บัญชารักเทพบุตรร้าย(สนพ.ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 1 : ไม่่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,979
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    29 เม.ย. 59





สงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านเข้ามาทางกระจกบานใสทำให้ร่างอรชรขยับกายหนีซุกเข้าหาแผงอกกำยำเพื่อหาที่กำบังจากแสงสว่างจ้า หล่อนหลับตาพริ้มอย่างพอใจกับหมอนข้างใบโตที่แสนอบอุ่นทำให้หล่อนหลับสบายตลอดทั้งคืน แต่แล้วเปลือกตาคู่นั้นก็เบิกโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ เมื่อรับรู้ถึงลมหายใจร้อนๆ ที่เป่ารดกระหม่อม อีกทั้งร่างกายซีกขวารู้สึกชาไปหมด  แต่เป็นไปไม่ได้ที่หมอนข้างของหล่อนจะมีชีวิต!   

           

พัชราภา ชัยสกุล สาวมั่น หุ่นเซ็กซี่เหลือบตามองหาต้นตอของลมหายใจอุ่นๆ นั้น อย่างใจหาย หล่อนแทบกรี๊ดออกมา เมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่ภายใต้ร่างของผู้ชายที่หล่อนเองก็ไม่ทราบชื่อหรือเคยรู้จักมาก่อน

 

 พัชราภาคิดย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน หล่อนจำได้คราวๆ ว่าอยู่ในงานเลี้ยงฉลองสละโสดของเพื่อนสาวที่เพิ่งเข้าพิธีแต่งงานกับเศรษฐีหนุ่มหล่อมาดๆ และในงานหล่อนดื่มหนักจนเรียกว่าเมาหัวราน้ำเลยก็ว่าได้ แถมยังถูกท้าพนันจากอาทิตยาคู่ปรับเก่าตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยว่าใครจะสามารถคว้าหนุ่มหล่อล่ำในงานครั้งนี้กลับบ้านได้ถือว่าเป็นผู้ชนะ

 

 ใช่แล้ว! หนุ่มโชคร้ายที่อยู่บนเตียงกับตอนนี้คือผู้ชายที่หล่อนหิ้วมาจากงานนั่นเอง พัชราภาคิดแล้วอยากกัดลิ้นตัวเองให้ตายตอนนี้เลยนักกับความคึกคะนองของตัวเองได้นำพาหายนะมาสู่หล่อนในไม่ช้า

 

พัชราภาพยายามขยับเขยื่อนตัวให้เบาที่สุด เพื่อไม่ให้คนโดนหิ้วรู้ตัวและที่สำคัญหล่อนอับอายเกินกว่าที่จะเผชิญหน้ากับเขาในสภาพแบบนี้ คงเป็นภาพที่ไม่น่าจดจำทีเดียว ดังนั้นหล่อนควรที่จะชิงหนีหน้าเขาก่อนเป็นดีที่สุด เมื่อก้าวลงมาจากเตียงได้พัชราภารีบคว้าเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าจัดการสวมใส่อย่างรวดเร็ว ภาวนาในใจขออย่าให้เขาตื่นขึ้นมา

 

ฟิลิปเป้ มาแซนเดอร์ หนุ่มหล่อ คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสันที่บ่งบอกถึงความเป็นลูกครึ่งของเขาค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น หลังจากที่ปล่อยให้แม่สาวร้อนรักจากไปอย่างเงียบๆ  ฟิลิปเป้รู้สึกตัวตั้งแต่ที่หล่อนขยับตัวเข้ามาซุกที่อกของเขาแล้ว แต่ต้องการดูปฏิกิริยาของเจ้าหล่อนว่าจะทำอย่างไร และเขาก็คาดเดาไม่ผิดคิดว่าหล่อนก็คงเป็นพวกผู้หญิงใจง่ายที่ชอบล่าผู้ชายเพื่อทำแต้ม เมื่อพอใจในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วก็จากไป ก็ดีเหมือนกันที่ไม่เสียเวลาพูดจาร่ำลากันให้กระดากใจ

 

ฟิลิปเป้ตลบผ้าห่มผืนหนาออก พร้อมกับยืดกายลุกขึ้นเต็มคามสูง บิดขี้เขี้ยจคร้านที่จะต้องเข้างานแต่เช้าแต่เพราะหน้าที่ต้องดูแลและช่วยชีวิตเพื่อมนุษย์ทำให้เขาต้องเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อความสุขส่วนร่วม ฟิลิปเป้ไม่เคยรู้สึกน้อยใจกับอาชีพของเขาที่ได้รับการพักผ่อนน้อยกว่าถ้าหากเทียบกับอาชีพอื่นๆ

 

“โอ้ย!

 

เสียงเข้มอุทานขึ้นเมื่อฝ่าเท้าหนาเหยียบเข้ากับอะไรบ้างอย่าง ก่อนเขาจะก้มลงหยิบมันขึ้นมาดู มันคือบัตรสี่เหลี่ยมคล้ายกับบัตรที่เขามีเช่นกัน ด้วยความอยากรู้จึงหงายบัตรออกก็พบว่ามันคือบัตรประจำตัวของผู้หญิง

 

พัชราภา ชัยสกุล พยาบาลวิชาชีพ กลุ่มการพยาบาล แผนกกุมารเวชศาสตร์[1]

 

“อ้อ! ตอนเช้าทำงานเป็นนางฟ้า พอตกคืนเข้าหน่อยกลายเป็นสาวเจนจัด ชอบล่าผู้ชายอย่างนี้เอง” ฟิลิปเป้กระหยิ่มยิ้ม โยนบัตรสี่เหลี่ยมลงบนที่นอนแล้วคว้าเสื้อผ้าเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

 

ที่โรงพยาบาลเอกชนพัชราภาเดินแกมวิ่งเข้ามายังแผนกด้วยความรีบร้อน หล่อนกำลังเข้างานสาย หัวหน้าพยาบาลประจำแผนกยืนรอคอยหล่อนพร้อมส่งสายตาไม่พอใจ

 

“นี่มันกี่โมงแล้วพัชราภา” สายสมรหัวหน้าแผนกที่ควบคุมและดูแลนางพยาบาลทั้งหมดเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

 

“แปดโมงสี่สิบค่ะ” พัชราภาตอบอย่างจำนนในความผิด

 

“แปดโมงสี่สิบนาที สามสิบเอ็ดวินาทีต่างหาก” สายสมรต่อท้ายให้พรางส่งสายตาดุมาที่หล่อนอีกครั้ง “ฉันจะไม่ถามว่าทำไมเธอถึงมาสาย การเป็นพยาบาลที่ดีสิ่งแรกที่เราต้องคำนึงถึงคือความตรงต่อเวลา ทุกนาทีมีค่าต่อทุกชีวิต เพียงแค่นาทีเดียวก็อาจทำให้คุณต้องสูญเสียหรือโอกาสมากมายเลยนะ”

 

“ขอโทษค่ะที่หนูมาสาย”

 

“เอาล่ะฉันไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้ งานในแผนกมีอีกมากมาย แต่เย็นนี้เธอต้องอยู่เวรแทนสกาวใจโทษฐานที่มาสาย และฉันจะปรับเวลาการเข้าทำงานของเธอ ทุกครั้งที่เข้ารับเวรเธอต้องมารายงานตัวกับฉันก่อนสิบนาทีเข้าใจไหม”

 

“ขะเข้าใจค่ะ” พัชราภารับคำเสียงสั่น

 

“เข้าใจแล้วก็ไปทำงานสิ”

 

หัวหน้าพยาบาลสั่งการจบก็เดินออกไป ทิ้งให้คนที่ถูกตำหนิยืนหน้าเศร้าด้วยความรู้สึกผิด

 

“อย่าเศร้าไปน่าเพื่อน” เจี๊ยบ หรือสกาวใจเพื่อนสนิทเอ่ยปลอบใจ หลังจากที่ยืนดูหัวหน้าพยาบาลดุเพื่อนสาวแต่เช้า “แล้วเมื่อคืนล่ะเป็นไง ไปนอนที่ไหนมา ไม่กลับคอนโดเลยนะ” หล่อนแซวพลางส่งสายตาวิบวับ เรื่องที่พัชราภาหิ้วผู้ชายขึ้นโรงแรมลือกระฉ่อนไปทั่วทั้งโรงพยาบาลแล้ว

 

พัชราภาถึงกับหน้าตาตื่นเมื่อถูกถามถึงเรื่องเมื่อคืน ภาพของชายหนุ่มที่อยู่บนเตียงกับหล่อนก็ผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ คิดแล้วก็ปวดหัวกับความบ้าจากการเมาของตัวเองที่ดันไปตกปากรับคำท้าของอาทิตยาแล้วคว้าผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มานอนด้วย ยิ่งคิดแล้วก็อยากจะแทรกแผ่นดินหนี

 

“อย่าให้พูด ฉันยังรับตัวเองไม่ได้เลย”

 

“ได้ยังไงกัน รู้ไหมเมื่อคืนยายแมงปออิจฉาตานี้ลุกเป็นไฟที่แกจีบหนุ่มหล่อโต๊ะข้างๆ ได้” สกาวใจบอกด้วยน้ำเสียงดีใจแทนเพื่อนสาว นึกถึงหน้าหนุ่มหล่อที่พัชราภาหนีบออกไปจากงานรู้สึกอิจฉาตาเหมือนอาทิตยาเช่นกัน “ได้สานสัมพันธ์กับเขาต่อไหมหรือแค่วันไนต์แสนต์”

 

“อย่าว่าแต่สานเสรินเลยชื่อเสียงเรียงนามของเขา ฉันยังไม่ยังไม่ได้ถามเลย นี่ฉันก็ทิ้งเขามานะ”

 

“ฮะ! แกได้ผู้ชายแล้วทิ้งอีกแล้วเหรอ”

 

พัชราภาปิดปากสกาวใจแทบไม่ทันพลางชำเลืองตามองไปรอบๆ ก่อนจะลากคอเพื่อนสาวไปยังมุมที่อับคนเพราะไม่ต้องการให้บุคคลที่สามเข้ามาได้ยินการสนทนา

 

“อย่าเสียงดังสิ คราวนี้มันผิดพลาดจริงๆ ฉันเมามากเลยลืมป้องกัน” สีหน้าของพัชราภามีแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด ผลพ่วงจากความพิเรนทร์ของหล่อนกำลังทำให้ชีวิตพังพินาศ

 

“หมายความยังไงที่ผิดพลาด นี่แกโจ๊ะพรึมๆ กับเขา โดยไม่ใส่ถุงเหรอ”

พัชราภาไม่ตอบแต่หล่อนพยักหน้าอย่างช้าๆ แทน สกาวใจแทบจะเป็นลมล้มพับแทนเพื่อนสาว ทำไมถึงได้ประมาทแบบนี้

 

“แกจะรีบหนีมาทำไม น่าจะอยู่พูดคุยกับเขาก่อน อย่างน้อยก็ควรรู้ชื่อเขา และก็ไม่ควรที่จะลืมป้องกัน”

 

“ตอนนั้นฉันจำอะไรไม่ได้เลย และฉันอายเกินกว่าที่จะสู้หน้าเขา อีกอย่างฉันก็กลัวว่าจะไม่ทันการณ์ก็เลยรีบกลับมากินยาคุมฉุกเฉินไว้ก่อน” แม้ว่าพัชราภาจะเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืน และคบเพื่อนชายหลายคนแต่หล่อนก็ไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัว แต่ทว่าครั้งนี้หล่อน พลาดท่าเสียที่ให้กับหนุ่มหล่อชวนฝันคนนั้น หล่อนจึงกังวลว่าอาจจะเกิดการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์ขึ้นมาได้

 

“ฉันว่าป่านนี้เขาคงจะด่าตามหลังแกอยู่กระมั้ง เผลอๆ อาจจะคิดว่าแกเป็นพวกผู้หญิงประเภทที่ว่าได้แล้วทิ้ง กินแล้วหนี”

 

“ช่างเขาสิ! บางทีเขาอาจจำหน้าฉันไม่ได้นะ” พัชราภาพูดปลอบใจตัวเอง แม้รู้ดีว่าความเป็นไปได้มีเปอร์เซ็นต์น้อยมาก

 

“แม่เจ้า! ถ้าซัดกันทั้งคืนขนาดนั้นจะจำหน้ากันไม่ได้ ฉันว่าแกทั้งคู่คงมันมาก แต่เดี๋ยวนะถ้าแกเมาแล้วรู้ได้ไงว่าเขาแซะหินปูนออกจากปะการังของแกแล้ว” สกาวใจพูดขึ้นทำให้พัชราภาเริ่มคิดตามอย่างมีความหวัง

 

“ฉะฉันก็ยังไม่แน่ใจ ตื่นขึ้นมาก็เห็นทั้งเขาและฉันตัวเปล่าล่อนจ้อน ฉันก็ต้องคิดว่าไว้ก่อนสิ”

 

“มันก็ไม่แน่นะ เอาอย่างนี้ดีไหม” สกาวใจเสนอขึ้นนัยน์ตาวาววับ

 

“อะไรๆ”

 

“ไปตรวจกัน”

 

“เฮ้ย! บ้าเหรอไม่เอาหรอก คนอื่นเขาก็รู้กันพอดี แกก็รู้ว่าคนในโรงฯบาลปากนี่ไวกว่าแม่ค้าในตลาดอีก” พัชราภายกมือขึ้นโบกไปมาปฏิเสธข้อเสนอ ไม่อยากเสี่ยงตกเป็นขี้ปากให้คนทั้งโรงพยาบาลได้เม้ากันเล่น ภาพพจน์สาวสวยประจำแผนกอย่างหล่อนก็เสียหมดกันพอดี แค่เรื่องเมื่อคืนหล่อนก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปแทรกไว้ที่ไหนแล้ว

 

“แกกลัวคนอื่นติฉินนินทาแต่ไม่กลัวตัวเองจะท้องโตว่างั้น” สกาวใจลืมตัวเลยเผลอพูดออกมาเสียงดัง หงุดหงิดที่พัชราภาเห็นภาพพจน์สำคัญกว่าการตั้งครรภ์

 

“จะให้ตอบยังไงละ อันที่จริงก็กลัวทั้งสองอย่างเลย แต่กลัวท้องมากกว่า” หล่อนบอกน้ำเสียงอุบอิบด้วยความรู้สึกสับสน

 

“งั้นวันนี้แกไปให้หมอตรวจว่ามีร่องรอยถูกกระทำชำเราไหม”  พูดจบสกาวใจก็คว้าแลกเพื่อนสาวเตรียมจะพาที่ห้องตัวเพื่อพิสูจน์มห้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย

 

“เฮ้ย! ไม่ให้ฉันทำใจเลยเหรอ แล้วฉันก็กินยาคุมฉุกเฉินดักไว้แล้ว รออีกสักสามเดือนดีกว่าถ้าประจำเดือนไม่มาค่อยว่ากันใหม่” พัชราภายอมรับว่าหล่อนอายเกินกว่าที่จะแบกหน้าสวย แล้วนานอ้าขาให้หมอตรวจหาหลักฐานว่าหล่อนได้เสียซิงไปแล้วหรือยัง

 

“จะรอทำใจให้มันท้องก่อนหรือไงเล่า ตามใจแก ครั้งนี้แกทำพลาดเอง”

 

เมื่อโดนจี้ถูกจุดพัชราภาถึงกับหน้าเศร้า เพื่อนสาวของหล่อนพูดถูกถ้ามันจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคตหล่อนก็ต้องยอมรับผลของการกระทำ

 

 “นี่ชาร์ตประวัติคนไข้วันนี้”

 

พัชราภารับเอกสารประวัติและอาการของผู้ป่วยมาถือไว้

 

“ตัดเรื่องของแกทิ้งไปก่อน ตอนนี้เป็นเวลางานแล้ว” สกาวใจเอ่ยเตือนสติเมื่อเห็นว่าพัชราภายังคงหมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเอง

 

 “เออวันนี้หมออะไรเข้ามาตรวจ”

 

“ไม่รู้สิ เห็นบอกว่าเป็นอาจารย์หมอเพิ่งย้ายมาใหม่ด้วย” สกาวใจหมุนตัวกลับกำลังเดินออกไป แต่พัชราภาเรียกไว้

 

“เดี๋ยวก่อนแก

 

คนถูกเรียกหันมาขมวดคิ้วใส่

 

“ขอบใจแกนะที่รับฟังปัญหาของฉัน”

 

“ไม่เป็นไร อย่าคิดมาก ส่วนอะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด แต่ฉันสัญญาจะอยู่ข้างแกเสมอ” สกาวใจเดินมาตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ ก่อนจะเดินแยกออกไปทำงานส่วนของตนเอง

 

พัชราภาซาบซึ้งกับน้ำใจของเพื่อนรักคนนี้ นับว่าโชคดีที่หล่อนมีเพื่อนดีๆ อย่างสกาวใจคอยเป็นที่ระบายควบคู่กับการเป็นที่ปรึกษาปัญหาต่างๆ ของหล่อนโดยไม่มีการปริปากบ่น แต่จะมีตำหนิและสอนหล่อนเล็กน้อยบ้างเป็นบางครั้ง ถ้าจะจริงที่เขาพูดกันว่าเพื่อนกินหาง่ายเพื่อนตายหายาก


ฝากนักอ่านติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ ผลงานจากปลายปากกา ลลิลธรค่ะ ถ้าชอบเรื่องนี้อย่าลืมแอดเป็นแฟนนิยายนะคะ รักนักอ่านทุกคนค่ะ



[1] กุมารเวชศาสตร์ (pediatrics, paediatrics) เป็นสาขาวิชาหนึ่งของแพทยศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับการดูแลทางการแพทย์แก่ทารก  เด็ก และวัยรุ่น กล่าวคือตั้งแต่แรกเกิดจนถึงอายุประมาณ 14-18 ปีขึ้นกับเกณฑ์ของแต่ละสถานที่และประเทศ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #1584 PatchYeol (@pattchz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 09:33
    เนื้อเรื่องน่าติดตามมากค่ะ
    #1584
    0
  2. #1292 poocum (@manita77) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2558 / 09:19
    พึ่งอ่านค่ะ ไม่รู้เข้าใจผิดปะ นางเอกนี่มั่วมาเยอะแล้วหรอ ???
    #1292
    1
    • #1292-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 1)
      16 ตุลาคม 2558 / 10:00
      อร๊ายนางเอกไรท์ไม่มั่วนะ นางแค่รั่วเฉยๆ นางไม่ยังไม่เคยผ่านมือชายไหน งานนี้พระเอกมโนไปคนเดียว
      #1292-1
  3. #868 ooiidd4 (@ooiidd4) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 02:48
    น่าสนใจดีค่ะ เดินเรื่องได้กระชับ กำลังดี
    #868
    1
    • #868-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 1)
      9 ตุลาคม 2558 / 09:44
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #868-1
  4. #7 kaminuki (@piyamapor) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 00:12
    ติดตามนะค่ะ
    #7
    1
    • #7-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 1)
      1 สิงหาคม 2558 / 00:15
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #7-1
  5. #5 nstthiya Buranachaitawee (@nattiyabu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 11:05
    จะรอ จะรอ จะรอออออออ
    #5
    0
  6. #2 น้ำหวาน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 13:38
    น่าสนุกดีค่ะ มาอัพต่อไวๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ;)
    #2
    1
    • #2-1 poplove (@blacktea) (จากตอนที่ 1)
      22 สิงหาคม 2558 / 20:35
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #2-1
  7. #1 Love Have (@rakmee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 14:29
    ได้อ่านแค่ตอนแรกก็เริ่มสนุกแล้วล่ะค่ะ  ยังไงไรเตอร์รีบมาอัพให้อ่านต่อด้วยนะค่ะ  แบบว่าค้างอ่ะค่ะ
    #1
    0