[FIC-CUBE] SORRY mykids . ขอโทษนี่เด็กผม

ตอนที่ 4 : MISSION_03 . My Indentrure

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    29 ต.ค. 56


 


SORRY mykids . ขอโทษนี่เด็กผม
MISSION_03 . My Indentrure
Explain . Yang Yoseob
Theme . 
©Tenpoints!




  

 

 

 

 

 

“จองอิลฮุน~” ผมตระโกนเรียกบุคคลที่ผมต้องมาหาวันนี้ แต่มันไร้วี่แววของเขา อะไรกันปกติเด็กนี่มันจะนอนอุตุอยู่ที่หอนี่นา

“อ้าว รุ่นพี่โยซอบมาทำอะไรครับ” ซองแจมักเน่ของบีทูบีเดินขยี้ผมออกมาต้อนรับผม

“มาหาอิลฮุนนะ” ผมตอบไปก็มองหาไป

“พี่อิลหรือฮะ เขายังไม่กลับจากห้องซ้อมเลย”

“อ่า..อ่อ แต๊งกิ้ว”

 

 

 ผมบอกลาเด็กน้อยหน้ามึนก่อนจะรีบเดินออกมาจากหอพัก ยังอยู่ที่ห้องซ้อมงั้นก็แปลว่าเมื่อคืนหลังฉลองวันเกิดเล็กน้อยก็ไม่ได้กลับหอมานอนสินะ ให้ตายเถอะเป็นเด็กเป็นเล็กไม่รู้จักนอนเดี๋ยวไม่โตพอดี(บ่นอะไรเนี่ย//ไรท์เตอร์)

 

 

“ขอโกโก้ปั่นแก้วหนึ่งครับ แล้วก็ขนมปังราดนมชุดหนึ่งด้วยฮะ”

“รอสักครู่นะครับ”

 

 

 ก่อนที่จะขึ้นไปบนห้องซ้อมของบริษัทผมตัดสินใจแวะซื้อของกินติดมือเล็กน้อย คนทำงานใช้หัวยังไงก็ต้องหิวละน้า ยิ่งเป็นเด็กกำลังโตยิ่งแล้วใหญ่ เมื่อได้ของตามที่สั่งผมก็หอบทั้งหมดเข้าบริษัท เลี้ยวขึ้นชั้นที่มีห้องของเป้าหมายอยู่

 

 

ก๊อก ก๊อก~

 

 

“...........”

 

 

 ไม่มีเสียงตอบรับแบบนี้แสดงว่าทำงานอยู่สินะ ผมเลยถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันที แต่ภาพที่เห็นมันไม่ใช่อย่างที่คิดนะสิ ก็ไอ้เด็กน้อยตัวสูงกว่าผมเซ็นสองเซ็นมันกำลังฟุบหน้านอนหลับสบาย หูฟังยังคาหูอยู่เลยแถมที่มือยังถือปากกา

 

 ผมยืนมองคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องด้วยรอยยิ้มที่มันปรากฏขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ อิลฮุนนอนหลับทั้งๆที่เขากำลังแต่งเพลงใหม่ นี่ดีนะที่อากาศไม่หนาวดูใส่เสื้อผ้าสิ กางเกงยังโอที่เป็นขาสามส่วน แต่ไอ้เสื้อกล้ามหลวมโขกนี่มันก็ไม่สมควรหรอก ป่วยขึ้นมาจะยุ่งเอา

 

 

“เด็กน้อยเอ๊ย ทำอะไรก็ระวังสุขภาพบ้างสิ” ปากก็บ่นแต่มือกลับถอดเสื้อคลุมคลุมไหล่ให้อีกคน

“...งื้อ รุ่นพี่โยซอบนั่นมันเค้กผมนะ...” เสียงนุ่มเอ่ยทั้งๆที่หลับตา

“ฮืมมม นี่นายหวงเค้กฉันจนเอาไปละเมอเลยหรือเนี่ย คึคึ”

 

 

 ผมยืนขำกับเด็กน้อยที่ละเมอถึงการแย่งกินเค้กของเขาในคืนที่ผ่านมา ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นต่างหูที่ห้อยลงมาเล็กน้อยเป็นรูปพระจันทร์ ผมยิ้มออกมาทันทีที่เห็นว่าเจ้าตัวใส่มันทันทีที่ได้ ก็นี่มันของขวัญเดทแรกของผมนี่นะ

 

 

 

“อื้อออ หาววววว” เด็กน้อยที่หลับไปนานพอสมควรตื่นขึ้น ผมที่นั่งรออยู่ที่โซฟามองเขาก่อนจะหลับตาลง

“ฮืม เสื้อนี่มันของรุ่นพี่โยซอบนี่นา” นี่จำได้ด้วยว่าเป็นเสื้อผม

“แล้วเขาไปไหน....โอ๊ะ” เหมือนจะเห็นผมแล้วมั้ง

 

 

 ผมได้ยินเพียงเสียงคนเดินตรงมาทางผม แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สักพักถึงจะรู้สึกว่ามีคนเอาอะไรสักอย่างมาคลุมตัวผม เบาะโซฟาข้างๆที่ยุบลงทำให้รู้ว่าเขานั่งลงข้างผม....คึคึ เสร็จโจร ผมแกล้งทำเป็นหลับเอนหัวพิงไหล่อีกคนอย่างเนียนๆ

 

 

“คึ ไม่มีมิชชั่นแท้ๆยังจะมานะ ทำแบบนี้รักตายเลยรุ่นพี่” เด็กน้อยเอ่ยออกมา ผมได้แต่อมยิ้มอยู่คนเดียว “แล้วก็นะ...”

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

“โอ๊ย! เจ็บๆ” ผมสะดุ้งลูบแขนตัวเองทันทีที่ฝามือเล็กๆนั่นตีแขน

“ยอมตื่นแล้วหรือครับรุ่นพี่โยซอบ” เมื่อหันไปก็เห็นอิลฮุนกลั้นขำ

“นี่นาย รู้ด้วยหรือไงว่าฉันแกล้งหลับนะ”

“คึ รู้สิครับ ก็พี่เล่นนอนอมยิ้มแบบนั้นใครๆก็ดูออก” ผมมองเขานี่ผมอมยิ้มจนเขาเห็นเลยหรอ ไม่นะ

“เอาน่าช่างเถอะๆ มากินนี่มาซื้อมาให้” ผมเปลี่ยนเรื่องทันที

“อะไรครับ? ว้าวๆน้ำโกโก้ปั่น><” อิลฮุนรีบหยิบน้ำไปดูดทันที

“นายชอบน้ำโกโก้หราอิลฮุน?”

“ยิ่งกว่าชอบอีกครับ!

“ฮ่าๆ กินนั่นเสร็จก็กินขนมปังซะนะ”

“โอเคครับ” เด็กน้อยส่งยิ้มให้...ตึกตัก ตึกตัก~

“อ่า...เอ่อ แล้วนี่ทำไมไม่กลับหอ” ผมเกาแก้มแก้เขิน เขินอะไรไม่รู้

“ง่ำๆ ก็พอซ้อมเสร็จกะจะแต่งเพลงนิดหน่อย แต่เพลินนะฮะ”

“อ่อ.... เฮ้! กินเลอะปากแล้วนะ”

 

 

 ผมหันไปเห็นเขาเคี้ยวขนมปังเหมือนเด็ก ทำให้นมข้นที่ราดหน้าขนมปังมันเปื้อนมุมปากสองข้าง อิลฮุนก็ใช้มือเช็ดออกแต่มันไม่ออกเนี่ยสิ ผมเลยเอื้อมมือกุมแก้มเขาก่อนจะใช้นิ้วโป้งปาดนมข้นออกจนหมด กระดาษทิชชู่ก็ไม่มีแฮะผมจัดการเอานิ้วที่เลอะนมข้นเข้าปาก เลียกินจนนิ้วหายเลอะ

“...ขอบ..ขอบคุณครับ” แก้มสองข้างของคนตรงหน้าขึ้นสีระรื่อ

“คิ นายร้อนหรออิลฮุน ดูแก้มสิแดงจัดแล้ว”

“อ๊ะ ใช่ฮะวันนี้อากาศร้อน” โกหกไม่เนียนจริงๆเด็กนี่

 

 

 เราสองคนนั่งกินขนมปังไปก็นั่งดูทีวีเครื่องเล็กๆที่อิลฮุนลงทุนลงแรงซื้อมันไว้ เพื่อไว้ดูเวลาที่ไม่ได้กลับหอพัก ช่องที่เปิดผมไม่ได้เป็นคนเลือกนะเพราะมันเป็นช่องการ์ตูนนะสิ อิลฮุนเขาเปิดสปอนบ็อบดูหละ เห็นบอกว่าชอบไอ้ฟองน้ำตัวเหลืองๆเนี่ย

 

 

“ย่าส์! พี่นั่นของผมนะ!” เด็กน้อยโวยวายเมื่อ...

“อ้าม อ่า~ อร่อย คิคิ” ขนมปังราดนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากผม

“พี่โยซอบอ่า! ชิ” อิลฮุนโวยวายแป๊บๆก็กอดอกเชิดหน้าดูทีวี

“เฮ้ นี่นายงอนพี่หรือ” ผมจิ้มแก้มเขา เขาก็สะบัดหน้าหนี

“....” ไม่ตอบด้วย งอนน่ารักเชียว ปากเรียวๆที่โค้งลง ตาโตๆกลายเป็นเข้มดำมองได้ง่ายว่างอน

“โธ่ เด็กน้อยดีกันน้า~” ผมเกาะแขนเขาก่อนจะอ้อนแบบแมว

“ม..ไม่ พี่แย่งขนมปังผมอะ!” เสียงดุเชียว

“งือ ดีกันนะครับ~ เอางี้เดี๋ยววันหลังพาไปเลี้ยงร้านอร่อยๆ”

“จริงนะ!” ของฟรีนี่ใช้ได้ผลกับเด็กนี่จริงๆ ดูสิตาวาวเชียว

“อื้ม จริงสิสัญญาเลย ฮ่าๆ”

 

 

 ผมนั่งขำอิลฮุนที่ดูจะอารมณ์ดีมากๆถึงมากที่สุด ถึงขนาดร้องเพลงตามไอ้ฟองน้ำสีเหลืองๆในทีวีเลยหละ อิลฮุนเขาดูเป็นเด็กน้อยมากเมื่ออยู่หลังเวทีอันนี้ผมรู้ดี แต่ปกติเขาจะเย็นชากับรุ่นพี่สักนิด แปลกที่เขาแสดงด้านเด็กๆของเขาให้ผมเห็น เพื่อนๆในวงผมยังไม่เคยเห็นด้านนี้ของเขาเลย! แต่ก็ดีแล้วผมรู้สึกไม่อยากให้ใครเห็นยังไงก็ไม่รู้

 

 

“งืม พี่โยซอบพี่สัญญาแล้วนะ แจ๊บๆ”

“คึ จ้าๆ พี่สัญญาแล้ว”

 

 

 

Diary : เด็กน้อยอิลฮุนที่หลับไม่รู้เรื่องบนตักของยังโยซอบบี้~

 




กลับมาอัพแล้วหละน้า>< หลังจากดองไปราวๆเจ็ดวัน
ก็แบบนะ จะอัพแล้วแต่แบบ...เตรียมตัวไปโรงเรียน
มันเปิดตั้งแต่วันที่24ละ // โรงเรียนไรเตอร์เปิดไม่เหมือนใคร
ต่อจากนี้ก็จะอัพประมาณนี้ หรืออาจจะช้ากว่านี้
เพราะงานค่อนข้างเยอะ ก็นะม.ห้าแล้วด้วย
ยังไงก็เอาใจช่วยด้วยนะกั๊บ ขอบคุณฮะ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #15 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 15:25
    น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกก น่ารักทั้งคู่เลย ไรเตอร์อัพจอนต่อไปเร็วๆน่ะ
    #15
    0
  2. #11 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:20
    น่ารักจังเลย
    #11
    0