My lovely Boy...โดนใจนัก จับรักซะให้เข็ด[Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 13 : My lovely Boy...♥ 12. วันหยุดสุดสัปดาห์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    23 ธ.ค. 56



 12. วันหยุดสุดสัปดาห์

 

[ดีโน่...]

 

วันนี้เป็นอีกวันที่น่าจะได้นอนตื่นสายไม่ต้องรีบตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปเรียนเหมือนอย่างหลายๆ วันที่ผ่านมา แต่ทว่าเสียงมือถือของพี่ไม้ทีก็ดังอย่างต่อเนื่องจนผมอดที่จะต้องตื่นขึ้นมาคว้ามือถือของพี่ไม้ขึ้นมาดูอย่างสงสัยและรำคาญใจไม่ได้

 

และพอเห็นชื่อของแต่ละคนที่โทรมาหาพี่ไม้ทำเอาความง่วงนอนของผมค่อยๆ หายไปทีละเล็ก ทีละน้อย จนตอนนี้ผมตาสว่างและตื่นนอนแบบเต็มตาแล้ว

 

“เหอะ...” ผมกำมือถือของพี่ไม้เอาไว้แน่น ไม่ได้กดรับ ไม่ได้กดตัด ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้นนอกจากกำมันเอาไว้ ทั้งๆ ที่เสียงของมันยังดังไม่หยุดไม่หย่อน ส่วนเจ้าของมือถือน่ะหรอก็คงอยู่ในห้องน้ำแหล่ะมั้ง เพราะผมได้ยินเสียงน้ำดังอยู่นี่นา

 

“อีกแล้วนะพี่ไม้...เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับผู้หญิงพวกนั้นซะที” ถึงผมจะเป็นคนที่ไม่ชอบความพ่ายแพ้ เป็นคนที่ไม่เคยรู้จักคำว่าแพ้และไม่ยอมใครง่ายๆ แต่บางทีผมก็เบื่อที่จะต้องมารบรากับผู้หญิงพวกนี้ ถึงพี่ไม้จะทำเหมือนว่ากลัวพ่อของผม กลัวที่ผมขู่ แต่ผู้ชายก็คือผู้ชาย กะล่อน เจ้าชู้ และแถไปเรื่อย

 

“อย่าให้โน่หมดความอดทนนะพี่ไม้ แล้วพี่ไม้จะรู้ว่าไอ้ที่โน่ขู่น่ะมันจะไม่ใช่แค่คำขู่” ผมไม่เคยคิดจะทำอะไรพี่ไม้หรอก ที่ผมขู่ไปแบบนั้นก็ไม่ได้จริงจังอะไร พ่อของผมไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายกับเรื่องอะไรแบบนี้หรอก ถึงพ่อจะรักผมมากและไม่มีทางยอมให้ใครทำให้ผมเสียใจก็เหอะ แต่พ่อเป็นผู้ใหญ่ เป็นคนที่ถูกนับหน้าถือตาและยกย่องในวงสังคม พ่อไม่มายุ่งกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้หรอก นอกจากผมจะเป็นคนขอให้พ่อเข้ามายุ่ง

 

“ตื่นแล้วหรอโน่” พี่ไม้เดินออกมาจากห้องน้ำสวมเสื้อคลุมหัวเปียกชุ่มมาเชียว ถ้าเป็นเวลาปกติผมคงลุกขึ้นไปหาล้วจัดการเช็ดผมให้พี่ไม้แล้ว แต่ตอนนี้ผมอารมณ์ไม่คงที่ ไม่สบอารมณ์อย่างแรง

 

“โน่จะกลับบ้านนะพี่ไม้” ผมลุกขึ้นจากที่นอนแล้วคว้ามือถือของผมที่วางเอาไว้ตรงโต๊ะข้างเตียงนอน พี่ไม้มองหน้าผมอย่างแปลกใจพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นไปกดดูทันที

 

“พี่อธิบายได้นะโน่...”

 

“โน่ไม่ต้องการคำอธิบายอะไร มันก็สิทธ์ของพี่ไม้ที่จะคุยกับใคร หรือจะไปไหนมาไหนกับใคร โน่เคยบอกแล้วไงว่าโน่เข้าใจ” ผมเข้าใจนะ เข้าใจทุกอย่าง ผมกับพี่ไม้เป็นอะไรกันหรอ พี่ไม้ไม่เคยระบุความสัมพันธ์ของเราอย่างชัดเจนเลย มีแค่ผมคนเดียวที่แสดงออกว่าต้องการพี่ไม้มากแค่ไหน จนบางทีมันอาจจะดูมากเกินไปจนน่ารำคาญก็ได้มั้ง

 

“แต่พี่ว่าโน่ไม่น่าจะเข้าใจ เพราะถ้าโน่เข้าใจโน่คงไม่มีทีท่าแบบนี้กับพี่” พี่ไม้จับมือของผมเอาไว้ บางทีผมก็อยากจะดีใจหรอกกับการที่พี่ไม้ทำเหมือนว่าอยากให้ผมอยู่ด้วย อยากจะรั้งผมเอาไว้ แต่สุดท้ายพี่ไม้ก็เป็นเหมือนเดิม ทำเหมือนเดิม จนผมรู้สึกไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

 

“ไม่ดีหรอพี่ไม้ที่โน่ไม่ยุ่งวุ่นวาย ไม่ห้าม ไม่งี่เง่า ไม่เอาแต่ใจกับพี่ โน่เหนื่อยนะพี่ไม้ บางทีโน่ก็ไม่เข้าใจว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ โน่...จะกลับบ้าน” ผมบิดมือออกจากการเกาะกุมแล้วเดินมาที่ประตูห้อง พี่ไม้เดินตามมาพร้อมกับสวมกอดผมจากทางด้านหลัง ผมมักจะใจอ่อนให้กับพี่ไม้ทุกครั้งที่ถูกกอดแบบนี้

 

แต่ครั้งนี้คงไม่ ถ้าผมยอมใจอ่อนเพียงแค่ถูกพี่ไม้กอดหรือพูดว่าผมพิเศษกว่าใครๆ มันก็จะวนเวียนอยู่แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่รู้จักจบจักสิ้น เดี๋ยวสักพักพี่ไม้ก็จะทำแบบนี้อีก ทำร้ายจิตใจของผมซ้ำไปซ้ำมาอยู่แบบนี้

 

“โน่...แค่เพื่อนจริงๆ ไม่มีอะไรหรอก” ผมยืนนิ่งๆ อยากจะยิ้ม อยากจะดีใจ แต่วันนี้รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ ทั้งๆ ที่ไม่เคยมีหรอกที่ผมจะอยากอยู่ห่างจากพี่ไม้ในวันหยุดที่สามารถอยู่กับพี่ไม้ได้ตลอดเวลาแบบนี้น่ะ

 

“โน่ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย จะเพื่อนเที่ยวเพื่อนกินหรือว่าเพื่อนนอนก็ช่างเถอะ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับโน่อยู่แล้ว พี่ไม้ปล่อยโน่เถอะ โน่โทรบอกให้คนของพ่อมารับแล้ว” ผมโกหกไปอย่างนั้น ผมแค่อยากอยู่คนเดียว ไอ้ที่เห็นว่าผมอวดดีอวดเก่งปากกล้าหน้าด้านอยู่อย่างนั้น ใช่ว่าผมจะอ่อนแอไม่เป็นนะ

 

“โน่...” พี่ไม้กอดผมอยู่อย่างนั้น พร้อมกับเรียกชื่อผมอย่างอ่อนใจ ไม่รู้สิ ผมไม่รู้ว่าวันนี้ตัวเองเป็นอะไร ทำไมถึงได้รู้สึกอยากอยู่คนเดียวแบบนี้ก็ไม่รู้

 

“อย่าไปเลยนะ อยู่กับพี่เถอะ...”

 

“ที่พี่ไม้พูดแบบนี้กับโน่ เพราะว่าอยากอยู่กับโน่จริงๆ หรือเพราะว่ากลัวพ่อของโน่ ไม่ต้องกลัวไปหรอกโน่ไม่เอาเรื่องไร้สาระแบบนี้ไปบอกกับพ่อหรอก วันนี้โน่อยากกลับบ้าน พี่ไม้ปล่อยโน่เถอะ...” ผมจะไม่ยอมใจอ่อนให้พี่ไม้ได้ใจ ทำแบบนี้กับผมมาตั้งกี่ครั้งแล้วแต่ที่ผมไม่พูดไม่ว่าและยังทนอยู่ก็เพราะว่าผมรัก แต่ถ้ามันมากเกินไปผมก็ไม่ไหวจะทนเหมือนกัน

 

“กลับบ้าน...กลับไปหาไอ้พี่หมอของโน่น่ะหรอ อยากอยู่กับเค้ามากกว่าอยากอยู่กับพี่อย่างนั้นสินะ...”

 

“พี่ไม้รู้มั้ย พี่หมอน่ะรักโน่มากแค่ไหน และพี่หมอก็ไม่เคยทำให้โน่เสียใจเลยสักครั้ง แต่เพราะว่าโน่รักพี่ไม้โน่เลยไม่เคยสนใจความรักที่พี่หมอมีให้กับโน่มาตลอด...” ผมไม่ใช่คนอ่อนแอเพราะพ่อสอนเสมอว่าห้ามอ่อนแอ แต่ทว่ากับเรื่องของความรักเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ผมอ่อนแอและร้องไห้ได้อย่างง่ายดาย

 

“บางทีโน่น่าจะลองเปิดใจให้กับคนที่เค้ารักและแคร์โน่มาตลอดดูบ้าง...พี่ไม้ว่าดีมั้ยล่ะ” ผมแกะมือของพี่ไม้ออก แต่ทว่าพี่ไม้กลับดึงผมเอาไว้และอุ้มผมกลับเข้ามาที่ห้องนอน จับผมวางลงบนเตียงแล้วพี่ไม้ก็คร่อมทับร่างของผมเอาไว้ ผมมองหน้าพี่ไม้ด้วยสายตานิ่งๆ พี่ไม้จ้องมองสบตากับผมพร้อมกับเกลี่ยนิ้วบนแก้มของผมเบาๆ

 

“ไม่รักพี่แล้วหรอครับ...โน่พูดแบบนี้พี่เสียใจนะรู้มั้ย” พี่ไม้คลอเคลียอยู่ที่แก้มของผม ผมเกลียดตัวเองจัง ผมเกลียดที่ใจอ่อนให้กับพี่ไม้ได้อย่างง่ายดายเพียงแค่ถูกพี่ไม้กอดและอ่อนโยนใส่แบบนี้

 

“แล้วที่พี่ไม้ทำโน่เสียใจล่ะ พี่ไม้เคยรู้บ้างหรือเปล่า” พี่ไม้พยักหน้ารับพร้อมกับกุมมือของผมขึ้นมาจุมพิตเบาๆ

 

“พี่ขอโทษนะครับ แต่ว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ นี่ก็เพื่อนพี่ทั้งนั้น ก็แค่คุยกันไม่ได้ทำอะไรอย่างที่โน่เข้าใจผิดสักหน่อย พี่มีโน่อยู่แล้วพี่จะสนคนอื่นทำไม...พี่รักโน่นะ” นี่ไง เพราะแบบนี้ไง เพราะว่าผมมันใจอ่อนกับพี่ไม้อย่างง่ายดายและยังแพ้คำว่ารักที่มันมาจากปากของพี่ไม้อีกต่างหาก แล้วผมจะใจแข็งได้นานแค่ไหน

 

“คิดว่าบอกรักโน่แล้วโน่จะยอมอยู่กับพี่ไม้หรอ...”

 

“พี่รักโน่...” พี่ไม้บอกรักกับผมอีกครั้ง พร้อมกับจูบหน้าผากของผมเบาๆ มือของพี่ไม้เกลี่ยเส้นผมของผมไปมาอย่างเบามือ สายตาของพี่ไม้ที่ต้องมองสบตากับผม ทำให้ผมใจอ่อนลงจนได้ บ้าเอ๊ย...

 

“แต่โน่ไม่อยากรักพี่ไม้แล้ว...” ผมเบนสายตาไปทางอื่น ไม่กล้าสบตากับพี่ไม้เลยเวลาที่พูดว่าไม่รักพี่ไม้แล้วเนี่ย เพราะพี่ไม้จะรู้ว่าผมโกหก เพราะสายตาของผมมันไม่เคยปกปิดความรู้สึกที่มีต่อพี่ไม้ได้เลย

 

“เด็กดื้อ...โกหก” ผมถูกพี่ไม้จูบเบาๆ ที่ปากและถูกคลอเคลียอยู่อย่างนั้น แล้วผมจะทนได้ไง จะใจแข็งได้ไง จะไม่รักพี่ไม้ได้ยังไงกัน

 

“โน่ไม่ได้โกหก...อื้อ” ยิ่งปฏิเสธเท่าไหร่ยิ่งถูกพี่ไม้ลงโทษเท่านั้น พี่ไม้ไม่ชอบเด็กดื้อ และเมื่อไหร่ที่ผมดื้อพี่ไม้ก็จะลงโทษ แต่ผมยินดีให้พี่ไม้ลงโทษนะ เพราะว่าการลงโทษของพี่ไม้น่ะทำให้ผมรู้สึกดีมากจริงๆ

 

“ทั้งๆ ที่ปากโน่ก็นุ่มมากแท้ๆ แต่ทำไมชอบแกล้งทำเป็นปากแข็งล่ะครับ” พี่ไม้เกลี่ยปากผมไปมา ผมงับนิ้วของพี่ไม้แล้วกัดเบาๆ อย่างหมั่นไส้ พี่ไม้ร้องโอยอย่างแกล้งๆ แต่ก็เอาผมที่เปียกนั้นมาไซ้ที่แก้มผมไปมา

 

“ก็ปากแข็งกับคนใจร้ายเท่านั้นนั่นแหล่ะ...”

 

“ใครจะใจร้ายกับคนน่ารักแบบโน่ได้ลงคอกันล่ะครับ ดีกันนะครับ นะ อยู่กับพี่นะวันนี้ อย่าหนีกลับบ้านนะครับ” ก็ไม่ได้อยากจะใจอ่อนหรอกนะ แต่ก็พยักหน้ารับไปแล้วนี่นา คนเราทุกคนมันก็ต้องมีมุมที่ยอมแพ้และยอมอ่อนแอให้กับใครสักคนบ้างละนะ

 

“พี่ไม้...โน่ยอมให้พี่ไม้คุยกับผู้หญิงคนอื่นก็ได้ แต่อย่าจีบนะ ห้ามไปนอนกับผู้หญิงพวกนั้นนะ ไม่อย่างนั้นโน่จะหันไปรักพี่หมอจริงๆ นะ” ผมก็ขู่พี่ไม้ไปอย่างนั้นแหล่ะ ถ้าใจคนเรามันสามารถเปลี่ยนได้ง่ายๆ หรือว่าสามารถบังคับให้ใจตัวเองรักใครคนใหม่ได้ง่ายๆ ผมคงทำไปนานแล้ว

 

“พี่ไม่เคยนอนกับผู้หญิงหรือแม้แต่กับผู้ชายที่ไหนมาตั้งนานแล้วนะครับ ตั้งแต่ที่มีโน่พี่ก็ไม่ได้สนใจใคร อาจจะคุย อาจจะแซวบ้าง ก็ยอมรับว่ามันเคยชินกับนิสัยแบบนั้น แต่พี่จะไม่ทำให้โน่เสียใจแน่นอน พี่สัญญา” ผมยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอพี่ไม้แล้วยินยอมให้พี่ไม้จูบผมอย่างเนิ่นนาน จะยอมเชื่อพี่ไม้ดูอีกสักครั้ง ต่อให้ถูกมองว่าโง่ก็ช่าง เพราะผมรักพี่ไม้และมันจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงไปได้อย่างง่ายดาย

 

“โน่รักพี่ไม้นะ...”

 

.........

 

 

 

 

[ไอน้ำ...]

 

ผมนั่งมองแม่กับป้านวลที่กำลังเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวของผมลงใส่ในกระเป๋า วันนี้ผมจะย้ายเข้าไปอยู่บ้านหลังที่แม่ซื้อให้ผมอยู่ในช่วงเรียนมหาลัย แม่ผมนี่ไม่เท่าไหร่เพราะว่าแม่อยากให้ผมออกไปใช้ชีวิตในโลกกว้างเพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิต

 

แต่ทว่าป้านวลนี่สิครับ ท่าทางไม่ค่อยอยากให้ผมออกไปอยู่ข้างนอกเท่าไหร่ ป้านวลดูเป็นห่วงผมมากกว่าที่แม่ของผมเป็นห่วงเสียอีก ร่ำๆ จะให้คนตามไปดูแล แต่ผมยืนยันว่าผมอยู่ได้ เพราะผมเองก็อยากใช้ชีวิตอิสระที่ได้ทำอะไรตามใจตัวเองดูบ้าง

 

ไม่ได้หมายความว่าอยู่ที่บ้านแล้วผมไม่มีอิสระนะครับ พ่อกับแม่ของผมท่านตามใจผม ผมอยากทำอะไรท่านก็ไม่ห้ามถ้าสิ่งนั้นมันไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับใคร แต่ผมก็อยากลองใช้ชีวิตแบบปกติธรรมดาเหมือนคนทั่วไป ทำงานบ้านเองบ้าง รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองดูบ้าง

 

ไว้ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกันนะ แต่ผมก็ไม่ใช่พวกเหยาะแหยะติดหรู เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อสักหน่อย ลองดูกันสักตั้งก็ไม่น่าจะเป็นอะไรนี่นา

 

“จะอยู่ได้หรือลูก” ผมยิ้มและพยักหน้ารับ ป้านวลถามคำถามนี้กับผมมาเป็นรอบที่ห้าได้แล้วมั้ง ผมเข้าใจว่าป้านวลเป็นห่วงผม เพราะป้านวลเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่ผมเกิดนี่นา

 

“ผมอยู่ได้ครับป้านวล ไม่ต้องห่วงผมนะครับผมโตแล้ว ผมจะแวะกลับมาที่บ้านบ่อยๆ ป้าไม่ต้องกลัวว่าจะคิดถึงผมนะครับ” ผมกอดป้านวลหลวมๆ ท่านลูบหัวผมเบาๆ อย่างเอ็นดู แม่ส่งยิ้มให้กับผมและหันไปเช็คข้าวของอีกครั้ง

 

“จริงๆ เอาไปแค่เสื้อผ้ากับของใช้นิดหน่อยก็มั้งครับ แม่ให้คนซื้อของใช้เข้าบ้านไปตุนเอาไว้ให้แล้วไม่ใช่หรอครับ ถ้ามันใกล้จะหมดเดี๋ยวน้ำก็ทยอยซื้อเขาไปเก็บเอาก็ได้ ห้างเยอะแยะเลยครับแถวๆ มอเนี่ย” ผมนัดกับไอ้เปาเอาไว้ว่าจะไปรับมันที่บ้าน ไปขนเสื้อผ้าของมันเพื่อที่จะได้ย้ายเข้าบ้านด้วยกัน ส่วนไอ้ปีนนี่ไม่อยู่ไม่รู้มันไปไหน มันบอกแค่ว่ามันจะตามไปวันหลัง

 

“เรื่องเสื้อผ้ากับงานบ้านเนี่ยเดี๋ยวแม่ให้แม่บ้านเข้าไปดูแลทุกวันอาทิตย์แล้วกันนะคะลูก งานเล็กๆ น้อยๆ ไอน้ำทำเองได้ใช่มั้ย” ผมพยักหน้ารับ เรื่องล้างจานเก็บกวาดบ้านเนี่ยผมก็ทำได้นะไม่ได้ลำบากอะไร แต่เรื่องเสื้อผ้าเนี่ยให้แม่บ้านจัดการให้ก็ดีเพราะว่าผมไม่ชอบรีดผ้าอ่ะ ประสบการณ์ตรงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ทำเสื้อนักเรียนไหม้แบบแห่งเป็นรอยเตารีดไปเลย

 

“แม่กับป้านวลไม่ต้องห่วงหรอกครับ น้ำไม้ได้อยู่คนเดียวสักหน่อยมีไอ้เปาอยู่ด้วย ไหนจะไอ้ปีนอีก สองคนนี้มันไม่ปล่อยให้น้ำเผาบ้านตัวเองทิ้งหรอกครับ” ผมหัวเราะน้อยๆ ดูสีหน้าท่าทางแม่กับป้านวลก็รู้แล้วว่าเป็นห่วงเรื่องอะไร ผมไม่ได้เอ๋อ ไม่ได้ซุ่มซ่ามอะไรนี่นา

 

“ถ้ามีอะไรก็โทรมาหาแม่ก็แล้วกันนะไอน้ำ อยู่กันเองนี่ต้องดูแลกันให้ดีๆ นะคะรู้มั้ย” ผมกอดแม่เบาๆ รู้ว่าแม่เป็นห่วง ผมยิ้มให้ป้านวลที่ลูบหัวผม ทุกคนยังคงมองว่าผมเป็นเด็กทังๆ ที่ผมน่ะโตจนเข้าเรียนมหาลัยได้แล้วแท้ๆ แต่ก็ไม่เป็นไร ผมชอบแบบนี้ เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าทุกคนรักผมมากแค่ไหน

 

“พ่อฝากบอกให้ลูกดูแลตัวเองดีๆ ไว้ถ้าพ่อกลับมาเมื่อไหร่จะแวะไปหาที่บ้าน” ตอนนี้ข้าวของของผมถูกลำเลียงลงไปเก็บที่รถเรียบร้อยแล้ว ผมเดินตามแม่และป้านวลลงมายังชั้นล่างเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปรับไอ้เปาที่บ้าน เห็นมันว่าจะไม่เอารถมาใช้จะไปกลับกับผม ผมก็ยังไงก็ได้ไม่ว่ากัน

 

“นี่ก็สายมากแล้วครับแม่ น้ำว่าน้ำไปรับไอ้เปาเลยดีกว่า กว่าจะเก็บของเข้าที่เข้าทางอีก รักแม่นะครับ ไว้น้ำจะโทรหานะครับแม่ ฝากดูแลแม่ด้วยนะครับป้านวล” ผมกอดแม่อีกครั้ง กอดป้านวลอีกหน แล้วโบกมือลาทั้งคู่ เตรียมมุ่งหน้าส่การใช้ชีวิตอิสรเสรีที่ไม่เคยได้พบเจอ

 

“จัดของเสร็จก็นอนพักแล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีก็แล้วกัน...ว่าแต่ทำไมตากระตุกตั้งแต่เช้าแล้ววะเนี่ย ไม่มีอะไรหรอกมั้ง” ผมละความสนใจเรื่องตากระตุกแถมยังเป็นตาขวาอีกต่างหาก โบราณว่าอะไรนะ ขวาร้าย ซ้ายดี ผมก็ไม่ได้เชื่อมากมายอะไร เอาเป็นว่ารีบไปรับไอ้เปาดีกว่าป่านนี้มันคงรอนานแล้ว

 

 

 

ผมมาถึงบ้านไอ้เปาเพื่อนรักของผม ก็เห็นมันนั่งอยู่ที่หน้าบ้านบนกระเป๋าของมันเรียบร้อยแล้ว ดูดิของมันมีแค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวเอง แล้วทำไมของผมนี่แม่กับป้านวลขนอะไรใส่มาตั้งมากมายไม่รู้

 

“กูคิดว่ามึงนอนไหลตายห่าคาเตียงแล้วนะครับไอ้น้ำ นี่มันเลยเวลานัดมาเกือบชั่วโมงแล้วครับเพื่อน” มันบ่นๆ ใส่หูผมพร้อมกับเปิดท้ายรถเหวี่ยงกระเป๋าขึ้นเก็บ มันไม่เหน็บเรื่องกระเป๋าของผมนี่ถือว่าแปลกมาก

 

“มึงย้ายบ้านหรอวะไอ้น้ำ อะไรนักหนาสามสี่ใบเนี่ย” คือที่พูดไปเมื่อกี้ขอถอนคำพูดก็แล้วกัน เพราะว่าไอ้เปามันไม่พลาดหรอกกับเรื่องแบบนี้

 

“มึงนี่ก็พูดเหมือนไม่รู้จักแม่กับป้านวล นี่ถ้ากูไม่เบรกอาจจะมีมากกว่านี้ก็ได้ กูว่าเราไปกันเลยดีกว่ามึงกูตื่นเต้นว่ะ” ผมตื่นเต้นจริงๆ นะ ตื่นเต้นกับการท่จะได้ใช้ชีวิตแบบที่ผมไม่เคยได้เจอมาก่อน มันจะเป็นยังไง มันจะดีจะร้ายหรือว่าจะเจ๋งแค่ไหนเดี๋ยวได้รู้กัน

 

“ไอ้น้ำ...สองสามวันมานี้กูไม่เห็นพี่เวสป้าเค้ามาจีบมึงเลยวะ หรือว่าเค้าเบื่อมึงแล้ว...” ผมเหล่ตามองไอ้เปาแล้วหันมามองเส้นทางการจราจรตามเดิม เรื่องที่ผมตกลงลองคบ เอ่อ จะว่าไงดีล่ะ มันก็ไม่เชิงคบก็แค่เหมือนเปิดใจดูๆ นิสัยใจคอกันประมาณนั้น เรื่องนั้นผมไม่ได้บอกกับทั้งไอ้ปีนทั้งไอ้เปา ถ้ามันรู้เรื่องนี้ทีหลังมันต้องฆ่าผมทิ้งแน่ๆ

 

ก็แหงละ ผมทำให้มันพลาดเรื่องที่พวกมันคิดว่าโคตรสนุกเข้าให้นี่นะ เพราะอย่างนั้นพวกมึงอย่ารู้ไปเลย แต่ผมเชื่อว่าอีกไม่นานก็คงรู้กันหมดแหล่ะ ผมเตรียมใจเอาไว้แล้วเพราะว่าพี่เวสป้าคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้มันเงียบเชียบหรอก เหอะๆ

 

“ถ้าเป็นแบบนั้นได้มันจะดีมากๆ เลยครับเพื่อนเปา” แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิครับ เพียงแค่ตอนนี้เค้าจีบกูแบบไม่เปิดเผยเท่านั้นเอง อย่าพูดเรื่องนี้ให้กูรู้สึกเครียดกับชีวิตเลยครับเพื่อนรัก

 

“เออ รู้เรื่องที่ว่าสิ้นเดือนนี้จะไปรับน้องนอกสถานที่ที่ลำปางแล้วใช่มั้ยวะ” ผมพยักหน้ารับ เหมือนว่าพี่ๆ เค้าจะพูดเรื่องนี้กันเมื่อวันก่อนที่ประชุม แต่ทว่ายังไม่ได้บอกรายละเอียดที่แน่นอน พี่เวสป้าก็บอกแค่ว่าไปค้างที่โรงเรียนประถมในลำปางสองคืน เท่านั้นนั่นแหล่ะที่ผมรู้

 

“อื้อ ก็ได้ยินมาเหมือนกัน น่าสนุกนะ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกแกล้งอะไรหรือเปล่านี่สิ ไกลหูไกลตาอาจารย์แบบนั้นพี่ๆ แม่งเล่นกันมันแน่ๆ” กิจกรรมรับน้องนี่ถือว่าเป็นสีสันและเป็นความทรงจำของการเรียนมหาลัยเลยก็ว่าได้ ถึงผมจะเป็นคนที่ค่อนข้างขี้อายแต่ผมก็ไม่คิดจะเลี่ยงกิจกรรมรับน้องนะ เพราะเชื่อเหอะว่าไม่ใช่แค่ผมคนเดียวหรอกที่ต้องอาย มันก็ต้องอายกันทั้งบางนั่นแหล่ะ

 

“กูว่าไม่เหลือหรอก แค่เจอแก๊งพี่เมาพี่เวสป้าแค่แก๊งเดียวกูว่าแม่งก็ไม่เหลือแล้ว พี่พวกนี้แม่งบ้า” ผมเห็นด้วยกับไอ้เปา พี่กลุ่มนี้นี่โคตรบ้า แบบบ้าแบบจริงจัง ผมไม่คิดว่าจะเจอใครที่ดูบ้าได้มากขนาดนี้ คำว่าบ้าเนี่ยเป็นเหมือนคำจำกัดความของพวกพี่เค้า มันไม่ใช่คำด่านะครับ อืม ผมจะอธิบายยังไงให้พวกคุณเข้าใจดี เอาเป็นว่านานไปเดี๋ยวคุณก็รู้เองนั่นแหล่ะ

 

“แต่กูชอบพี่ดีโน่ว่ะ พี่ดีโน่น่ารักมาก กูไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนน่ารักเท่านี้มาก่อนเลย” ผมชอบพี่ดีโน่นะ พี่เค้าร้าย แรง แต่เค้าใจดีกับพวกผมมากๆ ไม่หยิ่งใส่เหมือนอย่างที่เคยได้ยินคนอื่นๆ พูดมาเลย

 

“พี่เค้าน่ารักจริงๆ ตราบเท่าที่มึงไม่ไปยุ่งกับพี่ไม้ทีน่ะ เค้าน่ารักใส่มึงแน่” อันนี้ผมก็เห็นด้วยอีกนั่นแหล่ะ สองคนนี้เค้ามีอะไรๆ ในกอไผ่แบบไม่ต้องสืบ แค่เห็นท่าทางเค้าสองคนเวลาที่พะเน้าพะนอกันก็ชัดแจ้งเห็นจริงแล้ว

 

“จะว่าไปแล้วเรื่องแบบนี้มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วหรอวะ กูเห็นเค้ารักกันแบบเปิดเผยขึ้นเยอะนะ หลายคู่มากเลยที่กูเห็นเนี่ย...”

 

“ถามใครไม่ถาม มาถามคนที่ไม่เชื่อเรื่องความรักแบบกู เหอะๆ” ผมก็ลืมไปว่าไอ้เปามันไม่สนใจเรื่องความรัก มันยังไม่เคยชอบใครแบบจริงจังเป็นตัวเป็นตนเลยสักคน ส่วนผมน่ะหรอ ความรักก็จบไปแบบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ ผมก็ไม่ได้เข็ดกับมัน แค่รู้สึกว่าถ้าจะเปิดใจให้ใครอีกสักครั้งคงต้องดูให้ดีๆ สักหน่อย

 

“แต่กูคิดอยู่อย่างนึงนะ กูว่าถ้ากูจะรักใครสักคน สิ่งที่กูต้องการคือความเข้าใจ เค้าต้องเข้าใจในตัวกู เข้าใจในสิ่งที่กูเป็น กูไม่มานั่งสนใจหรอกว่าจะเพศไหน คนเราถ้าถึงเวลาที่มันจะเจอคนที่ใช่มันก็เจอเองนั่นแหล่ะ กูคิดงั้นนะ” ไอ้เปามันมีมุมมองความรักแบบนี้แหล่ะ ผมก็ไม่ได้อะไร ไม่ได้รังเกียจ ไม่ได้แอนตี้ แต่ก็ตั้งรับไม่ทันเหมือนกันกับการที่ถูกพี่เวสป้าจีบแบบจริงจังขนาดนี้

 

จะว่าไปแล้วรูปที่พี่เวสป้าวาดน่ะ ตอนนี้มันอยู่ในห้องนอนของผมที่บ้านเรียบร้อยแล้ว ผมได้รับจากพี่เวสป้าในวันนั้นนั่นแหล่ะ ผมก็ไม่รู้ว่าพี่เค้าจริงจังกับผมมากน้อยแค่ไหน แต่ผมน่ะยังไม่คิดว่าพี่เวสป้าจะใช่สำหรับผม มันคงต้องใช้เวลา...ซึ่งผมก็บอกไม่ได้เหมือนกันว่านานเท่าไหร่

 

 

 

 

ตอนนี้ผมกับไอ้เปาขับรถเข้ามาจอดด้านในของบ้านหลังใหม่ของผม บ้านที่ผมจะอาศัยอยู่ในช่วงเรียนมหาลัย ผมสังเกตเห็นไอ้เปามันมีท่าทีแปลกๆ มันมองบ้านหลังข้างๆ ไม่วางตา เห็นมันบอกว่ามันชอบสวนบ้านหลังนี้แต่ไม่คิดว่ามันจะชอบมากจนละสายตาไม่ได้เลย

 

“กูว่าแล้วมั้ยล่ะ...โอ๊ยแม่ง” ผมได้ยินไอ้เปามันพูดพึมพำจับใจความได้เพียงเท่านี้ไม่รู้ว่ามันบ่นอะไรของมัน พอผมถามมันก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่มันก็ไปยืนเกาะรั้วแล้วชะเง้อมองไปที่บ้านหลังข้างๆ ไม่สนใจจะเปิดบ้านเอาของเข้าไปเก็บเลยด้วยซ้ำ

 

“มึงมองหาอะไรวะเปา ไม่เข้าบ้านเอาของไปเก็บหรอวะ” ผมเปิดบ้านแต่ยังไม่กล้าเข้าไปคนเดียว ถึงจะปากดีว่าจะได้ใช้ชีวิตอิสระแต่ผมก็หลอกตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่าผมน่ะมันพวกกลัวผีขึ้นสมอง เฮ้อ...

 

“ดีใจด้วยนะไอน้ำเพื่อนรัก กูดีใจกับมึงจริงๆ” ไอ้เปามันเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับตบบ่าผมเบาๆ สองสามที ก่อนที่มันจะหอบกระเป๋าของมันเดินนำเข้าไปในบ้าน ผมไม่เข้าใจมันหรอกว่ามันดีใจกับผมเนื่องในโอกาสอะไรของมัน ยิ่งนับวันมันจะยิ่งเข้าใจยากตามพี่รหัสมันเข้าไปทุกทีแล้วนะไอ้เปาเนี่ย

 

ผมลากกระเป๋าของผมเดินเข้ามาในบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านสองชั้น สามห้องนอนมีห้องน้ำในตัว เพราะฉะนั้นมันจะพอดีกับพวกเราสามคน เพราะฉะนั้นสิ่งแรกที่ผมต้องทำคือเลือกห้องนอนเสียก่อน ก่อนที่ไอ้เปามันจะชิงเอาห้องนอนที่ทำเลดีๆ ไป

 

“มึงว่าป่ะ...โลกแม่งกลมเนอะ...”

 

“ที่กูเรียนมามันก็ไม่ได้กลมซะทีเดียวนะ” ผมก็ตอบมันไปแบบนั้น ไอ้เปามันมองผมด้วยหางตาเหมือนมันอยากจะด่าผมแต่ทว่ามันก็เปลี่ยนสีหน้าของมันเป็นยิ้มร้ายๆ ใส่ผม พร้อมกับเดินเขามากอดคอผมแน่นๆ

 

“แล้วอย่าให้กูได้ยินมึงพูดว่าโลกแม่งกลมนะไอ้น้ำ หึๆ” มันเดินไปหยุดที่บันไดแล้วหันมามองหน้าผมเล็กน้อย ก่อนที่มันจะโกยอ้าววิ่งขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน พร้อมกับตะโกนลงมาเสียงดังลั่นบ้าน

 

“แต่ตอนนี้กูขอเลือกห้องนอนก่อนละครับ” ไม่ได้ละครับ ได้ยินแบบนั้นผมก็รีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองของบ้านบ้างสิครับ ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันแต่บางเรื่องนี้ก็ยอมกันไม่ได้หรอกครับ หึๆ

 

....................

 

 

 

 

 

[เวสป้า...]

 

เหนื่อยบรรลัยเลยครับชีวิตลูกผู้ชายหน้าตาดีที่เป็นที่ต้องการของสังคมอย่างไอ้เวสป้าสุดหล่อคนนี้ นี่ขนาดวันหยุดยังไม่ได้หยุด ยังถูกไอ้แฟ้บแม่งลากมาช่วยเด็กในสังกัดของมันอีกต่างหาก ก็ไม่ได้อะไรมากแค่ไปเขียนป้ายแต่มันเสียเวลานอนที่ผมโหยหาไงครับ นี่ถ้าไม่เห็นแก่ความเป็นเพื่อนของเราอย่าคิดว่าผมจะยอมลุกจากเตียงนอนที่รักเพื่อมาช่วยเด็กมันนะครับ

 

แถมงานนี้มันไม่ได้บอกผมล่วงหน้าอีกต่างหาก ปุบปับมันโทรมาปลุกผมให้ไปช่วยงานมันที่มอ กว่าผมจะงัดร่างหล่อๆ ของผมขึ้นจากเตียงนอนได้เล่นเอาผมแทบไหลตายไปกองที่พื้น แต่ปัญหาจริงๆ มันไม่ได้อยู่ที่ผมครับ มันอยู่ที่ไอ้เมาต่างหาก เชื่อมั้ยว่ากว่าผมจะแงะขวดเหล้าออกจากอ้อมกอดมันได้ กว่าจะปลุกมันตื่นทำเอาผมแทบเป็นบ้า

 

อันนั้นจิ๊บๆ ครับ ไอ้ที่หนักกว่านั้นคือมันจะนุ่งผ้าขาวม้ากับเสื้อกล้ามเข้ามอ ผมนี่แทบกราบไหว้มันให้มันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เป็นแบบที่คนธรรมดาเค้าใส่กัน คือผมก็ไม่ได้บอกว่าการนุ่งผ้าขาวม้ามันไม่ดีแต่คือมันคงไม่ดีแน่ๆ ถ้ามันอุตรินุ่งเข้ามอ ถึงมันจะบอกว่าอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยก็เถอะ

 

ตอนนี้ผมกับไอ้เมานั่งหมดแรงกันอยู่ที่ใต้ตึกคณะบัญชี คือไม่เคยคิดจะมาเหยียบที่นี่เพราะว่ามันไกลจากคณะเราแถมอีกอย่างผมก็ไม่ค่อยถูกกับพวกตัวเลขเท่าไหร่ มันไม่มีแรงจูงใจชวนให้มา ตอนนี้คณะผมนี่มีอะไรให้น่าศึกษามากกว่าเยอะ

 

“แม่งไม่ต้องลงแรงเลยไอ้ห่าแฟ้บ ใช้ให้พวกกูมาทำงานให้ตัวเองไปนั่งป้อสาวเจ้าอยู่ทางนั้นสบายใจเชียวมึง งานนี้ไม่เลี้ยงลุงจอนกูนะกูโบกแม่งตกตึกแน่” ไอ้เมามันพูดถึงลุงจอนไหนน่ะหรอครับ จอนนี่ วอคเกอร์ ไงครับ เพื่อนตายของไอ้ห่าเมามันเลย

 

“เอาน่ามึงช่วยๆ กันไปมันก็ไม่ได้ยากอะไรนี่หว่า เดี๋ยวเย็นนี้แวะหาอะไรอร่อยๆ กินกันก่อนกลับบ้านแล้วกัน” ผมตบบ่าไอ้เมาที่ทำหน้ามึนอยู่ข้างๆ ผม คณะนี้เค้าจะไปรับน้องนอกสถานที่กันอีกไม่กี่วันเลยเตรียมงานกันยุ่งๆ คณะผมก็สิ้นเดือนนี้แล้ว แต่ก็เริ่มเตรียมงานกันยุ่ง แล้วหล่ะตอนนี้

 

“กูง่วงนอนว่ะไอ้ป้า นอนตายตรงนี้ได้มั้ยวะเนี่ย ทีหลังบอกมันนะว่ากูอ่ะคิวทอง ถ้าไม่นัดล่วงหน้าไม่ได้คิวนะเว้ย” จริงๆ คือข้ออ้างของมัน ถ้าไม่บอกมันล่วงหน้ามันก็จะรื่นเริงกับสุราของมันจนเกือบสว่าง ผมกลัวว่าน้องแอลจะมาเยือนมันจริงๆ

 

แอลกอฮอล์ลิซึ่มน่ะครับ...

 

“เอาน่ามึงอย่าบ่นเลยครับ กูว่าเรากลับคณะเราดีกว่ามั้ยวะ พวกพี่หยีน่าจะอยู่ไปช่วยเค้าเตรียมงานกันดีกว่ามึง ไปเร็วๆ ทำตัวให้มันมีประโยชน์หน่อย” ผมเอาตีนเขี่ยไอ้เมาที่มันล้มตัวลงนอนทับเศษผ้าที่เหลือจากการเขียนป้าย มันลืมตาขึ้นมองผมอย่างไม่สบอารมณ์

 

“ห่าป้า...กูกำลังฝันเห็นเลขเลยมึง ตัวที่สามกำลังจะลอยมา มึงขัดลาภกูนะรู้ตัวป่ะ” ผมที่บังเอิญไปขัดลาภมันอย่างไม่ได้ตั้งใจก็ได้แต่มองมันอย่างงงๆ มันหลับตาลงไปราวๆ ห้านาทีมึงฝันเห็นเลขแล้วหรอครับเจ้าพ่อเมา

 

“ว่าแต่สองตัวที่เห็นนี่เลขไรวะ จดๆ เลยมึงงวดนี้ซื้อเลยเผื่อรวย...” ผมแกล้งประชดมัน แต่ก็ลืมไปว่าประชดคนอย่างไอ้เมาไม่ได้ แม่งหยิบสมุดเล่มเล็กๆ ขึ้นมาจดยิกๆ ในนั้นมีแต่ตัวเลขเต็มไปหมด มันถูกหวยบ่อยนะไอ้เมาเนี่ย

 

“เดี๋ยวกูค่อยกลับไปนอนฝันต่อแล้วกัน ตอนนี้ไปคณะเรากันเหอะมึง กูไปอ้อนขอตังเจ้โจ้ดีกว่า วันนี้กูไม่ได้เอาเงินมาด้วย” ประจำแหล่ะครับไอ้เมาเนี่ย มันชอบเนียนขอเงินพี่รหัสมัน เอาความหล่อเข้าแลกให้เจ้แกแทะโลมนิดๆ หน่อยๆ ตามประสาก็ได้ค่าข้าวค่าเหล้ามาแล้ว จริงๆ คือทั้งเจ้โจ้กับเจ้ใหญ่เนี่ยใจดีแต่ปากร้ายตามประสา สนิทกันมากๆ จะรู้จักนิสัยใจคอกันดีครับ

 

เราสองคนแว้นกันมาที่คณะ เวสป้าคือยานพาหนะคันโปรดของผม เพราะว่ามันสะดวก เวลาที่รถติดก็โฉบซ้าย ปาดขวา ไปได้เรื่อยๆ ไม่ได้ติดแหงกอยู่กับที่ ผมเลยชอบแว้นมอไซค์มากกว่าขับรถมาเรียน

 

“พวกมึงมากันทำไมคะ มากันทำไมตอนนี้ เค้ากลับกันหมดแล้วค่ะ” ยังไม่ทันจะลงจากเวสป้าเสียงของเจ้ใหญ่ก็ดังมากระแทกหน้าเลยครับ เห็นเค้าหอบข้าวของพะรุงพะรังเก็บเสื่อเก็บผ้าปูกันเรียบร้อยแล้ว

 

“แหมเจ้ ก็ไอ้แฟ้บดิแม่งลากไปช่วยเด็กมันเขียนป้าย ไม่งั้นก็มาที่คณะตั้งนานแล้ว ว่าแต่จะกลับกันแล้วหรอเจ้ หนุ่มๆ ไปไหนหมดเนี่ยทำไมให้สองสาวแสนบอบบางอย่างเจ้กับเจ้โจ้แบกของกันสองคนอ่ะ ผมช่วยป่ะ” ผมแกล้งกวนประสาทพี่รหัสตัวเองเล่นๆ เจ้ใหญ่มองค้อนผมแล้วเชิดหน้าใส่ เชิดมากๆ คอเคล็ดขึ้นมาเหอะ

 

 

“เจ้โจ้คนสวย มามะมาให้น้องเมาสุดหล่อช่วยยกดีกว่า ให้คนบอบบางอย่างเจ้โจ้มายกข้าวของแบบนี้ได้ไงเนี่ย” ไอ้เมาแม่งถลาเข้าไปหาพี่รหัสมันแล้วครับตอนนี้ จริงๆ แล้วเจ้โจ้แกหน้าตาดีนะ จัดว่าหล่อเลยทีเดียว แต่เรื่องแบบนี้มันไม่เข้าใครออกใคร อะไรที่เป็นความสุขของเค้าแล้วมันไม่เดือดร้อนใครก็อย่าไปยุ่งกับเค้าเลย

 

“เชื่อเหอะมันจะมาหลอกเอาตังมึงอีกแล้วอีโจ้ อย่าโง่ค่ะเพื่อนสาว อย่าให้ผู้ชายมันหลอกแดกนะคะ...”

 

“เจ้ใหญ่พูดอะไรครับเนี่ย ใส่ความน้องเมาแบบนี้ไม่ดีนะครับ พี่รหัสน้องรหัสเค้ารักกัน เลี้ยงดูกันมันเป็นเรื่องธรรมดา เจ้โจ้คนสวยของผมน่ะไม่เค็มแบบทะเลเรียกพี่เหมือนพี่รหัสไอ้ป้ามันหรอกเนอะ เนอะ” ผมล่ะฮาไอ้เมาแม่งหลอกกัดเจ้ใหญ่เสร็จมันก็ควงแขนเจ้โจ้เดินหนีไปเลย เจ้ใหญ่เหมือนจะคิดเล็กๆ ว่าพี่รหัสของผมนี่ใคร

 

“เอ้า! ไอ้เมามึงหลอกด่ากูหรอห้ะ เดี๋ยวแม่เอาขวดเหล้าขาวฟาดหน้า แล้วนี่มึงขำอะไรคะน้องรหัส เอาของไปเก็บให้กูเลยค่ะกูเหนื่อยละ” แล้วข้าวของในมือเจ้ก็ถ่ายโอนมาที่มือผมทันที

 

“เจ้ใหญ่...ถามอะไรอย่างดิ เจ้ก็สวยนะไม่คิดจะมีแฟนกับเค้าบ้างรึไง นี่คงไม่ได้ชอบพี่หยีจริงๆ หรอกนะ” ผมว่าเจ้ใหญ่ไม่ได้ชอบพี่หยีหรอกนะ แต่บางทีก็แอบคาใจยังไงก็ไม่รู้

 

“กูไม่ชอบคนมีเจ้าของค่ะ อีกอย่างคนจะมีแฟนมันไม่ได้วัดกันที่ว่าสวยหรือไม่สวย หล่อหรือไม่หล่อ น่ารักหรือไม่น่ารักหรอกไอ้ป้า ถ้ามันไม่เจอคนที่ใช่จริงๆ มันก็เท่านั้น เสียเวลาว่ะ อีกอย่างใครเค้าจะกล้ามาจีบเจ้มึงล่ะคะ แมนกว่าผู้ชายแบบมาเฟีย ถึกกว่าผู้ชายแบบดีโน่ เหอะๆ ผู้ชายสมัยนี้แม่งแดกกันเองหมดแล้ว” อันนี้ผมไม่เถียง และอยากบอกเจ้เหมือนกันว่าน้องรหัสเจ้แม่งก็เข้าข่ายแล้วด้วยนี่ดิ

 

“มึงก็อีกคน อย่าๆ อย่าคิดว่ากูไม่รู้ว่ามึงจ้องเคลมหลานรหัสกูอยู่ แต่ก็เอาเถอะความสุขใครความสุขมัน ตอนนี้เอาของไปเก็บให้เจ้มึงทีเหอะปวดหัวฉิบ” ร่ายยาวพร้อมกับถีบส่งผมให้เอาของไปเก็บ ผมเดินตามไอ้เมากับเจ้โจ้เพื่อเอาของมาเก็บให้เรียบร้อย แล้วก็พากันเดินกลับมาที่เดิม แอบเห็นไอ้เมามันเก็บแบงค์ร้อยลงกระเป๋ามันเรียบร้อยละ

 

“ไปๆ กลับบ้านใครบ้านมันเว้ยตอนนี้อยากนอนแบบโคตรๆ วันจันทร์เจอกัน สัปดาห์หน้างานเยอะสัด อิโจ้มึงเลิกแทะโลมน้องรหัสตัวเองได้แล้ว กลับห้องไปนอนตายกันเหอะค่ะ...”

 

“เพื่อนสาวคะเพื่อนสาว ขัดกูตลอดอ่ะค่ะ นิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่ได้ เจ้ไปก่อนนะคะน้องเมา ขาดเหลืออะไรใส่ชุดนักศึกษามาหาเจ้นะ” ผมล่ะฮาเจ้โจ้กับไอ้เมาที่ทำท่าร่ำลากันเหมือนผัวเมียจะจากลากันไปไกลแสนไกล

 

“แก้ผ้าไปหาเลยได้เพิ่มอีกกี่เท่าอ่ะเจ้” ไอ้เมามันตะโกนตามหลังไป ผมล่ะเชื่อมันจริงๆ มันไม่เคยอายอะไรหรอกไม่เมาเนี่ย แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ไอ้คำว่าอายเนี่ยมันไม่มีในพจนานุกรมของพวกเราอยู่แล้ว

 

..........

 

 

 

เมื่อไม่มีอะไรที่มอแล้วผมกับไอ้เมาก็แว้นกลับมาที่หมู่บ้าน ยังไม่ทันที่ผมจะจอดเวสป้าให้ดีๆ ไอ้เมามันก็กระโดดลงจากรถแล้วเดินตรงไปเปิดประตูบ้านให้อย่างรู้หน้าที่

 

ผมมองเข้าไปในบ้านสายตาก็มองเลยไปยังบ้านข้างๆ ที่มีรถยนต์จอดอยู่ พร้อมกับประตูบ้านที่เปิดเอาไว้ ท่าทางเพื่อนบ้านคนใหม่จะย้ายเข้ามาอยู่แล้วสินะ รู้แค่ว่าเป็นลูกของเพื่อนแม่ นอกจากนั้นไม่รู้อะไรเลย แต่มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้วนี่นะ ถึงเพื่อนของแม่จะฝากฝังให้ช่วยดูแลก็ตามที

 

“ปิดประตูบ้านด้วยนะมึงกูไม่ไหวละง่วงบัดซบ ขอนอนยาวๆ แบบตื่นมาอีกทีเช้าวันจันทร์เลยแล้วกัน แล้วถ้าไม่มีอะไรเร่งด่วนอย่าปลุกกูนะมึง กูต้องตามล่าหาเลขเด็ดในฝันนะเว้ย” อย่าคิดว่าไอ้เมามันพูดเล่นๆ นะเว้ย มันเคยนอนแบบข้ามวันข้ามคืนมาแล้ว มันตื่นขึ้นมาเยี่ยวแล้วมันก็นอนต่อแบบไม่กินอะไรเลย ผมล่ะเชื่อมันจริงๆ

 

“ครับๆ เชิญมึงไปนอนหลับฝันถึงเลขเด็ดต่อเถอะครับ” ผมโบกมือไล่ไอ้เมาแล้วเดินมาจัดการปิดประตูบ้านให้เรียบร้อย มองเลยข้ามรั้วไปเหมือนจะได้ยินเสียงคนคุยกัน แล้วทำไมผมถึงได้ยินเป็นเสียงของไอน้ำวะ

 

“ทำไงล่ะเนี่ย มาทำให้พี่อาการหนักแบบนี้ไม่คิดจะรับผิดชอบนี่พี่ก็แย่นะครับ” ผมยิ้มกับตัวเองน้อยๆ เดินเข้ามาในตัวบ้านมองเห็นไอ้เมามันปูผ้าลงนอนข้างๆ โซฟาแล้วเอาขาก่ายโซฟาเอาไว้ คือบนโซฟาดีๆ ทำไมมึงไม่นอนวะ

 

“ไอ้เปากูจะเอาห้องนี้...” ผมได้ยินเสียงของไอน้ำอีกแล้วว่ะ ทำไมหูแว่วได้ยินเสียงชัดขนาดนี้ แต่ลางสังหรณ์มันบอกว่าผมไม่ได้หูแว่วนะเว้ย

 

“มึงอย่าเรื่องมากไอ้น้ำ ถ้าไม่ให้กูนอนห้องนี้กูก็ไม่อยู่ด้วยนะมึง...”

 

“กูว่ากูได้ยินเสียงไอ้เปา...” ขนาดไอ้เมาที่ทิ้งตัวลงนอนกอดหมอนข้างรูปขวดเหล้าขาวมันยังลืมตาตื่นพร้อมกับกระดกตัวพรวดลุกขึ้นมายืนข้างๆ ผมที่ตอนนี้ยืนเปิดผ้าม่านมองออกไปยังบ้านหลังข้างๆ

 

“เสียงเงียบไปแล้วว่ะ นี่กูกับมึงหูแว่วกันเองหรือว่าอะไรวะ...” ผมกับไอ้เมามองหน้ากัน มันไม่น่าจะแว่วพร้อมกันสองคนแบบนี้หรอก แต่เสียงบ้านข้างๆ มันเงียบลงไปแล้วนี่หว่า แต่ผมมีวิธีสืบแบบให้ชัวร์แบบไม่ต้องมานั่งคิดมากให้น่ารำคาญใจ

 

“สวัสดีครับที่รัก...คิดถึงสิครับ คิดถึงมากด้วย” ผมกดโทรหาคนที่น่าจะให้คำตอบกับผมได้ว่าไอ้คนที่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังข้างๆ ผมนี่คือใคร

 

“ครับๆ ว่าแต่ผมมีอะไรอยากจะถามที่รักสักหน่อย เพื่อนของที่รักนี่นามสกุลอะไรนะครับ คนที่ย้ายเข้ามาอยู่บ้านหลังข้างๆ ผมน่ะครับ...” ผมว่าผมได้คำตอบละ จริงๆ ก็รู้สึกว่าการที่มีคนย้ายมาอยู่บ้านหลังข้างๆ มันก็ไม่ค่อยโอเท่าไหร่ เพราะผมมันพวกโลกส่วนตัวสูง ไม่ชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายในที่ส่วนตัว แต่ทว่าถ้าเป็นคนนี้นี่โคตรโอเคเลย

 

“ครับผม ขอบคุณมากครับ ไว้โทรหาครับ” ผมหันมามองหน้าไอ้เมา มันทำหน้าอยากรู้อยากเห็นพร้อมกับพยายามสอดส่องสายตาเลยยังบ้านหลังข้างๆ

 

“น้องรหัสกูกับน้องรหัสมึงย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังข้างๆ ว่ะ” ผมยักคิ้วให้ไอ้เมา แอบเห็นมันยิ้มนิดๆ ก่อนที่มันจะยักไหล่แล้วเดินกลับไปทิ้งตัวนอนลงที่เดิม ทำเหมือนไม่สนใจแต่เชื่อเหอะแม่งสนแน่ๆ

 

“ท่าทางจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ได้เจออีกเยอะสินะ...”

 

..........

 

 

 

 

[มาเฟีย...]

 

วันนี้ผมถูกไอ้หยีมันหิ้วไปที่มอเพื่อไปคุยเรื่องการเตรียมงานของพวกมัน จริงๆ ผมอยากนอนอยู่บ้านมากกว่าแต่ทว่ามันบอกว่าให้ไปด้วยกันไม่อยากให้ผมอยู่บ้านคนเดียว ผมก็อิดออดเพราะว่าเหนื่อยโคตรๆ กับสัปดาห์ที่ผ่านมา อยากจะนอนชาร์ตพลังสักหน่อย อีกอย่างถ้าวันนี้ได้นอนเต็มที่ คืนนี้ก็อาจจะมีแรงเหลือมาเล่นจ้ำจี้กับยาหยีของผมอะไรแบบนี้

 

ผมไม่ได้หมกมุ่นเว้ยผมแค่เป็นคนซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเองต่างหาก ก็สัปดาห์ที่ผ่านมาเนี่ยไม่ได้แบบมีอะไรๆ กันเลยนี่นา ต่างคนต่างเหนื่อยกลับมาถึงบ้านอาบน้ำนอนตายกันไปข้างนึงเลย อีกอย่างไอ้แบงค์มันก็มาอยู่ด้วยกันที่บ้าน เห็นมันอาการไม่ดีเท่าไหร่เลยไม่กล้าจะอะไรมากมายนัก

 

แต่ไอ้หยีมันก็บอกว่าถ้าผมไม่ไปมันจะงอน ซึ่งแบบนานๆ มันถึงจะพูดว่ามันจะงอนออกมาสักที ผมก็เลยใจร้ายทำให้มันงอนไม่ลงเลยต้องแต่งตัวยอมออกไปกับมัน แต่ผมก็ไม่ได้ทำอะไรหรอกนอนหลับอยู่ข้างๆ พวกมันนั่นแหล่ะ วันนี้อากาศดีร่มรื่นและเย็นสบาย ผมเลยนอนหลับอยู่ข้างๆ ไอ้หยีได้แบบไม่ต้องกังวลอะไร

 

พอมันเสร็จธุระของพวกมันมันก็ปลุกผมให้ตื่นแล้วพากันกลับบ้าน ตอนนี้เราก็เลยกลับมาอยู่ที่บ้านของเราเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนว่าไอ้แบงค์มันจะกลับไปแล้ว เป็นห่วงมันนะดูมันไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ เหมือนจะมีเรื่องที่ผมไม่รู้แต่ไอ้หยีมันน่าจะรู้ แต่มันไม่บอกผมผมก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไร บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องที่คนอื่นไม่สมควรจะรู้ก็ได้มั้ง

 

“เหนื่อยมั้ยครับดื้อ” มันนั่งลงบนโซฟาข้างๆ ผม ผมหันไปมองหน้ามันอย่างเคลิ้มๆ คนห่าอะไรทำไมหล่อแบบนี้วะ อย่ามาทำหน้าตาดีให้กูรักให้กูหลงมากไปกว่านี้เลยครับ

 

“นอนจนเหนื่อยอ่ะครับไอ้เข้ม” ผมชอบแกล้งเรียกมันแบบนี้ ก็มันชอบทำเป็นเข้มจริงๆ นี่นา ทั้งๆ ที่หยิ่งๆ เฉยๆ แบบนี้แต่ก็ยังมีคนมาชอบตั้งมากมาย พูดแล้วอารมณ์เสียเว้ย

 

“นอนมาทั้งวันแบบนี้ก็มีแรงแล้วใช่มั้ย” มันยิ้มนิดๆ แล้วกอดเอวของผมพร้อมกับกระชับแน่น ผมมองหน้ามันที่ค่อยๆ เอนตัวเข้ามาหาผมเรื่อยๆ

 

 

“บ้าแล้ว...สมองมึงคิดแต่เรื่องแบบนี้หรอวะหยี นี่มันกลางบ้านแถมยังสว่างโล่แบบนี้” ผมยกมือขึ้นดันตัวมันเล็กน้อย ไม่ได้บอกปฏิเสธนะเว้ย แต่ตรงนี้จะดีหรอมึง แบบถ้าไอ้แบงค์หรือว่าใครมันดันทะเร่อทะร่าเดินเข้ามานี่จบเลยนะเว้ย

 

“ทำไมมึงต้องทำหน้าแดงด้วยเฟีย คิดอะไรอยู่ครับกูแค่จะให้มึงนวดหลังให้กูก็เท่านั้นเอง...” เหอะ นวดหลังห่าอะไรไอ้หนีอย่ามาทำเป็นแกล้งให้กูดูหื่นเลยห่า คนนวดหลังที่ไหนเค้าจะโน้มตัวเข้ามาหาระยะประชั้นชิดแล้วทำท่าจะจูบกูแบบนี้

 

“ชิ! นอนลงไปเลยไปเดี๋ยวกูนวดหลังให้” พอบอกให้มันนอนมันก็นอนจริงๆ แต่นอนทับลงมาบนตัวผมแบบทั้งตัวแบบนี้แล้วกูจะนวดให้มึงยังไงไม่ทราบวะยาหยี

 

“ยกมือมึงขึ้นมาเลยเฟีย ยกขึ้นมานวดหลังให้กูเร็วๆ กูปวดหลัง” มันจับมือทั้งสองข้างของผมให้ขึ้นมาโอบกอดมัน ผมก็กอดมันพร้อมกับนวดๆ กดๆ วนที่หลังของมันไปมา แต่สายตาของเราไม่ได้ละไปจากกันเลย

 

“ว่าง่ายแบบนี้โคตรน่ารักเลยดื้อ” มันก้มลงจูบปากผมเบาๆ กดแช่อยู่อย่างนั้นเนิ่นนานไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านี้ ผมจูบตอบกลับไปอย่างนุ่มนวลพร้อมกับกอดมันแนบแน่น

 

“เดี๋ยวนี้มึงเนียนเก่งขึ้นนะยาหยี อยากให้กูนวดหลังให้จริงๆ หรือว่าอยากนอนกอดกูท่านี้วะ” มันเกลี่ยผมเกลี่ยแก้มของผมไปมาพร้อมกับไล้จมูกไปทั่วใบหน้าของผม ผมจั๊กจี๋แต่ก็ชอบให้มันทำแบบนี้กับผมจัง

 

“ก็...ทั้งสองอย่าง” มันยิ้มแบบเจ้าเล่ห์น้อยๆ พร้อมกับเคาะหน้าผากผมเบาๆ สองสามที มันยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วดึงให้ผมลุกขึ้นนั่งข้างๆ มัน ผมเอนตัวพิงไหล่มันแล้วหลับตานิ่งๆ

 

“เป็นพวกมึงนี่ดูเหนื่อยเนอะ พวกกูนี่แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกิจกรรมรับน้องเลยเหอะ แค่แวะเวียนไปดูไปช่วยนิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น ให้มาเป็นตัวตั้งตัวตีแบบนี้ไม่ไหวว่ะ” ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ว่ะมันเหนื่อย แต่ถ้าให้ช่วยก็ได้ไม่มีการเลี่ยง แต่ให้เสนอตัวเองนี่ก็ไม่เอาเหมือนกัน

 

“ไม่ต้องทำหรอกมึงน่ะ เดี๋ยวก็ป่วย เดี๋ยวก็ไม่สบาย กูเป็นห่วงนะรู้ป่ะ” มันยกมือขึ้นโอบไหล่ผมพร้อมกับลูบหัวของผมเบาๆ เรานั่งอิงแอบกันอยู่ที่บนโซฟากลางบ้าน วันนี้อากาศดีจริงๆ ทำให้รู้สึกสบายไม่ร้อนอบอ้าวเหมือนทุกวันที่ผ่านมา

 

“อื้อ กูรู้ครับ จะพยายามไม่ทำให้ตัวเองป่วย มึงจะได้ไม่ต้องมาคอยเป็นห่วงกู” ผมมีความสุขในชีวิตที่เป็นแบบนี้ ชีวิตที่มีไอ้หยีคอยดูแลเอาใจใส่ ความรักของเรามันอาจจะไม่หวือหวา ไม่มีอะไรให้ต้องอวดกับใครๆ แต่เราก็มีความสุขในแบบที่เราเป็น

 

“แต่ตอนนี้กูเป็นห่วงไอ้แบงค์กับไอ้โฟนว่ะ ถึงจะไม่รู้เรื่องอะไรมากมายแต่กูสังเกตได้ว่ามันสองคนมีอะไรแปลกๆ ไป เหมือนทะเลาะกันเลยว่ะ แม่งแทบไม่มองหน้ากันเลย...”

 

“ห่วงได้แต่อย่าคิดมากจนทำให้ตัวเองเครียดนะดื้อ มึงเป็นห่วงเพื่อนน่ะดีแล้ว แต่อย่าลืมว่าแต่ละคนก็มีชีวิตส่วนตัวมีเรื่องส่วนตัวที่อาจจะไม่อยากให้ใครรู้ ถ้าเมื่อไหร่ที่มันคิดว่ามันพร้อมที่จะบอกเรามันจะบอกเอง” ผมพยักหน้าตอบรับกับคำพูดของยาหยี มันก็จริงแต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เพราะมันเป็นเพื่อน อีกอย่างบรรยากาศแบบนี้แม่งโคตรน่าอึดอัด

 

“อื้อ รู้หรอกน่า ก็ไม่ได้จะไปยุ่งอะไรกับเรื่องส่วนตัวของพวกมันหรอก แค่อยากให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม บอกตามตรงกูวางตัวไม่ถูกว่ะหยี แม่งโคตรอึดอัดอ่ะ” ผมถูกไอ้หยีมันเคาะหัวเบาๆ พร้อมกับลูบหัวผมไปมา มันชอบทำเหมือนว่าผมเป็นเด็กอยู่เรื่อย

 

“เดี๋ยวทุกอย่างมันก็เข้าที่เข้าทางเองแหล่ะมึงไม่ต้องกังวลไปหรอก คิดมากเดี๋ยวปวดหัวนะดื้อ นอนเล่นไปเดี๋ยวกูไปอาบน้ำก่อนร้อนชะมัด” ไอ้หยีมันลุกขึ้นจากโซฟาเดินไปได้สองก้าวผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังมันไปติดๆ มันหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าผม ผมก็ส่งยิ้มกลับไปให้

 

“ตามกูมาทำไม...”

 

“จะไปอาบน้ำด้วย” ผมตอบกลับแบบไม่ต้องปิดบัง ก็อยากอาบน้ำด้วยกันนี่นา ไม่ได้อาบน้ำด้วยกันมานานแล้วนะเว้ย

 

“เออ ก็ดีเหมือนกัน กำลังอยากหาคนถูหลังให้พอดี” มันยิ้มน้อยๆ พร้อมกับยกมือขึ้นพาดบ่าของผมเอาไว้ เราสองคนยิ้มให้กันและพากันเดินเข้าไปในห้องนอน ขอใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันสองคนก่อนนะครับ

 

“เดี๋ยวกูถูให้ทั้งตัวเลยดีมั้ย...”  มันล็อคคอผมแน่นแล้วลากผมเข้าไปในห้องน้ำ เวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันแบบนี้เป็นช่วงเวลาที่ทำให้ผมมีความสุขมากจริงๆ

 

..........100%.........

 

#สินกำ #ยุ่งนัก

แวะมาต่อแล้วจ้า เวสป้ากับเมารู้ตัวแล้วว่าเพื่อนบ้านเป็นใคร แต่ดูเหมือนว่าคงจะมีแต่เจ้าตัวที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับใครเค้า ยิ่งเมากับเปามาอยู่ใกล้กันคงจะพากันมึนน่าดู

เจอกันตอนหน้าค่า

PS. บอกเอาไว้ล่วงหน้าว่าปีใหม่จะหนีเที่ยวขึ้นเหนือตั้งแต่วันที่ 28 ธันวา ถึง 2 มกรา ถ้าหายหน้าหายตาไปไม่ต้องสงสัยค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

3,839 ความคิดเห็น

  1. #3306 nana17 (@nana17) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2557 / 22:30
    ปูเสื่อนอนรอล่ะ
    #3306
    0
  2. #2474 วีว่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 18:18
    โลกกลมจริงๆ หวานจังยาหยีมาเฟียย
    #2474
    0
  3. #2328 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 14:19
    พี่ไม้ทำดีโน่รู้สึกไม่ดีอีกแล้วหรอ นิสัยไม่ดี หึ!!! รู้กันแล้วสินะว่าเพื่อนบ้านคือใคร เหลือแค่ไอน้ำอ่ะนะ อิอิ โอ๊ยยย..ยาหยีกีบมาเฟียนี่ก็หวานกันตลอดๆ อิจฉาๆ > <
    #2328
    0
  4. #2056 A.Iliad (@minerva_18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 18:44
    เกือบแล้วเกือบดราม่าแล้วพี่ไม้ทีกับดีโน่  เปานึกออกแล้วสินะว่าบ้านข้างๆเนี่ยบ้านใครไอน้ำเริ่มน่าสงสารล่ะ 5555 งานนี้สนุกแน่
    #2056
    0
  5. #1726 I'ambovi (@mintm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 16:38
    น่ารักเกินไปแร้วนะเปา ^_^
    #1726
    0
  6. #1725 I'ambovi (@mintm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 16:09
    น่ารักทุกคู่เลยอ่ะ ฟินทุกคู่ ////
    #1725
    0
  7. #1667 ingyeye (@ingyeye) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 00:52
    มันพรหมลิขิตชัดๆอ้ะ มาอยู่บ้านข้างกันพ่อแม่ก็รู้จักกันอีกโอ้ะ
    #1667
    0
  8. #1210 New Saranya (@new-saranya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:38
    จะ เมาเปา หรือ เปาเมา กันละเนี้ยย!! ด้านทั้งคู่น่ารักสุดๆอ่ะ
    #1210
    0
  9. #980 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 00:35
    มาเฟียยาหยี!!!!!!! <3
    #980
    0
  10. #886 MIZZ-MAY (@mizz-may) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2557 / 11:21
    .55555555 อิหนูโน่เอ๊ยยยยยยยย  เราก็นึกว่าวันนี้จะใจแข็งได้สำเร็จเป็นครั้ง  ควงามหวังของประวัติศาสตร์ชาติเคะแรงเป็นอันพังพินาศ เมื่อนางยอมใจอ่อนกับอาการอ้อนของพี่ไม้อีกครั้ง 55555  แรดได้ใจเลยค่า  เอาพี่หมอมาขู่  555  เมย์ว่า  ตัวเองไม่ชอบเค้าอยู่แล้วแหละ  แค่เก็บชื่อนี้ไว้ต่อรองใช่มะ  เง้ออออออออ แต่เจอพี่ไม้แบบนี้แล้วเขินชะมัดเลย  โน่นิสัยอ่ะ  ชอบงอนพี่เพราะพี่ไม้ว้อแบบนี้สินะ

    55555 อาจจะเป็นเพราะเราคู่กันมาแต่ชาติไหน?????  แล้วชาติไหนอะ 555  แหมๆๆๆ จีบตั้งแต่วันเรกที่เจอ  เป็นพี่รหัส แล้วบ้านยังมาติดกันอีก 555ไม่ได้กันเรื่องนี้จะได้กันเรื่องไหน??  ว่าแต่  ผลพวงก็ตกอยู่ที่น้องเปาด้วยนะคะ555  พี่เมาป้เช้าป้อเย็นด้วยแน่ๆ  ว่าแต่  ไอน้ำนี่คุณหนูว่าต่ออีกอะ 55  เอาป้านวลมาด้วยเลยก็ดีนะคะคุณหนู  ระวังนะนอนหลับลึกๆ  ตื่นมาเจอพี่รหัสนอนข้างๆ >////<

    55555555สายรหัสพี่ป้ากับพี่เมานี่สุดยอดอะ 5555  กวนไม่มีใครเกิน  อะนะได้ ผญ เป็นพี่รหัสแต่ดันปากจัดด่าน้องกระเจิง  ชอบอ่า555  น่ารักจริงๆเลยเจ้ใหญ่เนี่ย ว่าแจ่เจ้ใหญ่นี่อะไรใหญ่  รู้สึกว่าจะใหญ่คับซอยมา  ใครไม่กล้าหือ  พี่เมาโคตรน่ารักเลยจริงๆ  พี่ป้ากับต้องคุกเข่ากอดขาให้พี่เมาแม่งใส่ชุด น.ศ.

    อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย แล้วๆๆๆๆๆ รู้แล้วอ่าว่าสุดที่รักขาดใจดิ้นย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ 5555   เดี๋ยวยังสงสัยอยู่ ณ บัดนาววว่าที่รักของไอพี่ป้านี่ใครคะ????  อย่าบอกนะว่าเรียกแม่แบบนั้นอะ 555  แอวะๆๆๆๆๆๆ  ความวุ่นวาย คูณ 2 กำลังจะเริ่มแล้วสินะ ><

    เฟียเอ๊ยเฟีย....หื่นออกหน้าออกตา  หื่นไม่เกรงใจคนทำเลย5555  หยีน่ารักน๊า   ชื่อเข้มหรอลูก โอ๊ยยยยย มาเข้มแถวนี้บ้างอยากได้ 55 เฟียจะฆ่าเมย์ไหม??  โหวววว  อ้อนกันแบบนี้ต่อหน้าเพื่อนบ้างดิ - -*  แอบอิจฉาหยีเบาๆ แบบมาอะไรก็ดูออกหมด แต่ไม่ยุ่งเรื่องใครเขา  เป็นแคต่ที่ปรึกษาเบาๆเท่านั้นเอง  โคตรแมนเลยค่า  ไม่เหมือนหยี อยากรู้ๆๆๆๆ  แต่ไม่รู้  น่ารัก เดี่ญวนะ  ตามกันไปอายน้ำหรือตามไปทำอะไรกันในห้องน้ำ

    #886
    0
  11. #881 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 00:00
    555+ ยังไงๆ น้องไอน้ำก็หนีพี่เวสป้าไปไม่ได้หรอก หุหุ โลกกลมสุดๆอ่ะ ฮ่ะๆ
    #881
    0
  12. #879 Vanilla (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:08
    ไอน้ำเอ้ยยยไม่รู้ชะตาตัวเองซะแล้วว่าจะเจอกับอะไร ชอบคู่ดีโน่ไม้นะ ชอบดีโน่อ่ะน่ารักดี
    #879
    0
  13. #878 Vanilla (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:02
    ไอน้ำเอ้ยยยไม่รู้ชะตาตัวเองซะแล้วว่าจะเจอกับอะไร ชอบคู่ดีโน่ไม้นะ ชอบดีโน่อ่ะน่ารักดี
    #878
    0
  14. #876 PuiPui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 21:56
    ก๊ากๆๆๆขอปรบมือให้กับความใจกล้าและหน้าด้านของอิพี่เมา #ผ้าขาวม้ากะเสื้อกล้าม#อนุรักษ์ไทย#นอนฝันหาเลขเด็ด เออ~แกวิน!!!
    #876
    0
  15. #875 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2556 / 09:17
    มันคือบุพเพสันนิวาสหรือบุพเพอาละวาดละเนี่ย ให้สองคู่นี้มาอยู่บ้านข้างๆกัน 5555555555555555555555+
    #875
    0
  16. #873 Iceland'ST (@nickice) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 23:38
    ที่รักนี่ แม่เวสแน่นๆเลย ไอน้ำเสร็จแน่ะๆ >[]<
    #873
    0
  17. #872 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 16:31
    ฮิฮิ ไอน้ำเสร็จแน่ๆ ฮิฮิ
    #872
    0
  18. #870 fff (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 23:27
    พี่เวสป้าาจะแอบปีนไปหาไอน้ำป่ะเนี่ยยย ฮ่าๆๆ
    #870
    0
  19. #869 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 23:18
    น่ารักทุกคู่เลยยย



    คิคิ



    #869
    0
  20. #868 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 20:12
    อิอิ
    งานนี้สนุกแน่
    หยีเฟียก็หวานตลอดดดดดดดดด
    #868
    0
  21. #867 magic moon (@magic-moon) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 19:12
    รอ ออ ออ ออ รอ ออ ออ ออ ............................(เพื่อ...)
    #867
    0
  22. #866 kim (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 18:59
    แหม พี่เวสป้าเจอเนื้อคู่ข้างบ้านอีกแหละ



    อย่าไปแกล้งให้น้องตกใจเล่นนะ 5555

    แต่ถ้าแอบไปจีบ ๆ ก็ไปเลยนะ

    มาเฟียก็ตรงตลอด ยาหยีก็หล่อตลอด

    เฮ้อออออออ อิจฉาค่า 5555555
    #866
    0
  23. #865 The white Death (@biwatikan32605) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 18:46
    (ไอ)พี่เมาคะ ผ้าขาวม้า เสื้อกร้าม พี่กล้าไปแล้วค่ะ = ="
    //อ้ายยยย อิฉันอยากอ่านเมาเปาแล้วค่าาาาา><
    #865
    0
  24. #864 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 18:09
    เมาขอเลขเด็ดหน่อยสิ โป๊กกกก! 

    โลกกลมจริ๊งงงงงงง
    #864
    0
  25. #863 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 12:50
    พี่เมาสุดยอดอ่ะ แหม่จะใส่เสื้อกล้ามผ้าขาวม้าเข้ามอ โครตกล้าเลยอ่ะ
    ความมึนจะบังเกิดขึ้นที่บ้านสองหลังนี้แล้วใช่ป่ะเนี่ย
    หยีเฟียน่ารักอีกแล้วอ่ะ หลงรักยาหยีเต็มๆใจเลยทีเดียว ฮิฮิ
    #863
    0