PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 21 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 20 ซ้ำไปซ้ำมา [ UP 99.97 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4975
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 ก.ย. 57

EPISODE 20


หลักฐาน




 

          มังกรพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจและนั่นทำให้ฉันคลี่ยิ้มเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทางของคนตรงหน้าดีขึ้น

 

            เขาละมือไปตามขอบโต๊ะทำงานตรงหน้าที่เปื้อนไปด้วยฝุ่นพร้อมด้วยคำพูดสั้นๆ

 

            ห้องนี้ถูกปิดตายตั้งแต่วันที่พ่อเสีย ตำรวจกับหน่วยพิสูจน์หลักฐานเข้ามาเก็บหลักฐานไปเพียงนิดหน่อยเพื่อยืดรูปคดี และไม่เปิดห้องๆ นี้ให้ใครเข้ามาเหยียบอีกเลย เห็นแม่บอกว่าพวกเขาจะพากับมาเก็บหลักฐานอีกครั้งในช่วงที่พี่ชายฉันไปภูเก็ต มังกรเหลือบมองหน้าฉันที่ตั้งใจฟังเล็กน้อยก่อนจะพูดเสริม แม่ไม่อยากให้นักข่าวคิดว่าแม่เข้าข้างลูกชายตัวเองจนต้องดิ้นแก้ต่างและการที่ทำแบบนั้นมันจะเป็นตัวช่วยพิสูจน์

 

            ฉันจะช่วยเธอหาหลักฐานเอง ฉันฉีกยิ้มเล็กน้อย

 

            ทว่า

 

            มังกรกลับส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมด้วยคำพูดสั้นๆ

 

            คนหาน่ะมันต้องเธอ ไม่ใช่ฉันอย่าโง่

 

            อะ อะไรนะ =[]=

 

            ฉันบอกเธอตอนไหนว่าจะช่วยหา อย่าโง่ไปหน่อยเลย ฉันบอกไปแล้วนี่ว่าจะพาเธอมาช่วยทำอะไรอย่างนึง

 

            สะ แสบเหมือนกันทั้งพี่และน้อยเลย!!!

 

       เขากระตุกยิ้มเย้ยก่อนจะหยิบห่อถุงมือยางจากเสื้อคลุมตัวนอกแล้วโยนส่งมาทางฉันราวกับเตรียมการมาอย่างดิบดี

 

            ใส่ซะ เดี๋ยวจับนู้นจับนี่มัน มีรอยนิ้วมือคนนอกแล้วรูปคดีจะเสีย

 

            ค่า! เจ้านาย -_-ฉันตอบรับคำสั่งของไอ้เด็กแสบแบบประชดพร้อมทั้งรีบแกะถุงมือยางที่ได้มาสวมคลุมมือตัวเองช้าๆ ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการตามหาหลักฐาน

 

            ตามตู้หนังสือภายในห้องถูกฉันทั้งรื้อและค้นเพื่อหาหลักฐานต่างๆ ไม่ว่าจะตามแฟ้มเอกสาร หรือว่าบนพรมที่ปูเต็มห้อง ล้วนแล้วแต่ผ่านสายตาฉันทั้งนั้น ทว่า...กลับไม่พบอะไรนอกจากเส้นผมลักษณะสั้นและยาวของผู้ชายผู้หญิงที่ดูจะเป็นเรื่องปกติกับฝุ่นที่เริ่มจับตัวหนาจนสัมผัสได้

 

            มังกรเดินวนไปรอบๆ ห้องกวาดสายตามองนู้นมองนี่ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ด้านหลังโต๊ะทำงานของคุณลุง

 

เขาเรียกฉันด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

 

            มาดูอะไรนี่สิ

 

            ฉันรีบลุกเดินเร็วเข้าไปหาตามเสียงเรียกด้วยความสงสัย

 

            ดูอะไรตรงขาโต๊ะนั่นสิ เขาพูดออกมาอีกครั้งพลางชี้นิ้วไปยังพรมปูพื้นใกล้กับขาโต๊ะทำงาน ทำให้ฉันรีบย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อก้มดูของสิ่งนั่นใกล้ๆ

 

            เส้นผมสีดำยาวเหมือนๆ ที่ฉันเจอทั่วห้องถูกฉันหยิบขึ้นมาช้าๆ จนปรากฏต่อสายตาของเราทั้งคู่ใกล้ๆ

 

            แค่เส้นผมเองนะมังกร...ฉันเจอเส้นผมแบบนี้ทั่วห้องเลย

 

            เจอที่ไหนบ้าง? เขาย้อน

 

            ตามพื้นพรมนี่แหละ ไม่เห็นจะน่าแปลกตรงไหน

 

            เก็บรวบรวมเส้นผมทั้งหมดที่เธอเจอรวบรวมให้ฉันที

 

            อะ ไอ้เด็กบ้า! เส้นผมที่ฉันเจอมันเยอะมากเลยนะยะ!!!

 

            แต่สุดท้ายฉันก็สู้อำนาจเผด็จการของมังกรไม่ได้ จำยอมต้องไล่เก็บเศษผมที่ฉันเจอผ่านตารวบรวมให้เขาจนครบ กว่าจะได้ครบทุกเส้นก็เล่นกินเวลาไปหลายต่อหลายชั่วโมงอยู่เหมือนกัน

 

            เอ้านี่ เอาไป ฉันส่งเส้นผมที่รวบรวมมาได้กับให้กับมังกรที่นั่งเป็นคุณชายรออย่างสบายใจเฉิบบนเตียงนอนขนาดใหญ่ของคุณลุง

 

            เขายิ้มแบบพอใจพลางรับเส้นผมทั้งหมดที่ฉันรวบรวมได้ไปโดยยังคงสีหน้าและท่าทางนิ่งๆ ไว้ดังเดิม

 

            ฉันไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่..

 

            จะเอาเส้นผมพวกนี้ไปทำอะไรเหรอจ๊ะมังกร?

 

            โง่จริง!” เขาสบถว่าฉันเสียงดัง พร้อมทั้งใช้แววตาดูถูกมองมาที่ฉันเล็กน้อย สังเกตุดูสิ ว่าเส้นผมมันมีทั้งสั้นทั้งยาว มันอาจจะมีเศษผมของใครที่ไม่ควรเข้ามาในห้องนี้รวมอยู่ก็ได้

 

       “มันก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยนี่?

 

       “ให้ตายสิ เธอนี่มันโง่กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะนะ

 

       -_- นายต่างหากที่พูดไม่เข้าใจน่ะ!

 

            ฉันบอกเธอไปแล้วใช่ไหมว่าห้องนี้ถูกปิดตาย หลังจากที่ตำรวจมาค้นหลักฐานในวันที่เกิดเหตุ...

           

       ฉันพยักหน้ารับรู้อย่างเข้าใจ

 

นั่นก็แปลว่า...

 

            กึก!

 

            เสียงเปิดประตูห้องแบบไม่ให้เราทั้งคู่ตั้งตัวขัดสิ่งที่มังกรพยายามจะบอกลงในทันที ทำฉันและมังกรสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ต่างรีบหันมองบุคคลที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องจนแทบจะพร้อมกัน

 

            พี่กวินพร้อมด้วยพวงกุญแจพวงใหญ่ในมือยืนมองเราทั้งคู่ท่าทางตะลึงงัน สีหน้าของเขาซีดเผือด ดูตกใจที่ได้พบฉันกับมังกรในห้องนี้เป็นอย่างมาก

 

            มาทำอะไรกันในห้องนี้ เขาหลุดถามน้ำเสียงตื่นๆ จ้องมองหน้าฉันสลับกับมังกรไปมาแบบสงสัย

 

            ไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอก มังกรขัดเสียงนิ่ง และเป็นฝ่ายเดินนำหน้าฉันตรงไปยังประตูทางออก กลับเถอะอัญชัน

 

            ....

 

            อัญชันมาทำอะไรที่นี่ครับ...แล้วที่มือนั่นมัน... พี่กวินดูจะไม่สนใจคำพูดของมังกรนักแต่สิ่งที่เขาสนใจในตอนนี้กลับเป็นถุงมือยางที่ฉันกำลังสวมอยู่ อัญชันมาทำอะไรที่นี่เขาถามเสริมอีกครั้ง

 

            คือว่าฉัน... ฉันเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะตอบ เพราะถูกสายตาคาดคั้นจากพี่กวิน สายตาอีกหนึ่งคู่มองมาเหมือนขู่

 

       แล้วฉันควรจะทำยังไงละทีนี้!!!!

 

       “ช่างมันเถอะครับอัญชัน ว่าแต่วันนี้หายขวัญเสียหรือยัง

 

            ดีขึ้นแล้วคะ ฉันตอบยิ้มๆ โดยที่ยังมีสายตานิ่งๆ ของมังกรจ้องแบบไม่ละสายตา

 

            คืนนี้เครื่องออกตอน2ทุ่มนะครับ อย่าลืมเตรียมตัวให้พร้อมนะ เดี๋ยวพี่ไปรับที่บ้าน

 

            ค่ะพี่กวิน

 

            ไปเถอะอัญชัน ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก เดี๋ยวจะพาไปส่งที่บ้าน มังกรพูดขั้นรายการก่อนจะเดินเฉียดตัวพี่กวินออกไปแบบไม่สนใจ และนั่นทำให้ฉันรีบกึ่งเดินกึ่งตามเขาออกไปแบบว่าง่าย โดยไม่ลืมก้มหัวลาพี่กวินตามมารยาท

 

            หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมง มังกรก็ให้คนขับรถตู้พาฉันมาส่งที่บ้านอย่างปลอดภัย ซึ่งระหว่างทางเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรถึงเรื่องเส้นผมที่เขาให้ฉันหา รวมไปถึงเรื่องของพี่กวินที่ดูเหมือนว่าเขาเองก็ไม่ค่อยถูกชะตาเหมือนพี่ชาย

 

            อัญชัน เขาเรียกฉันขณะกำลังเปิดประตูลงจากรถจนต้องหันขวับมองเขากลับไปแบบสงสัย

 

            วันนี้เธอช่วยฉันได้เยอะเลย ถ้าอยากได้รางวัลอะไรไปเอากับพี่ชายฉันได้เลยนะ

 

            พูดะไรแบบนั้นล่ะ -_-ฉันแย้ง

 

       แน่ล่ะ ในเมื่อวันนี้ฉันเพิ่งจะทำเขาแผลเปิดรอบที่สองมานี่

 

            จะเอากี่ทีก็บอกพี่ชายฉันได้เลย หมอนั่นมันจัดให้เธอได้เต็มที่แน่ๆ

 

            อย่าพูดจารุ่มร่ามแบบนั้นนะ!!”

 

       เขาหัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางดูมีความสุข ดูขัดจากเวลาที่เขาทำท่านิ่งสุขุมโดยส้นเชิง

 

            เรื่องที่ฉันพาเธอมาช่วยวันนี้ ช่วยเก็บไว้เป็นความลับอย่าบอกใครล่ะ

 

            แต่พี่กวิน..

 

            ช่างไอ้กวินมันเถอะ แค่เธอสัญญาว่าจะไม่ปริปากพูดอะไรแค่นั้นก็พอ

           

ฉันพยักหน้ารับปากมังกรเบาๆ

           

ดูแลตัวเองด้วย

           

เขาพูดทิ้งท้ายแค่นั้นก่อนจะปล่อยฉันลงจากรถตู้ที่นั่งมาในที่สุด

           

รถตู้จอดรอจนกระทั่งฉันเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างปลอดภัยก่อนจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านฉันไปแบบไม่รีบไม่ร้อนซึ่งแน่นอน หลังจากที่มังกรจากไปพายุลูกใหญ่อีกหนึ่งลูก ไม่สิ สองลูกที่รออยู่ภายในบ้านก็โหมกระหน่ำเข้าใส่ฉันในทันที

 

            อัญชันหนูปลอดภัยใช่ไหมลูก!” แม่ร้องทักพลางพุ่งตัวเข้าโผกอดฉันแน่นด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เจอหน้า แม่กับพ่อเห็นข่าวยิ่งอุกอาจที่หน้าศาลเลยรีบกลับมาที่บ้าน เห็นลูกยังไม่กลับมาพ่อกับแม่เป็นห่วงแทบตาย

 

            อัญ...อัญปลอดภัยดีค่ะแม่

 

            ไม่เอาแล้วนะลูก เลิกยุ่งกับคนของตระกูลอัครไพศาลกุลเถอะ แม่ไม่อยากเสียลูกไป

 

            ฉันเม้มปากแน่นกอดกระชับตอบแม่แน่นพร้อมด้วยความรู้สึกอึดอัดปนความตื้นตันทั้งหมดที่มี

 

            แม่ไม่ต้องห่วงหนูนะคะ หนูสัญญาว่าหนูจะต้องปลอดภัย

 

            ปลอดภัยอะไรกัน เล่นยิงกันแบบนี้!” คุณพ่อขัดเสียงแข็ง จนคุณแม่ต้องผละกอดออกจากฉันเล็กน้อย เลิกยุ่งวุ่นวายกับคนของอัครไพศาลกุลเดี๋ยวนี้เลย พ่อไม่อยากให้ลูกมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดี

 

            แม่เห็นด้วยกับพ่อจ๊ะ แค่เราไปงานศพเขา ช่วยเหลือเขาอยู่ห่างๆ ก็เพียงพอแล้ว อย่าไปยุ่งวุ่นวายเกี่ยวกับคดีให้มีภัยถึงตัวเลย

 

            แต่หนู...หนูไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะค่ะ ฉันแย้ง

 

            แล้วไอ้ที่ข่าวตอนเที่ยงมันลงล่ะ ว่าลูกมีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีจนพลอยโดนลูกหลงมันคืออะไร

 

            มันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันขัดพ่อเสียงเบา พ่อก็รู้นี่ค่ะว่าข่าวสมัยนี้มันลงมั่วไปหมด

 

            มันลงมั่วหรืออัญตั้งใจโกหกพ่อกับแม่กันแน่!” คุณพ่อตวาดเสียงลั่นจนฉันรู้สึกตกใจ อัญโกหกพ่อใช่ไหม?

 

            ฉันเริ่มสั่นไปทั้งร่าง เมื่อถูกคุณพ่อยิงคำถามออกมาอีกครั้ง แต่นั่นไม่ใช่กับคำถามที่ถูกถามออกมาเพื่อคาดคั้นความจริงหรอกนะ แต่มันกลับเป็นซองยาคุมที่อยู่ในมือของพ่อซึ่งฉันซื้อมาจากมหาลัยในตอนนั้นต่างหาก

 

            ยาคุมซองนี้ของหนูใช่ไหมลูก แม่เอ่ยปากถามสั่นๆ ท่าทางคาดหวังและผิดหวังฉันเป็นอย่างมากหนูกินยาคุมเหรอลูก? หนูกินยาคุมทำไม!”

 

            ลูกนอนกับมันมาแล้วใช่ไหม? ลูกโกหกพ่อใช่ไหมอัญชัน!!!!” พ่อบรรดาลโทษะปาซองยาคุมในมือลงกับพื้นอย่างหัวเสีย จนฉันสะดุ้งเฮือก ความรู้สึกในตอนนี้มันแย่สิ้นดี เหมือนนักโทษที่โดนจับได้ว่าทำความผิดอะไรไว้ไม่มีผิด แม้ว่าอยากจะพยายามแก้ต่างให้ตัวเองเพื่อที่จะได้พ้นผิดก็ตาม แต่ลิ้นของฉันมันดันแข็งไปหมด

 

            ทำไมละอัญชัน ทำไมลูกถึงทำแบบนี้ ลูกก็รู้ว่าคุณภูผาเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว

 

            คือ...คือหนู ฉันปากคอสั่น และรู้สึกหวาดๆ กับท่าทางของคุณพ่อที่ดูจะโมโหแบบสุดๆ

 

            หนูก็รู้ว่าคุณพ่อเขาพยายามมาเท่าไหร่ตั้งเท่าไหร่ ทำไมหนูไม่เห็นใจคุณพ่อบ้างละลูก

 

            คือหนู...

 

            ดี! ดี! ดี! ให้นักข่าวมันรู้ไปเลยว่าลูกสาวบ้านเรามันง่าย หลับนอนได้แม้กระทั่งกับผัวของชาวบ้าน!!!” คุณพ่อตวาดลั่นแบบไม่กลัวว่าจะมีใครเข้ามาได้ยินและเดินทิ้งเท้าตึงตังไปนั่งที่เก้าอี้กลางบ้านโดยมีแม่เดินตามไปติดๆ

 

            ไม่เอาน่าคุณ...อย่าว่าลูกแบบนี้สิ

 

       “คุรก็ดูลูกสาวเราสิหน้าด้าน ไม่รักดี ไปนอนให้เขาเอาไม่ไว้หน้าครอบครัวเราเลยพ่อตวัดหางตามองฉันที่ยืนแข็งทื่อเป็นหินอย่างเจ็บแค้นก่อนจะตวาดเสียงถามออกอีกครั้งคล้ายกับจะตอกย้ำ ตอนเอากันเคยเห็นหัวพ่อกับแม่บ้างไหมอัญชัน!!!”

 

            ฉันเหมือนโดนคลื่นลูกใญ่สาดดังโครม ความคิดในหัวตอนนี้ขาวโพลนไปหมด ไม่รู้ว่าควรจะพูดแก้ต่างให้ตัวเองยังไง สับสนและวุ่นวายไปหมดราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันพยายามทำมามันพังทลายลงตรงหน้าจนหมด

 

            ฉันเนี่ย....มันเป็นลูกที่ไม่ได้ความจริงๆ

 

            ฉันเดินตรงไปหาคุณแม่ที่กำลังปลอบคุณพ่อให้ใจเย็นลงช้าๆ ในสภาพเหม่อลอยน้ำตาของความรู้สึดผิดและเสียใจอาบแก้มแบบห้ามไม่ได้ แล้วหยุดอยู่ตรงหน้าพวกท่านทั้งสองคนด้วยอาการชาทั้งตัว

 

            ฉันย่อตัวลงช้าๆ ก่อนจะพนมมือทั้งสองข้างแล้วก้มลงกราบแทบเท้าของคนทั้งสองพร้อมน้ำตา

 

            หนะ...หนูขอโทษน่ะค่ะ ฮึก... หนูขอโทษ

 

            ไม่มีเสียงใดตอบรับกลับมาจากคุณพ่อ แต่กลับเป็นแม่ที่ยื่นมือมาลูบหัวฉันคล้ายกับเข้าใจ

 

       “หนูขอโทษนะคะ....ฮืออออออ

 

            เมื่อไหร่นะ...

 

เมื่อไหร่เรื่องแย่ๆ จะพ้นไปจากชีวิตฉันสักที!!!

 

17.30 น.

 

พี่กวินพร้อมด้วยคนขับรถของที่บ้านมารอฉันเพื่อพาตัวไปภูเก็ต โดยมีแม่และป้าแจ่มเท่านั้นที่เดินออกมาส่งฉันขึ้นรถ เพราะตั้งแต่ที่คุณพ่อจับได้เรื่องที่ฉันเคยนอนกับพี่ภูผาท่านก็ไม่คุยกับฉันอีกเลย ไม่แม้จะตอบรับคำขอโทษจากฉัน มีเพียงแม่เท่านั้นที่เอาแต่พูดคำว่าไม่เป็นไร

 

ฝากอัญชันด้วยนะคะคุณกวิน คุณแม่เอ่ยปากฝากฝังฉันกับพี่กวินด้วยความเป็นห่วง โดยที่สายตาของแม่คอยจังจ้องมาที่ฉันอยู่ตลอดเวลา

 

ครับ ผมจะดูแลอัญชันให้ดีที่สุด คุณน้าเชื่อใจผมได้เลย

 

ขอบใจนะจ๊ะ...กวิน

 

และนั่นคงเป็นคำพูดสุดท้ายของแม่ที่ทิ้งท้ายไว้ก่อนที่พี่กวินจะเลื่อนปิดประตูรถแล้วพาฉันมุ่งไปสู่สนามบินภายในเมือง

 

ดูเหมือนว่าพี่กวินจะเป็นคนเตรียมเวลาได้ดี เพราะทันทีที่มาถึงเครื่องบินที่ทางคุณแม่กับคุณพ่อจัดไว้ให้ก็พร้อมที่จะออกเที่ยวบินไปยังภูเก็ตพอดิบพอดี

 

ตลอดการเดินทางฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนอนหลับ การนอนหลับคือการพักผ่อนที่ดีที่สุดสำหรับคนที่รู้สึกเหนื่อยกายรวมไปถึงคนเหนื่อยใจแบบฉันด้วยเช่นกัน

 

และการนอนหลับนี่แหละที่ทำให้สมองของฉันสามารถพักผ่อนได้อย่างเพียงพอ หยุดความคิดทุกๆ อย่างที่เป็นเรื่องแย่ๆ ไม่ว่าจะเรื่องของพ่อหรือผู้ชายที่ชื่อภูผา

 

และแล้วช่วงเวลาอันแสนสงบของฉันก็หมดลง เมื่อในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา เครื่องบินที่ฉันเดินทางมาลงจอดสู่สนามบินนานาชาติภูเก็ตได้โดยปลอดภัย

 

ที่หน้าสนามบินมีคนของรีสอร์ทAK.ขับรถมารอรับเราทั้งคู่ด้วยท่าทางเป็นมิตร ชายวัยกลางคนรีบยกมือไหว้ทันทีที่เห็นหน้าพี่กวิน

 

เดินทางเหนื่อยไหมครับคุณกวิน...

 

ไม่เท่าไหร่หรอกลุง วันนี้ผมเหนื่อยๆ ที่กรุงเทพฯตอนนี้วุ่นวายไปหมด

 

นั่นสินะครับเรื่องนี้ผมก็พอจะทราบข่าวอยู่ ถ้าอย่างนั้นรีบขึ้นรถกันเถอะ ผมให้คนเตรียมห้องพักของคุณทั้งคู่รอไว้แล้ว

 

เมื่อพูดจบชายวัยกลางคนก็รีบตรงไปยังรถตู้สีดำอีกคัน โดยมีผู้ชายในชุดเครื่องแบบพนักงานของโรงแรมช่วยกันขนข้าวของทั้งหมดที่เตรียมมาขึ้นท้ายรถ

 

พี่กวินพยักหน้าเรียกฉันเล็กน้อยและถือวิสาสะคว้าฉันในสภาพงัวเงียเพราะเพิ่งตื่นเดินจูงมือไปขึ้นรถเพื่อหวังจะเดินทางไปถึงที่พักโดยไว

 

23.00 น.

 

รีสอร์ทขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยไฟประดับอย่างสวยงามและดูมีราคาเริ่มทำให้ฉันรู้สกตื่นหูตื่นตา ยิ่งตอนที่รถตู้ที่นั่งมาเลี้ยวเข้าสู่AK.รีสอร์ทซึ่งเป็นที่พักและเป้าหมายในการเดินทางมาครั้งนี้ ฉันก็ยิ่งอดรู้สึกที่จะตื่นเต้นกับบรรยากาศโดยรอบไม่ได้

 

เพราะสิง่ที่ฉันคิดเอาไว้ตอนอยู่ที่บริษัท ฉันคิดว่าที่นี่น่าจะเป็นเขตก่อสร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จดี แต่เปล่าเลยมีแค่บางส่วนเท่านั้นกำลังต่อเติม แต่ส่วนที่พักกลับสร้างเสร็จโดยมีคนเข้าพักเรียบร้อยไปแล้ว

 

พนักงานหญิงของรีสอร์ทที่แต่งกายคล้ายกับพนักงานชายที่เข้ามาช่วยยกของขึ้นรถที่สนามบิน ต่างให้การต้อนรับการมาของฉันกับพี่กวินอย่างดิบดี โดยพวกเธอเป็นฝ่ายเดินนำฉันพาไปยังห้องพักโดยมีพี่กวินคอยเดินเช็คความเรียบร้อยไปพลาง

 

ห้องพักขนาดพอดี และถูกจัดแต่งสไตล์ฮาวาย ทำฉันรู้สึกตื่นเต้นและชื่นชมความคิดสร้างสรรค์ขงสีสอร์ทแห่งนี้ และอดไม่ได้ที่จะทิ้งตัวถลาลงเตียงนุ่มๆ ภายใน

 

ห้องนี้เป็นห้องพักของคุณอัญชันค่ะ ไม่ทราบว่าถูกใจหรือเปล่า พนักงานหญิงพูดถามขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อม มองฉันที่นอนแผ่อยู่บนเตียงด้วยความเหนื่อยอ่อนปนความตื่นเต้น

 

ท่าทางอัญชันคงจะชอบ ดูท่านอนสิแผ่หลาเชียว

 

ถ้าอย่างนั้น ดิฉันจะพาคุณกวินไปที่ห้องพักที่อยู่ห่างออกไปอีกหลังนะคะ ส่วนเรื่องสัมภาระ เดี๋ยวจะมีคนยกมาให้ที่ห้องค่ะ

 

อัญชัน...นอนคนเดียวได้ใช่ไหม?

 

ฉันรีบลุกขึ้นนั่งมองหน้าพี่กวินที่ดูจะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับท่าทางของฉัน

 

ถ้านอนไม่ได้ เดินไปหาพี่ที่บ้านหลังข้างๆ ได้นะ

 

ฉันหัวเราะเบาๆ ให้กับคำพูดของพี่กวินก่อนจะพูดโต้กลับไปบ้าง

 

เกรงใจค่ะ อัญนอนคนเดียวได้ ขอบคุณนะคะ

 

พี่กวินทำหน้ามุ่ยทันทีที่ได้ฟัง และพูดออกมาอีกครั้งเสียงเล็กเสียงน้อย

 

อัญชันเนี่ยใจร้ายจังเลยนะ ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวไปดูห้องพักแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว รีบๆ นอนนะครับ

 

พี่กวินเองก็เช่นกันนะคะ

 

เขายิ้มรับคำฉันก่อนจะยอมเดินออกจากห้องพักของฉันไปในที่สุด และนั่นทำให้ฉันรีบพุ่งตัวไปล๊อคประตูห้องในทันทีเพื่อรอเวลาให้เด็กยกของขนสัมภาระมาให้

 

ฉันเดินสำรวจไปทั่วห้องพัก ดูภาพแขวนที่ภาพในห้อง รวมไปถึงเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ภายใน นกระทั่งมาหยุดอยู่ที่บานประตูเลื่อนใสหลังผ้ามาสีน้ำตาลอ่อน

 

ฉันเอื้อมมือเปิดผ้าม่านออกเล็กน้อยก่อนจะต้องประหลายใจเมื่อพื้นที่บริเวณด้านหลังเป็นทะเล แถมยังมีวิวสวยๆ อย่างกับในหนังฝรั่งที่เคยดูไม่มีผิด

 

ฉันรีบเอื้อมมือเปิดบานประตูเลื่อนออกแบบรีบๆ แล้ววิ่งไปเกาะราวระเบียงเพื่อสูดกลิ่นไอของทะเลเบื้องหน้า

 

ดีจังเลยนะ...เคยมีคนบอกไว้เหมือนกันว่าหากมีความทุกข์ ให้เอาความทกข์มาทิ้งที่ทะเล ปล่อยให้กระแสน้ำและคลื่นพัดผ่านเรื่องเลวร้ายนั่นออกไป

 

พระเจ้า...ฉันอยากจะมีความสุขบ้างไม่อยากเป็นทุกข์แบบนี้แล้ว พระเจ้าช่วยบรรดาลให้คลื่นของทะเลพัดพาความทุกข์ที่มีทั้งหมดของฉันให้จมหายไปกับทะเลได้ไหมคะ?

 

ตึก ตึก ตึก!

 

พี่ภู!!! ทำไมพี่ภูไม่รอไรลาเลยละคะ!!!” เสียงแจ้นๆ ความอารมณ์สุนทรีและความคิดของฉันลงในทันที จนต้องมองหาเจ้าของเสียงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะพบเข้ากับไรลาในชุดเดรสสายเดียวสีขาวขณะกำลังวิ่งตามชายหนุ่มในสภาพเปลือยทนบนที่พันด้วยผ้าพันแผลโดยรอบและสวมเพียงกางเกงขาสามส่วนบริเวณริมทะเล

 

พระเจ้า...คงไม่ให้โอกาสฉันเลยสินะคะ ถึงได้บรรดาลสองคนนี้มาให้ฉันเจอในตอนที่กำลังขอพรแบบเนี่ย -_-

 

เพราะภาพที่ขัดบรรยากาศดีๆ ตรงหน้าทำให้ฉนตัดสินใจเดินกลับหันหลังเข้าห้องนอนพัก ยังไงเสีย..วันนี้ก็ทั้งเครียดและเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว นอนพักเอาแรงเลยคงจะดีกว่าจะต้องมานั่งคิดนอนคิดอะไรให้ปวดหัวไปมากกว่านี้

 

และหวังว่าในวันพรุ่งนี้ทุกๆ อย่างคงจะดีขึ้น

 

หวังว่าน่ะนะ..



 

TO BE CONTINUED..
 


TALK 
 

พอเรื่องนี้ใกล้จบ เรื่องเก่าๆ ก็เริ่มทยอยรีไรท์
ใครที่รอเรื่องไหนอยู่ อย่าลืมไปเช็คแจ้งเตือนในเพจนะ
และตอนนี้ทางไรท์กำลังจะเปิดบ้านใหม่อีกหลังเป็นเซ็ตร่วมกับน้องๆ (อีกแล้ว)

ถ้าเปิดแล้วยังไง ขอฝากบ้านหลังใหม่ไว้ล่วงหน้าด้วยนะคร๊าบบบ <3
1 เม้น 1 กำลังใจจ้า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11213 Som Na Kub (@sosolovenovel) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2557 / 19:49
    เจิมมมมมมมมม
    #11213
    0
  2. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 22:33
    ไรลานี้ก็ด้านจริงจังนะค้ะ?
    #11188
    0
  3. #11076 me too (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 16:39
    อัญสู้ๆนะ

    รำคานไรลา-*-
    #11076
    0
  4. #10724 Aun'aun (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 18:08
    อารมณ์สุนทรีย์มีได้ไม่นาน555+
    #10724
    0
  5. #10599 Dearna Kittika (@hello-dearna) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 20:26
    เจิมมม
    #10599
    0
  6. #10592 MuayAing (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 17:49
    ต่อออออ >< ลุ้นๆ
    #10592
    0
  7. #10364 เหม่งยุน ซอโรโระ (@psone179) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 21:05
    แง่ววววว
    อัญน่าสงสารง่ะ
    ปัญหาเยอะจริงๆ
    #10364
    0
  8. #10356 แก้วน้ำ (@earn00) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 19:12
    สงสารอัญชันจัง เอาไลลาไปเก็บที ชิ
    #10356
    0
  9. #10355 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 17:45
    เจิมมมมมม
    #10355
    0
  10. #10354 SomeLOVE (@nuntida-bunchird) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 17:19
    สนุกสุดๆ
    #10354
    0
  11. #10353 klittiyakorn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 16:17
    อยากอ่านตอ่ TT จิงๆๆนะ
    #10353
    0
  12. #10351 fanda (@tipyota) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 15:21
    อยากอ่านแล้วอ่าาาาาาาา
    #10351
    0
  13. #10350 Poom Peera (@poommin142) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 15:07
    ยังคออ่านอยู่นะ สู้ๆเป็นกำลังใจให้นะ
    #10350
    0
  14. #10349 muay1213 (@0949189625) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 14:56
    "เอาอีก อ่านอีก"
    #10349
    0
  15. #10348 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (@towarisa) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 12:25
    สู้ๆ นะอัญชัญ เข้มแข็งไว้น้า
    #10348
    0
  16. #10347 Queenz~B (@mamadragon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 10:33
    ขอให้ผ่านอุปสรรคไปให้ได้นะนู๋อัญ
    #10347
    0
  17. #10346 Queenz~B (@mamadragon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 10:31
    คนเป็นพ่อ เค้าห่วงเราแหละ เค้าดูแลเราอย่างดี แต่เราทำเรื่องแบบนี้ เค้าย่อมเสียใจเป็นธรรมดา T_T
    #10346
    0
  18. #10345 Queenz~B (@mamadragon) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 10:30
    เสียใจแทนอัญชัญเลยอะ
    #10345
    0
  19. #10344 SomeLOVE (@nuntida-bunchird) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 09:42
    อัพอีกๆๆๆๆๆๆๆ><
    #10344
    0
  20. #10343 คนในแดนดง (@peerada09) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 07:39
    สนุกมากค่ะ
    #10343
    0
  21. #10340 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 23:48
    เบื่อไลลา
    #10340
    0
  22. #10339 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 23:47
    เบื่อไลลา
    #10339
    0
  23. #10338 fairly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 22:35
    เมื่อไหร่อัญชัญจะมีความสุข :(
    #10338
    0
  24. #10337 molody (@popten) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 21:21
    ต่ออีกกกกกกก
    #10337
    0
  25. #10336 Thanaporn Ruamtham (@aomampukpek) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 21:08
    เจิมมมมมม
    #10336
    0