[FIC-CUBE] SORRY mykids . ขอโทษนี่เด็กผม

ตอนที่ 3 : MISSION_02 . Gift no.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    22 ต.ค. 56


 


SORRY mykids . ขอโทษนี่เด็กผม
MISSION_02 . Gift no.1
Explain . Yang Yoseob
Theme . 
©Tenpoints!




 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

맘은 이리 울적한데 말할 사람이 없다...

 

 

“อ่า...ใครโทรมาตอนนี้นะ” ผมควานมือหาโทรศัพท์เจ้ากรรมที่ส่งเสียงแหกปากร้องตั้งแต่ตะวันส่อง “ฮัลโหล~

“นายอยู่ไหนนะอิลฮุน” เสียงทุ้มนุ่มตอบกลับมายิ่งทำให้ผมขมวดคิ้วงุนงง ใครฟร่ะ!

“ขอโทษครับ นี่ใครพูดสายฮะ”

“นี่นายมีเบอร์ของคนทั้งวงยกเว้นฉันรึ! น่าตีจริงๆ”

“อ่า...ขอโทษนะครับ สรุปว่าใครครับ แล้วมีธุระอะไร”

“งั้นเอางี้ นายรีบอาบน้ำซะอีกสิบนาทีฉันจะไปถึงหานาย! ติ๊ด”

“อ้าว วางไปซะละแล้วใครวะเนี่ย”

 

 

 ใครจะโทรมาก็ช่างเถอะตอนนี้ง่วงชะมัดเพิ่งจะหกโมง วันนี้ตารางก็ว่างค่อยลุกละกันถ้างั้น ว่าแล้วก็ขอตัวนอนต่อก็แล้วกัน ชัลจาโย~

 

 

 

 

“อิลูนี่~ อิลฮุนอ่าตื่นได้แล้ว~

“......”

“อิลฮุนนี่~ ตื่นสิ”

“......”

“จองอิลฮุน ฉันบอกให้นายตื่นไง!

“โว๊ย!!! คนจะหลับจะนอน ปลุกทำไมวะ...รุ่นพี่โยซอบ” ชิบหายละ ดันโวยไปแล้วด้วยดูพี่แกอึ้งดิ “พี่ผมขอโทษT[]T

“อะ..เอ่อ ไม่เป็นไรๆ ฮ่าๆ ไปอาบน้ำไป”

“อาบน้ำไมอ่า นี่เพิ่งเจ็ดโมงเองนะฮะ”

“มิชชั่น...มาแล้วนะ( ‘_’ )” พี่เขาพูดก่อนจะโชว์แผ่นกระดาษแข็งขนาดเล็กให้ดู

“ทำไมไวงี้อ่า” ผมงอแงก่อนจะมุดผ้าห่ม

“อย่ามางอแงอิลฮุน ไปอาบน้ำเร็วนี่เดทแรกของเรานะ!

 

 สุดท้ายผมก็โดนรุ่นพี่ตัวเล็ก...เอ่อสูงกว่าผมก็ได้แต่แค่นิดเดียวแหละ ลากออกมาข้างนอกที่อากาศค่อนข้างน่านอน โธ่ว อุตส่าห์ว่างยังจะต้องมาถ่ายทำรายการของค่ายอีก ผมสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อจู่ๆแขนแกร่งของคนข้างๆก็เลื่อนมาโอบไหล่ผม...

 

 

 

 

...ทำไมผมถึงไม่ผลักออกไปแบบคนอื่น...

 

 

“จะไปที่ไหนกันดีนะ อิลูนี่นายอยากไปไหน~?”

“ผม...เอ่อ...” อ้าก แล้วผมจะตะกุกตะกักทำไมเนี่ย

“เฮ้ นายไม่สบายป่าวเนี่ยแก้มแดงเชียว”

“ปะป่าวฮะ! พี่ฮะผมอยากไป...” พูดแต่คิดไม่ออก-.-

“อยากไป...?”

“ร้านของแม่พี่ฮะ”

 

 

 ผมกับพี่โยซอบเข้ามาในร้านอาหารขนาดเล็ก บรรยากาศดูอบอุ่นราวกัยอยู่บ้านตัวเอง มุมหนึ่งของร้านมีบอร์ดเกี่ยวกับวงบีสท์พร้อมด้วยรูปและข่าวต่างๆมากมาย แถมรูปส่วนใหญ่จะเป็นรูปลูกชายที่มีรอยยิ้มน่ารักประดับบนใบหน้าเสมอ...พี่โยซอบ

 

 

“ทำตัวตามสบายนะอิลูนี่~” รุ่นพี่พูดพร้อมใช้มือเท้าคางมองผม

“เอ่อ...หน้าผมมีอะไรติดหรือฮะ?”

“มีสิ เต็มเลย” รุ่นพี่เอื้อมมือมาลูบแก้มผม...ตึกตัก ตึกตัก~

“อะไรหรือฮะ ผมจะได้เอาออก”

“คึคึ ฉันว่านายเอาออกไม่ได้หรอก”

“ทำไมหละฮะ มันเลอะก็ต้องเอาออกสิ”

“ก็หน้านายมันเลอะความน่ารักไงจะเอาออกได้ไง~

 

...ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~...

 

“เฮ้ เป็นอะไรนะเงียบไปเลย นี่นายไม่ชอบให้ฉันพูดแบบนี้หรอ?”

“ปะ..ป่าวฮะ ผมแค่...เขิน” เสียงเบาหวิวเลยผม

“คึคึ นายนี่มันน่ารักจริงๆเลยจองอิลฮุน~” มือหน้ากุมแก้มผมสองข้างก่อนจะส่ายไปมาจนหน้าผมหันตามแรง

“งื้อ พี่อ่าคนอื่นเขามองแล้วนะ”

“ปล่อยเขาสิ~ คึคึ คู่เดทผมน่ารักไหมครับ!” พี่แกนอกจากจะไม่ปล่อยแก้มผมแล้ว ยังหันไปถามลูกค้าในร้านอีก-[]-!!!

“พี่โยซอบ! ทำอะไรนะอายเขานะ”

“คึคึ นี่~ เราถ่ายรายการอยู่ไม่เห็นจะน่าอายเลย”

 

...จึ้ก...

 

“เอ่อ...นั่นสินะฮะ ฮ่าๆ” ผมหัวเราะเจื่อนลืมไปได้ไงนะ

“มาแล้วจร้าข้าวร้อนๆกับกับข้าวอร่อยๆ” คุณผู้หญิงวัยทำงานยกถาดอาหารมาเสิร์ฟพร้อมด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

“อิลฮุนนี่คุณแม่ฉันเอง คุณแม่ครับนี่อิลฮุน”

“อ่า ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแม่”

“ยินดีเช่นกันนะ งั้นกินกันให้อร่อยป้าไปทำงานต่อหละ” ว่าแล้วคุณป้าก็เดินหายเข้าไปหลังร้านทันที ทิ้งผมกับพี่โยซอบไว้

“อิลฮุนๆ นายกินนี่สิอร่อยนะ” หันกลับมาเนื้อปลาซาบะก็ถูกจ่อที่ปากผมซะแล้ว ผมมองมันสลับกับคนป้อน ก่อนจะยอมกินมัน

“อื้มมม อร่อย~” อ่าอร่อยที่สุดเลย

“คึคึ ถ้าว่างๆฉันจะพานายมากินอีกนะ!

“จริงหรือฮะ พี่พูดจริงนะ” ของฟรีอิลฮุนชอบครับ ฮ่าๆ

“จริงสิ อะ” คนตรงหน้ายื่นนิ้วก้อยกับนางมา

“ครับ?” ผมมองมันงงๆ แต่ก็ยื่นมือไปหาพี่เขา พี่โยซอบจัดการเกี่ยวก้อยนางเสร็จสรรพ

“สัญญาใจไง” ยิ้มหวานถูกส่งมาให้ใจเต้นเล่น

 

...พี่ครับผมจะหลงพี่แล้วนะ!...

 

 

 

 ตอนนี้เราจัดการฟาดอาหารมากมายที่คุณป้าเลี้ยงหมดเรียบร้อย พี่โยซอบจึงพาผมมาเดินเล่นโดยที่มีแขนแกร่งของเขาโอบไหล่ผม ให้ตายทำไมผมไม่ผลักเขาออกนะ เขิน...

 

 

“สงสัยเราจะนั่งอยู่นร้านฉันนานไปนะ ดูสิเย็นเลย” พี่แกพูดไปทำแก้มป่องๆไป น่ารัก~

“ก็พี่มัวแต่โม้นี่นา ฮ่าๆ”

“ฉันป่าวนะ! ก็นานๆทีจะเจอกับพี่สาวกับคุณแม่นี่”

“คึ พี่สาวกับคุณป้าน่ารักมากเลยนะ” ผมเดินมองทางโดยไม่ทันรู้ว่าอีกคนหยุดเดิน รู้อีกทีก็ตอนไหล่โหวงๆ “พี่เป็นอะไรฮะ”

“นี่ นายเรียกแม่ฉันว่าคุณแม่สิ เรียกคุณป้าดูห่างกันจัง” แววตาน้อยใจถูกส่งมาให้ อะไรของเขาผมเดาอารมณ์ไม่ถูก

“อ่า โอเคฮะถ้าพี่อยากให้เรียกงั้น” ผมทำได้แค่ส่งยิ้มให้

“ต้องอย่างนี่สิ~” พี่โยซอบเดินมาโอบไหล่เหมือนเดิม

 

 

 เราเดินไปตามทางเดินเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดหมาย แสงพระอาทิตย์อ่อแสงลงเนื่องจากมันกำลังจะลับขอบฟ้า ผมยกนาฬิหาข้อมือขึ้นดูถึงพบว่าเป็นเวลาเกือบทุ่มแล้ว

 

 

“พี่ครับแล้วเราจะไปไหนต่อ” ผมหันไปถามคนข้างๆ

“อ่า...ค่ำแล้วสินะ นายมีซ้อมต่อใช่ไหม” เขาหันมาถามยิ้มๆ

“ใช่ฮะพี่รู้ได้ไง”

“เรื่องของนายทำไมฉันจะไม่รู้ ถ้างั้นเราไปห้องซ้อมกัน!

 

 

 ไม่รอช้าใดๆพี่แกลากผมกลับมาที่ห้องซ้อมของบริษัท พรุ่งนี้มีไปโชว์ที่คอนเสิร์ตมันทำให้พวกผมทุกคนต้องมาซ้อมอีกเพื่อความแม่นของทั้งท่าเต้น และการร้อง

“ขออนุญาตครับ” ผมตระโกนบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไป

 

 

 ภายในห้องมืดสนิทไร้ซึ่งรุ่นพี่ที่มารอซ้อม ทุ่มหนึ่งแล้วนะทำไมยังไม่มากันอีก หรือไปทำมิชชั่นกันจนลืมการซ้อมของวันนี้? ไม่มั้ง ผมกำลังจะหันไปถามพี่โยซอบแต่พี่แกก็เล่นเดินเข้าไปในความมืดจนผมมองไม่เห็น

 

 

“พี่โยซอบอ่า พี่เข้าไประวังสะดุดนะ” ผมตระโกนบอก

“........” ไม่มีเสียงตอบรับ

“พี่โยซอบอ่า” อย่าเล่นแบบนี้สิ ผมไม่ชอบเลย

“.......” ก็ยังคงเงียบ

“พี่..โยซอบ” ผมตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้องเพื่อหาอีกคน

 

ปั้ง ปั้ง ปั้งๆ

 

생일축하합니다 ....생일축하합니다 เสียงเพลงพร้อมแสงไฟจากหลอดไฟถูกเปิดขึ้น มันสว่างกะทันหันจนผมต้องยกมือขึ้นบังตา ภาพตรงหน้าคือเค้กที่มีเขียนชื่อผมไว้ คนถือก็ไม่ใช่ใคร

“พี่โยซอบ?” ผมมองหน้าเขางงๆ ก่อนจะมองรอบห้อง “พี่จีฮุน พี่ดูจุน พี่จุนฮยอง พี่ฮยอนซึง พี่กีกวัง พี่ทงอุน พ่อกวัง แม่มิน พี่ฮยอน พี่ซอบ พี่เนียล ซองแจ อยู่กันครบเลย?”

“ฉันนึกว่านายจะรายชื่ออย่างเดียวจนไม่มีคำถามอีกนะ” พี่ฮยอนซึงแซว ก่อนจะเดินเอาหมวกปาร์ตี้มาใส่หัวผม

“เอ้าเป่าเทียนสิไอ้เด็กบื่อ” พี่ดูจุนลากคอผมไปหาพี่โยซอบ...เค้ก

“อ่าๆรู้แล้วครับ” ผมหลับตาก่อนจะก้มลงเป่าเทียน “ฟู่ววว”

“สุขสันต์วันเกิดนะ อะนี่ของขวัญจากฉัน” พี่โยซอบยื่นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินมาให้ผม ผมรับมันมาก่อนจะมองพี่เขา

“ของขวัญเดทวันแรก~

 

 


 

 

Mission_1 : เซอร์ไพรต์วันเกิดคู่เดทของคุณ พร้อมของขวัญสำหรับเดทแรก พยายามเข้ายังโยซอบบี้

 

Talking with Yoseob : เป็นยังไงบ้างคะสำหรับเดทแรกชอบไหม

“ฮ่าๆ ผมว่ามันสนุกดีนะ! อิลูนี่...อิลฮุนเขาน่ารักดี เห็นเป็นคนหัวดื้อแต่กลับขี้อายมากๆ ฮ่าๆ อ่า ผมตกหลุมรักใบหน้าแดงๆนั่นแล้วสิครับ

 




หึหึหึ วีก็อตฉบับคิวบ์นั้นไซ้ ไม่เหมือนใครหนอ
เพราะไรท์ไม่เคยดูนั่นแล 55555555
ก็มีแต่ให้ทำมิชชิน เอ๊ย ชั่น แต่มันก็นะ
กี่เผ้านั่นมีความลับใช่ไหม//ผิด เอาเป็นว่าทั้งคู่อะ มีความลับ!
แล้วไรท์สปอยทำไม ช่างมันๆ ขอบคุณที่ติดตามครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15 ความคิดเห็น

  1. #13 KARN_JUNSEOB (@karnlovebeast) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 15:14
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักมากๆเลย พี่โยดูแมน ดูน่ารัก ชอบๆๆๆๆพี่โยโหมดนี่
    #13
    0
  2. #10 iloveu68 (@iloveu68) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:17
    น่ารักจัง
    ความลับไรอ่า อยากรู้
    #10
    0