My roommate เพื่อนที่รู้ใจ (Yaoi)

ตอนที่ 6 : Chapter 5 : คนไร้ค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 262
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 เม.ย. 57

5

คนไร้ค่า

 

                พอผมเดินกลับเข้ามาทำกิจกรรมรอบกองไฟ ผมก็พยายามลอบมองไอ้เสกเป็นระยะๆ สายตาของมันเหม่อลอยออกไปข้างนอกไม่ได้สนใจกิจกรรมเลยสักนิดเดียว

                

                มันเป็นอะไรของมันกันแน่?

                

                กิจกรรมนันทนาการรอบกองไฟมีเสียงเพลงพร้อมกับเสียงกลองดังมาเป็นระยะๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย

                

                “น้องๆ คะ กิจกรรมวันนี้เราก็ได้สนุกกันพอหอมปากหอมคอแล้วนะคะ นี่ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้วแยกย้ายกันเข้าไปนอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ก็จะเดินทางกลับไปมหาลัยแล้ว ฝันดีค่ะ”

                

                เสียงประกาศจากวิทยากรดังผ่านไมโครโฟนทำให้กลุ่มนักศึกษาที่กำลังนั่งรอบเป็นวงกลมอยู่ ทยอยกันเดินกลับเข้าไปพักผ่อนในเต็นท์

                

                “ป่ะ! รีบไปกันเถอะ เราง่วงแล้ว” บอยเดินมาสะกิดไหล่ผม

 

ปากก็บอกว่าง่วง ดูตาสินั่น เป็นประกายวิบวับเชียว รู้ทันหรอกน่า...

 

“อื้อ!” ผมตอบบอยทั้งๆ ที่ยังคงหันมองหาเสกรอบๆ อยู่ มันไปไหนของมันนะ!

 

“หาอะไรอยู่เหรอ?”

 

“ปละ...เปล่า”

 

“งั้นก็รีบไปกัน!” บอยไม่พูดเปล่าแต่ยื่นมือสวยเรียวยาวมาครอบครองข้อมือผมแล้วรีบเดินนำไปยังเต็นท์ของพวกเรา

 

ผมรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูกเมื่อโดนบอยจับมือแบบนี้ ปกติกะอีแค่จับมือมันสิวมากสำหรับผม แต่ทำไมมาครั้งนี้ผมรู้สึกเฉาๆ แปลกๆ ยังไงไม่รู้สิครับ

 

พอเดินมาถึงเต็นท์ผมก็รีบเดินเข้าไปแล้วเอาผ้าห่มนวมที่เตรียมมาจากหอออกมาจากกระเป๋าเดินทางพลางตั้งท่าจะนอนหันหลังให้บอย

 

แต่ไม่ทันที่แผ่นหลังจะแตะพื้น มือคู่เดิมของบอยก็เอื้อมมาจับไหล่ทั้งสองข้างของผมแล้วหมุนตัวให้ผมให้หน้าไปเผชิญกัน ผมพยายามหลบสายตาคู่สีน้ำตาลอ่อนของบอยแต่ก็โดนยอนเชยคางผมขึ้นให้ไปสบตากันอยู่ดี

 

“เป็นของบอยนะบาส...” เสียงของบอยนั้นเต็มไปด้วยความใคร่ที่โหยหามานาน

 

“บอยจะทำอะไร? อยะ...อย่านะ!

 

ผมพยายามสะบัดแขนของบอยที่เกาะไหล่ผมไว้ออกแต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรกับร่างกายกำยำของบอยเลยสักนิดเดียว

 

“ก็จะทำอย่างเราทั้งสองคนต้องการไงล่ะ ^^” บอยยังคงยิ้มด้วยสีหน้าชื่นมื่น

 

“เราไปบอกบอยตอนไหนว่าเราต้องการ!?”

 

คำพูดที่หลุดออกไปจากปากผมทำให้สายตาคู่สีน้ำตาลอ่อนของบอยดูเฉาไปเล็กน้อย

 

ในขณะที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวนั้น บอยก็ปรี่เข้ามาซุกไซร้ไปทั่วทั้งคอของผมจากนั้นก็เลื่อนขึ้นมาประกบริมฝีปากที่สุดแสนจะร้อนระอุครอบครองริมฝีปากเรียวบางของผม

 

กระดุมเสื้อเชิ้ตของผมถูกปลดออกไปทีละเม็ดๆ โดยน้ำมือของบอยโดยที่ปากของมันยังไม่ละออกจากการครอบครองริมฝีปากผมเลย

 

ผมพยายามดีดดิ้นร่างกายสุดฤทธิ์ให้หลุดพ้นจากพันธนาการของมัน ก็อย่างว่าแหละครับร่างเล็กๆ ของผมจะไปสู้อะไรกับร่างสุดแสนจะกำยำของไอ้บอย

 

“เป็นของบอยนะบาส...บอยขอแค่คืนเดียว...” น้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความใคร่ความต้องการของไอ้บอยทำให้ผมต้องนอนนิ่งปล่อยให้มันทำทุกอย่างตามที่มันต้องการ

 

สติของผมหลุดหนีออกไปไหนแล้วไม่รู้ จนรู้ตัวอีกอีกางเกงยีนส์ตัวโปรดของผมก็หลุดออกไปจากเอวเหลือไว้เพียงแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวซะแล้ว

 

บอยเลื่อนริมฝีปากที่ร้อนระอุออกจากริมฝีปากของผมก่อนค่อยๆ ครอบครองหัวนมสีชมพูอ่อนของผมทีละข้างๆ จนขนทั่วทั้งร่างกายของผมมันตั้งขึ้นมาพร้อมกันราวกับถูกไฟช๊อต จนในที่สุดน้องชายของผมก็ถูกครอบครองด้วยปากรูปกระจับของไอ้บอยจนได้ ผมไม่ใช่พระอิญพระปูนที่จะเพอร์เฟ็คเพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง เมื่อมีคนมาหยิบยื่นเรื่องอย่างให้ถึงที่ มีเหรอครับที่ผมจะอดเคลิบเคลิ้มไปกับมันได้...

 

และแล้วเราทั้งสองก็ต่างสำเร็จความใคร่ให้กันและกันอย่างสมบูรณ์ ผมนอนแหมะลงบนไหล่ของไอ้บอยก่อนจะดึงเอาผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมร่างไร้อาภรณ์ของเราทั้งสองคนไว้

 

วันนี้มึงจะทำอะไรกับไอ้บอยก็คิดดูดีๆ นะ หัดดูสถานที่บ้าง

 

คำพูดของเสกลอยเข้ามาในหัวผมทำให้ผมรีบลุกขึ้นไปเอาเสื้อผ้ามาใส่ให้เรียบร้อยก่อนจะมองดูไอ้บอยที่กำลังหลับไม่ได้สติอยู่ข้างหน้าพลางส่ายหน้ากับตัวเองอย่างสำนึกผิด

 

ไม่น่าเลยกู...ไม่น่าเลยจริงๆ

 

จนตอนนี้เป็นเวลาตีสองเศษๆ แล้วทำไมไอ้เสกยังไม่กลับเข้ามาในเต็นท์อีกนะ มันไปไหนของมัน...

 

 

เช้าวันต่อมา

 

ผมตื่นขึ้นมาในเวลาราวๆ เจ็ดโมงเศษๆ แล้วรีบลุกขึ้นไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้เสร็จ เพราะรู้สึกเหมือนจะไม่สบายปวดเมื่อยไปทั้งตัว คงเป็นผลมาจากกิจกรรมที่ทำในเมื่อนี้ชัวร์เลย เอ่อ...ก็กิจกรรมนั้นแหละครับ...

 

ผมพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดกับไอ้บอย พยายามคุยกับมันเหมือนเดิม พยายามไม่หลบสายตาคู่สีน้ำตาลอ่อนของมัน แต่ลึกๆ ในใจของผมก็รู้สึกอายเล็กๆ อยู่นั่นแหละครับ

 

“ขอให้น้องๆ ทุกคนรีบมารวมตัวกันที่ลานอเนกประสงค์ในเวลานี้ด้วยค่ะ เราจะชี้แจงกิจกรรมสุดท้ายก่อนกลับมหาลัยแล้วนะคะ”

 

“รีบไปกัน!” บอยหันมาบอกผมที่กำลังแต่งตัวอยู่ภายในเต็นท์

 

“โอเคๆ”

 

จนป่านนี้แล้วทำไมไอ้เสกยังไม่กลับมาอีกหรือมันจะไปนอนเต็นท์กับเพื่อนคนอื่นของมัน แล้วทำไมไม่บอกกันก่อนละเนี่ย! เออ ช่างแม่งเหอะ!

 

 

“ครบกันใช่มั้ย? ต่อไปจะเป็นกิจกรรมสุดท้ายของค่ายอาสาครั้งนี้แล้วนะคะ กิจกรรมสุดท้ายก็คือการทาสีรั้วโรงเรียนค่ะ ทางโรงเรียนได้เตรียมสีทาภายนอกกับแปรงทาสีไว้ประจำแต่ละจุดไว้แล้วนะคะ ยังไงก็ขอให้ตั้งใจทำกันอย่างเต็มที่ เที่ยงนี้ก็จะเดินทางกลับมหาลัยกันแล้ว โชคดีนะคะ ^^

 

“ร้อนจังวะ ดำกันพอดีงานนี้” เสียงไอ้บอยบ่นลอยเข้ามาในหูผมทำให้ผมต้องส่ายหน้าไปมาเอือมระอากับมัน

 

ในขณะที่พี่หนึ่งฤทัยชี้แจงอยู่ ผมก็พยายามมองหาไอ้เสกรอบๆ ลานที่เรากำลังนั่งฟังกันอยู่ เอ๊ะ! ทำไมไม่เห็นมันเลยล่ะเนี่ย!

 

นั่นไงๆๆ!

 

ผมเห็นหลังมันแวบๆ เมื่อกี้ก่อนที่มันจะเดินไปยังรั้วหน้าโรงเรียน ตอนนี้มันชุลมุนวุ่นวายกันมากกกทำให้ยากต่อการหามันเจอจริงๆ

 

ผมพยายามวิ่งตามจนหอบจะรับประทานอยู่แล้วเนี่ย

 

“แฮ่กๆๆๆ” จนในที่สุดผมก็หามันเจอและตอนนี้ผมกำลังก้มหน้าหอบอยู่ข้างๆ มัน

 

มันไม่ได้หันมาสนใจอะไรผมเลยแต่กลับเดินต่อไปข้างหน้าราวกับผมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

 

นักศึกษาแต่ละคนจ้องมองหน้าผมแปลกๆ บ้างก็มองแล้วก็พากันหัวเราะคิกคัก เอ๊ะ! นี่กูไปทำอะไรมาอีกเนี่ย!? มองกูกันจังวะ!?

 

ผมพยายามวิ่งตามเดินตามไอ้เสกทุกฝีก้าว แต่ก็ไม่มีท่าทีว่ามันจะรอผมเลยสักนิดเดียว

 

“ไอ้เชี้ยเสก!! มึงเป็นไรของมึงวะ!? แฮ่กๆๆ หยุดรอกูก่อนดิวะ!” ผมตะโกนไล่หลังมัน

 

“...”

 

มันไม่ได้ตอบอะไรผมแต่ยังคงเดินต่อไปข้างหน้าเรื่อยพร้อมกับดวงตาคู่สวยของมันที่จ้องตรงไปยังข้างหน้าอย่างเย็นชาไร้ความรู้สึก

 

“หยุด! กูบอกให้หยุดรอกูก่อนไง!” จนในที่สุดผมก็เอื้อมมือของผมไปดึงข้อมือมันไว้จนมันสะบัดหน้ามาเผชิญหน้ากับผมตรงๆ

 

“มึงนี่มันเหี้ยจริงๆ!” เสกจ้องผมตาเขม็งพร้อมกับน้ำเสียงสุดแสนจะน่ากลัวปนกับความโกรธ

 

“กูเหี้ย?” ผมถามซ้ำคำถามของมันพร้อมกับชี้เข้ามาที่ตัวเอง

 

“เมื่อคืนมึงทำอะไรไว้! กูเตือนมึงแล้วไม่ใช่เหรอ!?” เสกยังคงจ้องมาที่ผมด้วยสายตาน่ากลัว

 

“เรื่องไอ้บอยน่ะเหรอ?”

 

“หยุดทำตัวเป็นคนไร้ค่าได้แล้วบาส หยุดได้แล้ว!!” เสกตะคอกใส่ผมเสียงดังก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินต่อไปโดยไม่สนใจผมเลย

 

คนไร้ค่า? ตอนนี้ผมงงไปหมดแล้ว มันกำลังจะสื่ออะไรกันแน่...

 

ติ๊งงง!

 

เสียงแจ้งเตือนโปรแกรมแชทไลน์จากไอโฟนที่ผมกำลังถืออยู่ดังขึ้น ผมใช้นิ้วเรียวยาวของตัวสไลด์ปลดล็อคหน้าจอก่อนที่จะยกขึ้นมาดู

 

เป็นข้อความไลน์จากพี่เมฆรุ่นพี่คณะเดียวกันปีสองที่ผมสนิทชิดเชื้อเป็นลูกพี่ลูกน้องกันดี อะไรวะ? ร้อยวันพันปีไม่เห็นเคยทักไลน์ ทำไมวันนี้ทักมาได้ล่ะ?

 

มึงทำเหี้ยไรมึงเนี่ยยยยยยยยยยยย

 

ข้อความที่ผมกำลังอ่านอยู่นั้นทำให้คิ้วของผมขมวดจนเป็นปม อะไรของพี่มฆอีกล่ะเนี่ยยย

 

ติ๊งงง!

 

ข้อความที่สองเด้งขึ้นมา เป็นคลิปวีดีโอที่แนบมาจากเว็บยูทูป ดูจากภาพตัวอย่างของวีดีโอแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่...

 

นิ้วชี้ของผมสั่นระรัวค่อยๆ เลื่อนไปคลิ๊กเปิดดูวีดีโอ

 

วีดีโอที่ผมกำลังเปิดดูอยู่ในตอนนี้ทำให้ร่างของผมแทบจะล้มทั้งยืน มันเป็นวีดีโอที่ผมกำลังมีอะไรกันกับไอ้เชี้ยบอย มุมกล้องเห็นหน้าผมชัดแจ๋วแถมยังเห็นอวัยวะทุกสัดส่วนบนร่างกายของผมอีกต่างหาก! แต่ก็เห็นแค่หน้าผมคนเดียว เพราะไอ้บอยนั่งคร่อมผมอยู่ข้างจนเห็นเพียงแค่แผ่นหลังขาวเนียนที่มองยังไงก็ไม่มีทางรู้ว่าเป็นใคร

 

คลิปนี้อัพโหลดลงเมื่อห้าชั่วโมงที่แล้วแต่กลับมายอดวิวเข้าชมถึงสี่พันห้าร้อยคน แถยังมีการแชร์ไปที่เพจนั้นเพจนี้ไม่ต่ำกว่าห้าร้อยแชร์!!

 

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวิ่งเข้ามาชนหัวผมเป็นฉากๆ ราวกับกำลังนั่งดูหนังอยู่ในโรงภาพยนตร์ ว่าแล้วทำไมนักศึกษาแต่ละคนมองผมด้วยสีหน้าแปลกๆ หัวสมองของผมอื้ออึงมืดสนิทคิดอะไรไม่ออก ดสงตาทั้งสองข้างของผมมันหนักอึ้งไปด้วยน้ำใสๆ ที่กำลังเอ่อล้นออกมาราวกับฝนตกในฤดูหนาว มือข้างซ้ายของผมกำมือถือแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมาชัดเจน

 

นี่มันฝีมือใครหน้าไหน! คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้เหี้ยบอย!

 

ก็อย่างที่ไอ้เสกมันว่าสินะ กูมันคนไร้ค่า...

 

กูมันคนไม่มีค่า...

 

ทำไมนะ...ทำไม...

___________________________________________________________________________________________________________

                                 เย้ๆๆ ตอนห้าคลอดออกมาติดๆกับตอนสี่เลย สกรีมมมมมมมม! ยังไงก็ฝากติดตามหน่อยนะครับ ต่อไปชีวิตของบาสจะเป็นยังไงนะ...แล้วนี่มันฝีมือใครกันแน่นะ บอยชัวร์!! คิดเหมือนไรท์เตอร์ป่าวววว? ไม่บอกนะ! อุ๊บไว้ก่อนไว้มารู้พร้อมกันในตอนหก ไปละครับบบบ :)

 

14.04.57





:)  Shalunla
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #33 ตรงปๆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 02:47
    รอตอน6อยู่ รีบๆมา มาให้แบบรวดเดียวเลย อยากอ่านนจบแล้ว
    #33
    0