My roommate เพื่อนที่รู้ใจ (Yaoi)

ตอนที่ 5 : Chapter 4 : เป็นห่วง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 เม.ย. 57

4

เป็นห่วง?

 

ผมจัดของให้เข้าที่เข้าทางภายในเต็นท์อย่างอารมณ์ดี แต่ผมก็แอบสงสัยอยู่นิดหน่อยว่าทำไมผู้ชายที่แสนจะสุภาพบุรุษอย่างไอ้เสกจะมาแย่งที่นอนตรงกลางกับผมทำไม

 

เออ...นั่นน่ะสิ! มันจะมาแย่งผมทำไม?!

 

“ไปอาบน้ำกัน!” เสียงไอ้เสกตะโกนเข้ามาจากข้างนอกเต็นท์ทำให้ผมกับบอยที่กำลังจัดของอยู่ต้องละจากการจัดของแล้วเดินออกไปหาไอ้เสกที่ยืนรออยู่ข้างนอก

 

“รีบไปกันเถอะ อีกยี่สิบนาทีก็หกโมงเย็นแล้ว เดี๋ยวอาบน้ำไม่ทันไปกินข้าว” ผมตอบ

 

ระหว่างทางที่พวกเราเดินไปห้องน้ำไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของพวกเราทั้งสามคนเลย

 

“รีบๆ อาบกันนะเว้ย” จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ บรรยากาศมันมาคุแปลกๆ ผมเลยทำเป็นเร่งเร้าให้รีบอาบ

 

“เออๆ” เสกตอบพลางพาดผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวไว้บนไหล่ตัวเองแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

 

สิบนาทีต่อมา

 

พวกเราเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกันทั้งสามคนอย่างบังเอิญราวกับนัดเวลากันมาอย่างดี

 

“ประกาศๆ ตอนนี้อาหารเย็นพร้อมแล้วนะคะ ขอให้น้องๆ ทุกคนเข้ามารับประทานอาหารเย็นได้ที่โรงอาหารของโรงเรียนค่ะ ขอบคุณค่ะ”

 

เสียงประกาศของพี่หนึ่งฤทัยเสียงดังผ่านไมโครโฟนนั้นทำให้นักศึกษาที่กำลังจัดแจงธุระส่วนตัวอยู่นั้นรีบวางมือแล้วเดินไปรวมตัวกันที่โรงอาหารรวมถึงเราทั้งสามคนด้วย

 

“นั่นไง! ตรงนั้นมีโต๊ะว่างเว้ย” บอยหันมาบอก

 

“งั้นเดี๋ยวเราไปนั่งจองไว้ก่อนนะ เสกเอาข้าวมาเผื่อกูด้วยนะเว้ย” ผมพูดก่อนจะเดินไปนั่งจองโต๊ะตามที่พูดไว้

 

“เออๆ”

 

เสกตอบผมทั้งๆ ที่ไม่ได้มองหน้าผมแล้วรีบเดินไปเข้าแถวรับข้าว

 

มันเป็นอะไรของมันวะ ผมเห็นมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่หัวค่ำแล้วนะ นี่ผมไปทำอะไรให้มันโกรธงั้นเหรอ?

 

นั่งรอที่โต๊ะไม่นานเสกกับบอยก็เดินมาพร้อมกัน เสกเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามส่วนบอยเดินมานั่งข้างๆ ผม พอนั่งลงได้ ไอ้เสกก็จัดการสวาปามข้าวในจานของตัวเองโดยไม่สนใจใครเลย

 

“กินเยอะๆ นะ มันมีประโยชน์มากเลยเว้ย” บอยตักปลาในจานตัวเองมาวางลงบนจานข้าวผม

 

“ขอบคุณมากนะ บอยก็กินเยอะๆ ด้วย” ผมตอบก่อนจะกินปลาที่บอยตักมาให้ตามมารยาท

 

“ดูสิ! กินมูมมามเลอะปากหมดเลย เดี๋ยวเราเช็ดให้นะ”

 

บอยล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าลายตารางสีน้ำตาลอ่อนจากกระเป๋ากางเกงมาเช็ดที่มุมปากผมโดยไม่รีรออะไรเลย

 

ไม่รู้สิ! ผมรู้สึกเหมือนว่าคนตรงข้ามกำลังจ้องมาที่ผมกับบอยเขม็ง แต่ผมกล้าๆ กลัวๆ ไม่กล้าหันขึ้นไปมองตรงๆ

 

ตุ๊บ!

 

เสียงจานข้าวกระทบกับโต๊ะดังขึ้น ทำให้ผมรีบผลักมือของไอ้บอยที่กำลังเช็ดมุมปากผมอยู่นั้นออก ไม่นานเจ้าตัวที่โวยวายกระทบจานข้าวเมื่อกี้ก็เดินออกไปจากโต๊ะข้าวโดยไม่ได้แคร์สายตาของบุคคลรอบข้างเลย

 

หัวใจของผมสั่นผิดปกติจนไม่เป็นจังหวะ ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก ทำไมไอ้เสกถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้?

 

“เสกเขาเป็นอะไรเหรอ?” บอยถามผมสีหน้างงเป็นไก่ตาแตก

 

“เราก็ไม่รู้เหมือนกัน” ผมตอบทั้งๆ ที่สายตาของผมยังคงจ้องแผ่นหลังของไอ้เสกที่กำลังเดินไกลออกไปเรื่อยๆ

                

                 “รีบกินข้าวกันเถอะ” บอยพูดก่อนจะลงมือกินข้าวในจานต่อ

 

                เย็นวันนั้น

                

                ในคืนนี้มีกิจกรรมรอบกองไฟนิดหน่อย (อารมณ์คล้ายๆ รอบกองไฟค่ายลูกเสือ) แต่ผมพยายามมองหาไอ้เสกรอบๆ กองไฟ แต่ก็หาไม่เจอเลย ผมเลยตัดสินใจเดินออกมาตามหามัน

                

                เดินวนไปวนมาหลายรอบแต่ก็ไม่เจอมันเลยแม้แต่เงา ไปอยู่ที่ไหนของมันนะ!?

                

                อ่ะ! นั่นไง!

                

                ผมเห็นเงาตะคุ่มๆ อยู่สวนหย่อมที่มีชิงช้าสองตัวหน้าห้องสมุดเลยรีบวิ่งปรี่เข้าไป และแน่นอนว่าเป็นไอ้เสกจริงๆ ที่กำลังนั่งอยู่บนชิงช้า

                

               “มึงมาทำอะไรอยู่นี่วะ ทำไมไม่ไปนั่งรอบกองไฟกับเพื่อน?” ผมเดินเข้าไปถามมันก่อนจะวางก้นนั่งแหมะลงบนชิงช้าตัวข้างๆ

               

                “เรื่องของกูดิวะ แล้วมึงออกมาทำไม?” เสกตอบผมทั้งๆ ที่มันมองไปที่อื่น

                

                “ก็กูหามึงไม่เจอ เลยออกมาตามหา”

 

“กูออกมาคุยโทรศัพท์กับน้องเชอรี่น่ะ เดี๋ยวจะกลับเข้าไปละ” เสกตอบพร้อมกับชูโทรศัพท์ให้ผมดู

 

น้องเชอรี่คือแฟนคนปัจจุบันของไอ้เสกที่มันเพิ่งคบมาได้ไม่นาน

 

“อ๋อ...”

 

ผมทำเป็นพยักหน้าหงึกหงักเข้าใจกับคำตอบ แต่ทำไมในใจของผมกับรู้สึกห่อเหี่ยวเหมือนต้นไม้กำลังจะเฉาตายซะงั้นล่ะ...

 

“วันนี้มึงจะทำอะไรกับไอ้บอยก็คิดดูดีๆ นะ หัดดูสถานที่บ้าง” เสกลุกขึ้นจากชิงช้าแล้วเดินกลับเข้าไปหาเพื่อนๆ ทิ้งผมนั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว

 

“..?..”

 

เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ...มันรู้ได้ไงว่าผมจะทำอะไรกับบอย? มันไปเอามาจากไหน? เห็นจากกระดาษโน้ตที่บอยยื่นมาให้เหรอ? คงไม่ใช่หรอกมั้ง ผมฉีกเป็นชิ้นๆ ขนาดนั้น โอ๊ยยยยย! ปวดหัวไปหมดแล้วเนี่ย!!

                

                อย่าคิดมากน่า! มันก็คงจะรู้นิสัยผมดีล่ะมั้ง....

 

แต่ทำไมพอได้ยินคำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากไอ้เสกแล้วผมรู้สึกผิดแปลกๆ หน้าไอ้เสกกับคำพูดของมันเมื่อกี้แวบไปมาบนหัวผมจนผมต้องรีบยกมือขึ้นมากุมหัวตัวเอง

 

ถ้าผมจะคิดว่าไอ้เสกมันก็แอบเป็นห่วงผม ผมจะผิดมั้ยครับ....

_________________________________________________________________________________________________________________

                             เฮ้โย่วววววววว!!! ในที่สุดตอนสี่ก็คลอดแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่เริ่มมีความรู้สึกแปลกๆ ต่อกันซะแล้ว ในคืนของวันนั้นบาสจะตัดสินใจมีอะไรกันกับบอยหรือเปล่าน๊าาา ตอนห้ามีคำตอบแน่นอนครับ! แล้วเอ๊ะ?! ตอนนี้ทั้งคู่รู้สึกยังไงต่อกันกันแน่ ตอนนี้ไรท์ไม่สนใจยอดวิวแล้วครับ จะอัพอย่างเดียว คริๆ สำหรับใครที่หลงเข้ามาอ่านก็ขอขอบคุณมากกกกกกๆ เลยครับ อย่าลืมคอมเมนต์ด้วยนะ จุ๊บๆ <3 

13.04.57




:)  Shalunla

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

33 ความคิดเห็น

  1. #32 กะตรัง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 14:51
    รอนานมากคะไรท์เตอร์ !!!! 
    มาต่อเรื่อยๆเลยนะคะ ^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 เมษายน 2557 / 14:51
    #32
    0
  2. #31 แฟนกันสมายด์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2557 / 12:33
    เก๋เด้อไรท์เตอร์
    #31
    0