[FIN] Rabbit Hole (krisyeol)

ตอนที่ 24 : chapter 18 : Into Your Arms [part1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    18 มิ.ย. 57



chapter 18
Into Your Arms - The Maine





 

            คริสไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่เขานอนอยู่บนเตียง ไม่ได้ไปทำงานและไม่ได้ติดต่อกับใคร เสียงงับตุ๊กตาของคุณแรบบิทดังอยู่ข้างนอกก่อนจะตามมาด้วยเสียงข่วนประตูห้องนอนจากเจ้ากระต่ายขาวขนปุยหากคริสก็ทำเพียงแค่พ่นลมหายใจออกจากจมูกพร้อมกับยกมือขึ้นปิดหน้า ชายหนุ่มพลิกตัวลงกับหมอน กลิ่นฟรุ๊ตตี้หอมอ่อนๆที่เจือจางอยู่บนนั้นลอยฟุ้งขึ้นมาปะทะจมูกทำให้ยิ่งคิดถึงไออุ่นของเด็กหนุ่มตากลม ร่างสูงแค่นหัวเราะ นึกสมเพชตัวเองที่ทำให้ชานยอลต้องร้องไห้ เขาทำให้ชานยอลเสียใจ..

            นานหลายนาทีที่โทรศัพท์มือถือซึ่งนอนแอ้งแม้งอยู่บนโต๊ะแผดเสียงร้องน่ารำคาญเสียจนชายหนุ่มต้องพลิกตัวไปหาด้วยความหงุดหงิด คริสกระชากลิ้นชักเปิดก่อนจะเหวี่ยงมันลงไปทว่าแสงสว่างวาบจากหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เขามองเห็นอะไรบางอย่างเรียงรายอยู่ภายในนั้นอย่างเป็นระเบียบ ร่างสูงเพ่งสายตาก่อนจะค่อยๆดึงลิ้นชักออกมาให้กว้างขึ้น ในทีแรกเขาแปลกใจไม่น้อยเมื่อพบว่ามันคือโลลิป๊อปสีหวานที่เคยซื้อให้กับชานยอลแต่แล้วในที่สุดความสงสัยทั้งหมดก็ถูกทำให้กระจ่างหลังจากหยิบมันขึ้นมาดูใกล้ๆ

ด้านหลังซองพลาสติกห่อลูกกวาดสีสวยเต็มไปด้วยข้อความซึ่งถูกเขียนด้วยปากกาเมจิก มีวันที่ หมายเลขโลลิป๊อปและความรู้สึกของเด็กหนุ่มในแต่ละวัน สายตาของคริสเริ่มพร่าเลือนขณะหยิบลูกกวาดด้ามที่สี่ขึ้นมาอ่านและตอนนี้เขามองเห็นอะไรไม่ชัดอีกแล้วเพราะม่านน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มหยิบโลลิป๊อปหลายสิบอันในนั้นขึ้นมา สาบานได้ว่าคริสไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเขาจะร้องไห้ออกมาจนตัวสั่นเทิ้ม เขาไม่ได้กำลังร้องไห้..คริสหลอกตัวเองว่าเขาไม่ได้กำลังร้องไห้เพียงเพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งหายไปจากชีวิต เด็กผู้ชายแปลกหน้าสำหรับเขาเมื่อราวสามเดือนก่อน เด็กผู้ชายที่ทำให้เขาปวดหัวตั้งแต่วันแรกที่อยู่ด้วยกัน เด็กผู้ชายคนนั้น..

คนเดียวกันกับเด็กผู้ชายที่ทำให้เขายิ้มและหัวเราะ คนเดียวกันที่กอดเขาไว้ในวันที่เหนื่อยล้า คนเดียวกันที่หยุดสายตาของเขาเอาไว้เพียงเพราะเสียงเจื้อยแจ้วที่เล็ดลอดออกมาจากกลีบปากสีสด คนเดียวกันที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะและก็เป็นคนเดียวกันที่เขาอยากปกป้อง คริสอยากกอดชานยอลเอาไว้ อยากดูแลรอยยิ้มไร้เดียงสานั้น อยากมองเห็นภาพของตัวเขาเองซึ่งสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยอีกสักครั้ง นาทีถัดมาชายหนุ่มลุกขึ้นชันเข่าไล่สายตาไปบนกำแพงที่เต็มไปด้วยภาพโพลารอยด์ของพวกเขา ปลายนิ้วยาวแตะลงบนภาพถ่ายทีละใบก่อนที่ความคิดถึงจะเกาะกินและกัดกร่อนหัวใจของเขาไปเรื่อยๆ

เป็นไปได้ไหมว่าคนคนหนึ่งจะมีความสำคัญกับชีวิตของใครอีกคนได้มากขนาดนี้ ขนาดที่ว่าทำให้คุณปวดใจเพียงเพราะคุณไม่สามารถได้ยินเสียงของเขาอีก เพียงเพราะว่าคุณไม่สามารถรับรู้ได้ว่าใครคนนั้นอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่ ตอนนี้คริสกำลังเป็นแบบนั้น เขารู้สึกงี่เง่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนพอๆกับที่รู้สึกเกลียดตัวเอง เกลียดแม้กระทั่งการที่เขายังคงอยู่ตรงนี้โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย คริสไม่สามารถรั้งชานยอลเอาไว้ ไม่สามารถกอดเด็กหนุ่มเอาไว้ ไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาและไม่..แม้แต่จะพูดว่ารัก..

 

 

 

คริส..ไม่รักชานยอลเหรอฮะ คริสไม่รักชานยอลเหรอ

 

 

 

ฉันรักนาย..ฉันรักนายเขาพึมพำซ้ำไปซ้ำมาแม้จะรู้ดีว่าชานยอลไม่มีทางได้ยินมันจากตรงนี้ได้เลยสักนิด โธ่เว้ย!” คริสสบถ เขากำมือแน่นเมื่อภาพที่สนามบินหลั่งไหลเข้ามาราวกับเปิดก๊อก ทั้งหมดนั้นเป็นภาพของคนงี่เง่าคนหนึ่งและถ้าหากจะมีใครสักคนที่ผิดมันก็คงเป็นตัวเขาเองที่ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างแม้ว่าในตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการจะมีเพียงแค่ชานยอล แค่ชานยอลคนเดียวเท่านั้น..

 

 

 

..............................

 

 

 

แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนทอพาดผ่านท้องฟ้าครึ้มเวลาบ่ายแก่ๆในดัลลัส ตลอดทางบนรถไฟฟ้าลู่จิ้นชำเลืองมองหลานชายเป็นระยะด้วยความเป็นห่วงในขณะที่ชานยอลยังคงนั่งเงียบอยู่แบบนั้น ดวงตากลมซึ่งเคยเต็มไปด้วยประกายสดใสและไร้เดียงสาดูเหมือนจะเลื่อนลอยเหลือเพียงความว่างเปล่าจนหญิงวัยกลางคนนึกหวั่นใจ ชานยอลเคยมีอาการแบบนี้มาก่อน ครั้งแรกเกิดขึ้นหลายปีมาแล้วตอนที่พ่อและแม่ของเด็กหนุ่มเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในเวลาไล่เลี่ยกัน นั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่หล่อนตัดสินใจพาหลานชายมาใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกาที่ซึ่งห่างไกลจากเพื่อนและคนรู้จัก ห่างไกลจากความทรงจำเก่าๆของชานยอล มือผอมเลื่อนไปจับมือนิ่มของหลานชายแล้วบีบมันเบาๆ ลู่จิ้นรู้ดีว่าในตอนนี้เด็กหนุ่มกำลังเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่สนามบินเมื่อสามวันก่อนทว่าถึงอย่างนั้นชานยอลก็หันหน้ามาหาหล่อนและระบายยิ้มบางๆแม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะห่างไกลจากคำว่าสดใสอยู่มากโข

ก่อนกลับบ้านหลานอยากทานอะไรไหมจ๊ะลู่จิ้นเอ่ยถามขณะเดินออกจากสถานีรถไฟที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ชานยอลส่ายศีรษะ เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าเล็กน้อยก่อนจะกระชับสายกระเป๋าสะพายแน่น

ถ้างั้นกลับบ้านกันจ้ะเธอว่าพลางดึงมืออีกฝ่ายมาจับเอาไว้ ทั้งคู่เดินต่อไปตามทางเท้าราวสองร้อยเมตรก็มาถึงบ้านไม้สองชั้นขนาดกะทัดรัดซึ่งมีจักรยานสีแดงคันใหญ่จอดพิงกำแพงสีฟ้าอ่อนโดยมีโซ่เส้นยาวล่ามเอาไว้กับเหล็กดัดบริเวณราวบันได ประตูไม้สีขาวหน้าบ้านถูกไขเปิดออก ลู่จิ้นเดินนำหลานชายเข้าไปก่อนพร้อมกับกดสวิตช์เปิดไฟ ภายในนั้นตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ทำจากไม้ซึ่งทาสีขาวทับลงไปตัดกับวอลเปเปอร์โทนสีน้ำตาลอบอุ่น หญิงวัยกลางคนพาเด็กหนุ่มไปนั่งรอบนโซฟาสานตัวโปรดของหล่อนพร้อมกับกดรีโมทเปิดทีวีซึ่งฉายรายการเพลงค้างเอาไว้

ป้าไปทำอะไรให้หลานทานดีกว่า ดีไหม?

ก็ดีครับชานยอลตอบเสียงแผ่ว ลู่จิ้นยกมือขึ้นลูบศีรษะหลานชายเล็กน้อยก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องครัว ทันทีที่ห้องโถงกว้างเข้าสู่ความเงียบเด็กหนุ่มก็ค่อยๆเปิดกระเป๋าสะพายหยิบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมา รูปโพลารอยด์ที่เขาถ่ายคู่กับใครบางคนยังคงถูกสอดอยู่ในช่องพลาสติกเหมือนเดิม ทุกอย่างยังคงอยู่ตรงนั้นราวกับว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงและไม่มีใครสักคนที่หายไป

ชานยอลเงยหน้าขึ้นไล่สายตาไปรอบๆบ้าน เด็กหนุ่มมองเห็นภาพครอบครัวของเขา ภาพสมัยเด็กของเขา ภาพของลู่หานและลู่จิ้น ของเล่นสมัยเด็กและของตกแต่งซึ่งทำจากกระเบื้องทว่าชานยอลกลับคิดถึงกรงสีชมพูอ่อนและเจ้ากระต่ายขาวขนปุยแสนซนซึ่งมักจะนอนเล่นตุ๊กตาอยู่บนเบาะนุ่ม คิดถึงห้องครัวและโต๊ะอาหารเล็กๆ คิดถึงอ่างล้างหน้าในห้องน้ำซึ่งมีแก้วใส่แปรงสีฟันสองอัน คิดถึงเตียงนอนอุ่นๆและโซฟาตัวเขื่องกลางห้องนั่งเล่น สุดท้าย..ชานยอลคิดถึงคริส คิดถึงผู้ชายตัวสูงที่อยู่กับเขาบนโซฟาตัวเขื่อง อยู่กับเขาบนเตียงนอนอุ่นๆ ทานมื้อเช้าบนโต๊ะอาหารเล็กๆ นั่งเล่นกับเจ้ากระต่ายขาวด้วยกันบนพื้นและบางหนพวกเขาก็จะออกไปยืนรับลมที่ระเบียง

เด็กหนุ่มหลับตาลงจินตนาการถึงเรือนผมระต้นคอสีทองสว่างและคิ้วเข้มซึ่งวางพาดอยู่เหนือดวงตาคมดำขลับ จมูกโด่งสวยรับกับริมฝีปากหยักได้รูปและกลิ่นอายบางๆที่เขาคุ้นเคย ชานยอลกำลังหวังให้เขาลืมตาขึ้นและพบว่าคริสยังคงอยู่ตรงนี้หรือไม่ตัวเขาเองก็ยังคงอยู่ตรงนั้นที่ซึ่งเขาคิดถึงมันมาตลอดตั้งแต่วันที่ต้องกลับมาอเมริกา

เปลือกตาสีอ่อนเปิดขึ้นจนสุดอีกครั้งทว่านานหลายนาทีที่หยดน้ำตาพรั่งพรูลงมาจากดวงตากลมเมื่อพบว่าทุกอย่างรอบกายยังคงเหมือนเดิม ความจริงก็คือชานยอลอยู่ที่นี่..ที่บ้านของลู่จิ้นไม่ใช่คอนโดของคริส ข้างกายของเขาไม่มีคริส ไม่มีคุณแรบบิท ไม่มีลู่หานหรือแม้แต่มินซอก เด็กหนุ่มบีบกระเป๋าสตางค์ของตัวเองของตัวเองแน่นก่อนจะชันเข่าขึ้นมาแล้วซบใบหน้าลงบนนั้น

คิดถึงจังเลย ฮึก..คิดถึงคริสจังเลย..เสียงของชานยอลขาดหาย เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากกอดร่างสั่นเทาของตัวเองเอาไว้ เมื่อไหร่จะเช้าซักที ชานยอลจะไม่ไหวแล้ว..ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างกลายเป็นโลกที่ชานยอลไม่เคยรู้จัก โลกที่มีเพียงความเหน็บหนาวไม่มีที่สิ้นสุด ห้วงเวลายาวนานนี้ฉุดรั้งให้เด็กหนุ่มจมลึกลงไปท่ามกลางความทรงจำสวยงามของตนเอง ไร้ซึ่งคำถาม ไร้ซึ่งคำตอบและไร้ซึ่งความเจ็บปวด เป็นเวลานานก่อนที่ชานยอลจะเงยหน้าขึ้นมองเห็นใบหน้าตื่นตระหนกของลู่จิ้น ร่างกายของเขาโยกไหวไปตามแรงเขย่าของอีกฝ่ายทว่าดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไม่สามารถรับรู้สิ่งที่ผู้เป็นป้ากำลังพยายามพูดกับเขาและแล้วลู่จิ้นก็ดึงตัวหลานชายเข้ามากอดเอาไว้แน่น กลัวเหลือเกินว่าชานยอลจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อหลายปีก่อนอีกครั้ง

ชานยอลได้ยินป้าไหมคนดี ตอบป้าสิลูกลู่จิ้นเอ่ยถามเสียงพร่า ชานยอลอยู่กับป้าเถอะนะลูก เข้มแข็งแล้วอยู่กับป้า ได้โปรด..คราวนี้ลู่จิ้นกัดริมฝีปากด้วยความเป็นกังวลเมื่อประโยคนั้นจบลง หล่อนพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ในเวลานี้ลู่จิ้นคิดเพียงแค่ว่าจะต้องเข้มแข็งและปกป้องหลานชายที่เธอเอ็นดูราวกับลูกแท้ๆให้ได้แม้ว่าในใจจะกำลังสั่นไหวด้วยความกลัวและเสียใจจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดเพราะตลอดหลายวันที่ผ่านมาชานยอลเอาแต่เหม่อลอยและร้องไห้แต่แล้วโดยไม่คาดคิดเด็กหนุ่มก็วาดแขนโอบแผ่นหลังบางแน่น ชานยอลหลับตาซบใบหน้าลงบนลาดไหล่ผอมนั้นก่อนจะพูด

ชานยอลอยู่..ยังอยู่แต่ชานยอลคิดถึงคริสจังครับคุณป้า ฮึก..ทำยังไงดีเสียงของเด็กหนุ่มฟังดูอ่อนล้า ลู่จิ้นผละออกมาก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้หลานชาย มืออีกข้างบีบมือสั่นเทาของชานยอลเอาไว้ก่อนจะตอบ

มือคู่นี้หลานอยากให้คริสเป็นคนจับมันเอาไว้ใช่ไหมจ๊ะ..ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเข้มแข็งและรอให้ไหว ไม่ว่ายังไงป้ามั่นใจว่าพ่อหนุ่มคนนั้นจะไม่ทิ้งให้หลานต้องร้องไห้..

คุณป้ารู้ได้ยังไงฮะ..ว่า..ว่าคริสจะไม่ทิ้งชานยอลเอียงคอ ดวงตาแดงก่ำฉายแววสับสน

ชานยอลรู้ไหม..บางครั้งคนที่ต้องตัดใจปล่อยมือและถอยออกมาก็เจ็บไม่ต่างกับคนที่ยังอยู่ที่เดิมหรอกนะลูก เพียงแค่เขามีเหตุผลมากมายที่ไม่สามารถอธิบายให้หลานเข้าใจ..เธอตอบก่อนจะวางมือลงบนศีรษะกลม เหตุผลอย่างเช่น..ความรัก ความรักที่ต้องเสียสละ ความรักที่ให้อิสระกับคนที่เขารัก..มันคือสิ่งที่เขาคิดเอาไว้แล้วว่าเหมาะสมที่สุดไม่ใช่เพื่อตัวเขาเองแต่เพื่อหลาน..เพื่อชานยอลล้วนๆเลยล่ะจ้ะลู่จิ้นคลี่ยิ้มบางให้กับหลานชายอย่างอ่อนโยน

เพื่อชานยอล..ยังไงฮะ?เด็กหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ

อธิบายจากสายตาผู้หญิงแก่ๆคนหนึ่งการที่พ่อหนุ่มคนนั้นยอมให้หลานกลับมากับป้าก็คงเพื่อตัวหลานเองเพราะว่าอยู่ที่นี่หลานจะได้เข้าเรียน มีเพื่อนเยอะแยะ ได้ใช้ชีวิตและเรียนรู้ชีวิตอย่างที่ควรจะเป็นลู่จิ้นตอบก่อนจะเลื่อนมือลงเช็ดน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาให้กับอีกฝ่าย

แต่ชานยอลไม่ได้อยากได้ ฮึก..ชานยอลอยากอยู่กับคริสนี่นา แค่อยู่กับคริสไม่ได้เหรอครับคุณป้าชานยอลเอ่ยถามพลางส่ายศีรษะอย่างไม่ยอมรับ เป็นอีกครั้งที่หญิงวัยกลางคนระบายยิ้มอ่อนๆ ลู่จิ้นสูดลมหายใจก่อนจะเริ่มต้นอธิบายเหตุผลให้หลานชายฟังอีกครั้งอย่างใจเย็น

วันหนึ่งหลานก็ต้องเป็นผู้ใหญ่ ไม่มีใครเติบโตขึ้นได้โดยปราศจากการเรียนรู้ชีวิตทั้งแง่บวกและลบเพราะกว่าที่เราจะเข้มแข็งได้เราก็ต้องมีประสบการณ์คอยสอนเพราะงั้น..เชื่อป้า ถ้าหากผ่านมันไปได้หลานจะโตขึ้นและรู้จักคุณค่าของอะไรหลายๆอย่างมากขึ้นอย่างเช่นวันนี้..หลานจะรู้จักคุณค่าของการรอคอย..

คุณค่าของการรอคอยเหรอ..ชานยอลทวนคำ

ใช่จ้ะ รอนะลูก..รอจนกว่าเขาจะมาหาหรือไม่ก็รอจนกว่าหลานจะโตพอที่จะกลับไปหาเขาโดยไม่ทำให้เขาเป็นห่วง..ลู่จิ้นตอบ

แต่..ต้องรอนานไหมฮะคุณป้า..

ไม่นานหรอกจ้ะ เชื่อป้าสิ ใครจะปล่อยให้ชานยอลรอนานได้ลงกัน ดูซิ..หลานป้าน่ารักขนาดนี้ หล่อนว่าพลางยกมือขึ้นขยี้เรือนผมนุ่ม ตากลมๆ จมูกรั้นแถมปากยังน่าจุ๊บอีกต่างหากเวลาร้องไห้แล้วแดงไปทั้งหน้าแบบนี้น่าหมั่นเขี้ยวจะตายนาทีนั้นเหมือนกับความทุกข์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาไร้น้ำหนักและค่อยๆละลายหายไปอย่างช้าๆ ชานยอลยกมือขึ้นปาดน้ำตา เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆออกมาเป็นครั้งแรกก่อนจะกอดป้าเอาไว้แน่น

หู้ย ชานยอลน่ารักจริงๆเหรอ .///. ” เด็กหนุ่มพึมพำ

ที่สุด ลู่หานน่ะหวงหลานมากๆเลยล่ะบางทีที่เพื่อนของเขาต้องทำแบบนี้อาจจะเป็นเพราะลู่หานด้วยก็ได้ ลู่จิ้นเอ่ยขำๆ ตอนนี้ความคิดถึงที่มีต่อคริสยังคงดังสะท้อนในความรู้สึกทว่าแตกต่างจากในตอนแรกตรงที่ชานยอลมีความหวังและเหตุผลมากพอที่จะรอร่างสูงอย่างอดทนไม่ว่าจะอีกหนึ่งวัน..สองวัน..หนึ่งเดือน..หรือแม้ว่าจะผ่านไปอีกกี่ปีต่อจากนี้..

ชานยอลจะรอ..

 

 

 

.............................

 

 

 

ชานยอลสำคัญกับนายมากขนาดนั้นเลยเหรอ..

สำคัญสิ สำคัญขนาดที่ว่าฉันจะยอมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นเพื่อเขา

 

 

 

พี่คริสผมขอนัดเจรจากับพี่ที่ร้านกาแฟตรงข้ามกับร้านเนื้อย่างตอนหกโมงเย็น เมเดย์ๆ หกโมงเย็นวันนี้ไม่ใช่พรุ่งนี้ โอเค้!’

 

 

 

ร่างสูงกดล็อคหน้าจอโทรศัพท์หลังอ่านเมสเสจจากรุ่นน้องคนสนิทจบก่อนจะหย่อนมันลงไปในกระเป๋ากางเกงตามเดิม หนึ่งอาทิตย์ให้หลังเป็นอีกหนที่คริสเดินทางมายังโรงพยาบาลพร้อมกับถุงขนมพะรุงพะรัง เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าพักหนึ่ง ไม่แน่ใจนักว่ากำลังรออะไรหรือแม้แต่อะไรที่ทำให้เขากลับมาที่นี่แทนที่จะไปหาคยองซูตามเมสเสจที่อีกฝ่ายนัด ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมตอนที่คริสเดินไปถึงแผนกผู้ป่วยเด็ก เขายืนย่ำเท้าอยู่หน้าห้องพักของเหม่ยอิงอยู่นานกว่าจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป เด็กหญิงวัยสิบสองเงยหน้าขึ้นจากหนังสืออ่านเล่นบนตักแล้วหันมามองอย่างยินดีเมื่อได้เห็นเขา เหม่ยอิงยกมือขึ้นโบกให้อย่างร่าเริงก่อนจะเอ่ยทักร่างสูงอย่างกระตือรือร้น

พี่ฟ่าน!”

ไง..ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคริสระบายยิ้ม

พี่ฟ่านมาคนเดียวเหรอคะ วันนี้พี่ชานยอลไม่มาด้วยเหรอ..เหม่ยอิงเอ่ยถามทว่าชายหนุ่มไม่ตอบ เขาเดินไปวางของลงบนโต๊ะ เลื่อนเก้าอี้มานั่งพลางดึงมือเล็กของเด็กหญิงมาจับ

มาคนเดียว..ชานยอลไม่อยู่

แล้ว..พี่ชานยอลไปไหนเหรอคะเหม่ยอิงถามต่อด้วยความสงสัย

ไปอเมริกาครับคริสตอบ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อพบว่าคนตรงหน้ายังคงมีท่าทีประหลาดใจ

แล้ว..ทำไมพี่ฟ่านถึงไม่ได้ไปด้วยล่ะคะเด็กหญิงขมวดคิ้วเข้าหากัน

อืม..นั่นสิ

พี่ฟ่านปล่อยพี่ชานยอลไปคนเดียวเหรอคะ ทำไมพี่ไม่ตามไปล่ะ

นั่นสิ ทำไมพี่ถึงไม่ตามเขาไป..ชายหนุ่มเงียบไปพักหนึ่งคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดต่อ คงเพราะอะไรหลายๆอย่างล่ะมั้ง

มันเกี่ยวกันด้วยเหรอคะ หนูหมายถึง..พี่ชานยอลเป็นแฟนพี่ไม่ใช่เหรอ มีเหตุผลอะไรทำให้พี่ตามแฟนไปไม่ได้กันคราวนี้คิ้วของเหม่ยอิงขมวดแน่นขึ้นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ ร่างสูงหัวเราะเบาๆพลางคิดทบทวนถึงคำพูดสะกิดใจของเด็กหญิงเมื่อครู่ เขาก้มลงมองมือของตัวเองนิดหน่อยก่อนจะตอบ

ก็..อย่างเช่นถ้าพี่ตามไปพี่ก็อาจจะไม่เข้มแข็งพอที่จะปล่อยเขาไปอีก

งั้น..ก็อย่าปล่อยสิคะ พี่ฟ่านรักพี่ชานยอลไม่ใช่เหรอเหม่ยอิงว่า

อืม รัก..รักมากเลยคริสบีบมือของอีกฝ่ายพร้อมกับคลี่ยิ้ม พี่ควรจะตามเขาไปเหรอ

ใช่ค่ะ พี่ฟ่านอาจจะไม่รู้ว่าตอนนี้พี่ดูโทรมมากๆแต่..หนูรู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร

เพราะอะไรครับหืม?

เพราะว่าพี่คิดถึงพี่ชานยอลใช่ไหมคะคริสอมยิ้มหลังประโยคนั้นจบลง เขายกมือขึ้นวางบนศีรษะของเหม่ยอิงก่อนจะพยักหน้า

คิดถึงที่สุด

งั้นก็ไปบอกสิคะ ไปบอกพี่ชานยอลด้วยตัวเองและบางทีหนูคิดว่าพี่อาจจะอยากลองอ่านหนังสือนี่..เด็กหญิงพูดขึ้นก่อนจะหยิบหนังสือบนตักยื่นให้ร่างสูงด้วยรอยยิ้มกว้าง

หืม..ซุปเปอร์ฮีโร่เหรอ..คริสเลิกคิ้ว

ใช่ค่ะ ซุปเปอร์ฮีโร่ ซุปเปอร์ฮีโร่ในเรื่องนี้ช่วยชีวิตทุกคนบนโลกได้ยกเว้นเพียงแค่คนรักของเขาแต่ยังโชคดีที่พระเจ้าประทานพรจากการทำดีให้ทำให้เขาสามารถย้อนเวลาได้หนึ่งครั้ง..เหม่ยอิงยิ้ม ย้อนเวลาเพื่อกลับไปหาคนรักของเขา..

แต่พี่ไม่ใช่ซุปเปอร์ฮีโร่เสียหน่อยแล้วพี่ก็ย้อนเวลาไม่ได้ด้วยสิร่างสูงยิ้มบาง

แต่พี่ฟ่านยังมีเวลามากพอที่จะตามพี่ชานยอลไปนี่คะเด็กหญิงตอบ

งั้นเหรอ..คริสหยิบหนังสือจากมือของอีกฝ่ายมาถือและหัวเราะออกมาเบาๆ

พี่ฟ่านจะตามพี่ชานยอลไปใช่ไหมคะ?เหม่ยอิงเอ่ยถาม เธอวางมือลงบนมือใหญ่พลางทอดสายตาเข้าไปในดวงตาคมอย่างรอคอย ชั่วขณะหนึ่งคริสค้นพบว่าทางออกของเขานั้นง่ายแสนง่ายเพียงแค่ชายหนุ่มปฏิเสธที่จะรับรู้มันมาตลอดทั้งที่คำตอบของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทันใดนั้นเหตุผลทั้งหมดก็ดูเหมือนจะถูกทำลายลงในพริบตาเพราะสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขามีเพียงแค่สิ่งเดียวและคนคนเดียวเท่านั้น

อืม พี่จะไป..คริสพยักหน้า เหม่ยอิงยิ้มกว้างอย่างยินดีพลางยกนิ้วก้อยขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วพูดต่อ

สัญญานะ ตามไปแล้วก็พาพี่ชานยอลกลับมาเยี่ยมหนู..

ครับ พี่สัญญา..เขาตอบพร้อมกับยกนิ้วก้อยขึ้นมาเกี่ยวกับนิ้วเล็กเพื่อยืนยันคำพูดนั้น เป็นเรื่องแปลกที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาคริสจมอยู่กับความคิดงุ่นง่านของตัวเองโดยไร้ทางออกแต่แล้วเหม่ยอิงกลับทำให้เขาเข้าใจราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องง่ายๆอย่างไรอย่างนั้น

อันที่จริงมันอาจจะไม่มีอะไรที่ยากเลยสักอย่างแม้ว่าคริสจะไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่เขามีจะมากพอที่จะแก้ไขอะไรได้หรือเปล่า

 

 

 

ถ้าหากเหตุผลของเขามีเพียงแค่ รัก

 

 

 

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นคริสก็อยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้ง..

 

 

 

 

TBC.





เหลืออีกหนึ่งพาร์ทก็จบแล้วค่า เยยยย้ รู้สึกเหมือนเป็นตอนที่ยาวนานละเกิน
ด้วยความที่เป็นคนเขียนดราม่าไม่ค่อยออก TwwwT
ถ้าหากมีอะไรติดขัดก็ต้องขออภัยจริงๆนะคะ
สุดท้ายขอบคุณสำหรับเม้นและแท็กเหมือนเดิมนะคะ เยิ้บรีดเดอร์ทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้
เอาไว้น้ำเน่าตอนหน้าเนาะ 555555555555555555
ใครที่แจ้งโอนฟิคเรียบร้อยแล้วอย่าลืมไปเช็ครายชื่อจองกันนะคะเผื่อมีอะไรผิดพลาด
วาวจะส่งไฟล์โรงพิมพ์วันที่ 20 นี้แล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็จะได้จัดส่งไม่เกินสิ้นเดือนนี้ค่ะ อิ_อิ

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

1,479 ความคิดเห็น

  1. #1459 Overloveyeol (@Overloveyeol) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:00
    จากกันเพื่อพบกันใหม่ เนาะๆ
    #1459
    0
  2. #1415 ploynie * (@P_PlooY) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 17:25
    T______________________T
    ร้องไห้ก่อน
    ฮื่อออออออออออออ
    ฉากชานยอลร้องไห้กอดเข่าดราม่ามากอ่ะ T__________________T
    ฮื่ออออออออออออออออออ
    นั่นสิพี่คริสส ตามน้องไปซี่ ปล่อยเวลาเป็นอาทิตย์ ๆ ฮรึกกก
    สู้ค่ะะะะะะะะ !
    #1415
    0
  3. #1391 thinksso (@thinkso_143) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 18:33
    พี่คริสหาชานยอลให้เจอนะ ฮื่อ T^T
    #1391
    0
  4. #1351 chojane (@upirjane) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 14:49
    น้ำตาไหลเลย
    คริสหาชานยอลให้เจอนะ~
    #1351
    0
  5. #1326 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 17:13
    ตอนนี้อยากขอบคุณสองคน คือคุณป้าลู่จิ้นที่ช่วยพูดเตือนสติชานยอล คุณป้าพูดได้ดีมาก ๆ เหมือนเข้าไปนั่งในใจคริสเลย ส่วนคนที่สองคือเหม่ยอิง ที่ช่วยพูดเตือนสติคริส พูดได้ดีมาก ๆ เหมือนกัน คริสจะตามชานยอลไปใช่มั้ย
    #1326
    0
  6. #1320 OH.MyHunHan (@linonan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 21:56
    เฮียอย่ามัวแต่รีรอดิ วิ่งสิวิ่ง อ้ากกกกกกกก ไปหาชานยอลกันนะ อยากให้อยู่ด้วยกัน
    #1320
    0
  7. #1318 NOOMANG (@sb2t) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 00:08
    ฮื่ออออออออ ร้องไห้จนตาบวมอ่า เฮีย เฮียต้องตามยอลไปนะเฮีย เค้าไม่อยากร้องไห้แล้วนะเฮีย
    #1318
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #1313 yeoliekris (@iamgee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2557 / 01:13
    ร้องไห้ตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ทุกตอนที่ได้เคยอ่านมากลับเข้ามาในหัวหมดเลย คิดถึงทุกอย่าง
    ทุกเรื่องที่เคยเกิดขึ้น ไม่ใช่แค่ในฟิคเรื่องนี้ ทุกอย่างที่เค้าสองคนเคยทำร่วมกันมา ทุกความสุข
    สงสารพี่คริสที่ไม่สามารถรั้งน้องเอาไว้ด้วยคำว่ารัก พี่คริสเสียใจมากมั้ยที่ทำให้น้องเข้าใจผิด
    คริสไม่รักชานยอลหรอ เจ็บนะที่ได้แต่มองคนที่เรารักร้องไห้เพราะเรา แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้
    คุณป้าพูดแต่ละอย่างคือกระแทกใจ เห็นด้วยกับคุณป้าจริงๆ แต่ที่จริงต้องหมายถึงฮันนี่มากกว่า เพราะฮันนี่เป็นคนเขียน
    มันเศร้ามากก็จริง แต่ว่าในความเศร้านั้นเค้ารับรู้ได้ถึงกำลังใจ มันดีมากเลยนะที่คุณป้าคอยปลอบใจ
    คอยชี้แนะและให้กำลังใจน้องยอล ทำให้มีความหวัง ทำให้คิดในแง่ดีให้กำลังใจ รออย่าวมีความสุข
    ตอนน้องพึมพำว่า หู้ยย ชานยอลน่ารักจริงๆหรอ คือหัวเราะทั้งน้ำตาเลย หนูน่ารักมากๆเลยลูก น้องยอลคนเก่งกลับมาแล้ว
    ชานยอลจะรอ เราก็จะรอนะ รอเค้าเสมอ พี่คริสจะมาหาน้องยอลแล้วน้า เหม่ยอิงช่วยชี้ทางพี่คริสสแล้วล่ะ
    แต่ในเวลาแบบนี้ก็มีเรื่องให้ขำได้นะ คยองซูเนี่ยตลกจริงๆ นัดเจรจา 5555 เค้าชอบคำพูดของคยองซูมากๆเลย
    อาจจะดูเพี้ยนๆไปบ้าง แต่ก็เรียกรอยยิ้มได้เสมอเลยจริงๆ ขอบคุณฮันนี่ที่แบ่งปันความสุข ความเศร้าความรักทุกอย่างผ่าานตัวอักษรให้คนอ่านได้รับรู้ ได้รู้สึกตามไปกับเนื้อเรื่องในทุกตอนเลย เอาไว้ไปเม้นต์ตอนหน้าบ้างเนอะ รักนะคะ
    #1313
    0
  10. #1308 CHANchan (@qrts) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 21:43
    ฮ่อยยยย เพิ่งได้มาอ่าน เอิ่ม พี่คริสคะ รีบด่วนค่ะพี่ อะไรคือให่เด็กสอนเรื่องความรีกล่ะคะเนี่ย 5555555555 ตอนชานยอลดราม่านี่น่าสงสารมาก น้ำตาคลอตามอ่ะ โถลูกแม่ ไม่เป็นไรนะ อิพี่กำลังจะตามไปแล้วนะลูก
    #1308
    0
  11. #1299 likeaskyscraper7 (@likeaskyscraper) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 12:22
    ตอนนี้เป็นตอนที่ปริ่มมากจริงๆ มีทั้งแบบซึ้งอะน้ำตาไหลเลยยยย แล้วก็ตอนที่ทำให้ยิ้ม น่ารักมากๆ
    มีอารมณ์ที่เศร้ามากทั้งพี่คริสแล้วก็ชานยอล แล้วก็เป็นตอนที่มีความหวังมากสำหรับชานยอล
    พี่คริสจะไปหาชานยอลแล้วววววว ดีใจจัง >____________<
    คำปลอบของลู่จิ้นที่อบอุ่นมากเลยอะ ชานยอลก็ยังน่ารักเหมืนเดิมมม
    #1299
    0
  12. #1285 . B K J . (@bugkeaw) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 17:58
    ฮือออออออออออออออ จบแล้ววว โหวงเลยยย มันจบแล้วจริงๆเหรอ ยังไม่อยากให้จบเลย T___________T ชานยอลในที่สุดก็ได้กลับไปเจอคริส รักกันมีความสุขิฮือออ มันน่าซึ้งจนน้ำตาไหลเลยย ในที่สุดก็ได้เจอกัน นึกถึงตอนแรกที่เจอกัน นึกถึงที่ผ่านอะไรๆมาด้วยกัน นึกถึงตอนที่คริสเริ่มหวั่นไหวกับชานยอล นึกถึงตอนที่คริสพาชานยอลไปเที่ยว นึกถึงตอนที่บอกรักกัน นึกถึงประโยคหู้ย คริสนี่รุ่มร่ามมากๆของชานยอล เรื่องนี้จบเเล้วจริงๆเหรอ ยังไม่อยากให้จบเลย ขะติดตามผลงานนะคะ อยากบอกว่าไรต์อต่งเก่งมากกกกค่ะ โดยเฉพาะดราม่าหน่วงๆ หู้ยน้ำตาไหลเดือบทุกตอน ;-; จะติดตามเรื่องต่อไปนะค้าา
    #1285
    0
  13. #1269 chan-pp (@hippocampuspp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 22:05
    ร้องไห้เลย...คิดถึงพี่คริส...
    การรอคอยมันทรมานนะ พี่ก็รู้ใช่ไหม
    แล้วเมื่อไหร่พี่ถึงจะกลับมาล่ะ ไม่ต้องกลับมาในสถานะเดิมก็ได้ แค่พี่มายิ้มให้และบอกว่าพี่สบายดี
    ..แค่นี้ก็มากพอแล้ว..
    #1269
    0
  14. #1267 โนว เนม : ] (@patchalita) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 11:31
    คริส ไปตามชานยอลน้า น่าสงสารต่างคนต่างรัก ฮือออ :(
    #1267
    0
  15. #1266 rungsabye (@rungsabye) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 05:36
    ไปตามกลับมาเลยน้าาาาาาา
    #1266
    0
  16. #1265 wanirpc (@wanirpcexo27) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 22:29
    หูยยยพี่คริสคนบ้านี่ต้องให้น้องเหม่ยอิงสอนใช่มั้ยเนี่ยะตามไปหาชานยอลเลยน่ะ

    คิดถึงเขามากจนโทรมแล้วเห็นมั้ยนั่นชานยอลก็คิดถึงคริสเหมือนกันน่ะคิดถึงมากด้วย

    และชานยอลก็รอคริสคนรุ่มร่ามอยู่น่ะฮ่ะรีบๆไปหล่ะอย่าช้า
    #1265
    0
  17. #1264 fchk (@fonch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 21:34
    อ้ากกกพี่คริสรีบไปตามหัวใจ ตัวเองกับมานะเฮ้อการจากกัน และการรอมันเจ็บทรมานจริงๆ
    #1264
    0
  18. #1263 Namkhaengky (@wipaice1997) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 21:32
    งื้ออออ เข้มแข็งไว้นะคะทั้งสองคนเลย T//////////////T
    เป็นแบบนี้ก็เพราะรักกันมากใช่มั้ยคะ? ไม่เป็นไรเนอะอาการแบบนี้จะหายไปแล้วล่ะ.. เพราะพี่คริสจะไปหาน้องยอลแล้ว.. น้องยอลรอพี่คริสด้วยนะคะ TT
    #1263
    0
  19. #1262 fujikozung (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 20:07
    คริสรีบตามยอลไปเร็ว อย่าทำให้ตัวเองกับยอลเจ็บปวดอยู่เลย

    ทำแบบนี้ก็เจ็บกันทั้งคู่
    #1262
    0
  20. #1260 Jah.ky (@jaenet) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 18:42
    ฮ่อยยยย ชานยอลไม่ร้องนะะะ รอนะะ ชานยอลรอเก่งใช่มั้ย เดี๋ยวพี่คริสก็ตามมาแล้วนะ อดทนนะลูกน้าาา TTwTT

    หูยยย ชอบเหม่ยอิง เหม่งอิงมายฮีโร่! พี่คริสต้องให้เด็กฉอนหย๋อออ5555555555555555 พี่คริสรีบมาหาชานยอลน้าาาา
    #1260
    0
  21. #1259 pp1701 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 18:35
    ตอนนี้เป็นตอนที่ทำให้เราอ่านแล้วทั้งยิ้มทั้งร้องไห้

    สงสารคริสมากๆยิ่งตอนที่อ่านข้อความในโลลิป็อบแล้วบอกตรงๆเลยว่าน้ำตาไหล

    มันเป็นเหมือนบันทึกของชานยอลเลยนะเป็นสิ่งที่บอกความรู้สึกต่างๆที่ชานยอลมีให้คริส

    ตอนที่คุณป้าปลอบชานยอลนี่ก้เหมือนกันคำอธิบายทำให้เราเข้าใจคริสมากขึ้น

    คริสอาจจะอยากให้ชานยอลโตขึ้นก้จริงแต่คงจะดีกว่าถ้ามีคริสอยู่ข้างๆคอยดูแลชานยอลเหมือนเดิม

    ที่ทำให้ยิ้มก้ตรงคำพูดประจำคุณแฝดนี่ล่ะ หูยย ชานยอลน่ารักจริงๆเหรอ จริงจ้า น่ารักมากๆ

    สิ่งที่คริสเลือกทำอาจคิดว่ามันดีสำหรับชานยอลแต่มันคือในมุมมองของคริสคนเดียวไง

    ไม่จำเป็นเลยที่คริสจะปล่อยมือชานยอลไปถ้ารักกันจริงๆต้องทำทุกอย่างให้ได้อยู่ด้วยกันสิ

    เห็นไหมต้องให้เด็กสอนเป็นเรื่องง่ายๆแค่คริสเลือกที่จะทำ

    ตอนนี้มันเหมือนเป็นความคิดถึงที่เจ็บปวดของทั้งสองคนเลยนะ

    ตอนหน้าเราคงได้อ่านตอนจบที่หวานๆสักที

    ใจหายที่คุณแฝดกำลังจะจบลงเป็นฟิคอีกเรื่องนึงที่เรารู้สึกว่า

    ไรท์ใส่ความรักในความเป็นคริสยอลลงไปจนเราสัมผัสมันได้

    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วอยากเลี้ยงคุณแรบบิทขึ้นมาทันที

    เป็นฟิคที่อ่านถึงประโยคหูยยย คริสนี่รุ่มร่ามจริงๆเลยแล้วทำให้นึกถึงหน้าชานยอลตอนแก้มป่องๆทุกที

    รอตอนหน้านะคะ ไรท์สู้ๆนะ
    #1259
    0
  22. #1258 Oomim_KY (@oomimsaralee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 18:15
    เอาชานบอลกลับมาให้ได้นะคริสสสสส!!!!!
    #1258
    0
  23. #1257 jaja>w< (@jajasuch) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 18:14
    พี่คริสรีบไปหาชานยอลเลยนะ น้องรออยู่TT
    #1257
    0