ตอนที่ 11 : บทที่ 2 เสียงปริศนา [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 พ.ย. 60









 

 

คุณรีครับ ชายหนุ่มเอ่ยเรียกอีกครั้ง หญิงสาวกะพริบตาถี่ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่ม เธอส่ายหน้าไปมาราวกับกำลังขับไล่ความคิดอะไรบางอย่างออกไปจากห้วงความคิด

 

ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์ เราเดินเข้าไปด้านในกันดีกว่า หญิงสาวตอบแล้วออกเดินต่อ อาจเป็นเพราะความฝันเมื่อคืน จึงทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ พานหวาดระแวงไปหมดทุกอย่าง

 

แน่ใจนะครับ สีหน้าคุณไม่สู้ดีเลย

 

ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ เธอแข็งใจเดินชมรอบๆ วิหารพระอาทิตย์จนทั่ว ก่อนจะกลับไปที่รถ

 

“เดี๋ยวผมมานะครับ” โซลาโน่บอกแล้วเดินหายไปไม่ถึงสิบนาทีเขาก็เดินกลับมาพร้อมน้ำอัดลมรสมะนาว

 

ดื่มเครื่องดื่มรสเปรี้ยวดูสิครับ เผื่อว่าจะดีขึ้น โซลาโน่ยื่นเครื่องดื่มให้หญิงสาวที่ปรับเบาะนั่งเอนลงนอน แล้วปิดเปลือกตาลงราวกับกำลังพักผ่อน เธอปรือเปลือกตาขึ้นรับเครื่องดื่มจากเขา

 

ขอบคุณค่ะอาจารย์

 

หญิงสาวยิ้มพร้อมกล่าวคำขอบคุณ และสิ่งที่เธอได้กลับมาจากอาจารย์หนุ่มก็คือรอยยิ้มอ่อนโยน ที่เขาทอดมองมาอย่างห่วงใย

 

ดูเหมือนน้ำมะนาวของโซลาโน่จะช่วยลดความเครียดและความรู้สึกมวนท้องลงไปได้มาก เธอลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ก่อนจะมองออกไปยังนอกหน้าต่าง มองดูบ้านเรือนและวิถีชีวิตของผู้คนชาวเปรู รถแล่นออกไปเรื่อยๆ จนมาถึงอดีตพระราชวังของกษัตริย์อินคา

 

ที่นี่คือพระราชวังของกษัตริย์อินคาครับคุณรี ตอนนี้กลายเป็นโบสถ์ตามแบบยุคเรเนสซองส์ไปเสียแล้ว คุณรีอยากเข้าไปดูหรือเปล่าครับ

 

อยากเข้าไปดูค่ะ เห็นว่าที่นี่งดงามมาก

 

ครับ เราเข้าไปกันเลยดีกว่า โซลาโน่เดินนำหญิงสาวเข้าไปภายใน

 

 

 

ยาบารี... ยาบารี...

 

เสียงทุ้มแหบแห้งคล้ายในความฝันทำให้หญิงสาวหยุดยืน มือบางเย็นเยียบด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ เธอก้าวขาไม่ออก เมื่อเสียงเรียกยังคงดังก้องอยู่ในหัวสมองตลอดเวลา บรรยากาศรอบกายค่อยๆ เลือนหายแทนที่ด้วยบรรยากาศมืดทึบชวนอึดอัด พลันก็ปรากฏชายร่างสูงค่อยๆ ก้าวเท้ายาวด้วยท่วงท่ามั่นคงมาหาเธอ

 

ยาบารี ข้ารอเจ้าเนิ่นนานเหลือเกิน รอเพื่อที่จะได้พบกับเจ้าอีกครั้ง มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้ ยาบารียืนนิ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่มีเสียงที่จะเปล่งออกมากรีดร้องหรือแม้แต่จะเอื้อนเอ่ย

 

ยาบารี! คุณรีครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า โซลาโน่เขย่าตัวหญิงสาวแรงๆ ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตกใจเมื่อเห็นท่าทางของหญิงสาว เธอยืนแข็งราวกับรูปปั้น ไม่ว่าเขาจะพยายามเรียกอย่างไรเธอก็ยังคงยืนนิ่งราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา

 

แล้วจู่ๆ ร่างบางก็อ่อนยวบแทบล้มทั้งยืน โซลาโน่ตัดสินใจอุ้มหญิงสาวออกจากโบสถ์แล้วมานั่งอยู่ที่ม้านั่งด้านนอก ซึ่งอากาศค่อนข้างถ่ายเทสะดวกกว่าด้านใน

 

คุณรี คุณไหวหรือเปล่าครับ ไปหาหมอมั้ย

 

รีได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของรีค่ะอาจารย์ มันดังก้องอยู่ในหัวมาสองครั้งแล้ว จู่ๆ เธอก็พูดออกมา โซลาโน่นั่งนิ่งตั้งใจฟังสิ่งที่เธอกำลังจะเล่า

 

รีไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับรีกันแน่ ทำไมรีถึงได้ฝันเห็นผู้ชายคนนั้น ทั้งยังได้ยินเสียงเรียกของเขาไม่ว่ารีจะไปที่ไหน มันดังชัดราวกับกระซิบอยู่ข้างหู เสียงนั่น...ทำให้รีกลัวค่ะอาจารย์ หญิงสาวก้มหน้านิ่ง

 

เด็กสาวอายุ 18 จากบ้านมาไกล แล้วยังต้องมาพบเจอกับเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้อีก แม้เธอจะแสดงท่าทางอ่อนแอออกมาแต่เธอกลับไม่มีน้ำตาสักหยด หญิงสาวเข้มแข็งกว่าที่โซลาโน่คิดเอาไว้มากทีเดียว

 

คุณรีน่าจะพักผ่อนให้มากกว่านี้ชายหนุ่มยื่นมือมากุมมือบางเอาไว้อย่างปลอบโยน

 

ค่ะ รีควรจะพักผ่อนมากกว่านี้ ยาบารีสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ไม่มีความจำเป็นที่เธอต้องเล่าเรื่องราวเหลือเชื่อเช่นนี้ให้อาจารย์โซลาโน่หรือใครๆ ฟัง เพราะเธออาจถูกมองเป็นตัวประหลาด สติฟั่นเฟือน แม้อาจารย์หนุ่มจะไม่ได้หัวเราะหรือแค่นยิ้มกับเรื่องราวชวนหัวของเธอ แต่ลึกลงไปภายในใจแล้ว เธอเดาว่าเขาคงนึกขันอยู่ไม่มากก็น้อย

 

ผมว่าเราน่าจะเลื่อนการไปมาชูปิกชูออกไปก่อน คุณรีน่าจะพักสักสองสามวันแล้วเราค่อย... ชายหนุ่มเสนอแนะ ทว่ายาบารีกลับส่ายหน้า

 

รีอยากไปค่ะอาจารย์ หลังจากไปมาชูปิกชูก็คงไม่ไปไหนแล้ว รีอยากใช้วันหยุดที่เหลืออยู่กับคุณย่า แววตาของเธออ่อนโยนเมื่อเอ่ยถึงคุณย่าโรมีนา เพราะเธอไม่รู้ว่าเมื่อกลับไปประเทศไทยคราวนี้เธอจะมีโอกาสกลับมาเยือนเปรูอีกครั้งเมื่อไหร่








เสน่หาอินคา
เพียงฤทัย
www.mebmarket.com
ยาบารี ยาบารี ที่รักของข้า? เสียงเรียกอันแสนคุ้นเคยของใครบางคนที่ ยาบารี หญิงสาวลูกครึ่งไทย-เปรู ฝันถึงตั้งแต่ครั้งแรกที่เดินทางมายังเปรูดินแดนต้นกำเนิดอาณาจักรอินคาที่เธอหลงใหล เสียงปริศนาดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทั้งในยามหลับและยามตื่นราวกับกำลังเรียกเธอให้ไปหา... แล้วปาฏิหาริย์ก็ชักนำให้เธอหลงกาลเวลาไปยังอาณาจักรอินคา ดินแดนแห่งทองคำเมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อน ด้วยสร้อยพระอาทิตย์ของสำคัญที่บิดาทิ้งไว้ให้ก่อนจะเสียชีวิต ณ ที่แห่งนี้ เธอได้พบและผูกพันหัวใจไว้กับเจ้าชายทูปัก วีรา เจ้าชายหมอผู้สูงศักดิ์ ท่ามกลางสงครามและยุคสมัยแห่งการล่มสลายของอาณาจักรที่รุ่งเรือง หญิงสาวผู้มาจากอนาคตและเจ้าชายหนุ่มจะร่วมกันแก้ไขหน้าประวัติศาสตร์ได้หรือไม่ แล้วเธอจะหาทางกลับมายังปัจจุบันได้อย่างไร เมื่อยังมีสายสัมพันธ์รักอันยิ่งใหญ่กับชายสูงศักดิ์เกี่ยวกระหวัดให้หัวใจมิอาจลืมเลือน ***ปาฏิหาริย์ที่เกิดขึ้นจากหัวใจรัก นำพาให้คนทั้งสองได้พบเพื่อจาก และพรากเพื่อเจอ ตราบใดที่หัวใจทั้งสองดวงยังคงร้อยรัดด้วยสายใยแห่งรักและผูกพัน ปาฏิหาริย์จะชักพาหัวใจทั้งสองดวงให้กลับมาเคียงคู่กันในสักวัน

ซากุระผลิที่กลางใจ
เพียงฤทัย
www.mebmarket.com
หลิวหลุดเข้าไปใน 'ยุคสมัยเฮอัน' ซึ่งย้อนอดีตไปถึงพันปีเหตุการณ์กลับตาลปัตรเมื่อเธอกลายเป็นคุณหนูของคฤหาสน์อาจิไซ บุตรีขององคมนตรีชั้นเอกผู้เป็นข้ารองบาทขององจักรพรรดิในขณะเรื่องราวผิดฝาผิดตัวสร้างความโกลาหลวุ่นวายหัวใจของหญิงสาวก็เบ่งบานไม่ต่างจากดอกซากุระ

ดวงใจปฏิพัทธ์
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
เลือดต้องล้างด้วยเลือด จักต้องแผดเผาศัตรูให้พินาศย่อยยับแต่เหตุใดเล่า... เมื่อเห็นนางเจ็บ เขากลับเจ็บยิ่งกว่า! องครักษ์หนุ่มนัยน์ตาสีน้ำเงิน ผู้ที่เข้ามาทำให้โลกของเจ้าหญิงครีษมาสดใส นางหลงรักเขาอย่างหมดหัวใจ ทว่าการที่องครักษ์หนุ่มเข้ามาใกล้ชิดนางนั้นกลับเต็มไปด้วยเงื่อนงำ... เมื่อองครักษ์หนุ่มคืนสู่ศักดิ์อันแท้จริง เขาคือเจ้าชายภานรินทร์ที่หายสาบสูญ เขากลับมาอีกครั้งเพื่อขจัดความอยุติธรรม พร่าเกียรติและศักดิ์ศรีเจ้าหญิงผู้สง่างามให้พลิกผันเป็นเพียงนางบำเรอชั้นต่ำ!นาง...เจ็บเจียนตายแต่หัวใจกลับรักเขาเขา…แค้นฝังใจแต่มิอาจปล่อยมือจากนางบทสรุปความรักจะเป็นเช่นไร...รักฤาชัง

มายามรณะ
รางนาก
www.mebmarket.com
ภาพหลอน! ความกลัว! ความตาย! และความสิ้นหวัง! ประดังเข้าสาดซัดนางเอกสาวดาวรุ่งราวกับห่าฝนในคืนเดือนมืด เมื่อมือที่มองไม่เห็นยื่นมากระชากชีวิตของหญิงสาวให้เปลี่ยนไปตลอดกาล...

มะนาวซ่อนหวาน
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
ใครๆ ต่างพากันตั้งฉายาให้ มะนาว ว่า...ไฮโซขาวีน และ ไฮโซมือตบแต่...อย่าได้แคร์สื่อ เธอยังคงสวย เริด เชิด หยิ่งจนกระทั่งผู้เป็นบิดาต้องงัดไม้เด็ดมาปราบลูกสาวหัวดื้อทางด้าน เตชธรรม ถึงกับกุมขมับเมื่อได้รับมอบหมายให้ดัดนิสัยยายตัวร้ายที่เขาให้คำจัดความว่าตั้งแต่แรกเห็นว่า‘ชอบเที่ยวกลางคืน ยั่วยวนผู้ชาย ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว’ชายหนุ่มจึงงัดสารพัดวิธีที่มั่นใจว่าได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์ออกมาจัดการทว่า...ผิดคาด เมื่อมะนาวลูกนี้ไม่ได้มีดีแค่ความเปรี้ยวซ่าอย่างที่คิดและกว่าจะรู้ตัวว่า...ผิดแผน หัวใจก็ลิ้มรสหวานจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้นเสียแล้ว

มนตราสีกุหลาบ
สะมะเรีย
www.mebmarket.com
มนตราแห่งเพตรา ดลบันดาลให้หัวใจสองดวงผูกพัน ก่อเกิดเป็นความรักร้อนแรงจนแม้แต่แสงจากดวงอาทิตย์ก็มิอาจเทียบ หลังจากผิดหวังในความรัก ยี่สุ่น...หญิงสาววัยเบญจเพสจึงตัดสินใจเดินทางมายังจอร์แดนตามคำชักชวนของมารดา พร้อมความเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่งเธอจะได้พบรักแท้ และเมื่อเธอมาถึงนครเพตรา?นครศิลาสีชมพู เธอก็ได้พบรัฟฟาน หนุ่มจอร์แดนมาดเข้ม เธอหลงคิดว่าเขาเป็นไกด์พื้นเมืองจึงใช้งานเขาสารพัด รัฟฟาน... ตำรวจสากลผู้ได้รับมอบหมายให้มาสืบหาแหล่งผลิตยาเสพติดที่นครเพตรา ยินยอมเป็นไกด์ให้ยี่สุ่นเพราะต้องการปลอมตัวให้แนบเนียน ไม่เป็นที่สงสัยของคนร้าย แต่นักท่องเที่ยวสาวกลับทำให้เขาต้องคิดทบทวนว่าเขาคิดผิดหรือไม่ที่ยอมเป็นไกด์ให้เธอ เพราะเธอเปิ่นและบ้าดีเดือดชนิดไม่มีใครเหมือน ซ้ำยังทำให้หัวใจเขาหวั่นไหว ท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ ความรักได้ก่อเกิดขึ้นจากความใกล้ชิด พร้อมกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามาให้เขากับเธอร่วมกันฟันฝ่า เพื่อพิสูจน์ว่ารักแท้มีอยู่จริง +++++++++++++“ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าผมไม่ได้ตั้งใจลวนลามคุณ ผมแค่เข้ามาปลุกคุณไปกินอาหารเย็น” รัฟฟานหัวเสียไม่น้อย นี่ล่ะเขาถึงไม่อยากมีแฟนเพราะรำคาญผู้หญิงที่ชอบพูดไม่รู้เรื่อง เอะอะก็โวยวายเอาไว้ก่อนไม่เคยฟังเหตุผลอะไรเลยสักอย่างเดียว“ฉันไม่เชื่อ”“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำให้ดู”“คุณ...”รัฟฟานไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวโวยวายไปมากกว่านี้ เขาปิดปากอิ่มได้รูปด้วยริมฝีปากเรียวอย่างรวดเร็ว ยี่สุ่นพยายามโวยวายแต่กลับเป็นการเปิดเรียวปากให้ชายหนุ่มแทรกลิ้นร้อนเข้าไปตวัดเร้าควานหาความหอมหวานจากปากนุ่มสีกุหลาบ ยี่สุ่นสั่นไปหมดทั้งตัว หัวสมองหนักอึ้ง รู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ แต่แล้วเขาก็เติมเต็มลมหายใจให้เธอพร้อมๆ กับฉกฉวยมันไป สลับไปมาจนเธอชาวาบจนถึงปลายเท้า แข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ติดพื้น เมื่อเขาบดจูบเร่าร้อนยาวนานจนเธอเผลอกอดตอบเขาและเผลอ...จูบตอบเขาอย่างไร้เดียงสารัฟฟานผละออกจากริมฝีปากอิ่มอย่างเสียดาย ยี่สุ่นทรุดฮวบลงไปกองที่พื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง คิดหาคำพูดหรือคำด่าทอไกด์หนุ่มไม่ถูก นั่งบื้อใบ้หัวสมองมึนงงด้วยความสับสน“คราวนี้เชื่อหรือยังว่าผมมาปลุกคุณให้ตื่นไปรับประทานอาหารเย็น ไม่ได้ตั้งใจเข้ามาลวนลาม เพราะถ้าผมตั้งใจจะทำ...ผมจะทำแบบเมื่อครู่นี้ เอาละ...อีกสิบห้านาทีผมจะกลับเข้ามารับ อย่าช้าล่ะเพราะที่นี่จัดอาหารเย็นแบบบุฟเฟต์หากเกินเวลาไปมากกว่านี้อาจไม่เหลืออะไรให้คุณกิน” พูดจบเขาก็เดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวนั่งหน้าแดงก่ำจูบแรกของฉัน...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

42 ความคิดเห็น