THE CRIMINALS Case II สุภาพบุรุษจอมโจรขโมยหัวใจ [SEP/JAMSAI]

ตอนที่ 2 : THE CRIMINALS :: The Gentleman

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 826
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    1 ก.ย. 56




 

 

 

1

The Gentleman




 


ภาพโดย OMIX (@Mixed_Blessing) จ้ะ >_<

 

 

 

@ Matcha Home

 

 

ชงชาให้แล้ว ช่วยป้อนให้ฉันด้วยสิคนสวย :)”

 

 

ฮ่าๆๆๆ ป้อนด้วยปากด้วยนะ ปากสีแดงๆ น่าจะตัดกับชาเขียวดีเหมือนกัน”

 

 

ดูแล้วท่าจะนุ่มมากซะด้วย”

 

 

จบคำนั้นหนึ่งในลูกค้าจอมลามกที่ไร้มารยาทส่งเสียงดังตลอดเวลาที่ฉันกำลังชงชาตามวิธีชงชาแบบโบราณของญี่ปุ่นก็ยื่นมือมาแตะที่ริมฝีปากฉันอย่างถือวิสาสะ ฉันสะดุ้งโหยงก่อนจะรีบก้มหน้าลง

 

 

อะ...เอ่อ รบกวนเอามือออกไปด้วยค่ะ”

 

 

นุ่มจริงด้วยว่ะ นี่ ชาไม่ต้องคนแล้วก็ได้ เสิร์ฟเลยดีกว่า~”

 

 

ปล่อยเถอะค่ะ...T_T” ฉันพยายามจะควบคุมสติกับอารมณ์ไว้ให้ได้มากที่สุด เพราะว่าตอนนี้ฉันเป็นเกอิชาสาวในร้าน Matcha Home...ขืนโวยวายไปคงโดนไล่ออกแหงๆ ไม่สิ อย่าว่างั้นงี้เลย ต่อให้โวยวายได้ฉันก็ไม่กล้าโวยวายอยู่ดี TT_TT “ฉะ...ฉันชงชาเรียบร้อยแล้ว เชิญนายท่าน...”

 

 

โอ้ ทำท่าเอียงอายอย่างนี้ยิ่งน่ารัก สมเป็นเกอิชาคนสวยจริงๆ” นอกจากจะไม่ปล่อยมือแล้วยังจะยื่นมือมาโอบไหล่ฉันอีกต่างหาก! ฉันตกใจจนตาโตก่อนจะพยายามถอยหนีโดยไม่ส่งเสียงโวยวาย แต่ยิ่งดิ้นพวกนี้กลับยิ่งหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องสนุก T^T “เพิ่งรู้ว่าสาวสวยในชุดกิโมโนนี่มันเร้าใจไม่หยอกนะ ฮ่าๆ”

 

 

ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยปล่อยมือด้วย...”

 

 

อย่าทำหน้าหวาดกลัวอย่างนั้นสิ ไหนลองยิ้มให้นายท่านหน่อย...”

 

 

สุภาพบุรุษที่ดีไม่ควรจะแตะต้องผู้หญิงโดยที่เธอไม่เต็มใจนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือหัวฉันที่นั่งอยู่บนเบาะรองนั่ง (เพราะเป็นร้านแบบญี่ปุ่นก็เลยต้องนั่งบนเบาะนั่งแบบญี่ปุ่นน่ะ) จากนั้นมือของลูกค้าลามกก็ถูกดึงออกห่างจากฉัน O_O “อีกอย่าง...การส่งเสียงดังรบกวนลูกค้าคนอื่นในร้านก็ไม่เข้าท่าเอามากๆ ด้วย ^^”

 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเจ้าของเสียงทุ้มนุ่มลึกที่ฟังดูเหมือนเสียงเพลงบรรเลงลื่นหู...ก่อนจะอึ้งไปเมื่อสบตาเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าเข้มที่สวยจนแทบลืมหายใจ ริมฝีปากบางสวยของเขาหยักยิ้มที่มุมปากก่อนที่เขาจะเอื้อมมือมาดึงมือฉันให้ลุกขึ้นยืน “ไม่เป็นไรใช่มั้ย :)”

 

 

อะ...เอ่อ...” ฉันนึกคำตอบไม่ออก และยิ่งนึกไม่ออกไปกันใหญ่เมื่อจู่ๆ เขาก็โน้มใบหน้าลงไปจรดริมฝีปากนุ่มที่หลังมือฉัน...

 

 

นะ...นี่มันอะไรกัน...ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงแบบนี้ T////T

 

 

เฮ้ย อะไรกันวะ!? มายุ่งอะไรด้วยเนี่ย!?” ดูเหมือนพวกลูกค้าลามกจะตั้งสติได้แล้วและเริ่มต้นชี้หน้าโวยวายในระหว่างที่ฉันกำลังตกใจกับสัมผัสที่หลังมือจนทำอะไรไม่ถูก ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะปล่อยมือจากฉันแล้วลากสายตากลับไปมองหน้าลูกค้าในโต๊ะนั้นด้วยแววตาเย็นชาถึงแม้มุมปากจะยังมีรอยยิ้ม

 

 

ฉันบอกแล้วไงว่าสุภาพบุรุษต้องไม่ส่งเสียงดังหนวกหู พวกนายนี่ถ่อยกันจริงๆ นะ”

 

 

วะ...ว่าไงนะ!? =[]=^^ ไอ้เวรนี่มาคนเดียวยังทำซ่าส์! ไม่รู้รึไงว่าพวกฉันน่ะ...”

 

 

อืม ไม่รู้หรอก” หนุ่มตาฟ้าตอบเสียงเรียบก่อนจะหัวเราะแผ่วเบา “แล้วก็ไม่คิดอยากจะรู้เรื่องของพวกชั้นต่ำด้วย”

 

 

อะ...ไอ้...!!!”

 

 

แต่คราวหน้าคราวหลังถ้าอดอยากมากถึงขนาดต้องมาทำกิริยาต่ำทรามกับเกอิชาสาวสวยอย่างนี้...ก็ช่วยไปทำไกลๆ สายตาฉันเถอะ มันรกหูรกตาน่ะ”

 

 

ช่างแม่งแล้วโว้ย! ซัดมันเลย!”

 

 

อย่าดีกว่า ฉันเตือนด้วยความหวังดี :)”

 

 

ปากดีอย่างนี้มันต้อง...อ๊ากกกกกก!!!”

 

 

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นทันทีเมื่อหมัดที่ตั้งใจจะปล่อยมากระแทกหน้าของเจ้าชายตาฟ้าถูกเจ้าชายเบี่ยงตัวหลบแล้วโต้กลับด้วยการบิดแขนของหมอนั่นไปข้างหลังก่อนจะใช้ศอกกดหัวลงกระแทกกับโต๊ะดังตึง! O_O!

 

 

...เฮ้อ อุตส่าห์เตือนแล้วเชียวนะ” เขาบ่นด้วยน้ำเสียงเหมือนระอาใจ แต่สีหน้ากลับดูเหมือนกำลังสนุกอยู่งั้นแหละ -O- “ทำให้ฉันต้องออกแรงอีกแล้ว ถ้าเสื้อนอกของฉันยับไปจะทำไง”

 

 

อะ...โอ๊ย!! เจ็บ...”

 

 

อะไรนะ ไม่ได้ยินเลย?” เขาทำตาโตขึ้นเล็กน้อยก่อนจะออกแรงศอกที่กดหัวของหมอนั่นอยู่จนหน้าราบไปกับโต๊ะ -O-;;; “คำพูดที่ฉันอยากได้ยินคือคำขอโทษให้กับสุภาพสตรีท่านนี้นะ”

 

 

เจ็บโว้ยยย!!!”

 

 

นั่นไม่ใช่คำขอโทษสักหน่อย”

 

 

อ๊ากกกก!! ยอมแล้ว! ผมยอมแล้ว!”

 

 

ก็ขอโทษสิ ^^”

 

 

ขอโทษ!!”

 

 

...การขอโทษสุภาพสตรีไม่ควรจะตะคอกใส่อย่างกระโชกโฮกฮากอย่างนั้นนะ”

 

 

โอ๊ยยยยย เจ็บนะ TOT แขนฉันจะหักแล้วนะ อ๊ากกก!”

 

 

สุภาพบุรุษไม่ควรจะร้องทุรนทุรายอย่างน่าสมเพชแบบนั้นสิ O_o อีกอย่างนี่ฉันยังไม่ได้เอาจริงเลยนะ มันไม่เจ็บขนาดนั้นสักหน่อย ไม่ตายหรอก” เขาพูดพร้อมกับออกแรงกดเพิ่มอีกเหมือนกำลังสนุกโดยที่เพื่อนของหมอนั่นได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อไม่กล้าเข้าไปช่วย -O- จากนั้นจึงยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูหมอนั่น “เอาล่ะ...จะขอโทษตรงนี้เดี๋ยวนี้ให้ถูกต้อง หรืออยากจะให้ฉันสั่งสอนความเป็นสุภาพบุรุษเพิ่มเติมให้?”

 

 

ขอโทษครับ! กระผมขอโทษจริงๆ นะครับ!! กระผมผิดไปแล้ว! ได้โปรดอภัยให้ผมด้วย!”

 

 

เสียงดังไปรึเปล่า นายไม่ควรจะตะโกนใส่หน้าสุภาพสตรีนะ?”

 

 

กราบขอประทานอภัยด้วยครับ TOT”

 

 

อืม...ก็พอไปวัดไปวาได้นะ” เจ้าชายตาฟ้าพึมพำก่อนจะเหลือบมองหน้าฉันแล้วถามด้วยรอยยิ้มหล่อบาดใจที่มุมปาก “ไง? เธอพอใจรึเปล่า?”

 

 

อ๊ะ เอ่อ...ค่ะ -O-”

 

 

ถ้างั้นวันหลังก็อย่าทำอีกนะ...ถ้าฉันเห็นนายเอามือสกปรกๆ ของนายมาแตะต้องสุภาพสตรีท่านนี้หรือท่านไหนๆ อีก...หรือแม้แต่ล่วงเกินด้วยคำพูด เมื่อนั้นฉันไม่ใจดีแบบวันนี้แน่”

 

 

ระ...รับทราบครับ!”

 

 

แล้วพวกนายล่ะ?” เขาเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเพื่อนอีกสองคนของลูกค้าลามกที่กำลังถูกลงโทษ ซึ่งพยักหน้าอย่างรัวเร็วจนหัวเกือบจะสปินหลุดออกมาจากไขสันหลัง -O- “ดีมาก :) หวังว่าจะรักษาสัญญานะ?”

 

 

นะ...แน่นอนครับผม”

 

 

ถ้างั้นก็ไสหัวไปได้แล้ว อ้อ...อย่าลืมจ่ายเงินล่ะ”

 

 

อะ...เอาไปเลยครับ TOT” ทั้งสามคนยื่นกระเป๋าตังค์วางไว้บนโต๊ะก่อนจะเผ่นแน่บไปอย่างรวดเร็วราวกับหวาดกลัวจนหัวหด เจ้าชายตาฟ้าถอนหายใจตามหลังก่อนจะปัดมือเหมือนปัดฝุ่นทิ้ง จากนั้นจึงจัดแขนเสื้อที่ยับยู่ยี่ของตัวเองแล้วหันมาหาฉันที่ยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิมเพราะทำอะไรไม่ถูก

 

 

แล้วทันใดนั้นเองเขาก็ยื่นหน้าเข้ามาจนเกือบชิดก่อนจะถามด้วยรอยยิ้ม “เป็นอะไรไป ยังกลัวอยู่เหรอ หรือว่าตกใจ?”

 

 

ปะ...เปล่าค่ะ แค่...”

 

 

หน้าแดงเชียว... สาวน้อยที่น่าสงสาร คงตกใจมากสินะ?” เขาพูดก่อนจะเลื่อนมือมาแตะใบหน้าฉัน จากนั้นจึงจรดริมฝีปากลงที่มุมปากฉันอย่างแผ่วเบา เบาจนเหมือนแค่เฉียดใกล้เฉยๆ แต่แค่นั้นก็แทบทำให้หัวใจฉันหยุดเต้นไปแล้ว O////O “เพราะว่าเธอน่ารักอย่างนี้ไง เจ้าพวกนั้นมันถึงได้อยากจะแกล้งนัก”

 

 

เอ่อ...”

 

 

เธอไม่ควรจะทำสีหน้าแบบนั้นนะ เพราะมันอาจจะทำให้ฉันลืมตัวได้ :)”

 

 

เอ๊ะ O///O”

 

 

อ๊ะ หน้าแดงกว่าเดิมอีก” เขาพูดด้วยสีหน้าทึ่งๆ ก่อนจะใช้สองมือจับแก้มฉันไว้ “แต่แบบนี้ก็ยิ่งน่ารัก...”

 

 

เจค! มัวทำอะไรอยู่น่ะ =^= ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ!”

 

 

เสียงเรียกของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากโต๊ะตรงหัวมุม และนั่นก็ทำให้เจ้าชายตาฟ้าถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะยิ้มให้ฉันพร้อมกับดึงมือกลับ “ดูเหมือนฉันจะต้องขอตัวก่อน...”

 

 

เอ่อ...ขอบคุณะคะ ที่ช่วย...”

 

 

ไม่ต้องขอบคุณหรอก :) มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายที่จะต้องช่วยผู้หญิงที่กำลังเดือดร้อนอยู่แล้ว~” เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงนุ่มนวล จากนั้นจึงผละจากฉันแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง ทิ้งให้ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่...กับสัมผัสที่ยังติดค้างอยู่ที่มุมปาก และมันก็ทำให้หน้าฉันร้อนวาบขึ้นมาเหมือนถูกไฟเผา...

 

 

เอ่อ...เดี๋ยวก่อนค่ะ คือว่า...” ฉันเรียกเขาไว้ในวินาทีต่อมาก่อนจะออกเดินตามหลังเขาไป ร่างสูงๆ หยุดเดินก่อนจะเหลือบมองข้ามไหล่ตัวเองกลับมาหาฉัน “คุณ...ชื่ออะไรเหรอคะ”

 

 

ริมฝีปากบางสวยของเขาหยักยิ้ม ก่อนที่เสียงนุ่มๆ ของเขาจะดังขึ้นมา...

 

 

เจค ดีโอเนลโล่...ยินดีที่ได้รู้จักนะ :)”

 

 

 

 

 

************************************
 

 

 

 

 

9.22PM

 

 

ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับจากชุดกิโมโนเป็นเครื่องแบบนักเรียนตามปกติ ก่อนจะเก็บของใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไปที่ประตูหลังร้าน นี่เป็นเวลาเลิกงานน่ะ ในที่สุดฉันก็จะได้กลับไปนอนสักที ง่วงจัง~ T.,T ฉันยกมือขึ้นปิดปากหาวพลางห่อตัวในเสื้อนักเรียนตัวนอกตอนที่ลมเย็นๆ พัดมาก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก

 

 

รู้สึกเศร้านิดๆ ที่ไม่มีรถขับเพราะหอพักของฉันอยู่ทางทิศใต้ ซึ่งอยู่ไกลจากดาวน์ทาวน์ที่สุดเลย T.,T มันเดินไปได้ก็จริงแต่ก็นานหน่อย แถมอากาศหนาวๆ อย่างนี้ยิ่งทำให้รู้สึกว่าไกลกว่าความเป็นจริงซะอีก แต่ยังไงก็คงจะถึงหอพักก่อนเวลาเคอร์ฟิวอยู่แล้วล่ะ

 

 

อ้อ เคอร์ฟิวสี่ทุ่มเป็นกฏข้อใหม่น่ะ เพิ่งประกาศเมื่อวันก่อนนี้เอง...เห็นว่าเป็นมาตรการใหม่เพื่อป้องกันไม่ให้นักเรียนออกมาทำเรื่องแปลกๆ ตอนกลางคืนล่ะมั้ง

 

 

ที่จริงมีกฏเพิ่มมาอีกหลายข้อเลย...และคนที่เขียนกฏพวกนั้นขึ้นมาก็คือ 'โอดะ โนบุนางะ' หัวหน้าคณะอัศวินคนใหม่ที่มาแทนที่ 'จูเลียส ซีซาร์'

 

 

ฉันเดินคิดอะไรเพลินๆ ก่อนที่ภาพของใครคนหนึ่งจะแวบกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง...ภาพของเจ้าชายผมสีดำนัยน์ตาสีฟ้าเข้ม...

 

 

ภาพของ 'เจค ดีโอเนลโล่'

 

 

ที่จริง...ฉันก็รู้อยู่แล้วล่ะว่าเขาคือใคร เพราะคงไม่มีใครที่จะไม่รู้จักเขาหรอก สุภาพบุรุษจอมโจรแห่ง 'The Criminals' กลุ่มอาชญากรนอกรีตชื่อดังที่กล้าตั้งตัวเป็นศัตรูกับประธานนักเรียน...

 

 

ฉันได้ยินกิตติศัพท์ของเขามาเยอะเลย...โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิงน่ะ

 

 

ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้นว่าเจค ดีโอเนลโล่กับหญิงงามเป็นของคู่กัน...พวกในห้องฉันถึงขั้นพูดว่าเขาเชยชมผู้หญิงสวยมาเกือบหมดทั้งโรงเรียนแล้ว

 

 

แบบนั้นมันยิ่งกว่าเจมส์ บอนด์อีกไม่ใช่รึไงนะ แต่...ฉันคิดว่าฉันพอเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้ฉายาว่าสุภาพบุรุษจอมโจร...

 

 

เพราะว่าเขาอันตรายแต่กลับมีเสน่ห์ที่ทำให้รู้สึกหลงใหล...

 

 

ความคิดของฉันสะดุดลงเมื่อมองเห็นเงาของใครก็ไม่รู้ขยับเข้ามาใกล้ และเมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็ต้องตกใจจนตาโต เพราะว่า...

 

 

ไงคนสวย เรารอมาตั้งนานแน่ะ ^^”

 

 

พวกนี้ก็คือพวกลูกค้าลามกที่ตอแยฉันในร้านก่อนหน้านี้นั่นเอง!

 

 

ไอ้หมอนั่นมันทำไว้แสบมาก เธอต้องรับผิดชอบแทนมัน!”

 

 

เอ๊ะ!? จะ...จะทำอะไร...”

 

 

ก็ถอนทุนคืนไงเล่า! เมื่อกี้ฉันนึกว่าแขนจะหักซะแล้ว!” นายจอมลามกพูดเสียงห้วนก่อนจะคว้าแขนฉัน “คราวนี้จะถอนคืนให้คุ้มเลย!”

 

 

ยะ...อย่านะ! ปล่อยฉัน...”

 

 

เธอเป็นผู้หญิงของหมอนั่นใช่มั้ยล่ะ แสดงว่าร้อนแรงไม่เบาล่ะสิ?” เขายื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ หูฉันก่อนจะหันไปหัวเราะกับเพื่อนอีกสองคน “แต่ก็เป็นได้แค่หนึ่งในของเล่นจำนวนนับไม่ถ้วนอยู่ดีนั่นแหละ ก็หมอนั่นคือเจค ดีโอเนลโล่นี่นา”

 

 

นั่นสินะ ขอยืมมาเล่นบ้างนิดหน่อยก็ไม่น่าจะเป็นไรใช่มั้ย~”

 

 

ไม่เอา! ปล่อยนะ!”

 

 

ไม่งั้นเธอก็เรียกหมอนั่นมาสิ! พวกฉันจะได้ชำระหนี้แค้นด้วยการรุมยำมันให้เละ ฮ่าๆๆๆ”

 

 

นี่ ฉันไม่รู้จักกับเขานะ!”

 

 

ไม่รู้จักแล้วเขาจะมาช่วยเธอไว้ทำไม”

 

 

เขาก็แค่เห็นฉันเดือดร้อนก็เลย...”

 

 

จะเพราะอะไรก็ช่าง แต่ตอนนี้เราไปสนุกกันก่อนดีกว่า~” จบคำนั้นเจ้าพวกลามกก็ลากฉันเข้าไปในตรอกข้างอาคารสำนักงานที่ตอนนี้ปิดแล้ว! ไม่นะ!

 

 

ฉันตั้งใจจะร้องให้คนช่วย แต่กลับถูกปิดปากไว้ จากนั้นก็โดนชกเข้าที่ท้องน้อยอย่างแรงจนจุกตัวงอ เจ็บจัง T^T

 

 

ที่จริงฉันชอบตอนใส่ชุดกิโมโนมากกว่านะ เห็นแล้วอยากถอด ฮ่าๆ”

 

 

แต่ใส่กระโปรงนักเรียนอย่างนี้ก็ไม่เลวหรอก”

 

 

พวกสารเลว! มาพูดจาอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!? ฉันอยากจะโวยวายใส่หน้า แต่แค่ขยับจะพูดก็เจ็บไปหมดแล้ว T_T

 

 

ระหว่างที่เจ้าพวกนี้กำลังเถียงกันว่าใครจะได้รังแกฉันเป็นคนแรก...เสียงเครื่องยนต์ที่ดังแหวกอากาศมาก็ทำให้ทั้งสามคนชะงักไปเสียก่อน

 

 

เสียงอะไรวะ -O-”

 

 

เสียงรถมั้ง?”

 

 

รถใครมาทำอะไรแถวนี้วะ...”

 

 

มาลงโทษพวกโง่ที่ไม่รักษาสัญญาไง :)”

 

 

ไฟสว่างจ้าสาดเข้ามาในตรอกพร้อมกับเสียงของใครคนหนึ่งดังมาจากทิศเดียวกัน ฉันพยายามจะมองฝ่าเข้าไปดูว่าใคร แต่ตาพร่าซะจนมองไม่เห็นเลย X_X

 

 

คะ...ใครวะ!?!”

 

 

ฉันเอง” และตอนนั้นเองที่สายตาฉันเริ่มชินกับแสงจ้าแล้ว ทำให้มองเห็นใบหน้าของ 'เขา' ได้ชัดเจนขึ้นทีละนิด -O- และคนคนนั้นก็คือ... “เจค ดีโอเนลโล่ :)”

 

 

อ้าวเฮ้ย =[]= มันมาได้ไงวะ”

 

 

อย่าคิดจะวิ่งหนีเชียวนา ตรอกนี้ทางตัน หนีเข้าไปฉันก็ตามไปกระทืบได้ง่ายๆ อยู่ดี” เจคยกมือห้ามเจ้าสามคนที่ถึงกับหน้าถอดสีก่อนจะยกมือขึ้นเสยผมสีดำที่ยาวลงมาปรกหน้าเล็กน้อย “และ...ฉันกับมิคาอิลเพื่อนรักเกลียดการวิ่งไล่จับเป็นที่สุด ถ้าต้องออกแรงเพื่อเรื่องไร้สาระ...มันจะทำให้พวกเราหงุดหงิดกว่าปกตินะ”

 

 

อ๊ะ...อา... TOT”

 

 

ดังนั้นนอนอยู่เฉยๆ ให้ฉันกระทืบ...น่าจะดีกว่าวิ่งเข้าไปในตรอกแล้วบีบให้ฉันต้องหักกระดูกสักสองสามท่อนใช่มั้ย?”

 

 

ยะ...อย่านะครับ! ผะ...ผมไม่ได้ตั้งใจ!!”

 

 

ฮืม?” เจคพึมพำพลางหันไปหัวเราะกับคนที่เดินตามหลังลงมาจากรถ “เขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจว่ะมิคาอิล”

 

 

ไร้สาระ -_-^” ผู้ชายผมสีส้มเจิดจ้าที่เจคเรียกว่ามิคาอิลตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “รีบๆ อัดมันให้เละสักที ฉันจะได้รีบกลับไปหาเวร่า”

 

 

ยังจะไปหาเวร่าอีกเหรอ ใกล้จะถึงเวลาเคอร์ฟิวแล้วนา”

 

 

ความรักของฉันไม่มีเคอร์ฟิว”

 

 

เน่าชิบ -_-^ ไอ้คู่รัก SM* เอ๊ย” เจคบ่นก่อนจะยักไหล่ “ก็ได้ งั้นออกแรงกันสักนิดก็แล้วกัน”

 

 

(NOTE* SM = Sadism and Masochism พวกชอบใช้ความรุนแรงกับชอบถูกกระทำรุนแรง)

 

 

ช่วงนี้เจ็บมือ งั้นใช้เท้าก็แล้วกัน” มิคาอิลพูดก่อนจะล้วงกระเป๋าเดินดุ่มๆ เข้าไปถีบหนึ่งในสามล้มคว่ำลงไปกับพื้น -O- ฉันได้แต่ยืนช็อกอยู่กับที่ตอนที่มือใหญ่ของใครบางคนวางลงบนไหล่บางของฉันอย่างนุ่มนวล

 

 

อ๊ะ...”

 

 

สุภาพสตรีหลบมายืนอยู่ตรงนี้ดีกว่า...อย่าเข้าไปใกล้เลย” เจคพูดกับฉันด้วยรอยยิ้ม...ก่อนที่นิ้วมือเรียวยาวของเขาจะเลื่อนมาแตะที่หางตาฉัน “ที่จริง...หลับตาไว้สักห้านาทีก็แล้วกัน เธอไม่ควรจะมองดูภาพโหดร้ายแบบนี้นะ”

 

 

ไอ้เจค -_-^ อย่ามัวแต่ป้อสาวได้มั้ย ฉันเมื่อยขาแล้วนะ”

 

 

อือ~ ฮึ~” เจคตอบกลับด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังร้องเพลง ก่อนจะขยิบตาให้ฉันแล้วผละจากไปผสมโรงกับมิคาอิล ดูสองคนนั้นกับนายสามคนนั่นแล้วรู้สึกเหมือนคนกำลังบี้มดตัวจิ๋วอยู่ยังไงยังงั้นเลย -O-

 

 

ในที่สุดมดทั้งสามตัวก็ถูกเจคกับมิคาอิลซัดจนลงไปนอนหมดสภาพบนพื้นเรียบร้อยภายในเวลาชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น... -O-

 

 

มิคาอิลสะบัดเท้าตัวเองเหมือนจะไล่ฝุ่น โดยที่มือยังล้วงกระเป๋าอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ ในขณะที่เจคจัดแขนเสื้อตัวเองที่ยับไปเล็กน้อยก่อนจะย่อตัวลงไปคว้าคอเสื้อนักเลงตัวหัวโจกขึ้นมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ “เฮ้...เมื่อตอนเย็นฉันพูดไม่เคลียร์เหรอ ว่าอย่าให้เห็นนายแตะต้องผู้หญิงคนไหนอีกน่ะ?”

 

 

ขะ...ขอโทษ...”

 

 

คำขอโทษใช้ไม่ได้ผลสำหรับความผิดซ้ำซาก” เจคขัดด้วยรอยยิ้มเย็นก่อนจะเงื้อหมัดขึ้นเตรียมจะซัด... ทว่าหมัดนั้นกลับค้างอยู่กลางอากาศเมื่อหมอนั่นยกมือขึ้นห้ามเขาไว้ก่อน

 

 

ดะ...เดี๋ยวก่อนสิ!! ฉะ...ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ TOT”

 

 

ยังจะพูดอีกเหรอ...”

 

 

ฉันไม่ได้โกหกนะ!! ที่ฉันเล่นงานผู้หญิงคนนั้นก็เพราะมีคนจ้างฉันมา!”

 

 

พูดอะไรน่ะ”

 

 

พูดเรื่องจริงน่ะสิ! จะ...จะดูจดหมายที่เขาส่งมาก็ได้! มีทั้งรูปและคำสั่งมาให้เสร็จสรรพเลย!”

 

 

ฉันตกใจจนตาโตกับคำพูดของตัวหัวโจก...ในขณะที่เจคกับมิคาอิลหันไปสบตากันก่อนที่เจคจะเอื้อมมือไปคว้ากระดาษมาจากมือของหมอนั่น...

 

 

...รูปของเธอจริงๆ ด้วย นี่เธอมีศัตรูที่ไหนรึเปล่าน่ะ” มิคาอิลถามขึ้นมาขณะที่เจคยังจ้องข้อความกับรูปบนกระดาษด้วยสีหน้าครุ่นคิด ฉันลากสายตาไปดูรูปตัวเองก่อนจะพึมพำเสียงเบา

 

 

...ฉันไม่เคยมีเรื่องอะไรกับใคร...”

 

 

แล้วทำไมถึงมีคนจ้องจะเล่นงานเธอล่ะ”

 

 

...ฉันไม่รู้ T_T”

 

 

เฮ้ คนที่จ้างพวกแกมาคือใคร” มิคาอิลเตะนายหัวโจกที่กำลังนั่งโอดครวญอยู่บนพื้น แต่คำตอบที่ได้ก็คือ...

 

 

ไม่รู้เหมือนกัน TT_TT”

 

 

อย่ามาตลก -_-^”

 

 

จริงๆ นะ! ไม่เคยได้ยินเสียงไม่เคยเห็นหน้า มีแต่ติดต่อทางจดหมาย...”

 

 

เชื่อก็โง่แล้ว”

 

 

ไม่ได้โกหกนะ U_U”

 

 

เฮ้ มิคาอิล” เจคเรียกมิคาอิลที่กำลังจะกระทืบซ้ำก่อนจะยิ้ม “ฉันฝากจัดการด้วยนะ”

 

 

อ้าว แล้วแกจะไปไหน -_-”

 

 

เจคเดินเข้ามายื่นมือให้ฉัน...ก่อนจะตอบมิคาอิลโดยที่นัยน์ตาสีฟ้าเข้มมองสบตาฉันอยู่ “ฉันก็จะพาฮิเมะซามะ* ไปส่งที่ห้องไงล่ะ :)”

 

 

(NOTE* แปลว่าเจ้าหญิง)

 

 

...แล้วอย่าทำอะไรแปลกๆ ล่ะ -_-^^^”

 

 

เป็นเพื่อนกันมาตั้งนานแกเคยเห็นฉันทำอะไรแปลกๆ เรอะ”

 

 

...นับไม่ถ้วนเลยล่ะ =_=^^^”

 

 

พูดเรื่องอะไรของแกน่ะ” เจคทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะหัวเราะเมื่อฉันยังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ “เป็นอะไรไปล่ะ?”

 

 

คือว่าฉัน...กลับเองได้...”

 

 

มีคนจ้องจะทำร้ายเธอนะ” เจคขัดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะดึงมือฉันไปจับไว้เอง “แต่ถึงไม่มีใครจ้องจะทำร้าย...ฉันก็ปล่อยให้สุภาพสตรีน่ารักอย่างเธอเดินกลับหอพักเองคนเดียวไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ”

 

 

แต่ว่า...”

 

 

ไม่ต้องเกรงใจหรอก มาเถอะ” เขาจูงมือฉันเดินออกจากตรอกไปที่รถโดยทิ้งมิคาอิลที่บ่นพึมพำงึมงำอยู่คนเดียวไว้เบื้องหลัง...ฉันตั้งใจจะแย้งเขาอีกรอบ และตอนนั้นเองที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเลื่อนมาปิดปากฉันเอาไว้ ทำเอาหัวใจฉันแทบหยุดเต้นไปเลยทีเดียว...

 

 

นัยน์ตาสีฟ้าเข้มของเขาเหมือนดินแดนลับแล...งดงามแต่เต็มไปด้วยปริศนาที่ทำให้นึกอยากจะลองเข้าไปค้นหาสิ่งที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ขึ้นมา...

 

 

หรือถ้าเกรงใจ...ฉันก็ยินดีจะรับสิ่งตอบแทนจากเธอทีหลังนะ”

 

 

และถึงจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาอันตราย...ฉันก็เชื่อว่าผู้หญิงทุกคนไม่สามารถปฏิเสธนัยน์ตาที่สวยชวนฝันคู่นี้ได้เด็ดขาด...

 

 

จนกว่าจะจับผู้ร้ายได้ ฉันจะคอยปกป้องเธอเอง ^^”

 

 

จบคำนั้นเขาก็หยิบกุญแจออกมาปลดล็อกรถมาเซราติสีดำปราดเปรียวของเขาและเปิดประตูให้ฉันก้าวเข้าไปนั่ง ฉันคิดไม่ผิดเลย...เจค ดีโอเนลโล่...เขาช่างเป็นสุภาพบุรุษที่ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ ด้วย

 

 

มุมปากของฉันหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา...ขณะที่เจคเดินอ้อมฝั่งไปนั่งที่หลังพวงมาลัยแล้วสตาร์ทรถ...

 

 

 

 

************************************
 

 

 

 

 

 

@ South Dorm, Unit 1B

 

 

เจคจอดรถที่หน้าหอพักของฉัน...พร้อมๆ กับที่ตัวเลขบนนาฬิกาเลื่อนจาก 9.59 เป็น 10.00 เป๊ะพอดี...

 

 

สี่ทุ่มแล้ว...

 

 

เอาล่ะ...รีบเข้าไปข้างในสิ :) ถ้าเธอเข้าไปแล้วฉันถึงจะกลับ” เจคว่าพลางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มบาดใจมาให้ฉัน ทำเอาฉันถึงกับเรียงคำพูดเป็นประโยคไม่ถูกราวสามวินาทีกว่าจะตั้งสติได้

 

 

เอ่อ แล้วคุณเจค...”

 

 

ไม่เอา อย่าเรียกฉันว่าคุณสิ ห่างเหินแบบนั้นฉันเสียใจนะ” เจคหัวเราะอย่างสง่างาม...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ดูดีในทุกมุมทุกอิริยาบถอย่างนี้... “เรียกฉันว่าเจคเฉยๆ ก็พอ”

 

 

เจค...” ฉันพึมพำก่อนจะก้มหน้าลงเพราะนัยน์ตาสีฟ้าเข้มของเขามันทำให้ฉันรู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาแปลกๆ “คือว่า...นี่สี่ทุ่มแล้ว...”

 

 

ใช่ :)”

 

 

เคอร์ฟิว...”

 

 

ไม่เป็นไรหรอก”

 

 

มะ...ไม่ได้นะคะ! ถ้า...ถ้านายต้องถูกลงโทษเพราะฉัน...”

 

 

อย่าใส่ใจเลยนะ ^^”

 

 

...”

 

 

ถ้าเธอไม่สบายใจ งั้นอยากจะทำยังไงล่ะ?” เจคเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางเอียงคอมองฉันยิ้มๆ “หรือเธอจะยอมให้ฉันค้างที่ห้องเธอ?”

 

 

คำถามนั้นทำเอาฉันอึ้งไปเลยห้าวินาทีเต็มก่อนจะตอบเขาเสียงสั่นๆ “...ถ้ายังไงจะอยู่ที่นี่จนกว่าจะเช้าก็...”

 

 

ฮืมม? :)”

 

 

ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอะไรแปลกๆ นะคะคือว่า...ฉันจะนอนบนโซฟาแล้วก็...”

 

 

คำพูดของฉันถูกขัดโดยปลายนิ้วเรียวยาวอุ่นจัดของผู้ชายที่หล่อจนเหลือเชื่อตรงหน้า ก่อนที่เขาจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มเหมือนขนมหวาน

 

 

สุภาพบุรุษที่ไหนจะปล่อยให้ผู้หญิงนอนบนโซฟากันล่ะ” มุมปากของเจคหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มหล่อเหลาไร้ที่ติ ตอนที่ปลายนิ้วเขาไล้ไปตามริมฝีปากฉันอย่างแผ่วเบาจนเหมือนแทบไม่ได้สัมผัส แต่กลับทำให้หัวใจกระตุกวูบวาบรุนแรง... “ถ้าเธอไม่นอนกับฉันบนเตียง... ฉันก็จะนอนโซฟาเอง :)”

 

 

เอ๊ะ อ๊ะ...”

 

 

หน้าแดงอีกแล้วนะ” เจคหัวเราะแผ่วเบา...ก่อนจะดับเครื่องแล้วดึงกุญแจรถออก “ถ้างั้น...ฉันขอขึ้นไปรับสิ่งตอบแทนจากเธอหน่อยก็แล้วกัน”

 

 

...”

 

 

ล้อเล่นน่า อย่าหน้าแดงขนาดนั้นสิ” เจคหัวเราะดังขึ้นกว่าเดิม จากนั้นจึงโค้งให้ฉันพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญไปทางประตู “เลดี้เฟิร์สต์ครับ :)”

 

 

สาบานได้ว่าฉันไม่เคยเจอผู้ชายคนไหนที่ Smooth กว่านี้มาก่อน...และต่อให้ใช้ชีวิตต่อไปอีกไม่ว่าจะกี่ปีก็คงหาไม่เจอหรอก...

 

 

ฉันเดินนำหน้าเจคเข้าไปในหอพักด้วยความรู้สึกมึนงงเหมือนโดนวางยาเสน่ห์ แค่คิดว่าเขาเดินตามหลังฉันมา...มือใหญ่ของเขาแตะที่แผ่นหลังฉันเบาๆ เหมือนจะคอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา...

 

 

ฉันว่าฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกของสาวๆ ที่หลงรักเขาหัวปักหัวปำขึ้นมาหน่อยๆ แล้วล่ะ...

 

 

ฉันหยิบไอดีการ์ดสีทองแดงออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนจะใช้มันเปิดประตูห้องแล้วก็เดินนำเจคเข้าไป “เอ่อ....ห้องรกนิดหน่อย...”

 

 

ไม่รกสักหน่อย...ออกจะน่ารักมากเลยต่างหาก” เจคขัดก่อนจะถอดรองเท้าและเสื้อนักเรียนตัวนอกออกแขวนไว้ที่ราวด้านหน้า “ขอรบกวนหน่อยนะ ^^”

 

 

เชิญ...เชิญเลยค่ะ” ฉันเพิ่งรู้สึกตื่นเต้นก็ตอนที่เขาเข้ามาในห้องแล้วจริงๆ นั่นแหละ หัวใจเต้นถี่รัวเหมือนจะระเบิด ต่อจากนี้ก็ต้องทำยังไงนะ อ้อ... “เอ่อ จะดื่มชามั้ยคะ”

 

 

ถ้าเป็นชาเขียวที่เธอชงล่ะก็โอเค :)”

 

 

งั้นเชิญนั่งที่โซฟาก่อนเลยค่ะ” ฉันยิ้มแล้วผายมือไปทางโซฟาในห้อง เจคพยักหน้ายิ้มๆ แล้วก็เดินไปนั่งตามที่ฉันบอก ฉันเหลือบมองเสื้อนักเรียนตัวนอกที่แขวนอยู่บนราวของเขาแวบหนึ่งจากนั้นจึงเดินไปเปิดตู้ในห้องครัวเพื่อจะชงชา...

 

 

ห้องเธอโล่งจังนะ?”

 

 

คะ? อ๋อ...” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเพราะกำลังจดจ่ออยู่กับการชงชาก่อนจะตอบกลับไป “เพราะเพิ่งย้ายหอมาอยู่ที่นี่แค่ไม่กี่อาทิตย์ ของก็เลยไม่เยอะเท่าไหร่น่ะค่ะ”

 

 

งั้นเหรอ” เจคพึมพำตอบกลับมา ฉันแอบลอบมองเขาจากหางตา แล้วก็เห็นว่าเขากำลังปลดเนกไทที่สวมไว้อย่างเพอร์เฟกต์ให้หลวมขึ้นเล็กน้อย...

 

 

ท่าทางนั้นเซ็กซี่มากราวกับเขาหลุดออกมาจากหนังสือนิยายเลย...

 

 

เธออยู่ปีสองใช่มั้ย?”

 

 

ค่ะ” ฉันตอบ ก่อนจะยกถาดน้ำชาออกไป “น้ำชาเรียบร้อยแล้วค่ะ”

 

 

อืม ขอบคุณมาก” เจคยิ้มให้ฉันก่อนจะมองมาด้วยนัยน์ตาแพรวพราวสีฟ้าเข้ม “แบบนี้เหมือนอยู่เกียวโตเลยนะ ขนาดเธอไม่ได้ใส่กิโมโนเหมือนตอนที่อยู่ในร้านแท้ๆ”

 

 

กิโมโนนั่นทำให้เดินลำบากมากเลยล่ะค่ะ แต่ฉันก็ชอบนะ”

 

 

อืม เธอดูดีมากเลยล่ะในชุดกิโมโนน่ะ...” สายตาของเจคที่มองมาเข้มขึ้นเล็กน้อยจนทำให้ฉันหายใจผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง “ทั้งที่ใบหน้าสวยๆ ของเธอดูไม่เหมือนคนญี่ปุ่นเลยสักนิด แต่กลับทำให้ยิ่งดูน่าหลงใหลมากกว่าเดิมซะอีก...”

 

 

อ๊ะ...” คำพูดนั้นรวมกับสายตาจริงจังของเขาทำให้หัวใจฉันเต้นแรงจนเผลอก้าวสะดุดในวินาทีที่กำลังจะวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะ ทำให้ฉันล้มหน้าคะมำไปข้างหน้าพร้อมกับถาดในมือ...คุณเจคเอื้อมมือมารับร่างฉันไว้ได้ทัน...

 

 

แต่นั่นก็ทำให้น้ำชาในกาน้ำชาหกใส่เสื้อของเขาจนเปียกไปหมด!

 

 

ว้าย! ขะ...ขอโทษ...ขอโทษนะคะ” ฉันลนลานหันไปคว้าทิชชู่บนโต๊ะ “ร้อนมั้ยคะ ฉันขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

 

 

ไม่เป็นไรหรอก” เจคยิ้มพร้อมกับจับมือฉันที่กำลังจะซับน้ำชาจากบนเสื้อเขาไว้

 

 

แต่...แต่ว่า...” ฉันหันรีหันขวางก่อนจะพูดขึ้นมา “ฉันจะไปหาเสื้อมาให้เปลี่ยนนะคะ ตอนนี้เข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า”

 

 

จะดีเหรอ?”

 

 

ดีสิคะ เชิญใช้ห้องน้ำได้เลยค่ะ...ฉันจะเอาผ้าเช็ดตัวออกมาให้...”

 

 

เจคมองหน้าฉันเงียบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มให้...เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจกระตุก เพราะมันแฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก

 

 

ถ้างั้นก็ขอรบกวนใช้ห้องน้ำหน่อยนะ :)”

 

 

เอ้อ...เชิญ...เชิญเลยค่ะ” ฉันเสหลบตาเขาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาให้เขา แล้วพอเดินออกมาเห็นเขากำลังถอดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเทาออกหัวใจฉันก็กระเด้งจนเกือบหลุดออกมานอกร่าง เจคสังเกตเห็นและหันกลับมายิ้มให้ฉัน

 

 

นั่นผ้าเช็ดตัวเหรอ ขอบใจนะ :)”

 

 

... T///T” ฉันได้แต่พยักหน้าแล้วก็ยื่นผ้าเช็ดตัวไปให้เขา ใบหน้าร้อนจัดจนต้องก้มหน้าลงเพราะมันคงจะแดงมากจนน่าอายแน่ๆ...

 

 

และตอนนั้นเองที่เจคเลื่อนมือมาแตะใบหน้าฉันแผ่วเบาพร้อมกับเลื่อนหน้าเข้ามากระซิบที่ข้างหูฉัน “เขินเหรอ? ขอโทษทีนะ...แต่ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันไม่ทำอะไรเธออยู่แล้ว...”

 

 

เอ๊ะ เอ่อ เปล่า...”

 

 

...เว้นแต่เธอจะเต็มใจ”

 

 

...O///O!!”

 

 

ฮะๆ ล้อเล่นน่ะ” เจคหัวเราะแล้วคว้าผ้าเช็ดตัวไปจากมือฉัน จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ...ทำเอาฉันแทบหัวใจวายเลยทีเดียว... ถ้าเขาล้อเล่นแบบนี้บ่อยๆ คงมีผู้หญิงหัวใจวายกันหลายคนแน่ T.,T

 

 

ฉันถอนหายใจพลางเก็บกวาดถ้วยน้ำชาที่ยังระเกะระกะอยู่บนพื้นห้อง ก่อนจะเดินไปที่ราวแขวนเสื้อตรงหน้าประตูแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อนักเรียนตัวนอกของเจคที่แขวนอยู่

 

 

กระเป๋าด้านหน้าไม่มีอะไร...ส่วนกระเป๋าลับด้านในก็ไม่มีอะไรอีกเช่นกัน

 

 

นั่นสินะ ถ้ามีของสำคัญอยู่ เขาก็คงจะไม่ถอดมันแขวนไว้ง่ายๆ แน่ ถ้าอย่างนั้น...

 

 

ฉันเก็บถาดน้ำชาไปวางไว้ในห้องครัว จากนั้นจึงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบเอาชุดยูคาตะตัวใหญ่สำหรับผู้ชายออกมา

 

 

เจค...ฉันเอาชุดใส่เปลี่ยนมาให้...”

 

 

อ๋อ วางไว้บนเคาน์เตอร์เลยก็ได้”

 

 

ห้องน้ำของหอพักจะแบ่งเป็นสองส่วนน่ะ ส่วนห้องอาบน้ำกับส่วนของอ่างล้างหน้า...ห้องอาบน้ำจะมีประตูแยกออกไป นึกออกใช่มั้ยล่ะ เหมือนกับห้องน้ำในโรงแรมส่วนใหญ่ ที่สามารถใช้ห้องน้ำได้ทีเดียวสองคนน่ะ

 

 

ฉันเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะวางยูคาตะไว้บนเคาน์เตอร์ตามที่เขาบอก...จากนั้นจึงมองเห็นกางเกงกับเสื้อเชิ้ตของเจคพับวางอยู่ใกล้ๆ กัน

 

 

ฉันเหลือบมองไปที่ประตูห้องอาบน้ำซึ่งยังปิดสนิทพลางเงี่ยหูฟังเสียงน้ำที่ยังดังอยู่...เมื่อแน่ใจแล้วว่าเขากำลังอาบน้ำอยู่จริงๆ ฉันจึงค่อยๆ เอื้อมมือไปค้นเสื้อเชิ้ตกับกางเกงของเขาอย่างเบามือที่สุด ปากก็พูดไปด้วยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ให้ฉันเอาชุดนักเรียนไปซักให้มั้ยคะ?”

 

 

อ๋อ ไม่ต้องหรอก ^^ ขอบคุณมากนะ” เจคตะโกนฝ่าเสียงน้ำตอบกลับมา และตอนนั้นเองที่ฉันเจอสิ่งที่ฉันต้องการแล้ว

 

 

iPhone5 สีดำ...

 

 

ก็แน่ล่ะ ถ้ามันไม่อยู่ในกระเป๋าเสื้อนอกมันก็ต้องอยู่ในกระเป๋ากางเกง...ต่อให้เขาระวังตัวแค่ไหนก็คงไม่เอามันเข้าไปในห้องอาบน้ำด้วยหรอก

 

 

ฉันเดินออกจากห้องน้ำและปิดประตูตามหลังตามปกติ จากนั้นจึงคว้าแม็คบุ๊คแอร์ที่ซ่อนไว้ใต้โซฟาออกมาเปิดแล้วเสียบสายเชื่อมต่อ iPhone เข้ากับเครื่องอย่างรวดเร็ว ขั้นตอนนี้ใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ แค่ไม่ถึงห้านาที...จากนั้นก็แค่เอามันกลับไปคืนที่เดิมแล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

แค่ยิ้มเขินๆ ให้เขาเหมือนเมื่อกี้...เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว...

 

 

ฉันเงี่ยหูฟังเสียงน้ำตลอดเวลาเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ในห้องน้ำจริงๆ ขณะที่มือก็ยังรัวคีย์บอร์ดไปเรื่อย มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงในเครื่องหรอก ที่ฉันตั้งใจจะทำก็แค่...

 

 

จะว่าไปแล้ว...เธอยังไม่เคยแนะนำตัวเองกับฉันเลยไม่ใช่เหรอ...ฮิเมะซามะ?”

 

 

...!!!”

 

 

ฉันตกใจจนสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงของเจคดังขึ้นในห้อง ไม่จริง...ทำไมล่ะ ก็เสียงน้ำยัง...

 

 

เป็นแผนที่ไม่เลวนี่นา...ตั้งใจจะหลอกให้ฉันตายใจแล้วก็ฉวยโอกาสตอนฉันอาบน้ำเอา iPhone ฉันไปแฮกใช่มั้ยล่ะ” เจคในชุดยูคาตะแบะอกหลุดลุ่ยโคตรเซ็กซี่ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องน้ำอยู่พูดด้วยสีหน้ารื่นเริงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขายกมือเรียวสวยขึ้นเสยผมเปียกๆ ของตัวเองก่อนจะยิ้มให้ฉัน “แบบนั้นฉันก็แย่น่ะสิ เพราะเธอจะได้ทั้งข้อมูลทั้งหมดในเครื่อง...ไม่ว่าจะอีเมล เมสเสจ รูปภาพ บันทึกการโทรเข้าออก แล้วก็ประวัติการใช้อินเตอร์เน็ตทุกอย่าง? แถมยังสามารถสตอล์กฉันได้ตลอดเวลาด้วย”

 

 

...” ฉันมองหน้าเจคเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเพื่อรอดูท่าทีของเขา...เพราะเขาดูชิลๆ จนผิดปกติ หรือว่า... “นาย...รู้ตัวตั้งแต่แรกเลยใช่มั้ย” ฉันถามเขาเสียงเบาพลางมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติที่อัพเลเวลเพิ่มขึ้นอีกสามเท่าเมื่อผมสีดำสนิทของเขาเปียกน้ำแนบลู่เข้ากับใบหน้าแบบนั้น

 

 

นั่นสินะ ฉันรู้ตัวตั้งแต่ตอนไหนกันนะ?” เจคยิ้มแล้วก็ตอบคำถามฉันด้วยคำถาม นัยน์ตาสีฟ้าเข้มของเขาเป็นประกายแพรวพราวตอนที่เขาสืบเท้าเข้ามาหาฉันทีละก้าวอย่างเชื่องช้า

 

 

...ถ้ารู้แล้วทำไมถึงยังตามฉันมาล่ะ”

 

 

ฮืมมม~” เจคยิ้ม “...เพราะนั่นไม่ใช่ iPhone ของฉันไง”

 

 

เอ๊ะ -O-”

 

 

ฉันมีเยอะน่ะ นั่นเป็นของที่ดาร์วินไปแฮปมาจากห้องเก็บของกลางของคณะอัศวินเมื่อเดือนก่อน :) ส่วนของจริงน่ะอยู่ในรถ” เจคว่าพลางหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าอึ้งสนิทของฉัน “ตกใจเหรอ? ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเธอหรอก...แต่ฉันมันคนศัตรูเยอะ ก็เลยต้องระวังไว้หน่อยน่ะนะ~”

 

 

...”

 

 

เจ้าพวกนั้นเธอก็เป็นคนจ้างมาเองด้วยใช่มั้ยล่ะ” เจคถามก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอคำตอบราวกับรู้อยู่แล้ว “แต่...เล่นกับอะไรอันตรายไม่เบาเลยนะ? ทั้งที่เธอน่ารักขนาดนี้แท้ๆ” เขาว่าพลางยื่นมือมาแตะใบหน้าฉันแล้วก็ไล้ปลายนิ้วเรียวไปตามกรอบหน้าอย่างหยอกเย้า มุมปากยังหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์ปั่นป่วนหัวใจคนมองเหมือนเคย “ที่จริง...ถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะหลงกลเธอง่ายๆ แล้วล่ะ”

 

 

...”

 

 

เพราะฉันรักการได้ลิ้มลองผู้หญิงสวยๆ เอามากๆ เลยยังไงล่ะ ^^” เจคตอบโดยที่ยังล็อคนัยน์ตาอยู่ที่ฉัน นัยน์ตาสีฟ้าเข้มที่สวยชวนฝัน... “และเธอก็ดูไม่เหมือนผู้หญิงที่กำลังจะถูกฉันลิ้มลองเลยสักนิด”

 

 

อะ...เอ๊ะ...หมายความ...”

 

 

แบบนี้ค่อยเหมือนขึ้นมาหน่อย” เจคพูดพลางไล้ปลายนิ้วบดเบียดผ่านริมฝีปากฉันแล้วก็ทำให้รู้สึกร้อนเหมือนถูกไฟเผา... จากนั้นจึงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ “แต่ก่อนหน้านี้...เธอดูไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ ออกจะลนลานซะด้วยซ้ำ คงกำลังกังวลเรื่องแผนอยู่ใช่มั้ยล่ะ”

 

 

...”

 

 

เสียใจด้วยนะ...ฉันอาจจะชอบผู้หญิงสวยๆ ก็จริง แต่เธอคิดผิดแล้วล่ะที่จะเล่นงานฉันแบบนั้น”

 

 

...”

 

 

ทีนี้จะตอบฉันมาได้รึยังว่าเธอเป็นใคร :)”

 

 

นามแฝงของฉันคือมาร์กาเร็ต เกอร์ทรูด เซลเล (Margarethe Geertruida Zalle)* หรืออีกชื่อนึงก็คือ...”

 

 

...มาตาฮารี” เจคต่อประโยคให้ก่อนที่ฉันจะพูดจบ เขากระตุกรอยยิ้มลึกลับที่มุมปากขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าเข้มของเขาจ้องตาฉันอย่างร้อนแรงจนทำให้ฉันลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง “ฉันขอถามอีกเรื่องนึงนะ...สาวน้อยผู้เป็นดวงตาแห่งรุ่งอรุณ**...”

 

 

(NOTE* มาร์กาเร็ต เกอร์ทรูด เซลเล เป็นสายลับหญิงชาวเนเธอร์แลนด์ในสมัยสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เป็นหญิงสาวที่ใช้ความสวยล่อลวงให้เป้าหมายหลงในความงามนั้นเพื่อนำข้อมูลไปขายให้ฝั่งตรงข้าม)

(NOTE** มาตาฮารี เป็นภาษาอินโดนีเซีย แปลว่าดวงตาแห่งรุ่งอรุณ)

 

 

...”

 

 

ใครส่งเธอมาเหรอ :)”

 

 

ฉัน...” ฉันพูดขึ้นมาหนึ่งคำก่อนจะยื่นมือไปเกาะชายเสื้อเขา “...ช่วยฉันด้วย”

 

 

อะไรนะ?” ดูเหมือนเจคจะคาดไม่ถึงกับคำตอบนั้น นัยน์ตาสีฟ้าเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะที่เขามองหน้าฉันอย่างไม่เข้าใจ “หมายความว่าไงน่ะ”

 

 

ได้โปรด ช่วยฉันด้วยเถอะค่ะ” มือเล็กของฉันที่เกาะชายเสื้อยูคาตะเขาอยู่สั่นเทาอย่างช่วยไม่ได้ ฉันกัดริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา “ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันไม่ได้อยากทำ แต่ว่า...”

 

 

เธอถูกใครบังคับให้มาทำแบบนี้งั้นเหรอ” เจคถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ มือใหญ่ของเขาเลื่อนมาปาดน้ำตาออกจากหางตาฉันก่อนที่เขาจะส่งยิ้มนุ่มนวลมาให้ “ใครเหรอมาตาฮารี?”

 

 

...”

 

 

บอกฉันมาสิ”

 

 

...โอดะ โนบุนางะ” ฉันพึมพำเสียงแผ่วค่อยพลางกำยูคาตะของเขาแน่น เจคเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำแผ่วเบา

 

 

...หัวหน้าคณะอัศวิน?”

 

 

ฉันไม่อยากถูกไล่ออก ฉันก็เลย...”

 

 

เธอไปทำอะไรมาล่ะ”

 

 

ฉัน...” ฉันพูดขึ้นก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่ง...จากนั้นจึงตัดสินใจบอกออกไป “ฉันแอบหนีออกไปนอกโรงเรียน”

 

 

มีเหตุผลจำเป็นอะไรเหรอ”

 

 

...”

 

 

บอกไม่ได้สินะ?”

 

 

แต่...แต่นั่นเป็นเรื่องจริงนะคะ! เขา...เขาเตรียมห้องนี้ไว้ให้ฉัน แล้วก็บอกให้ฉันหลอกนายให้มาที่นี่จากนั้นก็...”

 

 

จากนั้นก็ขโมย iPhone ของฉันไปแฮกข้อมูล?”

 

 

...ค่ะ”

 

 

งี้นี่เอง...พอแตะต้องมิคาอิลกับเวร่าไม่ได้ ก็เลยตั้งใจจะเบนเข็มมาหาเรื่องฉันแทนสินะ” เจคพึมพำก่อนจะแค่นหัวเราะแผ่วเบา “เล่นสกปรกเป็นบ้าเลยนะพวกสุนัขรับใช้ประธาน...”

 

 

ฉันขอโทษนะคะ...” ฉันโค้งให้เขาจนหัวแทบจะติดพื้น “ฉันไม่ได้อยากทำอย่างนี้ ไม่ได้อยากหลอกนาย แต่ว่า...”

 

 

กำลังเล่นละครหลอกฉันอยู่อีกรึเปล่า?”

 

 

...!!” ฉันสะดุ้งเฮือกก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา “ฉันไม่ได้...”

 

 

ถ้าเธอกำลังเล่นละคร...ก็นับว่าเล่นได้เนียนไม่เบานะ” เจคยิ้มพลางเลื่อนมือไปม้วนผมฉันเล่นด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของเขา “เล่นเอาฉันหวั่นไหวเลยล่ะ”

 

 

โกหก... เขาไม่ได้หวั่นไหวเลยสักนิด...

 

 

ฉันแย้งอยู่ในใจ...ตอนที่เจคเลื่อนใบหน้าเข้ามาจนเกือบชิด ลมหายใจร้อนผ่าวของเขากำลังจะทำให้สติฉันเจือจางลงทีละนิดเหมือนหยดหมึกที่กระจายในน้ำ...

 

 

เขาโกหก เขาไม่ได้หวั่นไหว...คนที่ถูกทำให้หวั่นไหวน่ะมันฉันต่างหาก...

 

 

งั้นฉันจะช่วยเธอก็ได้”

 

 

...เอ๊ะ?”

 

 

ฉันบอกว่าฉันจะช่วยเธอจากเงื้อมมือของโอดะ โนบุนางะเอง :)”

 

 

จะ...จะช่วยฉันจริงๆ เหรอคะ...”

 

 

จริงสิ” เจคพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “เพราะฉันเป็นสุภาพบุรุษนี่นา :)”

 

 

ขะ...ขอบคุณ...อ๊ะ...”

 

 

เก็บคำขอบคุณของเธอไว้ทีหลังดีกว่า...และบอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่พอใจแค่คำขอบคุณธรรมดาหรอก~” เจคกระซิบที่ข้างหูฉัน และริมฝีปากที่เฉียดใกล้ใบหูก็ทำเอาฉันแทบจะละลายลงไปกองอยู่แทบเท้าเขาอยู่แล้ว T///T “ฉันจะช่วยเธอ...แต่เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง โอเคนะ?”

 

 

คะ...ค่ะ!” ฉันตอบอย่างกระตือรือร้นก่อนจะโค้งให้เขาอีกรอบ “ขอบคุณจริงๆ นะคะ!”

 

 

ไม่เป็นไร ^^ ฉันเองก็ชอบการได้เชยชมผู้หญิงสวยๆ ของคนอื่นเอามากๆ เลย”

 

 

หะ...หา -O-”

 

 

ความสุขของการได้แย่งชิงมันไม่ธรรมดานะ?” เจคพูดก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าฉัน “สีหน้าแบบนั้นตกใจเหรอ? เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่นาว่าฉันเป็น 'โจร' น่ะ”

 

 

...”

 

 

โอดะ โนบุนางะ...หมอนั่นก็มีประโยชน์เหมือนกันแฮะ ถึงได้ส่งขนมหวานที่น่ากินขนาดนี้มาถึงมือฉันแบบนี้น่ะ...” เจคพูดพลางเลียริมฝีปากสีแดงด้วยท่าทางราวกับกำลังจะลิ้มรสขนมหวานเลิศรสเข้าไปจริงๆ สายตาที่เขามองมาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะกลายเป็นขนมหวาน...ที่ไม่อาจหนีไปจากเงื้อมมือของเจ้าชายนัยน์ตาฟ้าคนนี้ได้... “ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะมาตาฮารี :)”

 

 

...!!”

 

 

ฉันไปก่อนล่ะ ไว้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้ :)”

 

 

หลังจากเลื่อนริมฝีปากมาแตะเบาๆ ที่มุมปากฉันแล้ว...เขาก็ผละจากฉันแล้วเดินดุ่มๆ ไปที่ประตูทันที มือหนึ่งคว้าเสื้อนักเรียนตัวนอกไปถือ ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นโบกมือลาโดยไม่ได้หันกลับมามองก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู แล้วจากนั้นสุภาพบุรุษจอมโจรที่ร้ายกาจที่สุดในโลกก็ก้าวออกไป...

 

 

ทิ้งไว้แค่ร่างของฉันที่หมดแรงจนทรุดฮวบลงไปกองอยู่กับพื้นราวกับเยลลี่ไร้รูปร่างเท่านั้น

 

 

ฉันนั่งอึ้งและมึนงงอยู่ที่เดิมไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ กว่าจะตั้งสติได้ว่าต้องทำอะไร ถึงได้ลุกขึ้นเดินไปหยิบ iPhone ที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักออกมาพิมพ์เมสเสจแล้วกด send...

 

 

'First Mission Completed (ภารกิจแรกสำเร็จแล้ว)'

 

 

 

[[ To Be Continued ]]

เจ้าหญิงผู้เลอโฉม

 

 

 

แชปเตอร์แรกมาแล้วววววว เปิดตัวคุณเจคหล่ออลังการถูกใจมั้ยคะ >////< ฉลองตอนแรกก็เลยอัพให้เต็มที่เลย เยอะมาก! สิบห้าหน้าแน่ะ!

 

 

มาตาฮารีนางเอกของเราก็แซ่บไม่แพ้กันค่ะขอบอก >O< เรื่องนี้ทั้งหวานนนนนน ทั้งเขินนนนนน อ่านแล้วบิดม้วนแน่นอน แต่ในขณะเดียวกันก็บู๊มันส์มากเช่นกันค่ะ ปมซับซ้อนหักมุมหักเหลี่ยมกันสุดขีด! หนำซ้ำยังมีหัวหน้าคณะอัศวินคนใหม่มาให้แซ่บกันด้วย ดูซิว่าโอดะซังกับเคลาส์ใครจะฮอตกว่ากัน :P

 

 

 

อยากอ่านเม้นให้ด้วยน้าา จะรีบมาอัพอย่างด่วนเลย! <3

 

 

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #25 F.D. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2557 / 11:52
    รอดาร์วิน ฮารุ อัล อยู่นะคะะะะะะะะ
    #25
    0
  2. #23 จาร์ซิส (@toeytoy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 18:20
    ไปซื้อมาอ่านแล้วค่ะ สนุกมาก ><
    #23
    0
  3. #22 So_Mudang (@nana-mudang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 02:19
    ใครหลอกใคร...หลอกกันทั้งเรื่องเลยใช่มั้ย...พี่อาย
    #22
    0
  4. #20 InvisiblePrincess (@grandirie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 21:51
    จะติดตามไปจนถึงเล่มของอัลลี่เลยค่า >O<
    #20
    0
  5. #19 Plaifar_Far (@plaifarfar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 20:03
    เชื่อว่าเจคไม่เชื่อ 5555555555555 เล่นไม่เนียนนะมาตาฮารีคนสวยยยย>_____< #รอซื้อเล่มนี้นะคะพี่อายย ติดใจเซ็ตนี้มากกกกตั้้งแต่มิคาอิลกับเวร่าแล้ว รักนะ จุ๊บุ <3
    #19
    0
  6. #18 .feather! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 04:43
    ชอบบบบบบบบบบบบบบ

    เก็บตังรอแล้วอยากให้ออกไวๆจังค่ะ
    #18
    0
  7. #16 spy_5555+ (@ploly_popo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 13:56
    ชอบอ่ะ น่าร๊ากกก รออัพค่าา
    #16
    0
  8. #15 Diane (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 17:21
    กรี้ดดดดดดดด

    เจคคคคคคค

    สนุกสุดๆ เลย

    นางเอกนี่แอบร้ายชะมัด

    ส่วนเจคก็หล่อสุดๆ

    กรี้ดดดด มาแต่งงานกันเถอะค่าาา

    (นอกเรื่องแล้วยัยบ้า!)
    #15
    0
  9. #14 p๋ngpAng (@pang232) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 กันยายน 2556 / 18:42
    นางเอกแอบร้ายเบาๆ ตอนแรกนึกว่าจะใสๆ แล้วmissionต่อไปจะเป็นอะไรนะ จะรอนะค่ะ
    #14
    0
  10. วันที่ 2 กันยายน 2556 / 17:56
    อร๊ายย ยยย ฟินเว่อร์ ๆ
    คุน เจคค คค นาย หล่อมาก กก
    ไม่นึกว่า นางเอก จะแอบร้ายยย ^^
    พี่อาย แต่งสนุกมากค่ะ จะรอนะค๊าา า
    ฮารุ มาไวๆนะค๊า ชอบเด็กๆ 5555

    # สู้ๆ จร้าๆ พี่อาย
    #13
    0
  11. #11 The Little Franny (@melody-fran) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 20:54
    มาตาฮารีเหมาะกับคำนี้มาก!

    'จะละลายล่ะซิ๊~~'


    >.< คุณเจค U R Very Smooth //
    #11
    0
  12. #10 Ja_Jar (@aobjar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 19:49
    คุณเจคคคคคค นายสุดยอดมากกกกกกกกกก!
    #10
    0
  13. #9 Virgo (@firmamento) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 18:50
    โฮกกก หักมุมมากก สนุกค่ะ!
    #9
    0
  14. #8 JNPJa (@jan385) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 18:21
    คุณเจคหล่ออออออออ~ >\\\< กรี๊ดๆๆ ><
    #8
    0