บัญชารักเทพบุตรร้าย(สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 3 : ยิ่งเกลียดยิ่งเจอ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,872
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    24 ส.ค. 58

 
 
 

พัชราภาที่มีผลแล็ปอยู่ในมือเดินมาถึงห้องของฟิลิปเป้ต้องตกใจเมื่อแพทย์เพิ่มพูนทักษะและแพทย์ประจำบ้านกำลังเดินสวนหล่อนออกมาจำให้หล่อนต้องหยุดชะงัก และเป็นฟิลิปเป้ที่เดินแทรกขึ้นมาตีหน้าขรึมใส่

 

“ทำไมผลแล็ปมาช้า” กระชากเสียงถามด้วยความไม่พอใจ หงุดหงิดกับความงุ่นง่านของหล่อนนัก

 

“ฉันมัวไปตามหาคุณหมอนพลักษณ์มาค่ะ พอดีคุณหมอลาไปทำธุระที่บ้าน ก็เลยไม่เจอ” พัชราภาตอบตามความเป็นจริง แต่เหมือนฟิลิปเป้จะไม่เชื่อในสิ่งที่หล่อนพูด

 

“โกหก! มีคนบอกว่าเธอมัวแต่ไปยืนคุยกับอินเทิร์น[1]ที่ที่หน้าห้องแล็ป”

 

พัชราภาถึงกับหน้าถอดสีด้วยความตกใจ ฟิลิปเป้รู้ทุกความเคลื่อนไหวของหล่อนราวกับเป็นกล้องวงจรปิดติดตัว

 

“ผมกำลังรอผลแล็ปและต้องเตรียมการผ่าตัดใหญ่ แต่นี่คุณกลับใช้เวลาที่คนอื่นเร่งรีบไปยืนคุยกับผู้ชาย ผมไม่ว่าหรอกนะถ้าคุณจะพูดคุยกับใครแต่ก็ควรแยกแยะเวลางานและเรื่องส่วนตัวบ้าง” เขาตรึงสบสายตาหล่อนอย่างเอาผิด

 

พัชราภารู้สึกหน้าชา เขาตำหนิหล่อนต่อหน้าอินเทิร์นและเรซิเด้น[2]ซ์เหมือนโดนเขาตบหน้ากลางห้องประชุมทั้งที่คำพูดที่ฟิลิปเป้กล่าวนั้นไม่ใช่ความจริงเลยสักนิด

 

“ฉันไม่ได้ยืนคุยกับหมอปองศักดิ์เชิงชู้สาวอย่างที่คุณหมอเข้าใจนะคะ เราสองคนเพียงแค่ทักกันเฉยๆ เราสองคนเป็น

 

“ผมไม่อยากฟังคำอธิบายและคำแก้ตัวของคุณ ขอผลแล็ปให้ผมด้วย”  เขาโพล่งขึ้นเสียงห้วนจัด ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความตำหนิ

 

พัชราภาถึงกํบหน้าซีดที่ถูกหักหน้าอีกครั้ง แพราะตำแหน่งหน้าที่ที่ต่ำกว่าและเขายังเป็นผู้บริหารระดับสูงหล่อนไม่ปัญญาจะเถียงจำต้องสงบปากสงบปคำแล้วยื่นผลแล็ปให้กับเขา

 

ฟิลิปเป้รับผลแล็ปมาอ่านพร้อมทั้งวินิจฉัยผลให้อินเทิร์นและเรซิเด้นซ์ฟัง หลังจากจบการวินิจฉัยฟิลิปเป้ก็วางแผนการรักษาและจัดเตรียมทีมแพทย์เพื่อผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจให้กับทารกแรกเกิดที่มีอาการลิ้นหัวใจร่วงตั้งแต่กำเนิด

 

“หมอนพผมขอผู้ช่วยผ่าตัดจากทีมหนึ่งคนด้วยนะครับ”

 

“ได้ครับครับอาจารย์” หมอนพดลแพทย์ประจำบ้านแผนกศัลยกรรมด้านหัวใจและทรวงอกตอบรับ ก่อนจะหันไปหาลูกทีมที่นั่นก็คืออินเทรน

 

“หมอนพครับผมขอเข้าพาตัดครั้งนี้นะครับ ผมเคยเข้าผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจกับหมอใหญ่แล้วครับ” หนึ่งในอินเทรนยกมือขึ้นเสนอตัวแต่หมอนพดลกลับส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“ไม่ล่ะที่แผนกฉุกเฉินยังขาดคน คุณลงไปช่วยดีกว่า หมอณัฐวรรณ” แพทย์หนุ่มสั่งการพร้อมกับหันมาหาลูกทีมอีกคนที่รอรับคำสั่งอยู่

 

“คะ”  อินเทิร์นสาวยิ้มกว้างคิดว่าหล่อนถูกเรียกเข้าไปมีส่วนร่วมกับการผ่าตัดในครั้งนี้ด้วย เพราะการได้รับเลือกเข้าไปผ่าตัดกับอาจารย์หมอที่เก่งกาจอย่างฟิลิปเป้ถือว่าเป็นเกียรติอย่างสูงสำหรับแพทย์ทุกคน เพราะฟิลิปเป้จัดได้ว่าเป็นหมอชำนาญการด้านศัลยกรรมกุมารเวชศาสตร์ระดับต้นๆ ก็ว่าได้

 

“ช่วยไปบอกหมอปองศักดิ์ว่าเตรียมล้างมือเข้าห้องผ่าตัดช่วงบ่ายด้วยนะ”


แต่ทว่าเมื่อได้รับคำสั่งสีหน้าของคุณหมอสาวมีแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็พยักหน้ารับคำสั่งเพราะไม่อาจสามารถคัดคำบัญชาของแพทย์ประจำบ้านได้จำต้องเดินคอตกออกไป

 

“พยาบาลพัชราภา” ฟิลิปเป้ยืนกวาดสายตาคมเข้มที่ใครๆ เห็นแล้วแทบละลายมาที่หล่อน

 

“คะคุณหมอ” และเมื่อพัชราภาช้อนสายตาขึ้นมอง หล่อนก็ต้องกลั้นหายใจกับความแข็งกร้าวในแววตาคู่นั้น

 

“ตามผมมา” เขาบอกหล่อนเพียงสั้นๆ ก่อนจะนำพาร่างสูงของตัวเองเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พัชราภายืนหน้าหวออยู่ครู่นึงจึงรีบตามร่างสูงออกไปติดๆ ทันที

 

เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาถึงในตัวลิฟต์ ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงความเงียบสงัดก็เข้ามาปกคลุมทำให้บรรยากาศภายในดูอึมครึมจนพัชราภารู้สึกอัดในสภาวะที่เงียบกริบแบบนี้และในที่สุดก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้นมาก่อน

 

“คุณหมอกำลังจะไปไหนคะ”

 

“เมื่อถึงคุณก็ทราบเอง” เขาเพียงแค่ยืนหันหลังให้หล่อน แล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงห้วนจัดตามแบบฉบับของเขา

 

คำตอบของเขาราวกับจุดประกายความโมโหในตัวพัชราภา หล่อนไม่เข้าใจว่าฟิลิปเป้ถึงได้ทำท่าทางไม่ชอบ และไม่พอใจหล่อนอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่หล่อนก็พยายามทำตัวดี ไม่ให้เขาได้ตำหนิอีก พัชราภาตัดสินใจเดินไปกดให้ลิฟต์หยุดเคลื่อนที่

 

“คุณหมอมีอะไรไม่พอใจฉัน พูดมาเลยค่ะ ฉันทำตัวไม่ถูก และเอาใจใครไม่เก่ง”

 

ฟิลิปเป้ถอดหายใจออกมาเสียงดังเฮือกหันหลังมาอย่างรวดเร็วพลางกวาดสายตามองไปที่หล่อน มองตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าราวกับพินิจพิจารณาหล่อนคือเป็นสินค้า

 

เอาใจใครไม่แก่งหรือว่ามีแต่คนเอาใจกันแน่ ฮะ! แม่สาวล่าแต้ม

 

“มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องไม่พอใจคุณ ทั้งๆ ที่ผมกับคุณก็เพิ่งพบกันครั้งแรกวันนี้” เมื่อพูดจบเขาก็หันกลับไปยืนนิ่งอีกครั้ง

 

ท่าทางของฟิลิปเป้ช่างก่อกวนจิตใจของพัชราภาเสียเหลือเกินจนอยากจะกระโจนเข้าใส่แล้วใช้เล็บของหล่อนข่วนไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา

 

“นี่คุณจำฉันไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม” หล่อนยืดกายตรงเชิดหน้าอย่างถือดี คราวนี้เรียกความสนใจจากสุภาพบุรุษตรงหน้าให้หันมามองอีกครั้ง

 

“คิดจะยั่วผมเหรอคุณพยาบาล” เขาหรี่ตามถามพร้อมกับเหยียดยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์

 

พัชราภาแทบอยากจะกรี๊ดใส่หน้าของเขา ไม่เข้าใจว่าฟิลิปเป้ไปเอาความคิดต่ำๆ ว่าหล่อนจะยั่วยวนเขามาจากไหน พัชราภามั่นใจว่าไม่มีร่างกายส่วนไหนของหล่อนตอนนี้เปิดเปลือยหรือโผล่ให้สายตาคมคู่นั้นได้เห็น อีกทั้งกิริยาของหล่อนก็ยังคงรักษาได้อย่างสงบเสงี่ยมราวกับแม่ชีอีกต่างหาก

 

“ฉันว่าคุณหมอคงเข้าใจฉันผิด ฉันไม่ได้มีเจนตนาที่จะยั่วยวนคุณหมอให้หลงเสน่ห์ ฉันเพียงแค่ถามว่าคุณหมอจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอคะ ว่าเราเคยพบกันมาก่อน” หล่อนยังคงใช้วาจาที่อ่อนหวานและหนักแน่นทวนคำถามเขาอีกครั้ง

 

แต่อีกฝ่ายกลับคิดไปว่าหล่อนพยายามจะใช้เสน่ห์ในตัวยั่วยวนเขาเหมือนกับที่หล่อนเคยทำกับหมอหนุ่มๆ ในโรงพยาบาล หลังจากที่เขาแอบสืบประวัติของหล่อนมาแล้ว มีแต่เรื่องคาวๆ กับผู้ชาย

 

“แค่นั้นจริงๆ เหรอ” ร่างสูงกำยำภายใต้ชุดกราวน์สีขาวขยับเคลื่อนเข้ามาอย่างน่าตกใจ สายตาและท่าทางของเขาเปิดเปลือยดูถูกดูแคลนในตัวหล่อนอย่างเห็นได้ชัด

 

แต่ทว่าพัชราภากลับหากลัวไม่ หล่อนยังคงยืนตัวตรงหน้าเชิดจ้องมองเขาอย่างใจเย็น แต่ก็แอบหวั่นใจกลัวว่าเขาจะทำมิดีมิร้ายที่ไปท้าทายอำนาจของเขา

 

“ค่ะ”

 

คราวนี้เขารุกหล่อนหนักยิ่งกว่าเดิม ขยับใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับรูปปั้นนักรบกรีกโบราณยื่นเข้ามาใกล้จนเห็นนัยน์ตาสีเข้มนั้นอย่างชัดเจน ปลายจมูกโด่งเป็นสันห่างปลายจมูกรั้นเล็กของหล่อนเพียงไม่กี่เซนต์ พัชราภาสัมผัสได้ถึงไอร้อนอุ่นๆ จากปลายจมูกนั้นซึ่งทำให้หล่อนปั่นปวนพลุ่งพล่านด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ 

 

พัชราภาทำท่าจะขยับหนีลำแขนแข็งแรงทั้งสองข้างของเขาก็ขัดขวางกักร่างของหล่อนเอาไว้ หล่อนช้อนตาขึ้นสบใบหน้ากระด้างของเขา

 

“กรุณาเถอะคะคุณหมออย่าทำแบบนี้” หล่อนร้องขอด้วยความกลัวขึ้นมาจับใจ ความสูงใหญ่ของร่างกายของเขาทำให้เธอตัวลีบและอึดอัด

 

แหม! ช่างตีหน้าใสซื่อเก่งจริงนะแม่คุณ คนที่ปรักใจเชื่อว่าหญิงสาวไม่ได้ใสซื่ออย่างเห็นจึงแอบค่อนขดหล่อนอยู่ในใจ

 

“หลงตัวเองมากไปไหมคุณพยาบาล ถึงแม้ว่าคุณจะสวยก็จริงแต่คนอย่างผมไม่มีทางลดตัวไปมั่วกับพยาบาลหรอกนะ” เขาพูดจบก็ขยับกายออกและใช้นิ้วจิ้มไปที่แผงปุ่มกดลิฟท์ก็กับมาเขยื้อนอีกครั้ง แล้วกลับไปยืนหันหลังให้หล่อนอีกครั้ง

 

พัชราภาทำได้ยืนตาแป๋วทั้งตกใจและช็อกกับคำพูดของฟิลิปเป้ คราวนี้หล่อนแน่ใจว่าฟิลิปเป้ไม่ชอบขี้หน้าหล่อนจริงๆ เผลอๆ อาจจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ

 

เสียงประตูลิฟต์เปิดลงมาที่ชั้นสามเรียกสติพัชราภากลับคืนมา ฟิลิปเป้ก้าวออกมาจากตัวลิฟต์อย่างรวดเร็วและไม่ลืมส่งเสียงเข้มเรียกหล่อนให้ตามมา

 

“อ้าว! ยืนเซ่ออยู่ได้คุณพยาบาลออกมาสิ หรือต้องให้ผมต้องเข้าไปอุ้ม”

 

ร่างเล็กแต่อวบอิ่มภายใต้ชุดสีขาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะขยับปลายเท้าตามเขาไปติดๆ  

 

“คุณหมอมาทำอะไรที่นี่หรือคะ” หล่อนร้องถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเขาเดินมุ่งหน้าไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาล

 

“มาตรวจคนไข้มั้ง คุณนี่ก็ถามแปลกๆ”

 

พัชราภารีบก้าวเท้าเดินนำหน้าเขาขึ้นมา จึงทำให้ฟิลิปเป้ต้องหยุดฝีเท้าลงมองหน้าหล่อนด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

 

“คุณต้องการอะไรจากฉัน บอกมาเลยค่ะ” หล่อนถามเขาด้วยสีหน้าจริงจัง แววตาขุ่นเต็มไปด้วยความโมโห

 

“ผมต้องการนี่” เขาล้วงมือหยิบกระดาษแผ่นเล็กส่งให้หล่อน

 

พัชราภาก้มมาดูรายการอาหารที่เขาเขียนลงในกระดาษ

 

“ซื้อมาให้ครบแล้วเอาไปให้ผมที่ห้อง”  เขาสั่งจบก็หันหลังกระหยิ่มยิ้มเดินออกไปอย่างมาดมั่น

 

“ดะเดี๋ยวก่อน”

 

ฟิลิปเป้เดินออกไปนานแล้วแต่พัชราภาเพิ่งรู้สึกหล่อนจึงร้องเรียกเขาแต่ก็ไม่ทันเมื่อเขาเดินหายไปแล้ว หล่อนโกรธที่เขาจงใจแกล้ง และพัชราภาคิดว่าฟิลิปเป้ต้องจำหล่อนได้อย่างแน่นอนเพียงแต่เขาไม่ยอมรับออกมาตรงๆ

 

พัชราภาเดินหน้ามุ่ยเข้าโรงอาหาร ขณะที่ก้มหน้าก้มตาเดินอยู่นั้นหล่อนก็ชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่เดินสวนออกมาเร็วไม่แพ้กันจนเกิดการประสานงานกันครั้งใหญ่

 

“โอ้ย!” คนหน้าสวยทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างแรง พร้อมกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

 

“ขอโทษครับเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ” เอริคแพทย์หนุ่มประจำแผนกศัลยแพทย์รีบปราดเข้าไปดูพัชราภาพร้อมกับแสดงอาการเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าของพยาบาลสาวบิดเบ้

 

“เป็นค่ะก้นของฉันเจ็บมาก” หล่อนตอบตามความเป็นจริง เพราะบั้นท้ายของหล่อนนั้นกระแทกกับพื้นอย่างแรงไม่ให้เจ็บได้อย่างไรกันล่ะ

 

“ผมผิดเองรีบร้อนไม่ทันเห็นคุณลุกไหวไหมครับ มาเดี๋ยวผมช่วย” เอริคบอกอย่างยอมรับผิดพร้อมช่วยประคองพัชราภาให้ลุกขึ้น

 

“ฉันก็ผิดเช่นกันค่ะ มัวแต่ก้มหน้าเดินเลยไม่เห็นคุณ”  พัชราภาตอบพลางใช้มือลูบไปที่บั้นท้ายของตัวเองเบาๆ ยังคงเจ็บร้าวอยู่

 

“เอ่อก้นของคุณ” เอริครู้สึกกระดากอายที่จะเอ่ยถึงอวัยวะส่วนที่หล่อนได้รับบาดเจ็บจากการเดินชนกัน

 

“อีกประเดี๋ยวก็คงหาย แต่น่าจะมีรอยช้ำหลังจากนี้” พัชราภาฉีกยิ้มเหยๆ แต่สีหน้าไม่สู้ดีนัก ยอมรับว่าระบมไปทั้งก้นเลย

 

“ไปให้หมอดูอาการไหมครับ” แพทย์หนุ่มเสนอด้วยความเป็นห่วง

 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเป็นคนกระดูกแข็งไม่มีอะไรหักง่ายๆ แน่ อุ๊ยตาย!” หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าต้องซื้อของให้ฟิลิปเป้

 

“มีอะไรเหรอครับ” คนที่ไม่รู้เรื่องมีสีหน้าตื่นตระหนกตามหญิงสาว

 

“ฉันต้องไปแล้วค่ะ ขอโทษและขอบคุณมากค่ะ” พัชราภาทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็หยุดชะงักเพราะอาการเจ็บร้าวที่ก้นทำให้หล่อนไม่สามารถเดินต่อไปได้

 

เอริคเห็นท่าไม่ดีก็เข้าไปประคองหล่อนอีกครั้ง กังวลเหลือเกินว่าจะมีส่วนไหนของร่างกายหล่อนจะแตกหักอย่างที่เขาสันนิษฐานไว้

 

“นั่งพักสักหน่อยนะครับคุณต้องการอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อให้” เขาเสนอตัวทันทีเพื่อต้องการไถ่โทษที่ทำให้หล่อนต้องมาเจ็บตัวแบบนี้

 

“อุ๊ย! ไม่ดีมั้งคะ ฉันไม่รบกวนคุณหรอก”

 

“ไม่เลยครับผมเต็มใจ” เอริคฉีกยิ้มให้ด้วยความจริงใจ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าพัชราภาเต็มตา ความสวย และเสน่ห์การพูดจาของหล่อนทำให้เขาตกหลุกรักทันที โอ้! นี่หรือที่เขาเรียกว่ารักแรกพบ

 

“อย่าดีกว่าค่ะพอดีรายการอาหารนี้ไม่ใช่ของฉันมีคนฝากให้มาซื้ออีกทีค่ะ” พัชราภาเอ่ยบอกด้วยความเกรงใจ เพิ่งรู้จักกันใช้ให้ไปซื้อของให้คงน่าเกลียดตาย

 

“เพื่อนฝากหรือครับ”

 

“ไม่ใช่ค่ะแต่เป็นเจ้านายค่ะ”



[1] อินเทิร์น หมายถึง แพทย์ใช้ทุน หลังจากจบหลักสูตรแพทยศาสตร์บัณทิตที่เรียนทั้งหมด 6 ปี และสอบผ่านการสอบประเมินความรู้ความสามารถทางเวชกรรมที่มีอยู่ทั้งหมด 3 ครั้ง จนได้ใบประกอบวิชาชีพจากแพทยสภาแล้ว ก็ต้องออกไปชั้นทุนยังต่างจังหวัดเป็นระยะเวลา 3 ปี เพื่อเป็นการเพิ่มพูนทักษะ หรือบางคนได้เรียนต่อ fixed ward ในโรงพยาบาลแพทย์ต่างๆ ต่อ 

[2] เรซิเด้นซ์ ( Resident ) หมายถึง แพทย์ประจำบ้าน ซึ่งก็คือแพทย์ที่เข้ามาศึกษาต่อเพื่อเป็นแพทย์เฉพาะทางสาขาใดสาขาหนึ่ง ระยะเวลาแล้วแต่สาขาวิชา เช่น อายุรศาสตร์ กุมารเวชศาสตร์ สูตินรีเวชศาสตร์จะใช้เวลา 3 ปี บางสาขา ปี เช่น ศัลยศาสตร์ เป็นต้น การสมัครเรียนต่อโดยการเป็นแพทย์ประจำบ้านต้องสมัครผ่านแพทยสภา และเมื่อจบการศึกษาจะได้วุฒิบัตรผู้ชำนาญการในการประกอบวิชาชีพเวชกรรมในสาขาต่างๆ ของแพทยสภา

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #1992 longaway (@longaway) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 20:11
    ปากร้ายนะหมอนะ จิกกัดตลอด ว่าแต่หมอฉีดยากันไว้ยังอ๊ะค่ะ ถ้ายังจะได้ให้คุณพยาบาลฉีดยาให้ ......
    #1992
    0
  2. #1586 PatchYeol (@pattchz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 09:42
    อิพระเอกช้านน ปากนี่ไม่ตรงกับใจเอาซะเลย
    #1586
    0
  3. #870 ooiidd4 (@ooiidd4) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 03:10
    พระเอกหึงมั้งคะเนี่ยยยย
    #870
    0
  4. #752 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 01:01
    ติดตามมมมม
    #752
    1
    • #752-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 3)
      8 ตุลาคม 2558 / 01:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #752-1
  5. #29 myyoyo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 07:28
    อินเทิร์น ไม่ใช่อินเทรนจ้า
    #29
    1
    • #29-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 3)
      24 สิงหาคม 2558 / 09:02
      ขอบคุณค่ะ จะทำการแก้ไขนะคะ
      #29-1
  6. #13 Soodteerak San D (@vanilla-seal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 12:06
    น่าติดตามค่ะ ชอบๆๆๆ มาต่ออีกนะคะ ขอบคุณล่วงหน้าค้าาาา
    #13
    0
  7. #12 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2558 / 10:35
    รอคะ
    #12
    0
  8. #11 Pilin Pinit (@pilinpinit) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2558 / 21:28
    สนุกฟิ่นนนนเว่อร์เลยค่ะมาต่อเร็วๆนะค่ะรออยู่ค่ะ
    #11
    0