกๆ ครั้ง โดยที่เราแยกกันที่ลานกว้างหน้ารีสอร์ท ถ้อยคำแสนอบอุ่นบอกฝันดีของพี่กวินที่ฉันได้ยินเหมือนทุกคนมันกลับไม่ได้ดังชัดถ้อยชัดคำเหมือนทุกวัน

 

เพราะในวันนี้ยิ่งเวลาขยับเข้าใกล้เวลาสองทุ่มครึ่งมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากเท่านั้น จนแทบจะไม่ได้ยินเสียงรอบๆ ข้างเลย

 

ทันทีที่แยกกับพี่กวิน ฉันรีบจัดการกับตัวเอง อาบน้ำและแต่งกายด้วยชุดที่มิดชิดที่สุด ก่อนจะพบว่าเวลามันเดินเร็วอย่างหน้าใจหาย

 

‘20.30 น.

 

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงด้วยความหวาดหวั่น รู้สึกตื่นเต้นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะฉันไม่เคยคิดจะรอคอยอะไรแบบนี้มานานแล้ว และนี่คงเป็นครั้งแรกในรอบหลายๆ ปีที่เกิดขึ้น ทำจึงทำให้ฉันคิดไปต่างๆ นานา

 

ถ้าฉันรีบไปเสียตอนนี้เขาจะหาว่าฉันง่ายเกินไปหรือเปล่า?

 

ถ้าฉันไปช้ากว่านี้ เขายังจะรอฉันเหมือนที่พูดหรือเปล่า?                                                                                                                                            

ฉันควรจะออกไปพบเขาตอนไหนดี ถึงจะเรียกว่าเหมาะสมไม่ดูเกินหน้าเกินตาเกินไป

         

สุดท้ายแล้ว ฉันก็เลือกที่จะพาตัวเองออกจากห้องไปยังที่นัดพบกับพี่ภูผาในเวลา 21.30น. พอดิบพอดี เพื่อไม่ให้ตัวเองดูรีบเกินไปหรือล่าช้าเกินไป แม้ว่าฝ่ายรออาจจะโวยวายเพราะความล่าช้าของฉันก็ตาม

 

          ฉันอาศัยหมายเลขบนดอกกุญแจในการเดินหาจนเจอกับเข้ากับห้องพักที่เป็นเป้าหมาย พอได้มายืนอยู่ที่หน้าห้องของเขาแบบนี้แล้วฉันก็เริ่มสั่นไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังกลัวหรือว่าตื่นเต้นกันแน่ ที่สำคัญมันก็อดคิดไม่ได้ว่าเขายังจะรอฉันที่มาเหรดอยู่หรือเปล่า

 

          ฉันใช้เวลาทำใจอยู่ที่หน้าประตูห้องพักอยู่หลายนาทีก่อนจะกลั้นใจเคาะประตูห้องเบาๆ เพื่อบอกคนด้านในว่าฉันมาถึงตามนัดแล้ว

 

          เมื่อไม่มีการตอบรับจากภายในหัวใจฉันก็ยิ่งเต้นรั่วเข้าไปอีก และอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังจะเซอร์ไพรส์ฉันอยู่ด้านในเหมือนที่เขาเตรียมไว้เมื่อวานอีกหรือเปล่า หรือเขาอาจจะหลับไปแล้วเพราะรอไม่ไหว

 

          แต่เพราะฉันพาตัวเองมาถึงที่ตรงนี้แล้ว ไหนจะคำพูดย้ำนักย้ำหนาของเขาตอนที่เรากลับมาถึงรีสอร์ท สมองจึงสั่งให้ฉันใช้กุญแจที่มีไขประตูห้องเข้าไปเพื่อเผชิญกับสิ่งที่รอคอยอยู่ภายใน

 

          แกร๊ก...

 

          หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดอกมาด้านนอกในทุกครั้งที่บานประตูถูกผลักเปิดจนกว้างออก ฉันเม้มปากลงเล็กน้อย ก้าวเท้าพาตัวเองเข้าไปด้านในอย่างมีความหวัง แต่แล้ว....ทุกอย่างมันกลับหยุดลงโดยชะงัก หัวใจที่เต้นรัวแรงกลับค่อยๆ ลดอัตราการเต้นลงจนเหมือนจะหยุดเต้นไปเสียเฉยๆ

 

          เมื่อโคมไฟสีนวลภายในห้องส่องสว่างพอให้เห็นข้าวของภายในที่ถูกจัดไว้เป็นระเบียบ แต่บนพื้นห้องกลับมีเสื้อผ้าของชายหญิงกระจัดกระจายจนเต็มพื้น...ที่ดูจะตอกย้ำฉันมากที่สุดคงจะเป็นยกทรงสีอ่อนของผู้หญิงที่ถูกถอดทิ้งไว้บนพื้นข้างๆ กับเสื้อเชิ้ตตัวเดียวกันกับที่ผู้เป็นเจ้าของสวมใส่มันไปทำงานในวันนี้

 

 

          ฉันเม้มปากลงแน่น ขาทั้งสองข้างรวมไปถึงมือไม้เริ่มสั่น แต่มันก็อดที่จะพาตัวเองเข้าไปภายในไม่ได้อยู่ดี

 

          ใจคอไม่ดีเลย...

 

          ฉันกัดฟัน กลั้นใจก้าวเท้าเข้าไปในห้องช้าๆ ก่อนที่ล่างกายทุกส่วนจะหยุดชะงักอีกครั้งพร้อมๆ กับน้ำใสใสที่เอ่อคลอจนเต็มกรอบตาทั้งสองข้าง

         

แหมะ...

 

          ภาพของชายหญิงที่นอนกอดกันในสภาพเปลือยเปล่าบนเตียง โดยมีผ้าห่มปิดคลุมช่วงล่างเอาไว้ ทำฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหน ได้แต่ยืนจ้องภาพตรงหน้าที่เริ่มกรีดแทงใจฉันอย่างช้าๆ พร้อมกับคำพูดประโยคหนึ่งที่ดังแว่วอยู่ในหัวมาโดยตลอด...

 

          2ทุ่มคืนพรุ่งนี้พี่อยากให้น้องอัญรับผิดชอบแผลที่หน้าอกนี่ มาดูแลมันและรับฟังในสิ่งที่พี่อยากจะบอกด้วย

 

          นี่น่ะเหรอ? คือสิ่งที่เขาอยากบอก

 

          พี่จะรอจนกว่าน้องอัญจะมา

 

          รอฉัน..

 

          2ทุ่มครึ่งห้ามเกินนี้....พี่จะรอ

 

          เพื่อที่จะย้ำให้ชัดมากขึ้นอีกใช่ไหม ว่าฉันอยู่ในสถานะไหน

 

          พี่ใจร้ายมาก..



TO BE CONTINUED..
 


TALK 
 

ใครที่สนใจเรื่องนี้แบบเป็นรูปเล่ม สามารถติดต่อสอบถามเข้ามาได้ตลอดเลยนะงับ
450 บาทรวมค่า ปรับปรุงและรีไรท์หมดทุกอย่างแล้ว และเพิ่มฉาก H ที่ถูกตัดออกไป
รวมถึงเพิ่มNCด้วย ถถถถถถ  และมี H ชาร์ปพิเศษที่ไม่มีในเว็ปให้อ่านด้วยเนอะ

โอนจองถึง 25 ตุลานี้เนอะ
สนใจติดต่อสอบถามมาได้ที่ 

INBOXเพจ
เฟสนักเขียน (Pp's Lee)
หรือย้อนกลับไปอ่านรายละเอียดที่ตอนที่ 22 เน้อ

ตัวอย่างปกหน้าปกหลังจ้า


1 เม้น 1 กำลังใจจ้า

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11369 jarunee kheankokkrod (@pichsinee2345) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 03:01
    หึ ทั้ง ผว. ทั้ง มย.
    #11369
    0
  2. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 22:47
    ก็เขานัดสองทุ่มครึ่งแต่นางมาสามทุ่มครึ่งอะ = =
    #11190
    0
  3. #11124 สวยเก่งเท่ห์ (@patsrija) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 16:07
    ไอ้ภูแม่งโรคจิตป่าว
    #11124
    0
  4. #11116 T.k (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 16:26
    อยากอ่านต่ออ่าาาา มาต่อไวๆ เค้าอยากรู้แล้วอ่ะ
    #11116
    0
  5. #11115 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 15:49
    อะไรกันเนี้ย!!!
    #11115
    0
  6. #11091 "M-A-C-H-A"^^ (@sone-macha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2557 / 12:53
    ..... ค้างงงงงง
    #11091
    0
  7. #11080 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 18:09
    มีคนวางแผนกันแน่ๆ
    #11080
    0
  8. #11078 me too (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 17:02
    ใจร้ายอะผา
    #11078
    0
  9. #11066 BLACK...mint (@so-bbmint1) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 11:21
    เอิ่มๆๆๆๆ....
    #11066
    0
  10. #11065 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 08:45
    เยอะวะไลรา
    #11065
    0
  11. #11053 วิภาภรณ์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2557 / 06:59
    อะไรอีไรลากับกวินทำอะไรอีก
    #11053
    0
  12. #11052 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 23:01
    มันต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น
    #11052
    0
  13. #11051 แก้วน้ำ (@earn00) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 22:47
    อยากอ่านต่อออออ
    #11051
    0
  14. #11050 DriveMeCrazy (@greatmormon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 21:55
    ใจร้ายอ่ะ
    #11050
    0
  15. วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 12:07
    ร้ายกาจมาก พี่ภู
    #11047
    0
  16. #11046 -rosmay888 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 10:13
    น่าสงสารอัญชัน
    #11046
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #11044 bazzy (@nuna_bazzy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 07:36
    เงิบบบบบบ
    #11044
    0
  19. #11043 TheOriginal (@aoomaim_natcha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 06:52
    เศร้าเลยไมละน้องอัญ TT
    #11043
    0
  20. #11042 Miki HellBoy (@miki-occ) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 21:33
    ค้างอ่าพี่ มาอัพต่อเร็ววววววว
    #11042
    0
  21. #11041 Luxzaza (@utaiwanjubjang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 19:33
    ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงกะพี่ภูใช่ไลลารึเปล่านะ นางวางยาพี่ภูใช่ไหม
    #11041
    0
  22. #11040 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 18:39
    อะไรเนี่ย????
    #11040
    0
  23. #11039 Plaifa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 15:37
    คืออึนตอนสุดท้าย = =" ต่อค่ะต่ออ
    #11039
    0
  24. #11038 MeMorieSLovEYoU (@mukzababin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 15:26
    เขานัดสองทุ่มครึ่งไหงน้องอัญถึงไปตอนสามทุ่มครึ่งละคะ เห้อออ
    #11038
    0
  25. #11037 ^^^pear^^^ (@Promphakdee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 12:25
    ไหงเป็นงี้อ่าาา
    #11037
    0