PSYCHO ABUNAI!

ตอนที่ 13 : PSYCHO ABUNAI! :: EPISODE 12 ผู้ต้องสงสัย [ UP 100 % ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    4 ส.ค. 57


 

EPISODE 12

ผู้ต้องสงสัย


 


 

          "ตาภู!!!!!" เสียงกรีดร้องแบบไม่เชื่อสายตาของคุณน้าทำเอาคนถูกเรียกค่อยๆ เหลียวมองพวกเราทั้งหมดด้วยความตกใจ

 

       "ผม...ผมไม่ได้ทำนะครับแม่" พี่ภูผาพูดเสียงสั่น สีหน้าที่ดูตกใจของเขาแฝงด้วยความเศร้าอย่างสุดซึ้ง

 

คุณน้าปล่อยโฮออกมาในทันทีที่ที่ได้ยินคำพูดของลูกชายจนแทบลมจับทำให้ฉันกับพี่กวินต้องช่วยกันพยุงร่างของคุณน้าเอาไว้เพื่อไม่ให้ล้มพับลงไป

      

"โทรเรียกตำรวจกับรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!" คุณลุงอธิปการบดีเอ่ยปากสั่งคนรับใช้ที่ต่างพากันมายืนออเสียงดัง จนพวกเธอแตกตื่นวิ่งวุ่นโทรแจ้งความตามคำสั่ง

           

มีเพียงฉันที่ดูจะนิ่งไปเสียทุกส่วน นัยน์ตาจับจ้องไปที่ดวงหน้าของผู้ชายที่ถูกขึ้นชื่อว่าเป็นฆาตรกร เพราะไม่ว่าจะมองยังอย่างไรในสายตาของทุกคนว่าคนที่ฆ่าคุณลุงมันคือพี่ภูผาไม่มีผิดแน่ๆ

           

"อัญชันครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านนะ ที่นี่คงจะวุ่นวายกันอีกสักพัก"

      

"คะ ค่ะ..."

      

ถึงจะเอ่ยปากรับคำพี่กวินแต่สายตาของฉันนี่สิ มันกลับไม่ยอมลดละไปจากดวงหน้าของพี่ภูผาเลย

           

ไหวหรือเปล่า? พี่ยังไหวใช่ไหม?

      

นั่นคงเป็นคำถามที่คลั่งค้างอยู่ในใจ ที่ฉันไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากถามพี่ภูผาออกไปเพราะถูกพี่กวินพาตัวออกจากสถานที่เกิดทันที เพราะไม่อยากให้ฉันต้องโดนพ่วงร่างแหกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในตระกูลอัครไพศาลกุล

           

คืนนั้นข่าวทุกช่องลงเรื่องการตายของคุณกษิตริ์ อัครไพศาลกุล ลักษณะการตายน่าจะโดนทุบด้วยของแข็งจนหมดสติ ที่ต้นคอสันนิฐานว่าถูกรัดด้วยเชือกหรือสิ่งที่มีลักษณะเป็นเส้นยาว และแน่นอนผู้ต้องสงสัยคงเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจาก นายภูผา อัครไพศาลกุล ผู้เป็นลูกชาย

           

ฉันเลือกที่จะปิดโทรทัศน์ภายในห้องนั่งเล่นและเลือกที่จะขึ้นห้องนอนทันทีเพราะไม่อยากรับรู้ข่าวสะเทือนใจแบบนั้น ฉันไม่อยากที่จะรู้สึกและไม่อยากจะคิดว่าพี่ภูผาคือฆาตรกรในคดีฆ่าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองจริงๆ

 

       เช้าวันต่อมา..

           

ที่บริษัทดูเหมือนจะค่อยข้างเงียบ พนักงานบริษัททุกคนล้วนแล้วแต่สวมเครื่องแต่งกายไว้ทุกข์ท่านประธานใหญ่ด้วยเสื้อผ้าโทนสีดำ รวมไปถึงพี่กวินด้วยเช่นกัน

           

"เมื่อวานพี่เสียใจด้วยเรื่องมื้อค่ำของคุณน้า"

      

"ไม่เป็นไรค่ะ...ไม่มีใครอยากให้เหตุการณ์น่าเศร้าแบบนี้เกิดขึ้นหรอก"

      

"..."

      

สีหน้าเศร้าสร้อยของพี่กวินทำฉันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากถามออกไปอีกครั้ง

           

"สรุปจับตัวฆาตรกรได้หรือยังคะ?"

      

"อัญชันก็เห็นๆ กันอยู่ มันจะมีใครไปได้นอกจากไอ้ภู!!" เขาตะคอกเสียงดังท่าทางดูเจ็บแค้น และถ้ามองไม่ผิดท่าทางเขาเหมือนคนจะร้องไห้เสียด้วย "พี่ไม่อยากเชื่อเลยว่าไอ้ภูจะกล้าฆ่าพ่อของตัวเองแบบนี้ มันทำลงไปได้ยังไง!!!"

      

คำพูดที่ปนด้วยความเจ้บแค้นและเจ็บใจ ทำให้ฉันไม่กล้าพูดอะไรต่อ แต่กลับเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องเพื่อเลี่ยงบนสนธนาเศร้าๆ แทน

           

"เดี๋ยวฉันออกไปชงกาแฟให้น่ะค่ะ"

      

ฉันรีบสาวเท้าออกจากห้องทำงานของพี่ภูผา ตรงไปยังจุดชงกาแฟของพนังงาน ซึ่งดูเหมือนฉันจะคิดผิดที่เปลี่ยนเรื่องจากพี่กวิน เพราะถึงอย่างไรฉันก็ต้องมาเจอคำพูดเดิมๆ จากพนักงานคนอื่นๆ ในบริษัทอยู่ดี

           

"คุณภูผาต้องฆ่าท่านประธานใหญ่เพราะเรื่องผิดใจวันนั้นแน่ๆ"

                  

"......"

      

"พลาดหัวข่าวลงใหญ่ตัวขนาดนั้น ฉันว่าอีกไม่นานบริษัทคงเจ๋ง อย่างคุณภูผาน่ะเหรอจะทำอะไรเป็น นี่ยังดีนะที่ยังมีคุณกวินเข้ามาช่วยงานของบริษัท"

      

ฉันตวัดหางตามองพนักงานคนอื่นแบบไม่ค่อยพอใจนัก และนั่นทำให้พวกหล่อนหุบปากก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปทำงานตามเดิม

           

ความจริงฉันก็ไม่ได้อยากรู้สึกโกรธคนพวกนั้นสักเท่าไหร่หรอกนะ ที่พวกเขาจะกล่าวหาพี่ภูผาแบบนั้น ยังไงซะทุกคนก็ต้องคิดว่าเขาเป็นคนฆ่าคุณลุงอยู่ดี ในเมื่อเขาอยู่กับผู้ตายเป็นคนสุดท้ายแถมที่มือยังถืออาวุธคามือขนาดนั้น

      

เสียงซุบซิบของพนักงานบริษัทดังขึ้นอีกครั้งจนฉันต้องหันมองซ้ายขวาเพื่อมองสถานการณ์รอบตัว ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนตัดกับเน็คไทน์สีแดงสดและสวมทับอีกทีด้วยเสื้อสูบราคาแพงสีดำ

           

...พี่ภูผา         

           

"ท่านประธานเพิ่งเสียเมื่อคืนแท้ๆ แต่ลูกชายกับใส่เสื้อสีสันซะสดเหมือนไม่รู้สึกอะไร นี่แหละนะ ฆาตรกร ไม่มีความคิด ไม่มีความรู้สึก!"

      

ฉันเหลือบมองพนักงานชายกลุ่มหนึ่งที่ยืนคุยกับพนักงานสาวด้วยท่าทางหวาดๆ และใช้สายตามองพี่ภูผาแบบนึกสมเพช จนอดไม่ได้ที่จะละมือออกจากการชงกาแฟ เดินหันหลังตามชายหนุ่มผู้ที่ถูกเรียกว่าฆาตรกรเข้าไปในห้องทำงาน

           

"ขออนุญาติค่ะ..." ฉันพูดเสียงเรียบพร้อมทั้งผลักมือเข้าไปในห้องทำงานอย่างช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปด้านในทีละก้าวๆ

           

พี่ภูผานั่งก้มหน้ามองเอกสารบนโต๊ะทำงานคล้ายกับไม่ได้ยินเสียงของฉันที่กำลังเดินเข้ามาเผชิญหน้ากับเขาภายในห้อง

           

"พี่กำลังทำอะไรอยู่...ไม่สิ พี่คิดอะไรอยู่" ฉันเอ่ยปากถามขึ้นหลังจากที่ใช้เวลายืนจ้องมองเขาที่ดูจะไม่สนใจต่อสิ่งรอบตัวมาเกือบๆ 2นาที

           

"....."

      

"ฉันเสียใจเรื่องพ่อของพี่ด้วย"

      

"....."

      

"....."

      

ฉันเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปริปากพูดอะไรตอบโต้ฉันกลับมาเลยแม้แต่คำเดียว จนฉันชักเริ่มอึดอัด

           

"พี่ไม่คิดจะพูดอะไรเลยใช่ไหม? พูดหน่อยสิ แก้ตัวบ้างสิ หรือว่าพี่จะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนฆ่าคุณลุงจริงๆ!!!"

      

ตึงง!!!!!

      

ฉันสะดุ้งตัวโยน เมื่อพี่ภูผาใช้มือสองข้างทุบลงกับโต๊ะทำงานเสียงดังและช้อนสายตามองฉันคล้ายกับหาเรื่อง

           

แววตาขี้เล่น แววตาอ่อนโยนอย่างที่ฉันเคยได้เห็นมันเปลี่ยนไป หลงเหลือแต่แววตาดุดันและน่ากลัว ชนิดที่ว่ามองยังไงก็ไม่ใช่เขาอยู่ดี

           

"ไสหัวออกไป" เขาออกปากสั่งด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างเยือกเย็นที่สุด เพียงแค่คำสั้นๆ แต่ในอกของฉันนี่สิกลับรู้สึกแปร๊บๆ คล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านไปทั้งตัว "ฉันบอกให้ออกไป ทำไมยังไม่ออกไปอีก จะยืนเสนอหน้าอยู่ที่นี่ต่อทำไม อยากโดนฉันฆ่าตายแบบพ่อหรือไง!!!?"

 

       โครมมมม!!

 

       เขาบรรดาลโทสะใช้มือข้างหนึ่งปัดข้าวของบนโต๊ะอย่างแรงจนร่วงกระแทกพื้น รวมไปถึงเอกสารต่างๆ บนโต๊ะด้วยเช่นกัน

           

"ถ้าพี่อยากฆ่าฉันเหมือนที่ฆ่าคุณลุง พี่ก็ฆ่าฉันเสียตอนนี้เลยสิพี่ภู"

           

เขารีบลุกพรวดจากที่นั่ง พุ่งตัวปราดเข้าหาฉันก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างพุ่งเข้าบีบรัดที่ต้นคอฉันแน่นจนแทบหายใจไม่ออกพร้อมคำขู่สั้นๆ

           

"อย่ามาท้าฉัน..."

      

"อ..อึก..."

      

"น้องอัญจะไปเข้าใจอะไร หัวอกของฆาตรกรอย่างพี่!"

      

"ฉะ...ฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้คิดแบบนี้" ฉันพยายามเค้นเสียงพูดขัดน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธของพี่ภูผาด้วยความยากลำบาก "อยะ อย่าพูดจาบั่นทอนตัวเอง..ล...เลย เพราะฉันเชื่อใจพี่"

      

เขานิ่งลงเล็กน้อยจ้องฉันด้วยท่าทางอ่อนลง จนฉันรู้สึกถึงฝ่ามือหนาทั้งสองข้างที่ค่อยๆ คลายออกช้าๆ จนกระทั่งเขายอมปล่อยมืออกในที่สุด

           

"แค่กๆ..."

      

"นะ น้องอัญ...พ...พี่ขอโทษน่ะค่ะ" เขาเอ่ยปากขอโทษด้วยน้ำเสียงและแววตาที่อ่อนลงในท่าทางรู้สึกผิดทันทีที่คืนสติ

           

"...."

 

       เพราะฉันไม่ตอบอะไรเขาออกไป นั่นจึงทำให้เขาเลือกที่จะหันหลังเดินเข้าไปใกล้กำแพงก่อนจะทำเรื่องน่าตกใจโดยการพุ่งหมัดอัดเข้าใส่กำแพงแบบเต็มแรงซ้ำๆ คล้ายกับระบาย

 

            "พี่แมร่งโง่วะ เลวสุดๆ ไปเลย....พี่คงไม่อะไรดีอย่างที่ใครๆ แมร่งพูดถึงจริงๆ นั่นแหละ...."

 

       ฉันเม้มปากแน่นมองแผ่นหลังที่ถูกโอบล้อมไปด้วยความเศร้า ก่อนจะเดินก้าวเท้าเข้าไปหาเขาที่ละก้าว

 

            "พี่ควรทำอย่างไร? พี่ไม่รู้จริงๆ วะ พี่แมร่งเหมือนคนบ้า ทั้งบ้าทั้งโง่....พี่ควรจะทำยังไง!!!"

 

       ฟึ่บบบ...                   

 

            ฉันพุ่งมือสวมกอดเข้าจากด้านหลังเบาๆ โดยไม่พูดอะไร ฉันเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายคนนี้ดี เขากำลังสับสน กำลังโทษตัวเอง พยายามซ่อนความรู้สึกทั้งหมดและพูดจาประชดประชันเพื่อที่จะได้หนีจากความเป็นจริงที่แสนโหดร้าย

 

            "ฉันเชื่อว่าพี่ไม่ได้ทำ...ถึงพี่จะดูงี่เง่า เอาแต่ใจ อารมณ์รุนแรง หมกมุ่นแต่เรื่องใต้สะดือ....แต่พี่ก็ใจดีพอที่จะไม่ทำร้ายพ่อตัวเองได้ลง"

 

       "...."

 

       "เลิกโทษตัวเองเหมือนเด็กๆ สักที ฉันว่าท่าทางแบบนี้มันไม่เหมาะกับพี่เลย...."

 

       ร่างสูงค่อยๆ หันหน้าสบตากับฉันช้าๆ และฟังในสิ่งที่ฉันพูด เขาโอบกอดฉันแน่น ก้มหน้าซบเบาๆ ที่หัวไหล่และนั่นทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าผู้ชายตรงหน้าคนนี้กำลังถึงจุดที่อ่อนแรงที่สุด จนต้องยอมเสียน้ำตาของลูกผู้ชายเพื่อระบายความอึดอัดที่มีอยู่ในหัวรวมไปถึงความโศกเศร้าที่เกิดจากการศูนย์เสีย

 

            "ร้องเยอะๆ นะพี่ ระบายกับฉันได้เสมอ..."

      

พี่ภูผาไม่พูดอะไรตอบ เขาเอาแต่ซบหน้าลงกับไหล่ของฉันอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเขารู้สึกดีขึ้นและเป็นฝ่ายเลื่อนตัวออกไปเอง

           

"พี่จะไม่ยอมให้ฆาตรกรลอยนวล พี่จะทำให้ตัวเองหลุดจาดการเป็นผู้ต้องหาฆ่าพ่อของตัวเอง.."

 

       "..."

      

"พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้บริษัทของพ่อยังคงอยู่ต่อไป"

 

       "...."

 

       เขาเหลือบหางตามองฉันเล็กน้อยด้วยท่าทางมุ่งมั่น ก่อนจะเอ่ยปากถามคำถามสั้นๆ ออกมาอีกครั้ง

            "น้องอัญช่วยอยู่ข้างๆ พี่แบบนี้ต่อไปได้ไหมคะ? อยู่ข้างๆ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าฆาตรกรแบบพี่....ได้ไหมคะ?"

 

       ฉันหลุดยิ้มเล็กน้อย พยักหน้ารับคำเขาเบาๆ

 

       "ได้สิค่ะ..."

 

       "ไม่ได้ค่ะ!!!!" เสียงแหลมสูงดังขึ้นค้านบทสนทนาของเราทั้งคู่ พร้อมเสียงปิดประตูที่ดังลั่น "ไรลาเป็นเลขาของพี่ภูน่ะค่ะ ทำไมพี่ต้องขอให้ผู้หญิงที่เป็นเลขาของพี่กวินอยู่ข้างๆ พี่แทนไรลาด้วย?"

 

       "มันไม่เกี่ยวกันหรอกไรลา"

 

       "ไม่เกี่ยวอะไรคะพี่ภู!" หล่อนขัดเสียงแข็ง ตวัดหางตามองฉันแบบไม่พอใจ "คุณลุงเพิ่งเสียเมื่อคืน แต่พี่กลับมาคุยมาพร่ำขอยัยผู้หญิงคนนี้ให้อยู่ข้างๆ แล้วไรลาละคะ?"

 

       "หยุดพูดมากน่าไรลา!"

 

       "ไรลาจะพูด! พี่ภูทำไมไม่เข้าใจหัวอกของไรลาบ้างละคะ ว่าไรลารู้สึกอย่างไร?"

 

       พี่ภูผาเงียบไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองฉันที่ยืนกอดอกสลับกับมองยัยเสียงแจ้นด้วยท่าทางเหนื่อยหน่ายก่อนจะพูดออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหน่ายๆ

 

            "วันนี้พี่ขอออกไปทำธุระข้างนอกหน่อย แล้วค่อยเจอกันที่งานศพ"

 

       "พี่ภูจะไปไหนคะ? ให้ไรลาไปด้วย!!"

 

       "ไม่ต้อง!" เขาขัดเสียงเรียบ "ไว้เจอกันที่งานศพคุณพ่อเลยทีเดียว"

 

       เขาจัดแต่งชุดสูทของตัวเองให้เรียบร้อย และในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไปนั้นเอง เท้าทั้งสองข้างของเขากลับหยุดนิ่งพร้อมทั้งค่อยๆ เหลียวหลังมองฉันช้าๆ

 

            "น้องอัญด้วยน่ะค่ะ คืนนี้เจอกันที่งานศพ"

 

       ฉันพยักหน้ารับคำเบาๆ และนั่นทำให้เขาเผยรอยยิ้มบางข้างมุมปากก่อนจะรีบจ้ำเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปโดยไม่พูดอะไรต่อ

 

            ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ตอนนี้เหลือเพียงแค่ฉันและไรลาสองต่อสอง ซึ่งฉันพยายามที่จะไม่มองนัยน์ตาคู่กลมที่จ้องเหมือนจะหาเรื่องฉันตลอดเวลาและเลือกที่จะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานของพี่ภูผาช้าๆ

           

ฟึ่บบ!

 

       มือเรียวสวยพุ่งเข้าคว้าแขนฉันกระชากอย่างแรงจนฉันเกือบเสียหลัก จนต้องรีบหันขวับจ้องถลึงตามองเธอแบบไม่พอใจ

 

            "หน้าด้าน!" ไรลาบดริมฝีปากด่าทอฉันด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด "เลิกยุ่งกับพี่ภูสักทีได้ไหมนังน่ารำคาญ"

 

       ฉันสะบัดแขนอย่างแรงเพื่อให้หลุดจากมือเรียวเล็กที่บีบแขนฉันแน่น และจ้องสุ้ตาหล่อนกลับไปแบบไม่เกรงกลัว

 

       "ทำไมเหรอ? กลัวจะโดนแย่งผู้ชายคนนี้ไปหรือไง?" หล่อนเม้มปากแน่นแบบไม่พอใจ จ้องสู้ตายฉันไม่เลิก "ยังไงซะ นี่มันก็ความรู้สึกของผู้ชาย ผู้หญิงอย่างเราด้านได้อายอดถูกไหมละ?" ฉันถามเสริม

 

       "นังบ้า!! หน้าด้าน! หน้าด้าน!"

 

       "ใครกันแน่ที่หน้าด้าน คนที่หน้าด้านมันเธอไม่ใช่เหรอ? ที่เอาแต่ทำตัวเหมือนเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผู้ชายจนน่ารำคาญ ฉันจะบอกอะไรให้นะ....ผู้หญิงฉลาดๆ น่ะ มักจะเป็นบุคคลที่ผู้ชายให้ความสนใจ แต่ผู้หญิงโง่ๆ วันๆ เอาแต่วิ่งตามก้นผู้ชายน่ะ บอกตามตรงเลยนะถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันคงนอนกับเธอเพราะความมันส์ชั่วครั้งชั่วคราวแค่นั้นแหละ"

 

            "หึ!" ไรลากระตุกยิ้มร้ายแบบนางร้ายในละครก่อนจะโต้ฉันกลับด้วยน้ำเสียงแหลมๆ ไม่ต่างจากเดิม "ฉันอาจจะดูโง่ๆ เอาแต่วิ่งตามก้นผู้ชายแต่ฉันอยากจะบอกเธอไว้สำหรับเรื่องพี่ภู"

 

       "....."

 

       "ต่อให้เธอสวยและฉลาดจนเขาหลงใหลได้ปลื้มเธอมากแค่ไหน แต่จงจำใส่กะลาหัวไว้ด้วยว่าเธอไม่มีทางเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่ภูได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีทางและไม่มีวัน!!!"

 

       เธอจ้องจิกสายตาสู้กับฉันอยู่ครู่สั้นๆ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินเชิดออกจากห้องทำงานไปทั้งอารมณ์กรุ่นๆ ซึ่งสิ่งที่ฉันทำได้คือการยืนกอดมองเธอจนกระทั่งเธอเดินหายไปยังด้านหลังบานประตู

 

            'เธอไม่มีทางเปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่ภูได้อย่างเด็ดขาด ไม่มีทางและไม่มีวัน!!!'

 

       เสียงของไรลาที่ตะคอกทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป ทำเอาฉันเผลอขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัยและมันอดไม่ได้จริงๆ ที่จะคิดตามคำพูดของเธอ

 

            ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับพี่ภูผางั้นเหรอ...

 

            ให้ตายสิ...ฉันไม่ควรจะคิดอะไรแบบนี้ สิ่งที่ฉันควรจะทำมากที่สุดคือช่วยพี่ภูผาตามหาตัวคนร้ายที่ฆ่าคุณลุงต่างหากล่ะ!

 

       ฉันรีบพาตัวเองออกจากห้องทำงานของพี่ภูผาและเดินกลับไปยังห้องทำงานของพี่กวินที่ป่านนี้เขาอาจจะกำลังรอดื่มกาแฟที่ฉันบอกว่าจะชงมาให้ตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วก็ได้

 

            ทว่า..

 

            ภายในห้องทำงานของพี่กวินกลับว่างเปล่า จนฉันรู้สึกแปลกใจ มีเพียงแค่กองเอกสารเท่าวางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะเท่านั้นแต่ว่ากลับไม่เห็นเจ้าของห้องแม้แต่เงา

 

            "คุณกวินเพิ่งเดินตามคุณไรลาออกไปเมื่อครู่นี้เอง สงสัยกำลังวุ่นวายกับงานศพของคุณกษิตอยู่แน่ๆ" คุณป้าพนักงานทำความสะอาดที่บังเอิญแวะเข้ามาพอดีเอ่ยปากบอกฉันที่กำลังยืนงุนงงกับความว่างเปล่าภายในห้องทำงาน จนต้องหันไปมองเธอด้วยความสงสัย

 

            "ป้าทำงานที่นี่มาเป็นสิบปี เห็นคุณภูผามาตั้งแต่ยังเด็ก ป้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณภูผาจะทำร้ายคุณพ่อของตัวเองแบบนั้นได้ลงคอ"

 

       "ป้าคิดว่าพี่ภูผาเป็นคนทำหรือเปล่าคะ?" ฉันย้อนถามเธอกลับไปด้วยความสงสัย

 

            คุณป้าพนักงานส่ายหัวไปมาเล็กน้อยแทนคำตอบก่อนจะเริ่มพูด

 

            "คุณภูผาน่ะ แกเป็นคนที่เอาแต่ใจเพราะถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะเป็นคนที่อารมณ์ร้าย แต่แกเป็นเด็กที่อ่อนโยนมากๆ เลยนะ คุณภูผาแกชอบซื้อข้าวมาเลี้ยงหมาจรจัดใต้ตึกอยู่เป็นประจำๆ"

 

       "...."

 

       "ป้าเชื่อว่าเด็กจิตใจดีแบบคุณภูผาไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นได้เด็ดขาด...ป้าขอตัวไปทำความสะอาดห้องทำงานคุณภูผาก่อนน่ะค่ะ"

 

       ฉันพยักหน้ารับคำเธอเล็กน้อยและยืนมองเธอเดินหายไปจากสายตาก่อนจะรีบวิ่งไปปิดประตูห้องทำงานเพื่อกระทำการบางอย่าง

 

            โต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารต่างๆ ของบริษัทค่อยๆ ถูกฉันจัดเรียงให้เป้นระเบียบเรียบร้อย แต่แล้วสายตาของฉันดันไปสะดุดเข้ากับแฟ้มเอกสารสีฟ้าแฟ้มหนึ่งซึ่งดูต่างจากแฟ้มเอกสารทั่วๆ ไปจนอดใจไม่ได้ที่จะหยิบขึ้นมาดู

 

            ด้านหน้าแฟ้มเอกสารไม่ได้เขียนว่าAK.ซึ่งเป็นอักษรย่อของเครืออัครไพศาลเหมือนๆ ปกติ และนั่นทำให้ฉันรีบเปิดแฟ้มดูข้อมุลด้านในให้คลายสงสัยทันที

 

            ตารางบัญชียอดค้างรายจ่ายที่มีตัวแดงยาวเป็นหางว่าวด้วยยอดเงินเหยียบสิบล้าน แถมในทุกๆ หน้ายังลงชื่อกำกับท้ายด้วยลายเซ็นที่ฉันคุ้นเคย

 

            'กฤษณ์ วงศ์สุริยเวช'

 

       นี่มันลายเซ็นของอธิปการบดีที่มหาลัยไม่ใช่เหรอ?

 

ด้วยความสงสัยทำให้ฉันพลิกเอกสารแต่ละแผ่นๆ ดูอย่างไม่เข้าใจ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่เอกสารแผ่นสุดท้าย

           

'บัญชีการใช้จ่ายรีสอร์ทAK.ภูเก็ต ผู้ดูแล นายกวิน วงศ์สุริยเวช'

 

       รีสอร์ทที่ภูเก็ต... คนดูแลมันคือพี่ภูผาไม่ใช่เหรอ?

 

            แล้วทำไมในนี้มันถึงเป็นชื่อของพี่กวินได้ละ?

 

            กึก!            

 

            เสียงหมุนของลูกบิดประตูทำฉันลนลานรีบวางแฟ้มเอกสารดังกล่าวกลับคืนที่เดิม โดยไม่ลืมที่จะฉวยเอกสารจากในแฟ้มออกมาหนึ่งแผ่นเพื่อให้เป็นหลักฐาน

 

            "อ้าว...อัญชัน"

 

       พี่กวินทักทายฉันทันทีที่เห็นฉันยืนอยู่บริเวณด้านในของโต๊ะทำงาน สีหน้าของเขาดูหวาดหวั่นแบบแปลกๆ แต่นั่นก็เพียงแค่ครู่เดียวก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอีกครั้ง

 

            "ฉันคิดว่าเธอหายตัวไปไหนเสียอีก? แล้วนี่เธอกำลังทำอะไรอยู่"

 

       "จัดโต๊ะทำงานให้พี่กวินนั่นแหละค่ะ ดูเหมือนพี่จะรีบร้อนออกไปเลยไม่ทันได้จัดโต๊ะให้มันเรียบร้อย"

 

       "ฮ่าๆๆๆ ใช่ๆ พี่รีบมาก คุณน้าโทรมาตามให้ไปช่วยงานศพคุณลุงที่วัดน่ะสิ" เขาแค่นหัวเราะแก้ต่างให้ตัวเองพร้อมทั้งเดินตรงเข้ามายังโต๊ะทำงานและใช้สายตากวาดมองไปทั่วทั้งโต๊ะทำงานที่ดูเป็นระเบียบขึ้นก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่แฟ้มเจ้าปัญหาในที่สุด "เกือบลืมเอาเอกสารสำคัญกลับไปทำที่บ้านด้วยแหนะ" เขาเสริมปนเสียงหัวเราะเบาๆ

 

            "นั่นสิค่ะ...พี่คงรีบมากๆ จนลืมเอกสารที่มันสำคัญมากๆ แบบนี้"

 

       พี่กวินชะงักไปเล็กน้อยปรายตามองฉันที่ยืนจับจ้องท่าทางพิรุธของเขาแบบไม่ว่างตา

 

            นัยน์ตาคู่คมหรี่ลงมองฉันกลับด้วยท่าทางนิ่งๆ

 

            "ขอบใจนะที่มาจัดโต๊ะทำงานให้ วันนี้น้องอัญชันกลับบ้านไปก่อนก็ได้ ทางบริษัทคงจะยุ่งอีกหลายวันจนกว่าจะเสร็จสิ้นงานศพ"

 

       "ค่ะ...อัญคิดว่าเย็นนี้อัญจะไปฟังสวดคุณลุงที่วัดด้วยเหมือนกัน"

 

       พี่กวินยิ้มเล็กน้อย พลางดึงแฟ้มเอกสารสำคัญไปเหน็บไว้กับตัวและพูดออกมาอีกครั้ง

 

            "งั้นเย็นนี้เจอกันที่วัดนะครับ กลับบ้านดีๆ ล่ะ"

 

       "พี่ด้วยน่ะค่ะ"

 

       เขาพยักหน้ารับคำเล็กน้อยและรีบสาวเท้าเดินออกจากห้องไปแบบรีบร้อนและเมื่อรู้สึกว่าทางสะดวก ฉันจึงค่อยๆ เลื่อนเอกสารที่ยึดได้ขึ้นมาดูอีกครั้ง

 

            'AK.ปาร์ค สวนสนุกฉบับครบครัน มูลค่าสร้างกว่า6พันล้าน รับผิดชอบงานบัญชีโดย ...........................'

 

       ฉันกำเอกสารแน่นก่อนจะเดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือและกดเบอร์โทรออกของบุคคลที่เป็นเป้าหมายในทันที

 

            "พี่อยู่ที่ไหน? ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่.....ค่ะ...ค่ะ.....แล้วเจอกันน่ะค่ะพี่ภูผา"

 

     

         

 

TO BE CONTINUED..


 


 

TALK 
ขอบคุณสำหรับทุกๆ การติดตามจ้า
จะมีใครทายถูกไหมนะว่าใครเป็นคนฆ่า อิอิ ระวังทายพลาดนะจ๊ะ
1เม้น 1 กำลังใจ ขอบคุณสำหรับการเจิมจ้า
วันนี้ไรทท์มาขอฝากนิยายอีกเรื่องนึง ฮ่าๆๆ
พอดีอยากลองเขียนคนซั่มกับหุ่นยนต์ดูบ้างก็เลยเขียนเรื่องนี้ขึ้นมา (?) #ผิด
พอดีอยากลองเขียนพล๊อตแปลกๆ ดูบ้าง หวังว่าจะชอบนะคะ

สนใจลองอ่านบทนำจิ้มที่รูปนายหัวเขียวเลยย

BE MY ANDROID

 

ส่วนใครที่เพิ่งหลงเข้ามาอ่านแล้วอยากติดตาม
จิ้มที่รูปด้านล่างได้เลยยยย >__<


 


 

         

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

11,401 ความคิดเห็น

  1. #11385 fernd2 (@FeRnD) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 11:11
    คือรายย
    #11385
    0
  2. #11359 woonseneiei (@woonseneiei) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 09:40
    ฮาเม้นต์นี้เเปป
    #11359
    0
  3. วันที่ 10 พฤศจิกายน 2557 / 12:06
    โคนันอยู่ไหนนนน
    #11178
    0
  4. #11107 Haneul_k (@execration) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 02:24
    สืบเข้าๆ #ซาวด์โคนันต้องมา 5555
    #11107
    0
  5. #11069 me too (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2557 / 12:30
    เอาใจช่วยภูผานะ
    #11069
    0
  6. #10672 NoochiiZ_SN (@noochii24868) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 08:29
    เจิมมมมมมม
    #10672
    0
  7. #10153 Jw_Baby'hh (@jwbabywitch19) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 01:54
    เจิมมมมมมมมมมมค่ะ เจิม
    #10153
    0
  8. #10152 Dearna Kittika (@hello-dearna) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 01:31
    เจิมมมม
    #10152
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #10012 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 20:09
    เจิมเจิมเจิม
    #10012
    0
  11. #9821 chibi (@maichibi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 11:37
    งืออออ ไหงเป้นงี้ไปปป
    #9821
    0
  12. #9794 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 01:26
    มังกร เข้มแข็งขึ้นนะ
    #9794
    0
  13. #9273 Noo Bee Eiei (@beeeiei) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 20:11
    เจิมคร่า
    #9273
    0
  14. #8061 chibi (@maichibi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2557 / 16:40
    ตกลงใครคือคนร้ายกันแน่นะ?
    #8061
    0
  15. วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 20:51
    เจิมมมมมม
    #7888
    0
  16. #7577 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 20:39
    อ่านตอนนี้นี่คือรู้สึกตื่นเต้น
    #7577
    0
  17. #6581 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:34
    หนูอัญโดนใตรทำร้าย
    #6581
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #6579 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 21:26
    ลุ้นค่ะลุ้นมาก
    #6579
    0
  20. #6562 ไอซ์วนิลา (@sunisa0223) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 03:10
    กวินพูดจริงหรอ ไม่แน่ใจอ่ะ
    #6562
    0
  21. #6357 annita (@annypaty) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 23:09
    ใครฆ่าคุณพ่อพี่ภูผา???
    #6357
    0
  22. #6124 I'amm (@tassanee_amm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 10:34
    เจิมๆๆๆๆ
    #6124
    0
  23. #6123 Bingzpp (@mamadragon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 22:52
    นักสืบอัญชัน อิๆๆ
    #6123
    0
  24. #6120 I'amm (@tassanee_amm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 10:25
    นางจะเป็นรัยไหมอ่ะ
    #6120
    0
  25. #6119 Kris TripleSpade (@krissie24) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 08:21
    โหววววววววว
    ถ้าจะเลวกันขนาดนี้นะ แม่งงงงงงงง
    #เปนกำลังใจให้นักเรียนค่ะ อัพไวๆะค่ะ
    #6119
    0