My lovely Boy...โดนใจนัก จับรักซะให้เข็ด[Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 9 : My lovely Boy...♥ 08. รอดตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    12 พ.ย. 56



 08. รอดตัว

 

ณ ใต้อาคารของคณะที่มีสีสันมากที่สุดของมหาวิทยาลัย...คณะศิลปกรรม เป็นที่รวมตัวของเหล่าบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องที่มักจะมาสังสรรค์พูดคุยกันก่อนที่จะแยกย้ายกันเข้าสู่วิชาเรียน เช่นเดียวกับไอน้ำ เปา และปีน ที่กำลังนั่งพูดคุยกันถึงเรื่องบ้านที่ไอน้ำตกลงใจจะย้ายเข้าไปอยู่ในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้

 

“กูว่ามันก็โอเคนะ...มันโอเคมากๆ เลยแหล่ะ ร่มรื่น ข้างๆ มีสวนหย่อมวิวสวยๆ มีสระน้ำเล็กๆ น่าไปนั่งวาดภาพฉิบหาย” เปาเห็นด้วยกับไอน้ำ แม้จะแอบสงสัยว่าทำไมต้องเลือกบ้านซอยสุดท้ายก็ตามที

 

“กูก็ว่างั้น เห็นว่าม้ารู้จักกับเจ้าของโครงการ ความจริงบ้านหลังนั้นมีคนติดต่อมาตั้งหลายคนแล้ว แต่เค้าไม่ตกลงใจขายให้ น่าแปลกที่เค้าขายให้ม้า...”

 

“บ้านผีสิงปล่าวมึง แบบเฮี้ยนจัดจนไม่กล้ามีใครมาอยู่ไรเงี้ย...เค้าอาจจะย้อมบ้านขายให้มึงก็ได้นะเว้ย...ไอ้เปา!! กูเจ็บนะไอ้นี่” แม่งโบกหัวกูอีกแล้ว เอาซะหน้าแทบจะทิ่มตกม้าหินอ่อน

 

“ปากมึงนี่ไม่เคยสร้างสรรค์เลยครับเพื่อน ไปพูดแบบนั้นไอ้น้ำมันยิ่งซังๆ อยู่ แม่งขี้ขึ้นสมองอยู่ด้วย มึงเลิกพูดเรื่องผีสางนางไม้อะไรเลย เพราะไม่ใช่แค่มันที่เข้าไปอยู่บ้านนั้น มึงกับกูก็ต้องเข้าไปอยู่กับมันด้วยนะเว้ย” แม่งพูดอยู่ได้ ไม่ใช่แค่ไอน้ำนะเว้ยที่กลัว คือกูก็กลัวไง ถึงบ้านจะสวยก็จริงแต่ไอ้ความสงสัยเรื่องที่ว่าทำไมเค้าไม่ยอมขายให้ใครหรือทำไมไม่มีใครมาอยู่อาศัยเนี่ยมันคาใจแปลกๆ ว่ะ

 

“แต่กูชอบบ้านหลังข้างๆ ว่ะ เค้าจัดสวนเอาไว้อย่างติสท์เลยมึง เจ๋งดีกูชอบ เดี๋ยวย้ายเข้าเมื่อไหร่กูจะเนียนไปตีสนิทบ้านข้างๆ อุตส่าห์มีเพื่อนบ้านตั้งหนึ่งหลัง” ไอน้ำยักคิ้วให้กับไอ้เพื่อนเปาและไอ้เพื่อนปีน อย่างน้อยๆ ก็มีเพื่อนบ้านหนึ่งหลังล่ะนะ ถึงจะยังไม่รู้ว่าจะเจอกับคนแบบไหนก็ตามทีเถอะ

 

“ต่างด้าวรึเปล่าก็ไม่รู้ กูเห็นเค้านุ่งโสร่งด้วยนะเว้ย...”

 

“มึงเห็นตอนไหนวะ กูเห็นแค่มีผู้ชายเท่ๆ แม่งขี่เวสป้าออกมาจากบ้านหลังนั้น กูโคตรชอบเสื้อที่เค้าใส่เลยว่ะ อยากได้บ้าง” ไอ้เปามันชอบพวกเสื้อที่มียี่ห้อนั่น นู่น นี้ สกรีนเอาไว้ เวลาไปเดินซื้อเสื้อผ้ามันก็จะหาแต่แนวนี้แหล่ะ มันบอกว่าอาร์ตดี

 

“แต่กูว่าแม่งคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้ว่ะ” ไอน้ำนึกถึงผู้ชายคนเมื่อวานที่ขี่เวสป้าออกมาจากบ้านหลังนั้น มองหน้าตาไม่ชัดเท่าไหร่เพราะหมวกกันน็อคปิดหน้า แถมยังใส่แว่นตากันแดดอีกต่างหาก

 

“แน่ะ...มึงแอบไปคุ้นอะไรกับใครที่ไหนมาวะ หรือเพราะเห็นเค้าขี่เวสป้า มึงเลยอยากขี่มั่ง” แซวครับแซว ไม่แซวเพื่อนน้ำแล้วจะให้ไปแซวหมาที่ไหนเล่า ดูหน้ามันดิโคตรฮาเลยว่ะ

 

“ไอ้เปา มึงปากว่างมากนักก็เอาส้นตีนยัดปากไป ถ้าไม่รู้เอาที่ไหนกูให้ยืมตีนกูเอาป่ะ” ไอน้ำล่ะปลงตกกับความกวนตีนของเพื่อนเปาฉิบหาย นี่คิดไม่ออกเลยว่าไอ้นี่มันได้พี่เมาเป็นพี่รหัส แม่งจะเข้าขากันได้ดีขนาดไหน

 

“พี่รหัสมึงเป็นใครกันน้า....”

 

“วุ้ย! ขู่ได้ขู่ไปเลยไอ้เปา อย่าให้กูเจอพี่รหัสกูบ้างนะมึง” ไอน้ำแทบจะขย้ำคอเปาแล้วจริงๆ ดูมันเอาเองเหอะว่ามันขู่ได้ขู่ดีมากแค่ไหน อย่าให้ถึงตากูบ้างนะครับเพื่อนกูจะเล่นแม่งให้...สาบานได้ว่านี่รักกันมาก

 

“เออ...พูดถึงเรื่องพี่รหัสเนี่ยมึงได้ไปแย้บๆ ถามพี่เมาให้กูกับไอ้น้ำรึยังห่าเปา ไม่ใช่เอาแต่ขู่กูไปวันๆ แบบนี้ ถ้าวันประชุมกูกับไอ้น้ำถูกเล่นมึงเจอดีแน่” ปีนขู่อาฆาตใส่เปาที่มันเอาแต่ขู่แต่ไม่ยักจะเห็นว่ามันจะทำอะไรเลยนอกจากแกล้งตนเองกับไอน้ำอยู่เนี่ย

 

“รู้แล้วน่าเดี๋ยววันนี้กูถามให้แล้วกัน พอดีว่าพี่เมานัดเลี้ยงกูอ่ะ มึงสองคนไปด้วยกันมั้ย” ไอน้ำกับปีนส่ายหน้าให้ทันที ทั้งๆ ที่อยากจะไปแย็บๆ ถามกับพี่เมาเหมือนกันว่าพี่รหัสของตนเองคือใคร แต่แบบระดับความกวนและความหนาของหน้าของไอ้พี่เมาเนี่ยมันมีมากเกินกว่าจะรับมือไหวจริงๆ

 

“กูขอบายครับวันนี้กูง่วงมากอยากกลับบ้านไปนอนสุดๆ ยังไงมึงก็ไปจัดการเรื่องพี่รหัสของกูกับของไอ้ปีนให้ด้วย อีกแค่ไม่กี่วันเองนะเว้ย...” บทสนทนาของทั้งสามคนก็ชะงักลงเมื่อเจ้ใหญ่คนสวยมาหยุดยืนตรงโต๊ะพร้อมกับยิ้มหวานให้ คือถ้ายังไม่เคยเจอตอนที่เจ้แกองค์ลงอาจจะหลงกับความสวยของเจ้แกนะครับ แต่นี่เคยเห็นมาแล้วขอบอกว่าเจ้แกแรงมาก

 

“น้องไอน้ำจ๋า ไอ้เวรพี่รหัสของหนูมันฝากให้พี่เอานี่มาให้ พี่ล่ะคันปากอยากบอกหนูม้ากมากว่ามันเป็นใคร แต่บอกไม่ได้เดี๋ยวไม่สนุก รีบๆ หาตัวมันให้เจอนะจ๊ะเบบี๋ พี่บอกได้แค่ว่ามันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากหนูหรอก...” ไอน้ำรับตะกร้าใบโตที่ใส่ขนมไทยสารพัดชนิดทั้งขนมชั้น ฝอยทอง ทองหยิบ ทองหยอด และอีกมากมายก่ายกองมาอย่างงงๆ

 

“คือ...พี่รหัสกูนี่เป็นใครวะกูเริ่มสงสัยแล้วนะเนี่ย ดูขนมพวกนี้ดิแบบเฮ้ย...ไปซื้อมาจากไหนวะเนี่ย วัยรุ่นสมัยนี้กินขนมแบบนี้เป็นด้วยหรอวะ” คือแบบผมก็ไม่ได้ดูถูกอะไรกับขนมไทย ที่บ้านนี่ป้านวลก็ทำขนมไทยแบบนี้ให้ได้กินบ่อยๆ แต่แค่สงสัยเฉยๆ ว่าพี่รหัสผมเนี่ยมันแนวไหนวะ

 

“เดี๋ยวก่อนนะ...กูว่าจากที่ฟังเจ้ใหญ่พูดเนี่ยดูเหมือนว่าพี่รหัสมึงน่าจะสนิทกับเจ้แกนะเว้ยแล้วไหนจะที่บอกว่าไม่ใกล้ไม่ไกล...” ปีนทำท่าคิดโดยมีไอน้ำกับเปาที่คิดตามไปด้วย แต่มันคิดหนักตรงที่เจ้แกสนิทกับคนเยอะมากนี่สิ

 

“กูไม่รู้เหมือนกันว่ะ นี่กูเตรียมใจโดนเล่นตอนงานประชุมแล้วนะเนี่ย ตอนนี้ทางเดียวที่หวังจะพึ่งพาได้ก็คงมีแค่ไอ้เปาเท่านั้น รู้แล้วก็ช่วยทำตัวให้มันมีประโยชน์หน่อยนะครับมึง” ไอน้ำหันไปมองหน้าเปาอย่างปลงๆ พร้อมกับตีมือไอ้เปาที่มันหยิบขนมในตะกร้าแบบไม่มีการขอ

“ขี้หวงว่ะ กูไม่กินก็ได้มึงเก็บไว้แดกคนเดียวให้หมดเลยไป กูชิ่งดีกว่าเดี๋ยวเย็นนี้กูจะมีคนเลี้ยงข้าวเว้ย” เปาขยี้ผมไอน้ำด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะรีบชิ่งหนีไปทันที ทิ้งให้ไอน้ำนั่งกอดตะกร้าขนมแล้วมองตามอย่างอาฆาตน้อยๆ

 

“ห่านี่ทำผมกูยุ่งหมด คอยดูนะถ้ามันไม่ได้อะไรกลับมานอกจากแดกข้าวกับพี่เมา กูจะจับแม่งฆ่าทิ้งเลยคอยดู” พูดจบก็หยิบขนมขึ้นมากินแก้เครียดแก้เซ็ง คงไม่ได้ถูกแกล้งหรอกมั้ง

 

“อุ้ย! ขนมน่ากินจังเลยเนอะ แต่คนถือน่ากินกว่านี่สิ เลือกไม่ถูกเลยว่าจะกินอะไรดี” เสียงหวานๆ คำเลี่ยนๆ แบบนี้นี่ไม่ต้องหันไปมองก็รู้แล้วว่าเป็นใคร ไอน้ำแทบสำลักขนมที่กำลังกินอยู่จนปีนต้องทุบหลังดังอักๆ ไอน้ำรีบคว้าขวดน้ำมากระดกเข้าปากแทบไม่ทัน

 

“พี่ทำให้ตกใจหรอครับ โอ๋ๆ ขวัญเอ๊ยขวัญมา” เวสป้ายิ้มน้อยๆ แล้วไล่ให้ปีนถอยหลังออกมาก่อนที่เจ้าตัวจะขยับเข้าไปลูบหลังให้ไอน้ำยกใหญ่ ดีโน่ถึงกับส่ายหน้าอย่างระอาในความเสี่ยวและความเนียนของเพื่อนป้าที่มันมีมากจนยากจะจับได้

 

“พี่เวสป้า...แกล้งผมนี่สนุกมากเลยรึไงเนี่ย” ไอน้ำตบอกตัวเองแล้วกินน้ำอีกครั้ง ขยับตัวออกห่างจากเวสป้าที่เนียนเข้ามานั่งแทนที่ไอ้ปีนแบบโคตรเนียนแบบนี้

 

“ไม่ได้ตั้งใจทำให้ตกใจนะครับ โอ๋ๆ นี่กระดาษครับเช็ดตาหน่อยดีกว่ามั้ย เดี๋ยวใครเค้าจะเอาไปเม้าว่าเราเลิกกัน” ไอน้ำได้แต่เม้มปากแน่นแบบไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดีกับไอ้พี่เวสป้าบ้านี่ แล้วมานั่งเนียนซะชิดแบบนี้ มีการหยิบขนมจากในตะกร้าไปกินอีกนะเว้ย

 

“ไอ้ป้ามึงอย่าแกล้งน้องเค้ามากดิวะ ไอน้ำอย่าไปใส่ใจมันเลยมันก็บ้าแบบนี้แหล่ะ อยู่ไปนานๆ เดี๋ยวก็ชิน” ดีโน่หยิบขนมในตะกร้าขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วนั่งกินแบบเนียนๆ ไอน้ำได้แต่มองอย่างงงๆ ที่อยู่ดีๆ เวสป้ากับดีโน่ก็เข้ามาคุยอย่างสนิทสนมแบบนี้

 

“เฮ้ยโน่...มึงกินไรวะ” ดีโน่มองขนมในมือแล้วพินิจพิจารณา ขนมเหนียวนุ่มสลับสีอ่อนสีเข้มแบบนี้ก็ขนมชั้นไง ทำเป็นถามนะไอ้เพื่อนป้า รู้เลยว่ามันต้องจ้องจะเล่นมุกอะไรอีกแน่ๆ

 

“ขนมชั้น...”

 

“ชั้นไหน...ใช่ชั้นรักเธอหรือเปล่า” เวสป้าต่อบทสนทนากับดีโน่แต่กลับมองไอน้ำซะตาหวานฉ่ำ ทำเอาไอน้ำแทบสำลักน้ำอีกรอบ ถึงจะพยายามส่งสายตาไปให้ไอ้ปีนมันช่วย แต่ทว่ามันกลับทำท่าปาดคอกลับมาพร้อมกับเอามือปิดปากหัวเราะ

 

“พี่...มันไม่ตลกเลยนะ” ไอน้ำขยับตัวออกมาเล็กน้อย เวสป้าก็ทำเพียงแค่โคลงหน้าแล้วยิ้มเท่านั้น

 

“รู้แล้วครับว่าไม่ตลก เพราะถ้ามันตลกน้องไอน้ำก็คงขำไปแล้ว เฮ้อ...ไม่หนุกเลยว่ะโน่น้องไอน้ำโกรธกูแล้วว่ะ งั้นกูไปดีกว่าวันนี้กลับบ้านคนเดียว ไอ้เมาแม่งไปเลี้ยงน้องรหัส...แล้วเมื่อไหร่น้องรหัสกูจะมารายงานตัววะ...อยากจะเลี้ยงใจจะขาด” เวสป้าถอนหายใจน้อยๆ ลุกขึ้นเดินจากไปแบบเงียบๆ ดีโน่ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วมองตามเพื่อนตัวเองที่แม่งแกล้งทำเป็นดราม่าเรียกคะแนนสงสาร คิดว่ามองไม่ออกรึไงมึง

 

“มันก็เป็นแบบนี้แหล่ะอย่าไปใส่ใจอะไรมันมากเลย ถึงจะกวนตีนแต่ก็พึ่งพาได้นะไอ้ป้าเนี่ย” ดีโน่มองดูเวลาก่อนจะหันมามองหน้าปีนอย่างจริงจัง ทำเอาปีนที่กำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ สะดุ้งเล็กน้อย

 

“เราน่ะชื่อปีนใช่มั้ย...ถ้าพี่จะวานให้ทำอะไรสักอย่างจะได้หรือเปล่า” ปีนพยักหน้ารับแบบรัวๆ เพราะว่าพี่ดีโน่น่ารัก และเพราะว่ากลัวถูกจับโยนลงบ่อไอ้เข้ ฮา...มันก็นิดนึงอ่ะครับ

 

“ได้เลยครับพี่ดีโน่จะให้ผมทำอะไรก็บอกมาได้เลย” ปีนยิ้มน้อยๆ อารมณ์แบบมองคนน่ารักแล้วมันก็พลอยทำให้อดที่จะยิ้มไม่ได้ อารมณ์ประมาณนั้นเลย

 

“พอดีว่ามือถือพี่แบตหมด แล้วพี่ก็หาตัวพี่ไม้ไม่เจอ ปีนช่วยตามหาพี่ไม้ให้พี่หน่อยได้มั้ยอ่ะ” ดีโน่เกาะแขนปีนแล้วส่งสายตาอ้อนๆ เจอแบบนี้เข้าไป ไม่ตอบตกลงได้ไงไหว พี่ดีโน่เล่นทำหน้าตาน่ารักใส่ซะขนาดนี้นี่นะ

 

“ได้ครับพี่ดีโน่ แล้วจะให้บอกพี่ไม้ว่ายังไงครับ...” ดีโน่กระซิบบอกกับปีนแล้วตบบ่าปีนเล็กน้อย ก่อนที่ปีนจะวิ่งออกไปทันที ดีโน่นั่งลงข้างๆ ไอน้ำแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเล่นหน้าตาเฉย

 

“อ้าว...” ไอน้ำร้องได้เพียงแค่นั้น พอดีโน่เงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือพร้อมกับยิ้มให้ ไอน้ำก็ทำเพียงแค่ยิ้มตอบเท่านั้นไม่ได้ต่อบทสนทนาอะไร

 

แล้วที่ว่ามือถือแบตหมดนี่มันคืออะไรวะครับพี่

 

“อ้อ...พี่จะบอกเราว่าไอ้ป้าน่ะมันไม่ได้คิดจะแกล้งเราหรอกนะ...มันจริงจังกับเรามากเลยนะรู้ป่ะ เรียนมาด้วยกันเป็นปีพี่ไม่เคยเห็นมันสนใจใครเหมือนอย่างที่สนใจเราเลย ทำใจหน่อยก็แล้วกันเพราะมันคงไม่ยอมปล่อยเราง่ายๆ หรอก” มันน่าดีใจมั้ยวะเนี่ยที่พี่ดีโน่มาพูดแบบนี้กับกูเนี่ย แล้วถ้ากูไม่รับรักเพื่อนเค้า ปฏิเสธเพื่อนเค้าขึ้นมาเค้าจะสั่งคนมาอุ้มกูไปฆ่าทิ้งมั้ยวะ

 

“พี่ดีโน่ผมถามอะไรหน่อย คนเรามันจะชอบกันง่ายขนาดนั้นเลยหรอพี่ นิสัยใจคอก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไง เจอหน้ากันก็ชอบกันเลยอย่างนั้นหรอ” นี่คือสิ่งที่สงสัย ที่ไม่คิดว่าเวสป้าจะชอบตนเองอย่างที่เจ้าตัวบอกก็เพราะคิดว่าเพิ่งจะเจอกันแค่ไม่เท่าไหร่จะชอบกันได้ยังไง

 

ดีโน่ยิ้มทันทีที่ได้ยินในสิ่งที่ไอน้ำถาม มันทำให้ย้อนคิดถึงตนเอง เพราะว่าเมื่อตอนรับน้องปีที่แล้วตนเองก็สร้างวีรกรรมเอาไว้ ประกาศต่อหน้าทุกคนว่าชอบพี่ไม้ทีสุดหล่อและจะต้องเอาพี่ไม้ทีมาเป็นแฟนให้ได้ มันก็ไม่ได้ต่างจากที่เวสป้ากระทำกับไอน้ำเลยนี่นะ

 

“เคยได้ยินคำว่า รักแรกพบมั้ย” ไอน้ำพยักหน้ารับแต่ก็ไม่คิดว่าที่เวสป้ารู้สึกกับตัวเองมันไม่น่าจะยิ่งใหญ่อะไรมากมายขนาดนั้นหรอก ก็ไม่เถียงว่าหน้าตาตนเองดึงดูดเพศเดียวกัน แต่เท่าที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีใครเข้าถึงตนเองมากขนาดนี้นี่หว่า

 

“จริงๆ ที่มันรู้สึกอาจจะไม่ยังไม่สามารถเรียกว่ารักแต่มันก็ให้ความรู้สึกพิเศษกับความรู้สึกนี้นะ บอกตามตรงว่าไม่เคยเห็นมันกระตือรือร้นกับเรื่องความรักมาก่อน ทั้งๆ ที่หน้าตาแบบมันน่ะมีคนเข้ามาหาตั้งเยอะตั้งแยะ” ก็จริง ไม่เถียงว่าพี่เวสป้ามันหล่อ แต่ทว่าคนสมัยนี้ชอบคนบ้าหม้อ เสี่ยว ปากหวานแบบนี้หรอวะ

 

“คนเราถ้าไม่ทำความรู้จักกันมันก็ไม่มีทางรู้นิสัยใจคอกันหรอกว่ามั้ยล่ะ เพราะฉะนั้นถ้าอยากรู้จักนิสัยใจคอมันก็ลองคุยๆ กับมันดูได้นี่นาไม่เสียหาย ยังไม่ต้องชอบแบบคนรักก็ได้นี่ เริ่มต้นจากพี่ระ...” ดีโน่ก็ยกมือขึ้นปิดปากทันทีที่เกือบเผลอหลุดปากบอกความจริงกับไอน้ำไป ไอ้เพื่อนป้ามันย้ำแล้วว่าห้ามบอกเพราะมันจะจัดการเรื่องนี้เอง

 

“ก็ในฐานะรุ่นพี่ไง ยังไงก็ต้องเจอมันอีกหลายปี เห็นบ้าๆ แบบนั้นมันก็พึ่งพาได้นะพวกนี้น่ะ” ดีโน่เปลี่ยนเรื่องแบบทันทีทันใด เกือบแล้วนะเว้ยไอ้ป้า มันตั้งใจจะเล่นอะไรกับน้องเค้าอีกก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ วันนี้ตนเองจะเฉลยกับปีนแล้วว่าเป็นพี่รหัส เด็กมันจะได้ไม่ต้องเที่ยวตามหาให้เหนื่อย

 

“จริงๆ ผมก็ไม่ได้อะไรนะพี่ ก็ไม่ได้เกลียด ไม่ได้ไม่ชอบ แค่รู้สึกแปลกๆ แถมยังอายคนเพราะทั้งพี่เวสป้าทั้งพี่เมาชอบแกล้งแซวให้คนอื่นเค้ามอง ผมไม่ชินอ่ะพี่” บอกตามตรงว่าโคตรไม่ชินเลยด้วย แม้กระทั่งการมานั่งคุยกับพี่ดีโน่แบบนี้ก็เหอะ มันไม่ชินจริงๆ นี่หว่า ใช่ว่าเป็นคนที่เข้ากับคนยากนะ แต่มันบอกไม่ถูกว่ะ การเริ่มต้นสร้างสัมพันธ์กับคนในสังคมใหม่ๆ มันยากไปสำหรับกูเปล่าวะ

 

“ไม่ชินก็ต้องชิน คณะเรามันเป็นแบบนี้อ่ะนะ คือมันเป็นเรื่องธรรมดาของพวกเราแล้วแหล่ะ แรกๆ ก็แบบนี้แหล่ะยังไม่ชิน แต่อยู่ด้วยกันไปนานๆ รับรองเลยว่าเดี๋ยวไอน้ำก็ต้องชิน” ไอน้ำนั่งมองดีโน่ด้วยความสงสัยว่าตกลงแล้วดีโน่ใช้ไอ้ปีนมันไปทำอะไร แล้วก็แอบคิดว่าตัวเองแสดงสีหน้าไม่ดีใส่พี่เวสป้ามากไปหรือเปล่า แต่ก็ไม่เข้าใจอีกนั่นแหล่ะว่าทำไมต้องมานั่งคิดให้วุ่นวายมากมายแบบนี้ก็ไม่รู้

 

“บอกอะไรไว้อย่าง...คือตีซี้กับพวกไอ้ป้าไอ้เมาเอาไว้ไม่เสียหลายหรอก ยิ่งกับพวกพี่หยีนี่ยิ่งต้องตีซี้เอาไว้เลย พี่พวกนี้น่ะเป็นศูนย์กลางของคนทั้งคณะ เค้าสามารถช่วยพวกเราได้ทุกเรื่อง เลือดรักพี่รักน้องพวกนี้แรงมากนะขอบอก...” พี่ไม่ต้องบอกหรอกครับวันนั้นผมก็เห็นแล้วเหอะ ยังจำสีหน้าจริงจังเคร่งเครียดของแต่ละคนได้อยู่เลย

 

“แต่เว้นไว้คนนึงนะที่ห้ามตีซี้ เพราะคนนี้พี่หวงมาก...พี่ไม้ทีน่ะ” ดีโน่ยิ้มหวานยักคิ้วให้กับไอน้ำ คือไม่ต้องบอกหรอกครับพี่เพราะยังไงซะผมก็ไม่มีทางพาตัวเองไปลงบ่อไอ้เข้แน่ๆ

 

“ครับ...ผมจะจำเอาไว้” ไอน้ำยิ้มรับอย่างเข้าใจ ดีโน่นั่งไขว่ห้างเล่นเกมไปพลางเพื่อรอเวลาที่ปีนกลับมาและจะได้ทำการเฉลยพี่รหัสเสียที

 

. . . . . . . . . .

 

 

 

ทางด้านปีนที่ได้รับคำขอจากดีโน่ก็รีบวิ่งตามหาพี่ไม้ทีสุดที่รักของรุ่นพี่ดีโน่คนน่ารักทันที นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่ดีโน่มีคนรักอยู่แล้วนะว่าจะลองจีบสักหน่อย ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้โคตรน่ารัก ถึงที่ผ่านๆ มาจะไม่เคยมีความสนใจในตัวผู้ชายด้วยกันก็เหอะ แต่คนนี้นี่น่ารักจริงอะไรจริง

 

“ได้แค่คิดอ่ะกู ใครจะกล้าไปยุ่งกับลูกนักการเมืองล่ะครับ ว่าแต่พี่ไม้ทีนี่อยู่ตรงส่วนไหนของมหาลัยวะเนี่ย” ปีนเดินไปก็กวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาพี่ไม้ทีแล้วทำหน้าที่ให้จบๆ ซะ จะได้กลับไปหาไอ้น้ำแล้วพากันแยกย้ายกลับบ้าน เตรียมกดดันไอ้เปามันอีกรอบเรื่องที่ให้มันตามหาพี่รหัสให้

 

“ว่าแต่ทำไมให้มาเอาคีย์การ์ดที่พี่ไม้ทีวะ หรือว่าพี่ดีโน่กับพี่ไม้ทีเค้าจะอยู่ด้วยกัน...แต่ก็ไม่แปลกหรอกมั้ง” เพราะมัวแต่สอดส่องสายตามองไปรอบด้านเลยทำให้ไม่ทันสังเกตตรงหน้าว่ามีคนเดินมาหรือไม่ พอหันหน้ามามองอีกทีก็ตอนที่ทุ่มเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจัง ทำเอาคนชนเองก็มึนและเซไปทันที

 

“เฮ้อ...เดินไม่ดูทางเลยวะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นมานั้นทำให้ปีนมองไปยังต้นเสียงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของ ปีนรีบนั่งลงช่วยเก็บข้าวของที่ตกเกลื่อนพื้นด้วยฝีมือของตนเองที่ทุ่มคนคนนี้เข้าอย่างจัง

 

“โทษครับพอดีผมตามหาคนอยู่ ไม่ทันได้มองเลยทุ่มพี่เข้า เดี๋ยวผมช่วยเก็บนะครับ” ปีนนั่งลงช่วยเก็บทั้งเอกสารทั้งอุปกรณ์วาดภาพที่ตกกระจายอยู่ทั่ว ต่างคนต่างเก็บนั่นเก็บนี่โดยไม่ได้หันมาสนใจเลยว่าอีกฝ่ายนั้นคือใคร

 

จนกระทั่งเหลือใบงานแผ่นสุดท้ายที่รอให้คนทั้งคู่มาเก็บมันขึ้นไป แล้วมือของทั้งสองคนต่างก็เอื้อมมาคว้าใบงานขึ้นมาพร้อมกัน เลยทำให้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างเงยหน้าขึ้นมามองหน้ากันอย่างพอดี

 

“มึง...ไอ้ปีน” ปีนมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณาและด้วยความสงสัยว่าใครวะแม่งรู้จักกูด้วย หน้าตาแบบนี้นี่คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นหน้าที่ไหนสักที่นี่แหล่ะ

 

“เฮ้ยไอ้เก๋ามึงจะไปไหมวะ วันนี้นิเทศมีรับน้องรวมนะมึง อาหารตาตรึม...มาเร็ว” เสียงเรียกเย้วๆ ดังขึ้นมาขัดจังหวะปีนที่กำลังจะเอ่ยถามว่าไอ้รุ่นพี่คนนี้เป็นใครทำไมถึงได้รู้จักตนเอง

 

“ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปีหน้าตาไม่เปลี่ยนเลยนะ...ไอ้แสบ” แล้วรุ่นพี่ปริศนานั่นวางมือลงบนหัวปีนเบาๆ พร้อมกับตบปุๆ สองทีก่อนจะลุกขึ้นและวิ่งตามเพื่อนคนที่ตะโกนเรียกเมื่อครู่ ทิ้งให้ปีนมองตามอย่างงงๆ ว่านั่นมันใครวะเฮ้ย

 

“เก๋า...เก๋า...ฮะเก๋า...” ปีนพูดขึ้นมาลอยๆ มันเหมือนเป็นความทรงจำที่เหมือนจะนึกออกแต่ก็นึกไม่ออก แต่ทว่าท้ายที่สุดแล้วเสี้ยวหนึ่งของความทรงจำก็แว้บเข้ามาในสมองและทำให้นึกบางสิ่งบางอย่างได้ในที่สุด

 

“ไอ้พี่หิน...เรียนที่นี่ด้วยหรอวะ” ปีนมองตามไปจนลับตา คิดว่าใครที่ไหนทำไมโลกมันกลมแบบนี้ก็ไม่รู้ ที่แท้ก็ไอ้พี่ข้างบ้านสมัยตอนที่เรียนมอต้น ช่วงที่อยู่ข้างบ้านกันก็สนิทกันดีนะ แวะไปเล่นด้วยกันประจำนั่นแหล่ะ แต่พอทางนั้นย้ายบ้านไปก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

 

“วันรับน้องไม่ยักเห็น แต่พี่หินมันอาจจะไม่ได้เรียนสินกำก็ได้มั้ง ว่าแต่ว่าช่างมันก่อน ตอนนี้หาพี่ไม้ทีก่อน เดี๋ยวพี่ดีโน่รอนานอารมณ์ไม่ดีขึ้นมานางฟ้าตัวน้อยๆ จะกลายร่างอีก” นึกถึงสีหน้าท่าทีของพี่ดีโน่ในวันนั้นก็ขยาดไม่หาย พี่ไม้ทีนี่โชคดีหรือว่าจะโชคเลือดก็ไม่รู้ ถ้าไปทำลูกเค้าเสียใจนี่ก็คือจบแน่ชีวิตนี้

 

ปีนสอดส่องสายตาไปทั่วก็พบว่าไม้ทีกำลังอยู่กับแบงค์ท่ามกลางสาวๆ สวยๆ ที่คาดว่าน่าจะกำลังจีบๆ แซวๆ กันอยู่ เหมือนที่พี่ดีโน่บอกเอาไว้ไม่มีผิดเลยว่าพี่ไม้น่าจะอยู่กับสาวๆ ถ้าอย่างนั้นก็ทำตามที่พี่ดีโน่สั่งมาก็แล้วกัน

 

“ขอขัดจังหวะสักแป๊บนะครับพี่” ปีนเสนอหน้าเข้าไปกลางวงสนทนา ส่งยิ้มให้กับทั้งรุ่นพี่และสาวๆ ที่กำลังยืนหัวเราะเล่นหูเล่นตากับหนุ่มๆ เพื่อทำการบริหารเสน่ห์

 

“นี่เพื่อนเด็กไอ้ป้าใช่มั้ยวะ มีอะไรรึเปล่า” แบงค์มองอย่างพินิจว่ารู้สึกคุ้นๆ หน้าและก็นึกออกว่าคือเพื่อนของไอน้ำเด็กไอ้เวสป้า

 

“พอดีพี่ดีโน่มือถือแบตหมดอ่ะครับ พี่เค้าให้มาตามหาพี่ไม้ทีแล้วให้มาเอาคีย์การ์ด เห็นว่าปวดหัวจะกลับไปนอน...”

 

“หืม! โน่ไม่สบายหรอวะ แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน งั้นเดี๋ยวกูไปก่อนแล้วกันไอ้แบงค์ไปดูโน่หน่อยไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า...”

 

“อ้อ...พี่โน่ฝากบอกว่าถ้าพี่ไม้คุยกับสาวๆ อยู่ก็ไม่ต้องรีบหรอกครับ ให้เอาคีย์การ์ดมาอย่างเดียวก็พอ พี่โน่เค้าเข้าใจ” ก็พี่เค้าบอกมาแบบนี้ แต่เชื่อเหอะว่าเค้าไม่เข้าใจหรอก เพราะถ้าเค้าเข้าใจเค้าคงไม่ให้กูมาตามและแสดงให้ทุกคนรู้แบบนี้หรอกว่าเค้าเป็นอะไรที่มากกว่ารุ่นน้อง

 

“เอาละมึง...น้องไอ้หยีเล่นกูอีกแล้ว กูไปแล้วมึงไว้คุยกันใหม่ พี่ไปแล้วครับสาวๆ งานเข้ากูละครับ” ไม้ทีคว้าข้าวของแล้วเดินนำหน้าปีนไปทันทีแบบไม่ต้องถามเลยว่าดีโน่อยู่ที่ไหน แบงค์สายหน้าอย่างขำขันกับท่าทีของเพื่อนตัวเอง ทีอย่างนั้นล่ะทำเป็นพูดว่าไม่รัก ไม่สนใจ แล้วนี่มันคือห่าอะไรวะ

 

“ดีโน่แม่งร้ายว่ะ” แบงค์บ่นกับตัวเองเบาๆ แต่ทว่าปีนพอจะได้ยินอยู่ สาวๆ ก็ได้แต่มองตามพี่ไม้ทีคนหล่อไปอย่างเสียดาย แต่ให้พี่มันไปเถอะ อย่าให้เจ้าแม่องค์ลงเลยไม่อย่างนั้นจะเห็นถึงความน่ากลัวของคนน่ารักแบบดีโน่เข้าได้

 

“ผมไปแล้วนะครับพี่แบงค์” ปีนบอกลาแล้วรีบเดินตามกลับมาทันที อยากกลับคอนโดแล้วครับ อยากอาบน้ำนอนแผ่ให้สบายใจ ก่อนที่จะเตรียมตัวเตรียมใจรับเคราะห์กรรมที่อาจจะต้องเจอวันประชุม

 

เอาเหอะ...ชีวิตนึงเกิดมาทั้งทีก็ให้มันได้เจอกับอะไรที่มันหลากหลายสักหน่อยก็แล้วกัน

 

 

 

 

ไม้ทีรีบเดินกลับมายังคณะของตัวเองอย่างเป็นกังวลใจ เห็นปีนบอกว่าดีโน่ปวดหัวอาจจะไม่สบายได้ เพราะช่วงนี้เห็นมีแต่คนไม่สบาย ไหนจะไอ้เฟีย ไหนจะไอ้แฟ้บ ไม่อยากให้ดีโน่ป่วยเท่าไหร่

 

“ไปทำอะไรมาถึงได้ไม่สบายวะ” ไม้ทีกวาดสายตามองไปทั่วๆ เห็นดีโน่นั่งอยู่กับเด็กไอ้ป้าก็รีบเดินเข้าไปหาทันที ดีโน่เงยหน้ามองพี่ไม้ทีสุดที่รักด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างนิ่งๆ ไม่ได้ยิ้มรับเหมือนอย่างทุกๆ ครั้ง

 

“เห็นน้องมันบอกว่าเราปวดหัว...เป็นอะไรมากมั้ย” มือหนาๆ แตะลงบนหน้าผากของดีโน่เบาๆ แล้วมองดูอาการของไอ้ตัวยุ่งด้วยความห่วงใย ดีโน่พยักหน้ารับพร้อมกับจับมือของไม้ทีเอาไว้เบาๆ ไอน้ำหันหน้าไปอีกทางแล้วพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัยว่าดีโน่ป่วยได้ยังไง ก็เมื่อกี้ยังนั่งเม้าเรื่องของไอ้พวกรุ่นพี่กันอยู่เลย พอพี่ไม้ทีมาเท่านั้นแหล่ะก็เปลี่ยนเป็นเงียบและทำท่าซึมทันที

 

“ก็ปวดหัวนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่พี่ไม้เสร็จธุระกับสาวๆ พวกนั้นแล้วหรอ เห็นหายไปกับพี่แบงค์นี่โน่รู้เลยว่าไปไหน ไปทำอะไรกัน ถ้ายังไม่เสร็จก็ต่อให้เสร็จได้นะ โน่กลับไปนอนคนเดียวได้...โน่เข้าใจ” ไม้ทีนั่งลงข้างๆ ดีโน่แล้วลูบหัวลูบหน้าดีโน่ด้วยความห่วงใย สาบานได้ว่าไอน้ำแอบเห็นพี่ดีโน่หันมายิ้มแบบร้ายๆ อย่างพึงพอใจ ไอน้ำรับรู้ได้ถึงบางสิ่งบางอย่างในตัวรุ่นพี่คนนี้

 

“ไอ้แบงค์มันลากพี่ไปกับมันพี่ไม่ได้อยากจะไปเลยสักกะนิดนึง ว่าแต่ไปหาหมอมั้ย หรือว่าแวะซื้อยากินก็พอ อากาศร้อนอบอ้าวแบบนี้อย่าปล่อยให้ไม่สบายเดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะทำยังไง” ท่าทางของคนสองคนที่พะเน้าพะนอดูแลเอาใจใส่กันแบบเปิดเผย ถ้าใครยังมองไม่ออกอีกว่าสองคนนี้เป็นอะไรกันก็กลับบ้านไปแดกหญ้าให้อร่อยเถอะ นี่คงเป็นสิ่งที่ดีโน่ต้องการสินะ

 

“แวะซื้อยาก็พอ เดี๋ยววันพรุ่งนี้โน่ค่อยกลับบ้านไปให้พี่หมอดูอาการให้...แต่ว่าพี่ไม้ โน่ฝากของเอาไว้กับเจ้โจ้อ่ะ พี่ไม้ไปเอาให้โน่หน่อยได้มั้ย” ดีโน่ส่งสายตาอ้อนๆ น้อยๆ ไปให้ มีหรือพี่ไม้จะปฏิเสธได้ลงคอ

 

“พี่ฝากดูดีโน่หน่อยนะ เดี๋ยวจะรีบกลับมาครับ” ว่าแล้วไม้ทีก็วิ่งไปทันที คนที่บอกว่าปวดหัวอยู่หยกๆ กับหยิบไอโฟนขึ้นมาถ่ายภาพตัวเองเล่นซะงั้น ไอน้ำเรียนรู้แล้วว่าคนคนนี้น่ากลัวเกินไปแล้วจริงๆ

 

“ก็นะ...บางทีคนเรามันก็ต้องมีมารยากันบ้างแหล่ะ อย่าใส่ใจพี่เลย เดี๋ยวก็ชิน” ไอน้ำได้แต่ยิ้มรับแต่ก็แอบคิดแย้งในใจ ไอ้ที่พี่โน่บอกว่าเดี๋ยวก็ชินเนี่ย ท่าทางจะยากเอาการเลยนะเว้ย แต่ละคนนี่แบบสุดๆ กันทั้งนั้นอ่ะคนพวกนี้

 

“อ้าวพี่ดีโน่ พี่ไม้ทียังไม่มาอีกหรอครับ ผมไปตามมาให้แล้วนะ” ปีนที่เพิ่งเดินกลับมาถึงเพราะมัวแต่แวะคุยกับสาวๆ ตามแบบฉบับคนอัธยาศัยดี เนียนๆ คุยกันไปก็ได้เบอร์กลับมาซะงั้น เดี๋ยวเอาไปแปะที่บอร์ดในห้องเล่นๆ ไม่ได้คิดจะโทรหรอก

 

“อ้อ...มาแล้วหล่ะ กำลังไปเอาของให้พี่อยู่ ไหนปีนเอาใบรหัสมาหรือเปล่า พี่ขอดูหน่อย” ปีนก็หยิบออกมาอย่างว่าง่าย ว่าง่ายกับคนน่ารักนี่เป็นกันทุกคนหรือเปล่าวะ

 

ดีโน่ยิ้มให้พร้อมกับรับใบรหัสของปีนมาถือเอาไว้ ก่อนที่จะหยิบปากกาแล้วทำการเซ็นชื่อกำกับลงไป ทั้งปีนทั้งไอน้ำต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัยทันที

 

“พี่ไม้มาละ เดี๋ยวพี่กลับก่อนแล้วกัน ฝากตัวด้วยนะ...น้องรหัส” แล้วดีโน่ก็แกล้งทำเป็นซึมตามเดิมเมื่อไม้ทีเดินเข้ามาหาและประคองพากันเดินไป ทิ้งให้ปีนกับไอน้ำงงงวยกับเหตุการณ์ที่ยังไม่ทันได้ประมวลผล

 

“พี่ดีโน่เป็นพี่รหัสกูหรอวะ ถ้าอย่างนั้นวันประชุมกูก็รอดแล้วดิ...สัดน้ำกูเจ็บนะเว้ย” ปีนที่กำลังดีใจที่รอดตายแบบไม่ทันคาดคิด แต่ไอน้ำเพื่อนรักก็โบกเข้ามาเต็มแรงทำเอาหน้าเกือบจะคะมำลง

 

“พอดีกูสาบานกับตัวเองเอาไว้ในใจว่าถ้าเพื่อนกูแม่งเจอพี่รหัสก่อนกูมันต้องถูกโบก” ไอน้ำเอาคำของปีนมาย้อน พร้อมกับเขย่าปีนอย่างแรงด้วยความอิจฉาและความหงุดหงิดใจที่ตัวเองเป็นเพียงคนเดียวที่ยังหาพี่รหัสไม่เจอ

 

“ไอ้น้ำ....กูหายใจไม่ออก โอย..ปล่อยกูดิวะ” ไอน้ำแทบจะเป็นบ้าตาย หลังจากที่สงบใจได้ก็ปล่อยปีนแล้วคว้าตะกร้าขนมที่ได้มาจากพี่รหัสเดินงอนๆ จากไปทันที ปีนมองตามไปอย่างปลงๆ เดี๋ยวคงต้องพยายามช่วยมันหาพี่รหัสแล้วหล่ะ ไม่อย่างนั้นคงถูกมันฆ่าตายแน่ๆ

 

..........

 

 

 

หลังจากที่ฝ่ามรสุมการจราจรที่โคตรน่าเบื่อหน่ายจากมหาลัยกลับมายังบ้าน ไอน้ำส่งตะกร้าขนมให้กับป้านวลแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาไถลตัวลงนอนแผ่หลาอย่างเหนื่อยกายและเหนื่อยใจ แค่เหนื่อยกายพักแค่ไม่นานมันก็หายหรอก แต่เหนื่อยใจนี่ดิแม่งไม่รู้ว่าจะหายเมื่อไหร่

 

“ป้านวลครับผมอยากกินชาอู่หลง...ขอแก้วนึงนะครับ ส่วนขนมพวกนี้ให้เด็กๆ ทานกันได้เลยครับ แต่ช่วยเก็บขนมชั้นให้ผมด้วยนะครับ” ไอน้ำหันไปมองเห็นขนมชั้นแล้วก็เผลอนึกถึงไอ้พี่เวสป้าขึ้นมาซะงั้น ก็ไม่ได้มีอะไรพิเศษหรอก เพราะปกติแล้วตนเองก็ชอบกินขนมชั้นฝีมือป้านวลอยู่แล้ว เลยอยากรู้ว่าที่พี่รหัสให้มาจะอร่อยสู้ที่ป้านวลทำได้หรือเปล่า

 

แต่ทำไมไอ้คำว่า ชั้นรักเธอแม่งลอยมาอยู่ได้วะเฮ้ย

 

“หน้าตาน่าทานทั้งนั้นเลยนะลูก ว่าแต่เหนื่อยมากมั้ยให้เด็กมานวดให้มั้ย นี่ไปเรียนหรือว่าไปออกรบมาล่ะเนี่ย กลับมาถึงบ้านป้าเห็นหนูนอนสลบไสลทุกวันเลย” ถึงป้านวลจะเป็นแม่บ้านแต่ทว่าก็เป็นแม่นมที่เลี้ยงละอองทิพย์แม่ของไอน้ำมา ทำให้ไอน้ำเคารพป้านวลเหมือนญาติผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง

 

ไอน้ำพยักหน้ารับแบบรัวๆ เหนื่อยทั้งเรียน เหนื่อยทั้งกิจกรรม ไหนจะต้องเตรียมใจล่วงหน้ากับวันประชุมอีก แม่งมีเพื่อนก็พึ่งพาไม่ได้ ไอ้เปาไอ้ปีนแม่งลอยลำไปแล้วเพราะมันเจอตัวพี่รหัสของมันแล้ว แต่กูนี่ดิมืดแปดด้านเลยห่า

 

“เหนื่อยมากเลยครับป้า แต่ไม่เป็นไรผมสู้ไหว ตอนนี้ขอชาอู่หลงหน่อยนะครับ นะ นะ” ไอน้ำยิ้มอย่างอ้อนๆ ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาไลน์ไปหาไอ้เพื่อนเปาที่แม่งถูกพาไปเลี้ยง...อิจฉาแม่ง

 

อย่าลืมถามเรื่องพี่รหัสกูด้วย ไม่ได้อะไรคืบหน้ามึงตายแน่ -*-‘

 

ไอน้ำพยายามนึกถึงคำพูดของทั้งเจ้ใหญ่ของทั้งพี่ดีโน่ที่คุยกันมาวันนี้ ดูท่าแล้วพี่รหัสของตนเองน่าจะเป็นใครสักคนในกลุ่มนั้นแน่ๆ เพราะเท่าจากที่ฟังๆ มาดูพี่ๆ เค้าพูดถึงด้วยความสนิทสนมในระดับหนึ่งเลยหล่ะ

 

“หรือว่าจะเป็น...ไม่หรอกมั้ง คือแบบกูคงไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนหรอกมั้ง” ในความคิดแรกที่แม่งแว้บเข้ามาเลยคือหน้าของไอ้พี่เวสป้า แต่ก็สะบัดหัวแรงๆ แล้วไล่ความคิดนั้นไป แม่งไม่น่าใช่หรอกมั้ง อย่าใช่เลยเหอะ

 

“แล้วถ้ามันใช่ล่ะ...” เคยมั้ยครับที่มักจะมีความคิดขัดแย้งกันเองในหัวของเราแบบนี้ แบบที่ผมกำลังเป็นอยู่ตอนนี้นี่ไง ใจนึงก็คิดว่ามันน่าจะใช่แต่อีกใจก็ขออย่าให้ใช่ หรือว่าจะลองเสี่ยงไปรายงานตัวแบบมั่วๆ เผื่อว่าจะรอด

 

“แต่จะรอดเหรอวะ ขนาดไอ้เปามันยังโดนเล่นเลย....แต่มันหน้าด้านมันเลยกล้า แล้วหนังหน้าบางๆ แบบกูเนี่ยจะรอดหรอวะ” คืออารมณ์คนไม่ค่อยชอบแสดงออกไง แล้วแบบคิดว่าคงถูกแกล้งแน่ๆ ยิ่งถ้าไอ้พี่เวสป้าเป็นพี่รหัสนะเชื่อได้เลยว่าแม่งต้องเตรียมเล่นกูแน่ๆ อ่ะ

 

“แค่ตอนรับน้องกูก็เปลี่ยนชื่อเป็นเด็กพี่เวสป้าไปแล้ว แล้วไม่รู้ว่าถ้าเกิดใช่พี่เวสป้ามันขึ้นมาจะถูกแกล้งให้อายแบบไหนอีกวะเนี่ย แต่ไม่ได้เว้ยไอ้น้ำ อายแค่ตอนนี้ดีกว่าอายต่อหน้าเพื่อนร่วมรุ่นวันประชุมนะเว้ย” คิดแล้วแม่งแค้นใจฉิบหาย ถ้าหากเป็นคนหน้าด้านๆ แบบไอ้เปาพ่อจะเข้าไปรายงานตัวให้มั่วเลยเผื่อฟลุคเจอตัวพี่รหัส หรือน่าจะโชคดีแบบไอ้ปีนที่พี่ดีโน่เข้ามาหาถึงที่

 

“ไอ้เปา ไอ้ปีน มึงสองคนเป็นที่พึ่งสุดท้ายของกูนะเว้ย...ช่วยตามหาพี่รหัสให้กูทีดิ เอาใครก็ได้ที่ไม่ใช่พี่เวสป้าอ่ะ แบบกูอยากได้พี่รหัสที่ดูมีสติมากกว่านี้นะเว้ย” ไอน้ำระบายลมหายใจหนักๆ แล้วลุกขึ้นนั่งเมื่อป้านวลนำชากับขนมมาเสิร์ฟ

 

“มีจดหมายอยู่ที่ก้นตะกร้าด้วยนะลูก” ไอน้ำรับซองสีชมพูลายหัวใจโคตรสดใสมาถือเอาไว้แล้วมองอย่างงงๆ ก่อนอื่นขอดับร้อนด้วยชาเย็นๆ สักหน่อยแล้วค่อยว่ากันเรื่องจดหมายแล้วกัน

 

“ขอบคุณครับป้านวล ป้าไปพักเถอะครับเดี๋ยวผมก็จะขึ้นไปพักบนห้องแล้ว...” ไอน้ำจัดการเปิดซองจดหมายแล้วถึงเอาของที่อยู่ข้างในออกมา เป็นภาพสเก็ตรูปตนเองพร้อมกับตัวอักษรสองตัวที่เขียนอยู่ตรงมุมล่างของภาพ

 

VP

 

“วาดสวยจังเลยเว้ย ว่าแต่ใครวะพี่รหัสกูเนี่ย ยิ่งคิดยิ่งสงสัยไม่หาย” ไอน้ำนั่งพิจารณาภาพอย่างครุ่นคิดและจิ้มขนมชั้นกินไปเรื่อย เสียงมือถือดังขึ้นก็หยิบขึ้นมาดูเป็นข้อความจากเปาเพียงสั้นๆ ว่า

 

เออน่า...กูกำลังแย็บๆ ถามให้อยู่

 

“เหอะ! กูเห็นมึงบอกแบบนี้มาตั้งกี่รอบแล้ววะ เหลือเวลาแค่สองวันแล้วนะเว้ยถ้ากูหาไม่เจอกูก็อายทั้งคณะเลยนะมึง” ไอน้ำได้แต่คิดว่าทำไมเวลามันผ่านไปไวขนาดนี้วะเนี่ย แป๊บๆ ก็จะครบสิบวันแล้ว แค่คิดก็หมดแรงแล้วจริงๆ

 

มันก็สนุกหรอกเวลาที่เห็นคนอื่นๆ ถูกรุ่นพี่แกล้งแล้วทำเรื่องบ้าๆ บอๆ ตามที่รุ่นพี่สั่ง แต่มันคงไม่สนุกแน่ๆ ถ้าตัวเองเป็นคนที่ถูกแกล้ง แต่แม่งจะทำไงได้วะ เอาก็เอาเหอะ

 

“เอ...อะไรวะเนี่ย” จากที่ว่าจะตั้งใจเก็บภาพใส่ซองแล้วเอาไปเก็บบนห้อง แต่ทว่าพอพลิกดูข้างหลังภาพก็พบไดอิ้งเมสเซจ...ไม่ดิ ดูการ์ตูนมากไปแล้วกู มันเป็นข้อความจากพี่รหัสต่างหาก

 

สนใจรับหัวใจพี่รหัสคนนี้ไปดูแลมั้ยครับ...

 

“กูว่านะ....แม่งใช่แน่ๆ พี่เวสป้าแน่ๆ โอยยย ชีวิตกูจบสิ้นแล้วจริงๆ สินะ อ๊ากกกกกกก” ไอน้ำแหกปากร้องลั่นบ้านจนคนทั้งบ้านพากันตกอกตกใจวิ่งมาดูกันให้วุ่นว่าคุณชายคนเดียวของบ้านนั้นเป็นอะไร แต่ตอนนี้ไอน้ำกำลังสติหลุดไปแล้ว ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้แน่ชัดเลยว่าใช่เวสป้าหรือเปล่า

 

แต่ทำใจเถอะ เพราะคนเราถ้ามันคู่กันแล้วมันคงไม่แคล้วกันหรอกนะ...หึๆ

 

..........100%.........

 

ก่อนอื่นเลยขอแจ้งข่าวว่าอาจจะหายหน้าไปสักพัก แล้วจะกลับมาใหม่ตอนต้นเดือนหน้า หรืออาจจะเร็วกว่านั้น ขึ้นอยู่กับสุขภาพและอะไรหลายๆ อย่าง พอดีเกรทเป็นไมเกรนกับความดันอ่ะค่ะ แล้วช่วงนี้นอนน้อย ปวดหัวหนัก เลยอยากจะพักสักหน่อย บวกกับที่เคยแจ้งไว้ว่าถ้าลงยุ่งนักจบจะขอหายไปสักพัก เลยขอโอกาสนี้หลบไปพักสมองเงียบๆ สักหน่อย

อีกอย่างสินกำคนอ่านน้อยมาก เอาง่ายๆ มีแค่ยุ่งนักที่คนอ่านค่อนข้างเยอะ ตอนนี้ยุ่งนักจบแล้ว เกรทเลยขอชาร์ตแบตก่อน แล้วค่อยกลับมาว่ากันอีกที

ไว้เจอกันนะคะ ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

3,839 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 มกราคม 2558 / 21:24
    ดีใจจัง ทุกคนเปิดเผยคนแรกของตัวเอง
    #3600
    0
  2. #2518 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 01:20
    คู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันหรอก นึกถึงคำพูดพี่ป้าทันที555555555555+
    #2518
    0
  3. #2324 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 13:17
    ปินโชคดีจัง ได้ลายเซ็นง่ายๆเลย แต่อย่าไปทำให้ดีโน่โกรธนะเออ 5555 ร้ายกาจๆดีโน่เนี่ย มารยาจนไอน้ำอึ้งไปเลย อิอิ น่านนนน...จนได้ๆ คู่กันแล้วไม่แคล้วกันค่ะ อิอิ ปล.เพิ่งเห็นว่ามีเรื่องนี้ด้วย ไม่งั้นเข้ามาอ่านนานแว้ววว ^^
    #2324
    0
  4. #2312 0474 (@anisa-pam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 22:33
    ฟินนนนนนน
    #2312
    0
  5. #2047 A.Iliad (@minerva_18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 12:27
    พี่ดีโน่เห็นน่ารักๆแบบนี้แต่ร้ายมากอ่ะ สุดยอดเลยเลย
    ยอมรับซะเถอะนะว่าพี่เวสป้าเป็นรหัสนะลูกไอน้ำไปรายงานตัวกับพี่มันซะ
    #2047
    0
  6. #1674 I'ambovi (@mintm) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 15:26
    งานเข้าละไอน้ำ พี่เวสป้าเป็นพี่รหัส 55555555
    #1674
    0
  7. #1300 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 03:43
    มาเฟียคะ มีส่งสายตาหายาหยีแต่เช้านะจ๊ะ ใหญ่ก็พูดได้โดนใจมากอ่ะ สกัดยัยดาวนี่ซะกระเด็นเลย คึคึ เมาคะ(เกือบ)เนียนนะคะ แต่เจอน้องเผาแซวกลับจ้ะ แหม พี่น้องคู่นี้ก็นะจีบกันเนียนๆตลอดอ่ะ กิ๊วววววววววว ดีโน่นี่ใครๆก็ห่วงโน๊ะๆๆๆ ก็น่ารักขนาดนั้นนี่นา รีบง้อเถอะไม้ ชอบโมเมนต์เป็นต่อกับสต็อปอ่ะ น่ารัก กิ๊วววววววววว
    #1300
    0
  8. #882 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 11:07
    .555555555555555555555555555555 เดี๋ยวๆๆๆๆขอขำดีโน่ก่อนอร๊ายยยยยยยยย แง  เลิศมากค่ะลูก 5555 พี่ไม้ไม่รอดว่ะ เอาจริง ทำเป็นไม่สนใจ  แต่ไฉน......ทำไมรีบร้อนไปดูแลเหลือเกิ๊นนนนนนนนนน >////< มารยา  ไม่ใช่คำจำกัดความขอดีโน่แล้วหล่ะ  มันแอดว๊านซ์เลยขั้นนั้นไปแล้ว 5555 เฮ้ออออออออ โหวววววววววววว  ปีน เจอง่ายไปป้ะ??? โคตรดีอะ 555  ตายแหล่ววววววววววววว  นึกว่าไอน้ำจะไม่รู้ แต่คำใบ้เยอะขนาดนี้สมควรรรู้ค่ะ กรี๊ดดดกร๊าดดดดด รู้ว่าใช่ แล้วจะทำยังไงให้พี่มันยอมรับอ่า ???? ตายๆๆๆๆ  สงสารไอน้ำล่วงหน้า

     

     

    #882
    0
  9. #852 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 02:06
    อ้ากกกกกกกกกก 555555555 ไอน้ำสู้ๆนะ 5555 เนื้อคู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก กร๊ากกกกก
    #852
    0
  10. #792 JiaXiN_hEavEn (@wc102-love4rever) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 01:47
    กรี๊ดดดดดดดดดด พี่เมาของหนู >< พี่ช่างเป็นคนไม่มีสติ บ้าบอสมบูร์แบบ มองหาอนาคตไม่เจอ (?) ชอบพี่ก็ตรงนี้แหละ 555
    #792
    0
  11. #783 Pandora-box (@CrEmErRy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 18:25
    แหม ก็นะ เนื้อคู่ววววว
    #783
    0
  12. #781 ingyeye (@ingyeye) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 17:28
    หยีเฟียเนียนตลอดค่ะ5555
    พี่เวสป้าเมารักน่าร้อคอ้าาา
    #781
    0
  13. #777 ingyeye (@ingyeye) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 12:56
    สู้ๆนะไอน้ำ55555555
    #777
    0
  14. #649 tudtu8 (@tudtujung) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2556 / 23:51
    สวรรค์กลั่นแกล้ง หรือใจดีให้เจอเนื้อคู่นะไอน้ำ
    #649
    0
  15. #630 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2556 / 23:58
    บอกเลยว่า ดีโน่ เป็นสิ่งมีชีวิตที่หน้ากลัวที่สุดซึ่งขัดกับหน้าตาน่ารักนั้นมาก ฮ่าๆๆ มารยาหญิงรึจะสู้มารยาของโน่ได้ ว่าแต่พี่ดีโน่ใจดีไปนะ เฉลยว่าเป็นพี่รหัสปีนง่ายๆงี้เลย ส่วนไอน้ำลูก ความจริงมันปรากฎละ หนีไม่พ้นหรอก...ทำใจและรีบไปรายงานตัวซะนะ
    #630
    0
  16. #593 popleng (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 11:36
    55555555 น้องไอน้ำเอ้ย สู้ๆนะคะ
    #593
    0
  17. #591 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 22:42
    น้องไอน้ำจ๋ามัวช้าอยู่ใย เพื่อนๆเค้าเจอพี่รหัสกันแล้วน๊า...

    อย่าอคติกับพี่เวสป้าสิ เข้าไปหาเลย ฮ่ะๆๆ
    #591
    0
  18. #590 kookkik (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 21:10
    มาอัพเร็วๆน๊ะ ทั้งสนุก ทั้งน่ารัก อยากอ่านเร็วๆ
    #590
    0
  19. #589 krajeabkiiz (@krajeabsmile) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 16:12
    โหยยย อยาหรับมาเป็นพี่รหัสทุกคนนนเลยอ่า น่ารักเกินนน
    #589
    0
  20. #588 Earn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 14:26
    รับไปก็ไม่เสียหายนะไอนำ พี่เวสป้าจะได้ไม่รอกเก้อ ฮิ้ว~~~~~
    #588
    0
  21. #587 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 21:13
    อ๊ายยยยยย

    คิคิ

    รู้แล้วซินะ ไอน้ำ 

    555555555555 

    พี่เกรทสู้ๆนะค่ะ หายไวๆนะค่ะ 
    #587
    0
  22. #585 Fai_YeSung (@tjgdt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 20:46
    แบบโอ้ยน่าร้ากกกกกอ้ะ

    หินปีนนี่มาแล้วววว รอมานานน

    เวสป้าไอน้ำก็เริ่มแล้วครับ

    ไอน้ำเอ้ยยย ไม่มีรอดแน่ 55555555555
    #585
    0
  23. #584 คาสโวว่า (@darkdowza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 19:50
    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย ><
    เฮียป้าเป็นพี่รหัสจริงด้วย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    สู้สู้นะไอน้ำ
    #584
    0
  24. #583 sapoint-eunnat (@sapoint-eunnat) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 01:43
    แข็งแรงๆนะพี่เกรททททท สงสารไอน้ำ หนีเวสป้าไม่พ้นจริงๆ55555
    #583
    0
  25. #582 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:18
    ไม่รอดแล้วละไอน้ำเอ่ยยยย พี่รหัสเจ้าคือคนที่เจ้าคิดนะแหละ อิอิ
    #582
    0