บัญชารักเทพบุตรร้าย(สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 20 : สามีหมาดๆ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,422
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    12 ก.ย. 58




       ฟิลิปเป้ถึงกับหน้าถอดสี พูดไม่ออก สามคนงั้นเหรอ


       “เจี๊ยบก็อยู่กับพวกเราอีกคนครับ แต่วันนี้เธอไม่อยู่ไปไหว้เจ้าที่บ้าน”

 

        พอปองศักดิ์อธิบายมาถึงตรงนี้ฟิลิปเป้ก็แทบเสียศูนย์หันไปมองหน้าพัชราภาด้วยอารมณ์เหมือนโดนฮุกหมัดเข้าใส่ที่หน้าท้องแล้วตามด้วยเข่าขวาเสยที่ปลายคาง นี่เขาเข้าใจหล่อนผิดอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย 

 

        “พอใจหรือยังคะคุณหมอ ที่ทำลายจิตใจฉันจนย่อยยับ จนฉันไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว คงสะใจคุณแล้วสินะคะ”

 

        นาทีนั้นเขาเห็นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดของหล่อนไหลรินลงอาบแก้ว เขาอยากจะบอกกับพัชราภาเหลือเกินว่าขอโทษแต่ปากมันหนักเกินที่จะพูดออกไป

 

        “ไม่รู้แหละ ยังไงเสียคุณก็ต้องไปอยู่กับผม” แม้รู้ตัวเองว่าผิดเต็มประตูแต่ก็ยังดื้อดึงจะเอาเมียคนสวยป้ายแดงกลับไปอยู่ที่บ้านของเขาให้ได้

 

        “ไม่! คุณไม่มีสิทธิ์ เชิญคุณหมอออกไปจากห้องฉันได้แล้ว” ไม่พูดเปล่านิ้วเรียวสาวก็ชี้ไปที่ประตูไล่ให้ให้เขาออกไป

 

        “ไม่ไป! จนกว่าคุณกับผมจะไปด้วยกัน” ฟิลิปเป้ไม่ละความพยายามที่จะพาตัวพัชราภาไปกับเขาให้ได้

 

        “รู้ไว้เสียด้วยว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายคนแรกที่ฉันไม่กล้าขัดคำสั่งในเมื่อคุณไม่ไปฉันไปเองก็ได้” กล่าวจบพัชราภาก็หุนหันเดินเข้าห้องปิดประตูโครมใหญ่

 

        ฟิลิปเป้ไม่ลดละเขาตามไปเคาะประตูเรียกหญิงสาวให้ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง

 

        “อย่าหนีผมนะ คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะพริก คุณเป็นเมียผมแล้วคุณก็ต้องไปอยู่กับผม”

 

        ประสาท! หน้าออกจะฝรั่งจ๋าขนาดนั้น หัวโบราณไม่เข้ากับเบ้าหน้าตัวเองเลยพัชราภาแอบค่อนขอดเขาอยู่ที่หลังประตูบานนั้น หล่อนจะปรักหลักอยู่ในนี้จนกว่าเขาจะออกไป ดูสิว่าเขาจะอดทนกับหล่อนได้สักกี่น้ำ

 

        “นี่! อย่าทำตัวเป็นเด็กสิบขวบนะนะ! คุณต้องออกมาให้ผมรับผิดชอบคุณเดี๋ยวนี้”

 

        นี่ถ้าไม่ประสาทคงจะบ้ามากกว่า อะไรกันรับผิดชอบเหรอ ทำไมต้องรับผิดชอบหล่อนด้วย มันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของเขาที่ต้องการเอาชนะหล่อน

 

        “อาจารย์ครับเบาๆ ครับ เดี๋ยวข้างห้องก็ยกพวกมาตีกันพอดี” ปองศักดิ์เดินเข้าไปกระซิบบอกฟิลิปเป้อย่างกล้าๆ กลัวๆ อารมณ์ของฟิลิปเป้ตอนนี้เมื่อพายุทอร์นาโดที่เตรียมจะกวาดทุกสิ่งทุกอย่างทีขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากอง

 

        “นี่คุณ! มีกุญแจห้องพริกไหม” ฟิลิปเป้ไม่สนใจ เขาถามหากุญแจห้อง      พัชราภากับปองศักดิ์

 

        “ไม่มีหรอกครับ อยู่ที่พริกหมดเลย”

 

        “บ้าจริง!  งั้นผมจะพังประตู” ด้วยความโมโหฟิลิปเป้ตั้งท่าจะพังประตูบานใหญ่ตรงหน้าให้ได้เพื่อต้องการเข้าไปพูดคุยกับพัชราภาในห้องให้รู้เรื่อง

 

        แต่ทว่าปองศักดิ์กลับกระโดดเข้ามาขวางหน้าฟิลิปเป้เอาไว้

 

        “ว้าย! อาจารย์อย่าครับ ประตูบานนี้หลายตังค์อยู่ ถีบไปก็เจ็บเท้าเปล่าๆ ถ้าอยากให้นังพริกมันออกมา ผมมีแผนเด็ดกว่านี้” ท่าทางแอ๊บแมนถึงกับแตกเลยทีเดียวเมื่อเห็นฟิลิปเป้จะพุ่งหลาชนกับประตู เขาจึงเสนอแนวทางแก้ปัญหาให้กับฟิลิปเป้

 

        ฟิลิปเป้ที่ยกเท้าค้างกลางอาการถึงกับตกใจ ไม่คิดว่าปองศักดิ์จะแต๋วแตกได้ถึงขนาดนี้ เขาพอจะเข้าใจในสิ่งที่เอริคบอกแล้ว อยู่ไปนานๆ เขาจะเข้าใจปองศักดิ์นั้นเอง ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าอะไรเป็นอะไร

 

-------------------------------

        “ถ้าคุณไม่ออกมาผมจะโทรไปบอกคุณตาของคุณว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคน”

 

        เท่านั้นแหละบานประตูเจ้าปัญหานั้นก็เปิดกว้างตามมาด้วยร่างบางที่เดินหน้ามุ่ยออกมามองเขาด้วยสายตาเจ็บแค้นที่สุด

 

        เขาบังอาจมากที่เอาคุณตาของหล่อนมาอ้างพัชราภาค้อนตามองไปที่เพื่อนรักแต่แอบทรยศหล่อนไปอยู่ข้างเขาบอกจุดอ่อนของหล่อนให้เขารู้

 

        “จะพูดอะไรก็พูดมาค่ะ” พัชราภาถอนหายใจยาว ก่อนจะเร่งให้เขาพูดในสิ่งที่เขาต้องการพูด

 

        “ขอคุยกันสองคนได้ไหม”

 

        “งั้นฉันไปอาบน้ำก่อนนะพริก รู้สึกเหนียวตัวจัง” ปองศักดิ์รู้ดีว่าตัวเองเป็นก้างขวางคอจึงรีบทำตัวเองให้หายออกจากจุดนั้นทันที

 

        “ไม่มีใครแล้วว่าเรื่องของคุณมาเลยค่ะ” หล่อนพยายามเก็บความโกรธในน้ำเสียง

 

        ฟิลิปเป้สังเกตได้ว่าพัชราภาทำท่าทีห่างเหินกับเขา หล่อนคงโกรธเขาเอาการอยู่ ก็แง่ล่ะสิทุกอย่างที่เขากระทำมันน่าให้อภัยเสียที่ไหนล่ะ

 

        “ผมไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี” ฟิลิปเป้รู้สึกสับสน ว้าวุ่นใจ รู้สึกกระดากอายเหลือเกิน

 

        “งั้นก็ไม่ต้องเริ่มค่ะ เชิญกลับไปได้เลย” พัชราภาพูดจบเตรียมจะเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง แต่ทว่าฟิลิปเป้ก็รีบมาขวางที่หน้าประตูเอาไว้

 

        “ผมขอโทษ” ใช้เวลาอยู่นานกว่าที่เขาจะกลั่นกรองคำนี้ออกมาจากปากของเขา ทั้งๆ ที่เป็นคำง่ายๆ แต่ทว่ามันพูดยากเหลือเกิน

 

        “ค่ะ ฉันยกโทษให้”

 

        คำพูดเหมือนขอไปที ฟิลิปเป้รู้ทันทีว่าหล่อนไม่ได้ยกโทษให้เขา

 

        “ผมรู้ว่าผมผิด ผิดที่อยากจะเอาชนะคุณ และผมก็รู้ว่าสิ่งที่ผมทำลงไป” ถึงประโยคนี้เขาหยุดพูดเพราะไม่อยากจะทำร้ายจิตใจของพัชราภาให้เจ็บช้ำอีก คราบน้ำตาบนใบหน้าของหล่อนเป็นเครื่องยืนยันว่าหล่อนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

 

        “คุณทำร้ายชีวิตฉันจนย่อยยับ ไม่เหลือความเป็นตัวตนแล้ว” พัชราภากล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงสะเทือนอารมณ์ ยิ่งทำให้เขารู้สึกผิดมากกว่าเดิม

 

        “พริก” ฟิลิปเป้รวบมือบางขึ้นมากุมไว้แน่น พลางจ้องทะลุเข้าไปในด้วยตาหวานฉ่ำนั้น “ผมจะรับผิดชอบคุณ”

 

        พัชราภาไม่รู้ว่าที่เขาพูดออกมา เขายังมีสติอยู่หรือเปล่า รับผิดชอบหล่อนงั้นหรอก ทำไมต้องรับผิดชอบ

 

        “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันไม่ใช่เด็กสาว” หล่อนปฏิเสธเสียงแข็ง

 

        “ถึงผมจะผ่านผู้หญิงมาหลายคน แต่ทุกคนล้วนแล้วเกิดจากความเต็มใจ แต่สำหรับคุณกลับพิเศษกว่าคนอื่นก็เพราะว่าผมใช้กำลังบังคับคุณ สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้มันอาจจะฟังดูเป็นเรื่องเหลือเชื่อ แต่ผมคิดว่าผมกำลังตกหลุมรักคุณ”

 

        นาทีนี้โลกของพัชราภาเหมือนล่มสลาย ใช่! เขาพูดถูกมันเป็นเรื่องเหลือเชื่อ เขานั้นหรือจะตกหลุมรักหล่อนเป็นไปไม่ได้ ผู้ชายอย่างเขาแค่กระดิกนิ้วผู้หญิงก็วิ่งโถมเข้าใส่แล้ว

 

        “ฉันไม่เชื่อ! คุณหมอกับฉันเจอกันไม่กี่ครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่คุณหมอจะรักฉัน อีกอย่างคุณหมอก็แสดงท่าทางรังเกียจฉันยิ่งกว่าอะไรดี”

 

        “ที่ผมทำแบบนั้นก็เพราะคุณ คุณแกล้งจำผมไม่ได้ คุณทำเหมือนว่าได้ผมแล้วทิ้ง ซึ่งเรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน ผมเลยแกล้งคุณกลับ อีกอย่างก็หาเรื่องอยู่ใกล้ๆ คุณ อยากเจอหน้ากันทุกชั่วโมง เพราะเสน่ห์ของคุณทำให้ผมหลงหน้ามืดตามัวไปหมด และผมได้เห็นแล้วว่าคุณไม่ได้สวยเพียงอย่างเดียว คุณมีจิตใจที่ดีด้วย” พอพูดจบเขาก็ส่งสายตาหวานซึ้งมาให้หล่อนอย่างเปิดเปลือยหัวใจของเขา เล่นเอาคนรับหลบสายตานั้นไม่ทันแทบละลายคายความโกรธทันที “และที่สำคัญผมไม่เคยรังเกียจคุณที่ผมประชดประชันแกล้งต่อว่าคุณแรงๆ ก็เพราะว่าผมหึง”

 

        ยิ่งเขาพูดพัชราภาก็คิดว่ามันเหมือนฝัน ผู้ชายสมบูรณ์แบบอย่างเขาจะมาสนใจผู้หญิงธรรมดาอย่างหล่อนได้เชียวหรือ บางทีเขาอาจจะแกล้งหลอกหล่อนก็ได้ ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงเขามีเหตุผลอะไรล่ะ?

 

        “ยังไงฉันก็ยังไม่เชื่อ ปุบปับคุณมาบอกว่ารักฉัน จ้างให้ก็ไม่เชื่อหรอก” พัชราภาสะบัดมือออก หมุนตัวกลับหันหลังให้เขา

 

        “โธ่! ผมพูดความจริงแล้วนะ” ฟิลิปเป้ครางออกมากด้วยน้ำเสียงน้อยใจ อุตส่าห์บอกความในใจไปแล้วยังไม่เชื่อกันอีก แล้วต้องให้ทำอะไรถึงจะเชื่อ

 

        “จะจริงหรือไม่จริง  ฉันก็ไม่เชื่อ!

 

        “แล้วจะให้ผมทำยังไง คุณถึงจะเชื่อ”

 

        “พิสูจน์สิ ซื้อใจฉัน จีบฉัน ทำยังไงก็ได้ให้ฉันรักคุณหมอเหมือนที่คุณหมอรักฉัน” พัชราภากอดอกและยิ้มออกมา

 

        ฟิลิปเป้อ้าปากค้าง ตัวแข็งทื่อไม่คิดว่าพัชราภาจะแก้เกมกลับใส่เขา

 

        “ตกลง”  เขารับคำท้า จะเป็นอะไรไปจีบผู้หญิงที่ตัวเองรักไม่เสียหายอะไรนี่

 

        “งั้นเชิญคุณหมอกลับไปได้แล้วค่ะ” พัชราภาผายมือไปที่ประตูบ้านใหญ่อีกครั้ง แต่ทว่าร่างสูงใหญ่คับห้องกลับไม่เขยื้อนออกจากจุดเดิม

 

        “ผมจะกลับออกไปก็ต่อเมื่อคุณจะย้ายไปอยู่กับผม” เขาต่อรอง ลอบยิ้มที่มุมปาก พอหล่อนหันกลับมาก็ทำสีหน้าราบเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

        “ไม่ค่ะ!” พัชราภาตอบเสียงดังฟังชัด

 

        “ไม่เป็นไร ผมจะย้ายมาอยู่กับคุณเอง” ฟิลิปเป้คิดไว้แล้วว่าพัชราภาต้องปฏิเสธ เขาจึงได้เตรียมแผนสำรองไว้แล้ว ในเมื่อหล่อนไม่ไปเขาก็จะมาอยู่กับหล่อนเอง

 

        “ไม่ได้! ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณหมอ” พัชราภาตกใจ เขาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ

 

        “งั้นก็เลือกเอาว่าคุณจะให้ผมมาอยู่ด้วยหรือจะให้ผมโทร.ไปบอกคุณตาของคุณเรื่องระหว่างเรา” ฟิลิปเป้มีไม้เด็ดที่ทำให้พัชราภายอมรับข้อเสนอเขาได้

 

        พัชราภาทำท่าเซ็งเมื่อฟิลิปเป้เอ่ยถึงผู้เป็นตาของหล่อน ให้ตายเถอะ! หล่อนอยากจะฆ่าเพื่อนสาวสารเลว นังป็อปนักที่ดันไปบอกสิ่งที่หล่อนกลัวที่สุดแก่เขา และสิ่งนี้ก็เป็นไพ่สำคัญที่ทำให้เขาเหนือกว่าหล่อนตอนนี้

 

        “ก็ได้” พัชราภาตอบตกลงปัดความรำคาญ หล่อนไม่ยอมฟิลิปเป้ก็จะหาวิธีอื่นที่จะทำให้เขากับหล่อนตัวติดกันให้ได้ “แต่มีข้อแม้

 

        คนที่กำลังฉีกยิ้มกว้างคิดว่าเกมนี้เขาเป็นผู้ชนะถึงกับหุบยิ้มไม่ทัน

 

        “คุณกับฉันต้องไม่มีอะไรกัน”


       ตามมาเก็บเศษหน้าคุณหมอแล้วค่ะ คราวนี้ก็ถึงทีหนูพริกเอาคืนบ้างแล้ว เจอข้อแม้แบบนี้ไปคงจะลงแดงน่าดูเลย ฝากติดตามกันด้วยนะคะ ปล. ถ้าเห็นนิยายอัพบ่อย อย่าว่ากันนะคะ เบลล์เข้ามาแก้ไขคำผิดค่ะ ต้องขอภัยจริงๆ ค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #584 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 09:22
    คุณหมอลงแดงแน่ๆค่ะ
    #584
    0
  2. #150 onsiri1856 (@onsiri1856) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 00:09
    สนุกมากๆๆๆ
    #150
    1
    • #150-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 20)
      14 กันยายน 2558 / 09:48
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #150-1
  3. #145 coconuts2 (@coconuts) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 14:02
    รอยุนร้า
    #145
    0
  4. #144 Saodoyloangkroong Hug (@hughughug) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 01:47
    รอฉันรออ่านอยู่....ขอบคุณค่า
    #144
    0
  5. #141 Pilin Pinit (@pilinpinit) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 14:25
    เป็นไงค่ะคุณเจอฤทธ์เดชของน้องพริกหน้าแหกเลยค่ะ สมเลยมาต่อเร็วนะค่ะสู้ๆ
    #141
    0
  6. #140 Samita Champangern (@catmingming24) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 14:18
    สู้ๆค่ะ
    #140
    0
  7. #139 nung221 (@nung221) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 11:11
    ชอบ ชอบ
    #139
    0
  8. #138 nalawadee58 (@nalawadee58) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 09:42
    สนุกมากๆๆคะติดตามทุกตอน
    #138
    0
  9. #137 pipon1234 (@pipon1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:47
    สนุกมากกกกกกค่ะ. นั่งรอตอนต่อไปอย่างใจจนใจจอรอสมน้ำหน้าคุณหมอ555
    #137
    0
  10. #136 nuinuinui56 (@nuinuinui56) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:37
    เผ็ดสมชื่อพริก
    #136
    0
  11. #135 mookjanny (@mkjanny) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 23:27
    ติดตามอยู่ รอนะคะ
    #135
    0
  12. #134 Tadtar (@tadtar) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 22:31
    แหมหมอปากหวานขึ้นมาเชียวนะ มันน่าโดนสักโบกมั้ยเนี่ย
    #134
    0
  13. #133 tarmathbru (@tarmathbru) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 22:05
    สู้ๆนะค่ะ คุณหมอ 
    #133
    0
  14. #132 mmnaw (@mmnaw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 22:01
    น่ารัก
    #132
    0
  15. วันที่ 11 กันยายน 2558 / 21:46
    #131
    0
  16. #130 dekbanna (@dek-banna) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 21:25


    ตื้อเข้าไว้คุนหมอ เดี๋ยวพริกก็ใจอ่อน

    #130
    0