บัญชารักเทพบุตรร้าย(สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 18 : นางฟ้าพยศรัก(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    7 ก.ย. 58

  




     “ะไรนะคะ น้าแพนจะให้หนูไปพบเขาเหรอ ไม่เอาค่ะ หนูไม่ไป” พัชราภาที่เพิ่งกลับมาถึงคอนโดหลังจากแยกกับฟิลิปเป้ที่โรงพยาบาลหญิงสาวก็ได้รับโทรศัพท์จากแพนวลีซึ่งเป็นน้าสาวของหล่อนให้ไปพบหนุ่มในอินเทอร์เน็ตที่คบมานานเกือบสองปีแต่ทว่ายังไม่เคยพบกันตัวเป็นๆ เลย

 

        “แกก็ช่วยน้าหน่อยนะพริก แค่ไปเจอเขาเฉยๆ” ปลายสายเอ่ยขอร้อง

 

        “อันตรายนะน้า หลอกหรือเปล่าก็ไม่รู้ นี่ถ้าหากหนูไปหาเขาเขาจับหนูไปขายขึ้นมา น้าไม่ห่วงหนูหรือไงคะ”

 

        “แกก็พูดเว่อร์ไป ฉันเคยเห็นเขาผ่านวิดิโอคอลสไกแล้วย่ะ เขาเป็นคนดี น่าจะไว้ใจได้ เอาเป็นวันอาทิตย์นี้แกไปพบเขานะ น้าจะส่งชื่อ รูปและร้านที่เขานัดไปให้ทางอีเมล แค่นี่แหละตาแกออกมาแล้ว”

 

        “เดี๋ยวน้า! พริก

 

        พัชราภายังไม่ทันพูดเสร็จปลายสายก็ชิงตัดสายไปเสียดื้อๆ  ทำเอาหล่อนเซ็งไปเลยทีเดียวที่มีเรื่องวุ่นวายมากมายพากันรุมล้อมเข้าไม่หยุดไม่หย่อน หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้องนั่งเล่นด้วยหัวใจที่อ่อนล้า แต่ทว่าสักพักก็มีเบอร์โทรศัพท์ของสกาวใจโทรเข้ามา

 

        “ฮัลโหล” เจ้าของเครื่องกดรับและกรอกน้ำเสียงไปตามสายด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

 

        “พริกอยู่ที่คอนโดใช่ไหม ถ้าม๊าฉันโทรมาหา แกบอกว่าฉันอยู่กับแกที่คอนโดนะ”

 

        “ใช่! อ้าว! เฮ้ย! ทำไมล่ะ แล้วแกอยู่ไหนเนี่ย” ถามเพื่อนรักกลับไปด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

        “เถอะน่า! อยู่ใกล้ๆ คอนโดเนี่ยแหละ”

 

        “ทำไมไม่กลับบ้าน วันนี้วันไหว้ที่บ้านแกไม่ใช่เหรอ” 

 

        “ติดธุระนิดหน่อย เอาเป็นว่าถ้าม๊าโทรมาก็บอกว่าอยู่กับแกนะ ขอบคุณ”

 

        “ดะเดี๋ยว”

 

        พัชราภาได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ไม่ทันได้พูดสกาวใจก็วางหูไปโดยที่หล่อนก็ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกันเลย ตกลงว่าวันนี้เป็นวันมหาซวยของหล่อนใช่ไหม พัชราภานั่งลงที่โซฟาอีกครั้งแทบอยากจะเอาเท้าขึ้นมาก่ายหน้าผาก ปวดหัวตุบๆ ไปหมด แต่ยังไม่ทันทีหล่อนจะได้นั่งหายใจหายคอได้สบายเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งคราวนี้เป็นแม่ของสกาวใจที่โทรมาตาม พัชราภาจำต้อมยอมโกหกตามที่สกาวใจบอกเอาไว้ กว่าจะพูดให้แม่ของสกาวใจเชื่อจนยอมวางสายไปพัชราภาก็ต้องใช้วาทศิลป์ในการโน้มน้าวอยู่นาน

 

        “มีอีกไหม ใครจะโทรมาอีกพี่จะได้นั่งรอรับทีเดี๋ยวถ้าโทรหลังจากนี้พี่จะไม่รับแล้วนะเพราะพี่จะดราม่ากับชะตาชีวิตอันขมขื่นของตัวเองแล้ว” พัชราภาพูดกับโทรศัพท์ในมือของตัวเองด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเอนหลังลงนอนบนโซฟาสักพักหล่อนก็ต้องสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่อเสียงกรีดร้องของหล่อนโทรศัพท์ดังขึ้น

 

        “พูดยังไม่ทันขาดคำเลย แล้วใครล่ะเนี่ย” พัชราภาบ่นพึมพำก้มลงดูหน้าจอมือถือเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่ขึ้นชื่อลังเลอยู่นานว่าจะรับหรือไม่รับดี “ท้วงหนี้เปล่าก็ไม่รู้ แต่เอ๊ะ! ก็จ่ายครบทุกงวดนี่ หรือว่าจะเป็นคนจากโรงบาล” คิดได้แบบนั้นพัชราภาก็รีบกดรับสายทันที พร้อมกรอกเสียงหวานเจี๊ยบตามไป” สวัสดีค่ะ”

 

        “เสียงสดใสแบบนี้แสดงว่าหายดีแล้วใช่ไหม”

 

        พอได้ยินเสียงของคนที่โทรเข้ามาเท่านั้น พัชราภาก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร ฟิลิปเป้ นั่นเอง

 

        “คุณหมอ! คุณเอาเบอร์ฉันมาได้ยังไงคะ” หล่อนถามปลายสายเสียงขุ่นไม่รู้ว่าเขาจะจองล้างจองผลาญกันไปถึงไหน

 

        “ตามแถวกำแพงห้องน้ำในโรงบาลน่ะ เห็นมีคนเขียนทิ้งเอาไว้ก็เลยลองโทรดู ไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์ของคุณจริงๆ คำตอบของเขาที่สุดแสนจะกวนประสาททำให้พัชราภาต้องกัดริมฝีปากแน่นไม่ให้หลุดคำด่าออกไป

 

        “คุณหมอมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ”

 

        “ไม่มี! แค่โทรมาถามว่าเก็บของเสร็จหรือยัง เย็นนี้ผมจะไปรับที่คอนโด” ฟิลิปเป้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

 

        “เก็บทำไมคะ?

 

        “อ้าว! ก็คุณต้องย้ายมาอยู่กับผมไง ลืมเรื่องเมื่อคืนไปแล้วเหรอ”

 

        น้ำเสียงต่ำที่ตอกย้ำจิตใจหล่อนทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน น้ำตาคลอเบ้า

 

        “ไม่ต้องมารับเพราะฉันไม่ไป แล้วเรื่องเมื่อคืนฉันคิดว่าเราแค่สนุกกันเฉยๆ”

 

        คำตอบของพัชราภาทำเอาฟิลิปเป้ถึงกับหน้าหงาย เขาก็ผ่านผู้หญิงมาเยอะแต่ไม่ยักจะเจอผู้หญิงที่มีความมั่นใจสูงอย่างพัชราภราที่สำคัญหล่อนกล้าพูดว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นแค่เรื่องเล่นๆ สนุกๆ กันงั้นเหรอ  

 

        “คุณจะลองดีกับผมใช่ไหม” ฟิลิปเป้เอ่ยเสียงขุ่นบ่งบอกว่าเขาไม่พอใจคำตอบของหล่อนเป็นอย่างมาก

 

        “ค่ะ ฉันลองดี แค่นี่นะคะ สวัสดีค่ะ” พัชราภาไม่เปิดโอกาสให้ปลายสายได้พูดต่อหล่อนรีบกดตัดสายทิ้งทันที และไม่ลืมที่จะกดปิดเครื่องมือสื่อสารด้วยเพราะไม่อยากให้ใครได้โทรเข้ามารบกวนจิตใจหล่อนตอนนี้ เรื่องที่มีอยู่ก็ยุ่งเหยิงจนหล่อนปวดหัวตึบๆ แล้ว

 

        ทางด้านคนที่ถูกทิ้งให้ถือสายกลางอากาศถึงกับโกรธจัด ถ้าเขารู้ว่าพัชราภาจะดื้อด้านแบบนี้เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนอยู่ห่างเขาเลยเชียว

 

        “เป็นไงคะคุณหมอ โทรติดไหมคะ” อาทิตยาที่ซุ่มดูอยู่ตั้งนานเดินนวยนายเข้ามาหาฟิลิปเป้ด้วยท่าทางฉอเลาะ

 

        “ติดครับ

 

        “แล้วพริกไงบ้างคะ”

 

        “วันนี้เธอลาป่วย”

 

        “ป่วยการเมืองหรือเปล่าคะ คุณหมอต้องเช็คดีๆ นะคะ แม่คนนี้ชอบอู้งานเอาเวลาไปอยู่กับผู้ชาย” ได้ทีอาทิตยาใส่สีตีไข่พยายามทำให้พัชราภาดูเป็นผู้หญิงที่แย่ในสายตาของฟิลิปเป้

 

        “จะป่วยจริงหรือป่วยการเมืองมันก็เป็นสิทธิ์ของเขาครับ”

 

        อาทิตยาถึงกับตะลึงที่จู่ๆ ฟิลิปเป้ก็ลุกขึ้นมาปกป้องพัชราภาทั้งทีเมื่อก่อนหล่อนเห็นเขาไม่ชอบหน้าคู่อริของหล่อนอย่างกับอะไรดี

 

        “แล้วคุณหมอพอจะรู้ไหมคะว่านังเอ้ย! พริกเขาป่วยเป็นอะไร”

 

        “ผมว่าคุณอย่ารู้ดีกว่านะครับ ขอบคุณสำหรับเบอร์โทรศัพท์ ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ” ฟิลิปเป้พูดตัดบทก่อนจะเดินออกไปอย่างเงียบๆ

 

        อาทิตาถึงกับหน้าชาที่ถูกด่าว่าเสือกทางอ้อม

 

        “หมอบ้า! กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง ถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้หรือว่าถูกนังพริกล้างสมองไปเป็นพวกแล้ว” อาทิตยาไล่ด่าตามหลังฟิลิปเป้เดี๋ยวผีเข้าเดี๋ยวพี่ออกจนหล่อนเข้าหน้าไม่ติด

--------------------------------------------------------

 

 

        ที่ร้านอาหารดนัยพัฒน์สั่งอาหารมาเกือบเต็มโต๊ะจนสกาวใจคิดว่าสองคนคงกินไม่หมดแน่ ไม่รู้ว่าดนัยพัฒน์นั้นไปตายอดตายอยากที่ไหนมาถึงได้สั่งอาหารทำอย่างกับบ้านเป็นโรงทาน

 

        “คุณหมอกินหมดเหรอคะ” สกาวใจเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะหากเหลือคงเสียดายแย่

 

        “แค่นี่สบายมาก แล้วคุณไม่สั่งอะไรเหรอ” ดนัยพัฒน์ที่ตั้งท่าจะลงมีทานอาหารถึงกับชะงักเมื่อเห็นว่าสกาวใจไม่ได้สั่งอะไรให้ตัวเองนอกจากน้ำเปล่า

 

        “อ้าว! ก็อาหารตรงหน้า” สกาวใจยังไม่ทันพูดจบดนัยพัฒน์ก็เอ่ยขึ้นแทรก

 

        “ไม่ได้นะ อันนี้ส่วนของผม คุณอยากกินอะไรก็สั่งเอาเองแล้วกัน” พูดจบเขาก็ลงมือทานอาหารตรงหน้าหน้าตาเฉยโดยไม่สนใจว่าสกาวใจจะรู้สึกอย่างไร

 

        “แล้วคุณหมอชวนฉันมาทานข้าวทำไมคะ” สกาวใจแทบปรี๊ดแตก ถามเขาเสียงแข็ง

 

        “ชวนมานั่งดูเฉยๆ”

 

        นี่เขาต้องบ้าหรือไม่ก็ประสาทแน่ๆ

 

        “ที่คุณหมอลากฉันมาก็เพื่อให้ฉันนั่งดูคุณหมอทานข้าวเหรอ”

 

        “ประมาณนั้น แต่ถ้าคุณหิวก็สั่งกินเลยไม่ต้องเกรงใจเพราะว่าผมไม่ได้จ่ายตังค์ให้ กระเป๋าใครกระเป๋ามันนะครับ” เขาพูดน้ำเสียงทะเล้นแล้วจะตักข้าวผัดปูใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆ

 

        ไม่เคยเลย ทั้งชีวิตไม่เคยพบผู้ชายคนไหนที่นิสัยประหลาดอย่างผู้ชายตรงหน้า ทุเรศมาก! ชวนมากินข้าวแต่กลับสั่งอาหารให้ตัวเองคนเดียว ที่สำคัญยังมีหน้าบอกให้หล่อนจ่ายในส่วนของหล่อนอีก บนโลกนี้ยังมีใครแปลกประหลาดกว่าเขาอีกไหม

 

        “คุณหมอไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่นทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนไหมคะ” สกาวใจอยากรู้ว่าเขาทำแบบนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า บางทีอาจจะเป็นนิสัยสันดารของเขาก็ได้

 

        “เปล่า! แค่คุณคนเดียว กับผู้หญิงคนอื่นผมจ่ายไม่อั้น”

 

        คำตอบของเขาทำเอาสกาวใจช็อกตาค้างจ้องหน้าเขาตาปริบๆ  กว่าจะเรียบเรียงคำพูดถามเขากลับไปเธอก็ต้องดึงสติกลับมาอยู่นานโข

 

        “ฉันไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นของคุณหมอเหรอคะ”

 

        “ไม่เหมือน คนที่ผมควงด้วยต้องเป็นคนที่ผมถูกใจเท่านั้นส่วนคุณไม่ได้ขี้เล็บของผู้หญิงที่ผมคบๆ มาหรอก”

 

        คำตอบของเขาเหมือนเอาไม้หน้าสามมาฟาดใส่หน้าหล่อนแถมตบซ้ำอีกหนึ่งที ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายหล่อเพอร์เฟกต์อย่างดนัยพัฒน์จะเป็นคนที่ดูถูกผู้หญิง  ผู้ชายแบบนี้หล่อนไม่น่าเสียเวลาเสวนาให้เปลืองน้ำเลย

 

        “ก็ต้องขอโทษคุณหมอด้วยค่ะ ที่ฉันดันเกิดมาหน้าตาอัปลักษณ์กว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ที่คุณหมอเคยคบมา และฉันก็ขอบอกคุณหมอเหมือนกันว่าตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนขี้เก๊ก ขี้หลี ขี้อวด ปากหมา แถมชอบดูถูกคนอื่น โดยเฉพาะเพศหญิงอย่างคุณหมอมาก่อน ถ้าวันไหนฉันสวยขึ้นมาอย่าให้เห็นเชียวล่ะว่าคุณหมอมาเดินตามตูดฉัน”

 

        “นี่คุณคิดว่าตัวเองพระสังข์ทองหรือยังไงที่จะถอดรูปเงาะได้ แต่จะว่าไปคุณก็ไม่ได้อัปลักษณ์หรือหน้าตาน่าเกลียดอะไรหรอกนะ ก็แค่หน้าจืดไปหน่อย เอาเถอะนะคุณจะต่อว่าผมยังไงก็ได้ผมไม่ถือเพราะผมพูดตามความเป็นจริง ตกลงนี่คุณจะไม่สั่งอะไรกินจริงๆ ใช่ไหม” ดนัยพัฒน์วกกลับมาถามเรื่องการสั่งอาหารของหล่อนอีกครั้ง

 

        “ไม่ค่ะ” จู่ๆ สกาวใจก็ลุกขึ้นพรวด

 

        ดนัยพัฒน์มองตามด้วยความสงสัย

 

        “ทำไมล่ะ?

 

        “กินไม่ลง!” หล่อนกระแทกน้ำเสียงบอกพลางควักกระเป๋าเงินขึ้นมาหยิบแบงค์พันสองใบออกมาวางบนโต๊ะอย่างกระแทกกระทั้น “ถือว่าฉันบริจาคให้กับผู้พิการทางสมองอย่างคุณหมอด้วยแล้วกันนะคะ” สกาวใจพูดจบก็เหยียดยิ้มที่มุมปากแล้วหมุนตัวเดินเชิดหน้า สวยๆ ออกไป



 

       เจอเหล่านางฟ้าพยศเข้าให้เงิบไปเลยไหมคะ คุณหมอทั้งหลาย เห็นนักอ่านหลายคนชอบคู่หมอดนัยกับเจี๊ยบคนเขียนเป็นปลื้มมากค่ะ จริงๆ ก็ชอบคู่นี้มากแต่ยังไม่ใช่เรื่องของสองคู่นี้อุ๊ย! อุบไว้ก่อน อย่างไรก็ฝากติดตามหมอฟิลิปกับหนูพริกด้วยนะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #1984 apple (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 12:15
    ง่ะมี2คู่แล้ว แล้วคุณหมอเอริคจะคู่กะใคร
    #1984
    0
  2. #1369 meemook321 (@meemook321) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 13:16
    น่าเอาหมอมาผ่าเอาหมาออกจากปากจิงงงงงง.
    #1369
    0
  3. #1301 porlu (@porpiek) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 11:25
    หน้าจืด-_-
    #1301
    0
  4. #592 MPting (@mpting) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 11:25
    นี่ก็สงสัยเหมือนสกาวใจว่าคุณหมอประสาทหรือว่าบ้ากันแน่ 555555555


    ชอบคู่นี้ค่าาาาา น่ารักกกก
    #592
    0
  5. #583 redQueen. (@benjaluk-poy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 09:08
    นางๆแซ่บได้อีก
    #583
    0
  6. #105 nung221 (@nung221) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2558 / 19:03
    รอยุนะ
    #105
    0
  7. #103 Soodteerak San D (@vanilla-seal) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 13:48
    เงิบไปเลยคุณหมอหน้าหล่อทั้งหลาย คิกๆๆๆ
    #103
    0
  8. #102 pairin4810 (@pairin4810) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 20:41
    5555555ชอบคู่นี้จังระวังนะเค้าสวยขึ้นมาอย่ามาเสียดาย
    #102
    0
  9. #100 072298833 (@072298833) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 08:24
    ขอบคุณคะ
    #100
    0
  10. #99 Amore12 Amore (@amore12amore24) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 03:08
    พูดเจ็บแสบมากๆเลยค่ะคุณหมอ
    #99
    0
  11. #98 kaminuki (@piyamapor) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 00:57
    หมอปากสุนัขมากค่ะ
    #98
    0
  12. #97 Tadtar (@tadtar) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 00:43
    โอ๊ยหมอแต่ละคน เจอแบบนี้เป็นใครก็ปี๊ดแตกทุกคนค่า มันน่าซัดสักป๊าบเนอะๆ
    #97
    0