PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 17 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 16 ความจริง [ UP 99.89 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ส.ค. 57


 

EPISODE 16

ความจริง


 

 

          สุดท้ายแล้วผู้ร้ายที่เข้ามาขุ่กระโชกฉันในลิฟท์ก็ลอยนวลไป เมื่อรปภ. พยายามวิ่งหาและจับตัวส่งตำรวจไม่ได้ แม้แต่ในกล้องวงจรปิดก็ยังจับภาพของผู้ชายคนนี้ไม่ได้..

 

            แม้ว่าฉันจะเจอเรื่องน่ากลัวแต่ก็ยังไม่วายต้องพาคุณพ่อกับคุณแม่มาร่วมงานอยุ่ดี พวกท่านเลือกเดินไปนั่งยังบริเวณเก้าอี้ที่ว่างซึ่งฉันเลือกที่จะเป็นฝ่ายยืนถ้าหากต้องช่วยเหลืออะไรคุณน้าผู้เป็นเจ้าของงาน

 

คืนที่สองของการสวดพระอภิธรรมศพของคุณลุง ไม่ได้ทำให้คนใหญ่คนโตในสังคมมาร่วมงานลดน้อยลงเลย ที่สำคัญดูเหมือนคนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ ตั้งแต่ช่วงบ่ายมาแล้วที่ฉันยังรู้สึกอกสั่นกับการโดนขู่ในลิฟท์ไม่หาย และอดคิดไม่ได้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนวานที่มีคนจงใจขับรถพุ่งชนฉันมันอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญแบบที่คด

 

            เสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของคนกลุ่มหนึ่งพร้อมเสียงแฟล๊ตของกล่องถ่ายภาพทำฉันหันมองด้วยความสงสัย

 

            กลุ่มนักข่าวร่วมสิบสำนักต่างพากับกรูเข้าหาพี่ภูผาในชุดไว้ทุกข์โดยที่ข้างกายของเขามีผู้หญิงที่ฉันคุ้นตาดียืนขนาบข้าง ผู้หญิงที่เริ่มทำให้ฉันหมั่นไส้สับสนในทุกๆ การกระทำที่เธอปฏิบัติต่อพี่ภูผา

 

            คุณภูผายังคงยืนยันคำเดิมใช่ไหมคะ ว่าผู้ร้ายที่ฆ่าคุณกษิตไม่ใช่คุณ

 

            ครับผมยังยืนยันแบบนั้น เขาตอบนั่งข่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งกว่าปกติ

 

            แต่จากหลักฐานและพยานยืนยันในที่เกิดเหตุ มีคุณภูผาคนเดียวไม่ใช่เหรอคะที่เป็นคนจับอาวุธสังหารผู้ตาย

 

            เสียงตอบของพี่ภูผาเงียบลงไปคล้ายกับกำลังคิดและนั่งทำให้พวกนักข่าวต่างรีบยิงคำถามต่างๆ นานา ใส่เขาไม่หยุด

 

            ไอ้ภูเนี่ย น่าสงสารจริงๆ เลยนะ เสียงเข้มที่พูดดังขึ้นบริเวณข้างๆ ตัวทำฉันรีบละสายตาจากพี่ภูผามายังเจ้าของเสียงที่กำลังยืนมองฉันด้วยรอยยิ้มเศร้าโดยที่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่พี่ภูผาแบบไม่วางตา

 

            พี่กวิน

 

            พี่อยากจะเข้าไปพูดความจริงกับมันจริงๆ มันจะได้หลุดจากการเป็นผู้ต้องหาเสียที

 

            พี่ไม่ลองเข้าไปคุยกับเขาดูละคะ? เผื่อเขาอาจจะยอมคุยด้วยก็ได้

 

            ครับ พี่ว่าจะลองอยู่เหมือนกัน เขาแค่นขำออกมาเบาๆ มันจะเหวี่ยงหรือจะคุยก็คงต้องวัดใจกันอีกที

 

            ฉันยิ้มรับคำพี่กวินและหวังให้เขาทำเรื่องที่ควรทำสำเร็จ เพราะลึกๆ ฉันก็ไม่อยากให้พี่ภูผาตกอยู่ในสภาวะแบบนี้เสียเท่าไหร่

 

            แล้วเรื่องรักสามเศร้าระหว่างคุณภูผากับลูกพี่ลูกน้องที่ชื่อกวินล่ะค่ะ คุณภูผามีคำแก้ตัวอย่างไร?? เสียงฮือฮาและคำถามของนักข่าวทำให้แม่กับพ่อของฉันที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เหลียวมองด้วยความสงสัย รวมไปถึงฉันกับพี่กวินเองด้วยเช่นกัน และคนที่รู้สึกหวาดหวั่นและตกใจเสียยิ่งหว่าโดนคนร้ายประชิดข้างตัวคนเป็นใครไม่ได้หากไม่ใช่ฉันเอง

 

            ยะ แย่แล้ว..

 

            ขอให้คุณภูผาพูดความจริงเถอะ คุณจะได้ฟ้องพวกสำนักข่าวที่ชอบลงข่าวมั่วๆ แบบนี้สักที คุณแม่หันไปกระซิบกระซาบบอกคุณพ่อที่ดูจะตั้งใจฟังบทสัมภาษณ์ของพี่ภูผาเป็นพิเศษ

 

            คือเรื่องนี้... เสียงพี่ภูผาคล้ายกับถูกดูดกลืนหายไปกับอากาศ เมื่อเขาบังเอิญเลื่อนสายตามาทางฉันที่กำลังยกมือขึ้นประสานกันที่อกเพื่อลุ้นในสิ่งที่เขากำลังจะให้สัมภาษณ์

 

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ และเลื่อนสายตาไปจากที่หน้าของฉันในทันที

 

พวกคุณถามเรื่องบ้าอะไรกัน! นี่มันงานศพพ่อผมนะ จะให้ผมพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้น่ะเหรอ?!”

 

คำตอบเชิงโวยวายทำเอาคุณพ่อฉันส่ายหน้าเบาๆ เหมือนไม่ได้ดั่งใจและในตอนนั้นเอง

 

ทำไมคุณนักข่าวต้องถามคำถามแปลกๆ แบบนี้ด้วยล่ะค่ะ ไรลาเอ่ยปากถามขึ้นขัดสิ่งที่พี่ภูผากำลังโวยวาย พานให้สายตาของนักข่าวทุกคู่จับจ้องไปที่เธอโดยปริยาย

 

       อยากรู้อะไรก็ถามไรลานี่สิค่ะ เธอกวาดสายค้อนจ้องหน้านักข่าวคล้ายกับสะกด จนหนึ่งในบรรดากลุ่มนักข่าวเอ่ยปากถามขึ้นมาอีกครั้ง

 

            คุณไรลามีความเห็นอย่างไรกับเรื่องรักสามเศร้าของคุณภูผา คุณกวินและลูกสาวเจ้าของบริษัทสายการบินคะ?

 

            ไรลาจะมีความเห็นอะไรได้ค่ะ ในเมื่อข่าวที่ลงมันไร้สาระแบบนี้ เธอเงียบเสียงลงยกมือสองข้างขึ้นเท้าเอวเหมือนนางร้ายในละครกำลังให้สัมภาษณ์ก่อนจะพูดต่อ ดูปากไรลาน่ะค่ะ พี่ภูผาไม่มีทางไปมีเรื่องรักสามเศร้ากับผู้หญิงคนอื่นที่ไหนได้หรอกค่ะ เพราะไรลาคือเมียและว่าที่ของพี่ภูผาหวังว่าจะเข้าใจตรงกันน่ะค่ะ!”

 

            เสียงฮือฮาของนักข่าวดังขึ้นทันทีที่ฟังบทสัมภาษณ์จากไรลาจบ ก่อนถูกขั้นด้วยเสียงของคุณน้าที่เดินทิ้งส้นปึงๆ เข้ามาแบบไม่ค่อยพอใจ

 

            นี่พวกเธอทำอะไรกัน จะสัมภาษณ์อะไรกันทำไมไม่รอให้พิธีสวมศพจบกนก่อน หัดไว้หน้าคนตายบ้างสิ

 

            นักข่าวรีบช่วยกันย้ายข้าวของ บ้างก็ก้มหัวเพื่อขอโทษขอโพยคุณน้ากับแบบรีบๆ และเพียงไม่นานที่ตรงนั้นก็เริ่มสงบลง

 

            ที่ดูจะไม่สงบลงตามสถานการณ์คงจะเป็นหัวใจของฉันที่เต้นแรงและถี่จนไม่สามารถห้ามได้ ทั่วใบหน้าเริ่มเกิดอาการชาโดยไม่ทราบสาเหตุ ที่สำคัญ...ฉันไม่อาจจะลดสายตาที่สบมองกับพี่ภูผาที่ยืนจ้องฉันตั้งแต่ช่วงที่ไรลาให้สัมภาษณ์ได้เลย

 

            อัญ... เสียงเรียกพร้อมฝ่ามืออุ่นที่แตะเรียกสติ ทำฉันสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมเบือนสายตาจากหน้าพี่ภูผามายังบุคคลข้างๆ ทันที

 

            คะ?

 

            อัญไม่ได้ฟังที่พี่พูดเหรอครับ? พี่บอกว่าวันเดินทางไปAK.ที่ภูเก็ตพี่อยากให้อัญเตรียมชุดไปหลายๆ ชุดหน่อย

 

            เราจะไปกันหลายวันเลยเหรอคะ?

 

            น่าจะประมาน2-3วันได้ อัญสะดวกไหมหรือเปล่า?

 

       อ๋อค่ะ อัญสะดวกอยู่แล้ว ฉันตอบเสียงค่อย พยายามปั้นหน้ายิ้มทั้งที่ในใจแทบอยากจะระเบิดเสียงโวยวายออกมา

 

            พี่กวินฉีกยิ้มเล็กน้อยท่าทางคล้ายกับโล่งอกก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง

 

            ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวไปลองคุยกับไอ้ภูมันก่อน ถ้าได้เรื่องยังไง พี่จะบอกอัญชันอีกทีนะครับ

 

            ดะ...ได้ค่ะ

 

            ฉันยิ้มตอบพี่กวินกลับไปแบบเสียไม่ได้ และพยายามไม่มองพี่ภูผาที่ยังคงยืนจ้องฉันอยู่ในท่าเดิมโดยมีไรลาควงแขนอยู่ข้างๆ

 

            บ้าจริง! นี่ฉันกำลังเป็นอะไรไป ทำไมข้างในมันถึงไปอึดอัดจนแทบจะระเบิดออกมาแบบนี้นะ

 

            สุดท้าย...ฉันก็ทนอาการของตัวเองไม่ไหว และเผลอลอบมองพี่ภูผาอีกครั้ง แต่ว่าในตอนนี้ทั้งเขาและไรลา รวมไปถึงพี่กวินกลับไม่ได้ยืนอยู่ณ.ที่ตรงนั้นแล้ว

 

            ฉันเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ และพยายามปรับอารมณ์ของตัวเองที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ในทิศทางใดให้กลับมาเป็นปกติ

 

            ทว่า

 

            น้องอัญมาเป็นเมียพี่ภูแบบถูกต้องตามกฏหมายได้ไหมคะ?

 

            เสียงของพี่ภูผาที่บอกความจริงในเรื่องที่ฉันพยายามปกปิดกลับดังแว่วเข้ามาในหัว สีหน้าทะเล้นๆ รอยยิ้มแป้นแล้นของเขาในตอนนั้นทำให้ฉันรู้สึกสับสนและตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้รู้ว่าเขาคือผู้ชายนิรนามที่ฉันเผลอมีอะไรด้วยในผับ

 

            แล้วรู้อะไรไหม?

 

            ฉันกำลังคิดว่าคำพูดและท่าทางของเขาในตอนนั้นมันเป็นเรื่องหลอกลวง

 

            ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงเข้าไปดูอาการไรลาก่อนทุกครั้งเวลายยนั่นมีปัญหากับฉัน และมันไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมฉันต้องพบเขาอยู่กับไรลาทุกครั้งที่เจอกัน

 

            ทุกอย่างมันกระจ่างหมดแล้ว..

 

            เขาก็เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไป กะล่อน โกหกและหลอกลวง

 

            พ่อ! พ่อ!!!” เสียงโวยวายของผู้ชายคนหนึ่งที่ดังขัดการเริ่มพีธีอภิธรรมศพ ทำให้สายตาทุกคู่เหลียวมองกันเป็นแถวด้วยความสงสัยปนความตกใจ

 

            ผู้ชายหน้าตาดีและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสบายๆ สีทึบ ดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน เดินตรงปรี่ไปยังดลงศพภายในศาลาก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างลืมอาย

 

            พ่อ....กรขอโทษ กรขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับพ่อ... เขาคุกเข่าพูดหน้าโลงศพด้วยท่าทางนิ่งๆ พยายามฝืนเสียงสะอื้นของตัวเองแบบไม่สนใจสิ่งรอบข้าง

 

            ไอ้กร... เสียงเข้มแสดงความเข้มแข็งเดินตรงไปชายชายแปลกหน้าที่ถูกเรียกว่ากรช้าๆ ก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงในท่าคุกเข่า กูขอโทษ...ที่ทำให้พ่อตาย

 

            พี่...ใครมันทำพ่อของเรา!” เด็กหนุ่มโพล่งเสียงถามด้วยความเจ็บแค้นท่ามกลางงานศพและนั่นทำให้ผู้ขึ้นชื่อว่าพี่ชายส่ายหัวเบาๆ เพื่อตอบ

 

            กูจะไปลากแม่งมาเข้าตาราง มันทำแบบนี้กับพ่อกูได้ยังไง!!!!!”

 

       มังกรพอก่อนลูก...นี่มันงานศพคุณพ่อนะ คุณน้ารีบวิ่งตรงเข้าไปห้ามหยุดสิ่งที่เด็กผู้ชายคนนั้นโวยวาย

 

            คุณน้าใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นสงบสติอารมณ์ลงจนสามารถเริ่มพีธีสวดพระอภิธรรมศพได้ในเวลาต่อมา

 

            ฉันลอบมองเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นพักๆ ด้วยความสงสัยโดยที่ข้างๆ เขามีคุณน้าและพี่ภูผาประกบตัวชิดอยู่ข้างๆ ซึ่งถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนคุณน้าจะเคยพูดถึงคนที่ชื่อมังกรด้วย บางทีเขาอาจจะเป็นน้องชายแท้ๆ ของพี่ภูผาก็ได้

 

            แต่แล้วฉันกลับต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อจู่ๆ สายตาคู่คมแสนคุ้นตาหันขวับมาสบตากับฉันแบบตรงๆ โดยบังเอิญ และนั่นทำให้ฉันรีบหันหน้าหลบสาตาของเขาทันที

 

            เพียงแค่มองตา โดยที่ไม่ต้องปริปากพูดอะไรออกไป ใจฉันมันกลับสั่นจนคล้ายกับอยากจะร้องไห้ ฉันไม่ได้เสียใจสักหน่อย...อันที่จริง ฉันไม่ควรเสียใจมาตั้งแต่แรก ในเมื่อฉันก็รู้อยู่ว่าคนอย่างพี่ภูผาน่ะ คิดแต่เรื่องใต้สะดือเท่านั้นแหละ

 

            แต่ถึงจะรู้มาตลอด แต่ในเวลานี้ก็อดที่จะสั่งห้ามตัวเองไม่ได้อยู่ดี

           

            ...อย่าไปมองเขาอีกนะ

 

            คืนนั้นการสวดอภิธรรมศพจบลงได้ด้วยดี บรรดาแขกที่มาร่วมงานต่างทยอยกันกลับบ้านโดยมีคุณน้าที่เป็นเจ้าภาพเป็นและลูกชายทั้งสองคนช่วยส่งแขก

 

            ขอบคุณคุณทั้งคู่มากเลยน่ะค่ะที่มาร่วมงานไม่ขาดเลยสักวัน

 

            คุณน้าเอ่ยปากบอกแม่ของฉันด้วยท่าทางเป็นมิตร

 

            ไม่เป็นไรค่ะAK.ยังเคยช่วยบริษัทการบินของดิฉันตั้งเยอะแยะ มีอะไรพอช่วยเหลือเกื้อกูลกันได้ ดิฉันและครอบครัวก็อยากจะช่วย

 

            ขอบคุณอีกครั้งน่ะค่ะ คุณน้าตอบรับพร้อมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเริ่มพูดต่อ ดิฉันต้องขอโทษเรื่องข่าวที่พวกหนังสือพิมพ์ลงมั่วๆ ระหว่างตาภูกับหนูอัญด้วยน่ะค่ะ ไว้เคลียร์เรื่องของพี่กษิตจบเมื่อไหร่ ดิฉันจะช่วยพวกคุณจัดการเอาความสำนักข่าวพวกนี้ให้หมด

 

            ฉันยืนนิ่งระหว่างฟังบทสนทนาระหว่างคุณแม่กับคุณน้าโดยที่คุณพ่อขอปลีกตัวออกไปคุยธุระกับลูกค้ารายใหญ่ที่บังเอิญเจอกันในงาน โดยปกติแล้วฉันสามารถยืนรอพวกท่านคุยธุระให้เสร็จได้โดยไม่บ่นสักคำ เพราะฉันเริ่มรู้สึกชินเวลาที่ต้องอกงานใหญ่ๆ แบบพร้อมหน้า แต่มันไม่ใช่ในตอนนี้ ตอนที่มีสายตาของพี่ภูผาจับจ้องมาทางฉันแบบไม่วางตา จนฉันเริ่มทนไม่ไหว

 

            ขอโทษน่ะค่ะ อัญขอเดินไปรอที่รถก็แล้วกัน ฉันพูดแทรกบทสนทนาระหว่างแม่กับคุณน้า ซึ่งดูเหมือนคนทั้งคู่จะไม่ขัดอะไร และนั่นทำให้ฉันรีบปลีกตัวออกจากบริเวณหน้าศาลามาทันที

 

            ฉันเดินปะปนไปกลับกลุ่มแขกที่มาร่วมงาน เพราะรู้สึกว่าการได้เดินอยู่ท่ามกลางคนเยอะๆ มันรู้สึกปลอดภัยมากกว่าการเดินคนเดียว ยิ่งเมื่อช่วงบ่ายโดยชายแปลกหน้าพูดขู่มาแบบนั้นด้วยแล้วล่ะก็ ฉันก็ยิ่งต้องห่วงความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับหนึ่ง

 

            ผู้คนเริ่มทยอยขึ้นรถส่วนตัวของตัวเอง ในขณะที่ฉันได้แต่ยืนพิงรถของที่บ้านเพื่อรอคุณพ่อและคุณแม่คุยธุระให้เสร็จ

 

            บรรยากาศรอบๆ บริเวณค่อนข้างเงียบ ถ้าไม่นับเสียงเครื่องยนต์ของรถใหญ่ที่เริ่มทยอยขับกันออกจากบริเวณพื้นที่ลานจอดรถของวัด ที่นี่เงียบมาก...เงียบเสียงจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองเลยล่ะ

 

            กึก..

 

            เสียงฝีเท้าของใครบางคนทำฉันรีบเหลียวขวับมองด้วยความสงสัยก่อนจะพบเข้ากับร่างสูงของบุคคลที่ฉันไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในเวลานี้

 

            พี่ภูผา..

 

            เขายืนมองฉันด้วยท่าทางหอบเหนื่อยคล้ายกับคนเพิ่งออกกำลังกายเสร็จใหม่ๆ ยังไงอย่างนั้น

 

            พี่เดินตามหาน้องอัญจนทั่วเลยน่ะค่ะ มาอยู่ตรงนี้นี่เอง เขาพูดด้วยเสียงปนหอบพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อบริเวณหน้าผากออกเล็กน้อยโดยที่ดวงหน้ายังคงรอยยิ้มทะเล้นๆ แบบที่ฉันชอมมองเอาไว้

 

            .....

 

            พี่มีเรื่องอยากจะพูดกับน้องอัญ...เรื่องของไรลา

 

            ฉันรู้หมดแล้ว ฉันได้ยินที่ไรลาให้สัมภาษณ์หมดแล้ว ฉันแทรกเสียงเรียบและพยายามไม่สบตาเขากลับไป

 

            จริงอยู่ที่พี่กับไรลาเป็นคู่หมั้นกัน แต่นั่นมันก็นานมากแล้วน่ะค่ะ

 

            ......

 

            พี่ไม่อยากให้น้องอัญเข้าใจผิดแล้วมองพี่ในแง่ลบแบบนั้น

 

            เขาพยายามจะพูดอะไร? พูดแก้ตัวงั้นเหรอ?

 

            พี่ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นหรอก ฉันเข้าใจเรื่องทั้งหมดดี ฉันพยายามชิงพูดและหวังจะตัดจบบทสนทนาอันแสนอึดอัดนี่โดยไว อัญไม่ได้ต้องการฟังคำแก้ตัวหรือคำแก้ต่างของพี่ ฉันเชื่อในทุกสิ่งที่ฉันได้ยินและเห็น

 

            ......

 

            ไม่ว่าพี่จะเป็นคู่หมั้นหรืออดีตคู่หมั้นของไรลา ไม่ว่าพี่กับเธอจะมีความสัมพันธ์กันถึงขั้นไหน ยังไงซะมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอยู่แล้ว ฉันเม้นปากลงเล็กน้อยโดยยังคงเลี่ยงสบตากับคนตัวใหญ่ตรงหน้า

 

            แปล๊บบ..

 

            ความรู้สึกจุกๆ และอาการเจ็บจี๊ดที่หัวใจมันเริ่มแสดงอาการรุนแรงออกมามากขึ้นทุกวินาที จนฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะไม่ไหวกับเหตุการณ์ตอนนี้แล้วสิ

 

            ทำไมน้องอัญพูดแบบนี้ละคะ?

 

            ฉันช้อนตาสบนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววสงสัยออกมาอย่างชัดเจนหลังจากที่พยายามเลี่ยงที่จะมองอยู่นาน

 

       ถ้าแบบนั้นพี่ก็ตอบฉันมาสิค่ะ ว่าถ้าคืนนั้นคนที่มีอะไรกับพี่ไม่ใช่ฉัน.....พี่จะปฏิบัติกับเขาแบบที่พี่ทำกับฉันหรือเปล่า???

 

            สุดท้ายฉันก็กลั้นความรู้สึกของตัวเองไม่อยู่ จนพลั้งปากถามเรื่องที่คาใจมานานแสนนาน ทว่า...ผู้ชายตรงหน้ากับยืนนิ่งงัน คล้ายกับไม่มีคำตอบใดๆ จะให้

 

            พี่ตอบไม่ได้ใช่ไหมคะ? ฉันจงใจถามแทรกความเงียบเมื่อคนถูกถามเงียบเสียงไม่ยอมตอบอะไร มันก็เหมือนฉันนั่นแหละ ฉันไม่มีคำตอบอะไรจะให้พี่เหมือนกัน

 

            แต่พี่มีพร้อมทุกอย่าง พี่ให้น้องอัญได้ทุกอย่างน่ะค่ะ แค่น้องอัญบอกสิ่งที่น้องอัญต้องการมา พี่สามารถบันดาลทุกอย่างให้ได้หมด...

 

            พี่กำลังพูดอะไร พี่เห็นอัญเป็นผู้หญิงจำพวกนั้นเหรอคะ ที่พี่คิดจะใช้บริการความใคร่เมื่อไหร่พี่ก็มา แล้วค่อยตอบแทนด้วยสิ่งของมีค่าตามที่ถูกเรียกร้อง? ฉันย้อนกลับไปเสียงแข็ง แต่รู้ไหมในหัวใจของฉันมันเริ่มชาไปหมด จนเริ่มไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไรกันสถานการณ์ตอนนี้ดี อัญไม่ใช่กะหรี่น่ะค่ะพี่ภูผา.... ฉันเสริมเสียงค่อยคล้ายกับร่างกายทุกส่วนมันหมดแรงไปเสียเฉยๆ

 

            ......

 

            ฉันไม่ต้องการความสัมพันธ์ชู้สาวหรือตกเป็นเมียน้อยของใคร เพราะแค่ที่ฉันฟังไรลาให้สัมภาษณ์มาฉันก็รู้สึกแย่เกินพอแล้ว ฉันไม่ต้องการรู้สึกแย่ไปกับการกระทำของพี่อีกหยุดยัดเยียดสถานะและความสัมพันธ์จาบจ้วงให้ฉันสักที

           

            .....

 

            หยุดความคิดและข้อต่อรองของพี่ลงซะ แล้วทำเป็นลืมว่าครั้งนึงเราสองคนเคยมีความสัมพันธ์ชู้สาวกัน ฉันเหนื่อยที่จะรับรู้เรื่องแบบนี้ ฉันกลั้นใจสบตากับเขาอีกครั้งแบบตรงๆ มือทั้งสองข้างกำแน่นเพราะอาการจุกแน่นในอกก่อนจะเอ่ยปากพูดคำลาเพียงสั้น หยุดทำแบบนี้อีกน่ะค่ะ ความจริงเราสองคนไม่ควรจะรู้จักกัน

      

       อัญ...

 

       เราอย่ารู้จักกันอีกเลยน่ะค่ะพี่ภูผา

 

            หึ พี่ภูผาหัวเราะในลำคอคล้ายกับนึกตลกในสิ่งที่ฉันพูด น้องอัญจะเอาแบบนั้นจริงๆ หรือคะ?

 

            ฉันฉงนเล็กน้อยกับถ้อยคำของพี่ภูผาที่ดูจะเปลี่ยนเสียงไปทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบ แววตาที่เคยแสดงอาการวูบไหวเปลี่ยนไปเป็นแข็งกร้าวและนิ่ง

 

            ถ้าน้องอัญต้องการแบบนั้นพี่ก็จะทำให้ตามที่น้องอัญต้องการ

 

            แปล๊บ...

 

            แต่ก่อนที่เราจะกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน พี่ขออะไรน้องอัญอย่างนึงได้หรือเปล่าคะ? เขาเอ่ยปากถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปลี่ยนไปและใช้สายตาเย็นชาจับจ้องมาทางฉันแทน

 

            พี่ต้องการอะไร? ฉันทำใจแข็งโต้ตอบ

 

            สิ่งที่พี่ต้องการมันไม่ยากหรอกค่ะ

 

            ......

 

            น้องอัญรู้ใช่ไหมคะว่าพี่เป็นเป็นคนที่ ถ้าต้องการอะไรแล้วพี่ต้องได้ ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่จับจ้องพี่ภูผาที่ค่อยๆ สาวเท้าตรงเข้ามาหาฉันช้าๆ ด้วยความหวาดหวั่น และการที่พี่ต้องการอะไรสักอย่าง พี่ก็จะใช้กำลังและทุ่มทุกอย่างเพื่อให้ได้มาครอง

 

            เขาจะพูดอะไร?

 

            ในเมื่อพี่ทุ่มเทกับน้องอัญไปตั้งเยอะตั้งแยะ พี่ก็อยากได้อะไรตอบแทนคืนมาบ้าง

 

            คำพูดของเขากระตุกใจฉันให้สั่นแบบแปลกๆ เพราะในเวลานี้ฉันไม่อาจจะคาดเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว

 

            ช่อดอกไม้ เสื้อผ้า มื้อเที่ยง ไหนจะโดนน้องอัญทำร้ายไปตั้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ซึ่งพี่ไม่เคยโต้ตอบน้องอัญกับเลยสักครั้ง ตอนนี้มันถึงเวลาที่พี่ขอคิดบัญชีคืนบ้างก็แล้วกัน

 

            ฉันเบิกตากว้างเมื่อพี่ภูผาพุ่งมือเข้ารวบแขนฉันเอาไว้อย่างแรก แววตาอ่อนโยนที่ฉันเคยได้รับบัดนี้เปลี่ยนไปกลายเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชาที่พร้อมจะทำร้ายฉันได้ตลอดเวลาเหมือนครั้งแรกที่ได้เจอกัน

 

            ช่วยชดใช้พี่ด้วยร่างกายนี้ของอัญน่ะค่ะ

 

            ฉันรีบสะบัดแขนที่ถูกรวบไว้ให้หลุด แต่ดูเหมือนคราวนี้มันจะไม่เหมือนกับทุกๆ ทีเมื่อพี่ภูผาพุ่งเข้ารวบตัวฉันใช้แรงทั้งหมดแบกฉันจนตัวลอย

 

            ปล่อยฉันนะ!!!”

 

       ปล่อยเหรอคะ? มันจะไม่มีอีกแล้วค่ะคำว่าอ่อนข้อระหว่างพี่กับน้องอัญอีกต่อไปแล้วค่ะ ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่พี่ต้องการคือค่าเสียหายจากน้องอัญ

 

            เขาแบกร่างฉันเดินฝ่าความมืดบริเวณลาดจอดรถของวัดที่ซึ่งไร้ผู้คนแบบรีบร้อน พาไปยังรถเก๋งอีกคันที่จอดอยู่ไม่ไกลจากลาดจอดรถมากนัก ก่อนเริ่มจัดการจับฉันที่พยายามดิ้นขัดขืนมัดรวบขาทั้งสองข้างด้วยเนคไทสีดำที่เขาใส่ในงานแล้วใช้ผ้าขนหนูที่เขาพกมาด้วยอุดปากฉันเพื่อไม่ให้ส่งเสียง

 

            พี่ภูผากระทำการทุกอย่างแบบรีบร้อน ก่อนจะอุ้มร่างฉันเดินย้อนไปท้ายรถพร้อมใช้มืออีกข้างไขฝากระโปงรถด้านหลังให้เปิดออกอย่างชำนาญ

 

            พี่จะทำให้น้องอัญจะรู้สึกยังไงล่ะค่ะ

 

            เขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบและความตกใจของฉันคล้ายกับว่าสิ่งที่ตัวเองทำเป็นเรื่องปกติ ขณะค่อยๆ โยนตัวฉันที่พยายามดิ้นขัดขืนยัดลงใส่ฝาท้ายกระโปงรถแบบไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกอย่างไร พร้อมทั้งเอื้อมมือค้นถุงกระดาษขนาดเล็กที่ช่องเก็บของฝาท้ายรถก่อนจะหยิบเนคไทค์สีสดที่เพิ่งแกะออกจากห่อใหม่ๆ ผูกรวบมือของฉันที่พยายามสะบัดหนีให้ติดกันหมดสิ้นหนทางการขัดขืน

 

            เขายิ้มให้ฉันและมองสภาพของฉันในตอนนี้แบบพึงพอใจพร้อมด้วยคำพูดประโยคสั้นๆ

 

       ว่าความรู้สึกของเมียน้อยจริงๆ แล้วมันเป็นแบบไหนกันแน่!

 

            ตึง!!!

 

ฝาท้ายถูกปิดกระแทกลงในทันทีที่เขาพูดจบโดยไม่สนใจน้ำตาของฉันที่เริ่มไหลออกมาเพราะความหวาดกลัว

 

 

TO BE CONTINUED..
 


TALK 
 

ขอบคุณสำหรับการติดตามที่มีให้เสมอมา

ใครจะถึงจุดพลิกของเรื่องแล้วยิ่งใจหาย ทำไมรู้มะ

เพราะมันใจจะจบเรื่องแล้วน่ะสิ T^T

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้เค้านะ 1 เม้น 1 กำลังใจจ้า


ใครที่ชอบอ่านพระเอกนิสัยจังไรๆ หื่นกามเหมือนคนโรคจิต(?)
เราขอฝากนิยายเรื่องนี้อีกเรื่องน่ะค่ะ




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11375 mynuri (@mynuri) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 21:03
    ไม่ชัดเจนแล้วยังทำเหมือนแคร์
    #11375
    0
  2. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 16:24
    หักมุม สะ พลิกเลยนะค้ะ พี่ภู
    #11183
    0
  3. #11177 Jw_Baby'hh (@jwbabywitch19) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 11:15
    สงสารภูผายังไงไม่รู้อ่ะ555555555
    #11177
    0
  4. #11111 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 03:04
    อ้าว ไหนเป็นงี่ล่ะ ;-;
    #11111
    0
  5. #11073 me too (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 13:19
    อัญสู้ๆนะ
    #11073
    0
  6. #11032 DtotheO (@f_ckyeahdodo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 10:58
    ตะไมมาม่า QAQ
    #11032
    0
  7. #9206 sailovetula1 (@sailovetula1) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 02:53
    ฮรึก ;_; ได้ละทิ้งง
    #9206
    0
  8. #9122 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2557 / 12:04
    ตกลงพี่ภู รักน้องอัญจิงเป่า
    #9122
    0
  9. #8572 NoochiiZ_SN (@noochii24868) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2557 / 01:18
    ดราม่า งือๆๆ
    #8572
    0
  10. #8496 koung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2557 / 05:03
    ถ้าไม่อย่าเสียน้องอัญไป ทำไมไม่ทำให้มันชัดเจนไปเลยละ

    พี่ภูจะทำแบบนี้กับน้องอัญไม่ได้น่ะ มันไม่ถูกฅ้อง

    จะทรมาณน้องอันไปถึงไหนห๊า
    #8496
    0
  11. #8059 Flower Me (@suraya06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 12:00
    ค้างงงงงงงงอ่ะ
    อยากอ่านต่อมากกกกกกกกก
    #8059
    0
  12. #8056 The White Rabbit with Red Hood (@pandora-do) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 09:37
    อ๊ากกกกกกกกก กดดันอ่าาาา อยากรู้ต่อออออ >< งืมมมม
    #8056
    0
  13. #8052 Karmyui (@karmyui) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 22:03
    อีพี่ภูแกจะทำอะไรอัญชัญของชั้น ห๊าาา (-''-;)
    #8052
    0
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #8050 Candy Spy (@touchmylove) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 20:38
    อิพี่ภูผา..จะทำไรๆ
    #8050
    0
  16. #8049 tippyippy (@tippyippy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 20:07
    อีพี่ภูทำไมทำงี้กะน้องอัญล่ะ สงสารอัญชันU_U
    #8049
    0
  17. #8048 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 19:55
    ตอนนี้พี่ภูเลวได้ใจจริง ๆ
    #8048
    0
  18. #8047 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 19:29
    เป็นกำลังใจให้ค้าบบ
    #8047
    0
  19. #8046 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 19:28
    ขอโทษที่พึ่งกลับมาอ่านน้าช่วงนี้ยุ่งมากก
    #8046
    0
  20. #8045 mmDaebuke Mikku (@daebukemikku) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 19:28
    เจิมมม
    #8045
    0
  21. #8044 Bai'Tong (@thetong15600) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 19:24
    เลววว อุตส่าห์เชัยร์อิพี่ภูมาตั้งนาน 
    ทำไมแกทำแบบนี้!!!
    #8044
    0
  22. #8043 MC'B Tong (@tonglovestory) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 18:51
    ค้างมากๆค่ะ อัพไวๆน่ะค่ะสู้ๆค่ะ
    #8043
    0
  23. #8041 FFHALHUM (@19flukey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 17:45
    อ้ากกกกก เอาแล้วไงอัญชัญ เหมือนจะค้างงง แฮะ
    #8041
    0
  24. วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 07:51
    อีพี่ภูทำงี้กับน้องอัญได้ไงอ่ะ
    ตุัวเองไม่ชัดเจนเองนะ มีไรลาอยู่ด้วยตลอดเว
    สมควรแหละที่น้องอัญจะหนีอ่ะ
    #8040
    0
  25. #8039 Luxzaza (@utaiwanjubjang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 05:21
    พีภูโหดมากจะลักพาตัวน้องอัญไปไหน มัดมือ มัดเท้า มัดปากยังไม่พอ
    ยังจับยัดใส่กระโปรงรถอีก สงสารอัญชัน
    #8039
    0