บัญชารักเทพบุตรร้าย(สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 22 : สามีหมาดๆ (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ก.ย. 58





------------------------------------

        นตอนกลางคืนพัชราภาเป็นเวรวอร์ด[1]วันนี้ หลังจากหล่อนเช็คอาการของผู้ป่วยเสร็จก็กลับมานั่งเขียนข้อมูลผู้ป่วย ลงในแฟ้มเพื่อส่งต่อให้พยาบาลที่จะมารับเวร แต่เพราะอาการเหนื่อยล้าจากการดูแลคนไข้เมื่อช่วงเย็นทำให้พัชราภามีอาการง่วงนอนจนแทบลืมตาไม่ขึ้น หล่อนพยายามบังคับมือตัวเองให้เขียนงานจนเสร็จแต่ทว่าใจก็ไม่สู้สุดท้ายหล่อนจำต้องยอมวางปากกาลงแล้วฟุบหน้าที่โต๊ะกะว่าจะนอนงีบสักห้านาทีแล้วจะตื่นขึ้นมาทำต่อ

 

        “อะไรกัน เข้าเวรยังจะแอบหลับอีก”

 

        แต่เพราะเสียงทุ้มกังวานที่คุ้นหูทำให้คนที่เกือบเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของน้ำเสียงนั้นด้วยความตกใจ

 

        “คะคุณหมอ มีอะไรหรือเปล่าคะ” พัชราภาเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงยังคงสะลึมสะลือ

 

        “ผมมาหาคุณต้องมีอะไรด้วยเหรอ อ้อ! ผมลืมไปว่าคุณเสน่ห์แรง ผู้ชายเข้ามาหาทีต้องจับบัตรคิวเพื่อรอพบคุณ” น้ำเสียงกระแนะกระแหนของเขาทำเอาพัชราภาตื่นเต็มตา

 

        “ถ้าคุณหมอจะมากวนกันล่ะก็เชิญไปอยู่ที่ห้องของคุณหมอเลยค่ะแต่เอ๊ะ! วันนี้ไม่ใช้เวรคุณหมอนี่คะ วันนี้เป็นเวรของคุณหมอนฤมลไม่ใช่เรอะ”

 

        ฟิลิปเป้ถึงกับหน้าเลิ่กลั่กเมื่อถูกจับได้ว่าเขาแอบเปลี่ยนเวรกับเพื่อนร่วมงาน

 

        “พอดีหมอนฤมลเขามีธุระด่วน เธอจึงมาขอแลกเวรกับผมน่ะ” ฟิลิปเป้แก้ตัวไปได้น้ำขุ่นๆ

 

        “งั้นเหรอคะ”

 

        “คุณไม่ต้องคิดเข้าข้างตัวเองหรอกนะว่าผมจะแลกเวรเพื่อมาเฝ้าคุณ” ฟิลิปเป้รีบพูดดักคอกลัวว่าพัชราภาจะรู้ทันว่าเขาขอแลกเวรเพื่อตามมาเฝ้าหล่อนจริงๆ


        “ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่แล้วค่ะ คุณหมอจะทำอะไรก็เรื่องของคุณหมอเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ใส่ใจ” แม้ปากจะพูดว่าไม่สนใจแต่ลึกๆ แล้วแอบดีใจที่เห็นเขาอยู่ที่นี่

 

        “ใช่สิ คุณไม่สนใจผู้ชายแบบผมหรอกเพราะว่าคุณมีผู้ชายให้เลือกเยอะ” ฟิลิปเป้เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงประชดประชันปนน้อยใจ อุตส่าห์มาหายังมาพูดจาบั่นทอนจิตใจกันอีก แม่คนสวยใจร้าย! “นี่! โกโก้ร้อน หวานน้อย ถ้าไม่อยากดื่มเททิ้งก็ได้นะ เพราะผมไม่ได้ตั้งใจซื้อมาให้คุณหรอก” พูดจบฟิลิปเป้ก็วางแก้วสแตนเลสจากร้านกาแฟแบรนด์ดังลงบนหน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

 

        พัชราภาได้แต่มองตามร่างสูงอึ้งๆ กับท่าทางแปลกๆ ของเขา ก่อนจะมองไปที่แก้วสแตนเลสตรงหน้า นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจซื้อ ทำไมถึงรู้ว่าหล่อนชอบดื่มโกโก้ร้อนหวานน้อยด้วยล่ะ อย่างกับทำการบ้านมาดี และที่สำคัญที่ทำให้หล่อนยิ้มกว้างออกมาแก้มแทบปริก็คือแก้วสแตนเลสจากร้านกาแฟดังที่หล่อนอยากได้แต่ราคามันสูงทำให้พัชราภาชั่งใจอยู่นานว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อดี แต่ว่าฟิลิปเป้กลับบันดาลเจ้าสิ่งนั้นมาอยู่ตรงหน้าหล่อน

 

        “ถ้าทำแบบนี้บ่อยๆ มีหวังหลงแน่ๆ นี่เจ้าแก้วตอบมาสิ เจ้านายแกพาแกมาอ่อยฉันทำไม หล่อๆ ล่ำๆ แบบเขาหาผู้หญิงดีกว่าฉันถมไป เอ๊ะ! หรือว่าฉันมีดีกว่าผู้หญิงคนอื่น" พัชราภาพูดเข้าข้างตัวเองก่อนจะยิ้มกริ่มปลาบปลื้มกับแก้วในมือ

 

        ฟิลิปเป้ที่ยืนซ่อนตัวอยู่ที่มุมทางเดินถึงกับคลี่ยิ้มออกอย่างถูกใจก่อนจะเดินฮัมเพลงรักกลับไปที่ห้องพักของตัวเอง

 

        เวลาตีสองเสียงสัญญาณเตือนจากห้องผู้ป่วยดังขึ้นพัชราภาที่นั่งฟุบหลับอยู่บนบนโต๊ะถึงกับสะดุ้งตื่นหันไปดูปุ่มสีแดงที่ขึ้นโชว์ว่าเป็นหมายเลขห้องไหนก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องนั้นอย่างรวดเร็ว พอหล่อนเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเด็กสาววัยแปดขวบนอนหัวเราะคิกคักออกมาอย่างตลกขบขันเมื่อเห็นหน้าหล่อน

 

        “หนูเป็นคนกดกริ่งเรียกพี่มาใช่ไหมคะ” พัชราภาสูดลมหายใจเข้าปอดไล่อาการหอบก่อนจะถามเด็กสาวออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

 

        “ใช่ค่ะ” เด็กสาวลุกขึ้นนั่งตอบหล่อนด้วยน้ำเสียงใส

 

        “แล้วหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ” พัชราภาเดินไปที่เตียงนั่นอย่างใจเย็น จับเด็กสาวให้นอนลงเหมือนเดิมอีกครั้ง “หนูควรนอนอยู่นิ่งๆ นะคะ”

 

        “หนูนอนไม่หลับ อยากกลับบ้าน”

 

        “ตอนนี้ยังกลับไม่ได้นะคะ หนูยังไม่หายดี”

 

        “งั้นบอกมาสิคะว่าหนูเป็นอะไร หนูอยู่ที่นี่มาสองเดือนแล้ว นั่งๆ นอน หนูเบื่อ หนูอยากกลับบ้าน” เด็กสาวเริ่มโวยวายทำทางจะลงจากเตียงให้ได้

 

        “หนูไม่สบายค่ะ ยังไม่หายดีเลยต้องนอนที่โรงบาลนานหน่อยแต่พอคุณพ่อของหนูกลับมาหนูก็จะได้กลับบ้านแล้วนะคะ” พัชราภาพยายามหลีกเลี่ยงที่จะบอกอาการป่วยของเด็กสาวตามคำขอของคนเป็นแม่และพูดปลอบเด็กสาวให้ใจเย็น

 

        “ไม่!” เด็กสาวไม่ฟังดิ้นสุดตัว แถมยังดึงสายน้ำเกลือออก

 

        “หนูทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ” พัชราภาดุเสียงแข็งเมื่อเห็นเด็กสาวหัวดื้อเริ่มออกอาละวาด

 

        “หนูจะทำมากกว่านี้อีกถ้าพี่ไม่ให้หนูกลับบ้าน”

 

        “อย่านะ!” พัชราภาหวีดร้องเมื่อเด็กสาวหันไปคว้าแจกันทำท่าจะทุบลงพื้นแต่ทว่าจู่ๆ ร่างของเด็กสาวก็หมดสติวูบลงไปกองกับพื้นต่อหน้าต่อตาหล่อน

 

        พัชราภาวิเคราะห์แล้วว่าสถานการณ์เริ่มจะเลวร้ายหล่อนจึงกดปุ่มฉุกเฉินเรียกแพทย์เวร ฟิลิปเป้วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมอินเทิร์นอีกหนึ่งคน

 

        “คุณพริก!” ฟิลิปเป้เรียกหญิงสาวที่พยายามอุ้มเด็กสาวขึ้นไปนอนบนเตียง ก่อนที่เขาจะรีบไปช้อนร่างบางนั้นแทน      

 

        “คุณหมอค่ะ เด็กอาละวาดแล้วจู่ก็หมดสติไปค่ะ”

 

        ฟิลิปเป้ใช้หูฟังกดไปที่หน้าอกของเด็กสาวเพื่อฟังชีพจรการเต้นของหัวใจ

 

        “หัวใจหยุดเต้น! ซีพีอาร์[2]” ฟิลิปเป้วางส้นมือทั้งสองไว้ที่หน้าอกและเริ่มปั๊มหัวใจต่อเนื่องติดต่อกันอย่างรวดเร็วๆ “หมอทรงพลไปเอาเครื่องกระตุกหัวใจมา”

 

        “ครับอาจารย์”

 

        พัชราภาต่อเครื่องนับอัตราการเต้นของหัวใจเข้ากับร่างของเด็กสาว เส้นกราฟที่ปรากฎขึ้นบนหน้าจอแสดงให้เห็นว่าอัตราการเต้นแผ่วลงจนแทบไม่กระดิก

 

        อินเทิร์นกลับมาพร้อมกับเครื่องกระตุกหัวใจ ฟิลิปเป้ปลดกระดุมเสื้อของเด็กสาวออกหยิบเครื่องชาร์ทที่คล้ายกับเตารีบมาถือสั่งตรวจสภาพแวดล้อมแล้วว่าทุกคนปลอดจากโลหะจึงพยักหน้าให้อินเทิร์นกดปุ่มชาร์ท

 

        “เคลียร์!

 

        เครื่องถูกวางลงบนหน้าอกของเด็กสาว ร่างของเด็กกระตุกขึ้นแต่ทว่าชีพจรกลับอ่านลงเรื่อยๆ

 

        “เคลียร์!” 

 

        ร่างของเด็กสาวกระตุกขึ้นอีกครั้ง ทั้งหมดมองไปที่หน้าจอมอมิเตอร์ก่อนที่เส้นกราฟจะแสดงราบเรียบพร้อมกับเสียงตี๊ดของเครื่องที่บ่งบอกว่าคนไข้ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

 

        ตี๊ดดดด

 

        พัชราภาถึงกับเข่าอ่อนด้วยความใจหาย เด็กคนนี้ยังเด็กเกินไปที่จะตาย หล่อนยังเด็กเกินไปจริงๆ

 

        “เคลียร์!

 

        ฟิลิปเป้พยายามยื้อชีวิตหนูน้อยให้ถึงที่สุดทว่าชีพจรกลับไม่เต้นยังคงปรากฏเป็นเส้นตรง ฟิลิปเป้บอกได้อย่างเดียวว่าเด็กสาวไปแล้ว

 

        “คุณหมอลองชาร์ทอีกครั้งนะคะ” พัชราภาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน หล่อนรู้สึกผิดที่มีส่วนทำให้เด็กสาวบอบบางคนนี้ต้องตาย

 

        ฟิลิปเป้สายหน้าปฏิเสธ เขายื้อสุดชีวิตแล้ว

 

        “คุณหมอ! เขายังเด็กนะคะคุณหมอต้องช่วยเขา”

 

        “คุณมีสติหน่อยสิ เด็กเขาไปแล้ว เราช่วยเขาเต็มความสามารถแล้ว”

 

         พัชราภาถึงกับอึ้งเมื่อถูกอีกฝ่ายตะคอกกลับมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ทำให้หล่อนนึกขึ้นได้ว่าหน้าที่ของตัวเองคืออะไร

 

        “หมอทรงพลขานเวลาตายด้วยนะ แล้วแจ้งคนมาจัดการศพด้วย ส่วนคุณไปติดต่อญาติของเด็กให้มาที่โรงพยาบาล ผมจะเป็นคนแจ้งพวกเขาเอง” ฟิลิปเป้หันมาสั่งพัชราภาจบเขาก็รีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

 

        “เพราะฉัน เด็กคนนี้ถึงตาย” พัชราภาพึมพำออกมาอย่างสะเทือนใจ

 

 



[1] วอร์ด (Ward) หมายถึง ห้องพักผู้ป่วยที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาล บ้างก็เรียกว่า ตึกผู้ป่วย,ตึกผู้ป่วยใน,หอผู้ป่วย,ตึกคนไข้ในเป็นต้น

[2]ซีพีอาร์ หมายถึง การช่วยเหลือผู้ที่หยุดหายใจหรือหัวใจหยุดเต้น ให้มีการหายใจและการไหลเวียนกลับคืนสู่สภาพเดิม ป้องกันเนื้อเยื่อได้รับอันตรายจากการขาดออกซิเจนอย่างถาวร ซึ่งสามารถทำได้โดยการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน (Basic life support) ได้แก่ การผายปอด และการนวดหัวใจภายนอก


                    

        เข้าโหมดจริงจังกับการทำงานแล้วนะคะ คุณหมอเราสลัดคราบความร้ายกาจออกไปได้จริงๆ 

        วันนี้เบลล์มีเรื่องมาแจ้งให้ทราบด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้ผ่านการพิจารณาจากสำนักพิมพ์ไลต์ออฟเลิฟแล้วนะคะ ฝากนักอ่านอุดหนุนด้วยนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #167 นิตตา (@iamkik90) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 15:18
    รีดยุในวิชาชีพสา'สุข เหมือนไรท์ป่าวหนอ.. เขียนได้เห็นภาพมากๆ แถมสอดแทรกความรู้ท้ายบท ปลื้มปริ่มค่ะ สู้ๆ
    #167
    0
  2. #166 สุสุ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 13:17
    น่าสงสารทั้งเด็กและหนูพริก
    #166
    0
  3. #165 May1633 (@May1633) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 10:00
    ตั้งหน้าตั้งตารอรูปเล่มเลยค่ะ
    #165
    0
  4. #164 Pilin Pinit (@pilinpinit) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 02:24
    น่าสงสารหนูพริกคงจะอาการหนักเลยที่เห็นเด็กช็อกไปต่อหน้าต่อตา
    #164
    0
  5. #163 kaminuki (@piyamapor) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 23:47
    สะเทือนใจเลย
    #163
    0
  6. #162 ฟองสมุทร (@sweetjellygreen) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 23:26
    อืม....เป็นหมอก็ลำบากนะ พอหายป่วยก็ขอบคุณพระเจ้า พอตายก็โทษหมอ...เฮ้อ
    #162
    0