THE TAROT OF ARCANA ฉีกตำนานไพ่ทารอท

ตอนที่ 1 : INTRO ☼ [ rewrite 100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.พ. 57




 

INTRO

 

 

แสงไฟสลัวจากเปลวเทียนนับสิบเล่มไม่ได้ช่วยให้ห้องทื่มืดมิดสว่างขึ้นเท่าที่ควร

กลับกันห้องที่ว่ากลับทั้งดำสนิทและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินคละเคล้ากับกลิ่นเก่าของหนังสือกองโตที่ถูกคั่นไว้แทบทุกเล่มบ่งบอกชัดเจนถึงความคงแก่เรียนของร่างที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อดี

“หึมาแล้วเหรอ”

“ขอรับท่านเทเรียส” ถ้อยคำนอบน้อมดังขึ้นก่อนที่เจ้ามังกรตัวสีแดงสดจะคุกเข่าลงต่อหน้าผู้เป็นนายอย่างซื่อสัตย์

หากพูดถึงมังกรก็คงจะคิดไปในทำนองเดียวกันว่ามังกรคือสิ่งมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่ เต็มเปลี่ยมไปด้วยพลกำลัง ดุร้ายและน่ากลัว ในดินแดนอาร์คาน่าเองก็เช่นเดียวกัน มังกรเป็นสัตว์หายากที่มีถิ่นพักอาศัยห่างไกลกับบ้านเรือนของมนุษย์ราวกับถูกแบ่งแยกไว้คนละโลก และหากครั้นจะถามว่ามังกรผู้รักสันโดษพวกนั้นสามารถพูดสื่อสารกับมนุษย์ได้หรือไม่  ก็เห็นทีจะตอบได้เต็มปากเต็มคำว่าไม่

เว้นเสียแต่ลูกมังกรประหลาดนามว่าปูโร่!

“ปูโร่เอ๋ยเพราะเจ้าไม่เหมือนมังกรตัวอื่น ข้าจึงเลือกเจ้าทำภารกิจในครั้งนี้” หญิงผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความงามและวิชาเวทเอ่ยกับมังกรตรงหน้าด้วยแววตาที่ไว้ใจก่อนที่เธอจะไอติดต่อกันจนเลือดสีแดงสดสำรอกเลอะฝ่ามือขาว

“ท่านเทเรียส!!” น้ำเสียงแตกตื่นของเจ้ามังกรทำให้เทเรียสต้องยื่นมืออีกข้างไปด้านหน้าเป็นเชิงบอกว่าตนไม่เป็นไร เธอปรายมือช้าๆ ไปที่ลูกแก้วเวทมนต์สีเขียวมรกตก่อนจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“อย่าทำให้ฉันผิดหวัง แล้วเจ้าจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการ

“ขขอรับ!

เธอแค่นยิ้มพอใจกับคำตอบที่ได้ ขณะจ้องมองไปยังลูกแก้ว ไม่นานนักแก้วสีมรกตก็ค่อยๆ บิดเบือทีละน้อยจนกลายเป็นภาพเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงกำลังคลี่ยิ้มสดใสราวกับไม่เคยเผชิญเรื่องเลวร้ายเลยสักครา

“เจ้าจงไปพาเด็กในคำทำนายคนนี้มาพบข้าเขาจะทำให้อาร์คาน่าของพวกเรากลับมาสงบสุขอีกครั้ง

 

.

.

.

 

 

 

“เอาล่ะจ้ะ วันนี้พอแค่นี้นะทุกคน  หยุดเสาร์อาทิตย์ก็อย่าลืมทำการบ้านมาส่งครูด้วยนะจ๊ะ”

ทันทีที่เสียงประตูห้องดนตรีไทยปิดลงพร้อมกับแผ่นหลังอาจารย์วัยกลางคน เด็กนักเรียนกว่าสามสิบชีวิตก็ต่างเฮโลเก็บข้าวของกันอย่างกระตือรือร้นเพื่อเตรียมตัวไปเที่ยวเตร่ให้สมกับที่เป็นเย็นวันศุกร์แสนล้ำค่า

“เฮ้ย ซันนั่นนายจะไปไหนน่ะ!” น้ำเสียงยียวนดังมาจากด้านหลังทำเอาเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดงหยุดชะงัก

“กลับบ้านไง” ใบหน้าใสซื่อหันมาตอบหน้างงจนคนฟังถึงกับกระตุกยิ้มแล้วขำไปตามๆ กัน

“จะรีบไปไหน? อยู่เล่นกันก่อนดิ๊” เด็กหนุ่มตัวสูงเดินไปคว้าไหล่คนตัวเล็กกว่าเอาไว้ก่อนจะดึงเข้ามาประชิดตัว 

“มไม่เล่นนะ!!” ซันพูดพลางเหลือบตามองกล่องอุปกรณ์นับสิบที่ถูกนำมาเก็บไว้บริเวณมุมห้อง ในนั้นบรรจุข้าวของทุกสิ่งที่จำเปนสำหรับการแสดงละครเรื่องพระอภัยมณีที่เพิ่งแสดงจบไปหมาดๆ เมื่ออาทิตย์ก่อน

“เฮ้ย!! พวกเราจัดเว้ย!! น้ำเสียงเข้มเอ่ยก่อนที่แขนใหญ่จะดันเด็กหนุ่มตัวเล็กลงกับพื้น ซันได้แต่หลับตาปี๋ในขณะที่เพื่อนร่วมห้องกว่าสิบชีวิตกระโจนเข้าใส่เขาอย่างพร้อมเพรียง

“อ๊ากกกก!!!

เป็นเพียงแค่เสียงหวีดร้องครั้งสุดท้ายก่อนที่เหตุการณ์เดิมๆ จะวนฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

“ทำแบบนี้อีกแล้วนะไอ้พวกบ้า!!

เจ้าเด็กหน้าหวานร้องโวยวายพลางดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความยากลำบาก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาโดนเพื่อนแกล้ง  ถ้าจะให้พูดกันตามตรงคงน่าจะเป็นครั้งที่ร้อยเห็นจะได้

‘ซัน’ หนุ่มน้อยวัย 15 ปี ที่ดูเผินๆ ก็ไม่แตกต่างจากเด็กวัยเดียวกันสักเท่าไหร่ แต่เพราะเขาตัวเล็กกว่าเด็กผู้ชายคนอื่น  แถมผิวของเขายังขาวจัดราวกับหิมะบริสุทธิ์ ใบหน้าใสแต่งแต้มไปด้วยดวงตากลมโตสีเขียวมรกตดูไร้ทางสู้   อีกทั้งยังมีเส้นผมสีแดงสดเช่นเดียวกับผู้เป็นแม่ พอรวมทั้งหมดเข้ากับนิสัยซื่อบื้อแบบนี้ยิ่งทำให้น่าแกล้งไปกันใหญ่  ด้วยเหตุนี้ใครๆ จึงมักจะเรียกเขาว่า 'เจ้าเปี๊ยก!!'

ทันทีที่ซันหันไปมองภาพตัวเองในกระจกก็อยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ นอกจากจะถูกมัดแขนมัดขาแล้วคุณเพื่อนไม่รักดีทั้งหลายยังจับเขาแต่งคอสเพลย์เป็นนางเงือกสุดเซ็กซี่อีก 

ข้าวของทุกอย่างในกล่องอุปกรณ์ไม่ว่าจะเป็นวิกผมยาวดัดลอน เปลือกหอยหรือหางนางเงือกถูกนำมาแต่งแต้มบนร่างกายเขาจนทั่วทุกอณู

ซันกัดปากตัวเองอย่างหงุดหงิด ยิ่งคิดก็ยิ่งน้อยใจ เด็กทั้งห้องมีตั้งสามสิบกว่าคนทำไมถึงต้องมาเจาะจงแกล้งเขาอยู่คนเดียวด้วยก็ไม่รู้

“ครั้งนี้โกรธจริงๆ แล้วนะโว้ย!!

เขาดิ้นขลุกขลักอยู่นานหลายนาทีกว่าจะแก้มัดที่ข้อมือได้สำเร็จ เมื่อปลดพันธนาการของตกแต่งจนหมดสิ้น  เด็กหนุ่มผมแดงก็เขวี้ยงวิกผมยาวดัดลอนอัดเข้ากับกำแพงอย่างหงุดหงิด เขารีบเปลี่ยนกลับมาแต่งชุดนักเรียนเหมือนเดิม ก่อนจะคว้ากระเป๋านักเรียนขึ้นมาหนีบที่ข้างแขน ทิ้งความขุ่นเคืองไว้ในใจลึกๆ แล้วมุ่งหน้ากลับบ้าน

 

ที่แห่งนี้คือโลกคำสั้นๆ พยางค์เดียวที่ครอบคลุมถึงผืนแผ่นดินมหาศาล ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีมังกร ไม่มีไพ่อันศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงมิติที่เรียบง่ายและสงบสุข

ระหว่างทางซันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยพลางเงยหน้ามองกลุ่มก้อนเมฆสีขาวที่ลอยล่องบนท้องฟ้าอย่างอิสระ ฝูงนกตัวน้อยขับขานบทเพลงไพเราะจนเด็กหนุ่มเผลอผิวปากตามอย่างเพลิดเพลิน  แต่ทันใดนั้นเองก็มีอะไรบางอย่างฉุดดึงเขาให้ตื่นจากห้วงภวังค์

 

โครม!!!

เสียงวัตถุกระแทกลงกับพื้นดังก้องไปทั่วบริเวณ

ซันหยุดชะงัก  ดวงตาคู่กลมมองหาทางหนีทีไล่โดยอัตโนมัติ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหลบด้านหลังกำแพงแล้วชะโงกหน้าออกมามองทางต้นเสียงอย่างกล้าๆ กลัวๆ

อะไรกัน!! มีเงินแค่นี้เองเหรอ!!!”

หัวโจกนักเลงกลุ่มใหญ่ตะคอกเด็กม.ต้นสองคนที่เขาคุ้นหน้าเป็นอย่างดี   ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเพื่อนที่รุมแกล้งเขาเมื่อกี้นั่นเอง

เด็กหนุ่มมองภาพตรงหน้าด้วยใจที่เต้นเร่าๆ ถึงจะโกรธพวกนั้นที่ชอบมาแกล้งเขาบ่อยๆ ก็จริง แต่ไม่ว่ายังไงคนตรงหน้าก็คือเพื่อน

“เอาไงดี” ซันเอ่ยกับตัวเองเบาๆ อย่างลืมตัว ขณะที่กำลังลังเลว่าจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่ดี เขาก็เผลอคลายแรงแขนข้างที่หนีบกระเป๋าเอาไว้ทำให้มันตกลงสู่พื้นคอนกรีตส่งเสียงดังตุบ และนั่นทำให้กลุ่มคนทั้งหมดหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว

คือ… ผม… ผมไม่ได้…เด็กหนุ่มร้องเสียงสั่นด้วยความกลัวจนฟังไม่เป็นภาษาเมื่อสายตากว่าห้าคู่จ้องมาที่เขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

จับตัวมันไว้!!!”

“!!!” เมื่อกลุ่มนักเลงเริ่มขยับตัว ซันก็โกยอ้าวหายไปในชั่วพริบตา

เฮ้ย!! หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เปี๊ยก!!”

พลันทั้งหมดก็วิ่งไล่ตามร่างเล็กที่ออกแรงวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เด็กหนุ่มได้แต่หลับหูหลับตาวิ่งตรงไปข้างหน้าโดยไม่รู้เลยว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางไหนเพราะรู้ดีว่าหากฝ่ายตรงข้ามจับตัวเขาได้เมื่อไหร่คงไม่พ้นได้นอนโหม่งพื้นพสุธาสลบไม่ต่ำกว่าสามวันเป็นแน่

 

ปี๊นนนนนน!!

แตรรถดังไล่หลังเจ้าของเรือนผมสีแดงที่วิ่งข้ามถนนได้ทันแบบหวุดหวิด ก่อนที่สัญญาณไฟจราจรจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว

เด็กหนุ่มหันหลังไปมองพวกอันธพาลที่ยังยืนแหง็กอยู่อีกฟากของถนนพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก

แต่เพื่อความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน ซันจึงรีบวิ่งตรงกลับบ้านให้เร็วที่สุด

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เขาเอื้อมมือไปเปิดประตูเหล็กบานกว้างก่อนจะแทรกตัวเข้าไปในบ้านแล้วถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความเหนื่อย

‘วันนี้แม่จะกลับเย็นหน่อยนะจ้ะคนดีของแม่ มีพุดดิ้งอยู่ในตู้เย็นทานรองท้องไปก่อนนะคะ’

แค่ตัวหนังสือไม่กี่ตัวบนโพสอิทที่แปะไว้ตรงหน้าทีวีก็ทำให้ดวงตาคู่นั้นฉายแววอ่อนลง  ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเหมือนมีใครบางคนกำลังทำอะไรสักอย่างดังมาจากทางห้องครัว

นัยน์ตาสีเขียวเบิกกว้างด้วยความตกใจพลางคว้าไม้กวาดด้ามโตมาไว้ในมือ ก่อนจะตะโกนข่มขวัญคู่ต่อสู้ที่เป็นใครหรืออะไรก็ไม่รู้

ค…ใครน่ะ!!”

“…”

ใครอยู่ในนั้นน่ะ!! ออก… ออกมานะ!!! แม้ปากจะตะโกนออกไปเช่นนั้น แต่เจ้าตัวกลับไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดว่าหากมีโจรพุ่งตัวออกมาจริงแล้วเขาจะสู้ได้

ซันตัดสินใจทำใจดีสู้เสือขณะสาวเท้าไปที่ห้องครัว

เอิ่อออออออล์!!!!”

ว๊ากก!

เสียงเรอดังสนั่นทำให้ร่างเล็กถึงกับหงายหลังตึงอย่างตกใจ

สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่ใช่ทั้งมนุษย์และสัตว์กำลังขุดคุ้ยตู้เย็นบ้านเขาอยู่ ซันจ้องมองสิ่งนั้นด้วยความงุนงง ไม่ว่าจะกระพริบตาสักเท่าไหร่ภาพตรงหน้าก็ไม่หายไปสักที มีแต่จะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเป็นการตอกย้ำให้เขาต้องเชื่อในสิ่งที่เห็น

สิ่งมีชีวิตอ้วนกลมพุงสีครีม… ตัวสีแดงสด… ตาแวววับดำสนิท… มีปีกไม่พอยังมีเขาตั้งสี่อัน!!

อ๊ากกกก สัตว์ประหลาด!! แม่ฮะสัตว์ประหลาด!! ฮืออออใครก็ได้ช่วยผมดะ…!!! แอร๊กก!!

ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะร้องโวยวายได้จบประโยคเจ้าตัวประหลาดก็เขวี้ยงกล่องพุดดิ้งเข้าไปเต็มๆ ที่กลางหน้าเขาด้วยความรำคาญก่อนที่ตัวเองจะปีนขึ้นไปยืนบนโต๊ะกินข้าวด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย

สัตว์ประหลาดอะไรจะหล่อขนาดนี้!! หุบปากสักทีเจ้าเปี๊ยก!! ฉันคือ มังกรเพลิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาร์คาน่า นามว่า...”

ว่า...”

“ปูโร่!! เอ่อออล์!!มังกรน้อยพูดชื่อตัวเองด้วยเสียงที่ดังก้องก่อนจะหลุดเรอออกมาอีกระรอกใหญ่

ม… มังกร… เรอได้ด้วย!!เจ้าเด็กผมแดงได้แต่มองสิ่งมีชีวิตประหลาดตรงหน้าด้วยความงงสุดขีด เหมือน จู่ๆ ก็มีแต่เครื่องหมายอะไรเอ่ยวิ่งวนไปรอบหัวจนเขาต้องเผลอตบหน้าตัวเองสามสี่ครั้ง

โอ๊ย!! เจ็บ!! นี่เราไม่ได้ฝันไปนี่หว่า!! เด็กหนุ่มพูดพึมพำเหมือนคนไม่ได้สติพลางมองสิ่งมีชีวิตที่เรียกตัวเองว่ามังกรด้วยใบหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก จนเจ้ามังกรแดงขนาดใหญ่กว่าลูกสุนัขโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ไม่เท่าไหร่ถึงกับต้องกระโดดลงมาจากโต๊ะกินข้าวแล้วชี้หน้าเด็กหนุ่มด้วยแววตาที่เร่าร้อน

ว่าแต่นายน่ะชื่ออะไร!!”

ชื่อ… ฉันหรอ?” เขาเอานิ้วชี้ตัวเองพลางทำหน้าเลิกลั่ก

ในห้องนี้ก็มีแค่ฉันกับนาย!! ถ้าฉันไม่ได้ถามนายแล้วจะถามใครล่ะเจ้าเปี๊ยก!!เสียงแหลมบาดหูทำเอาเด็กหนุ่มผมแดงถึงกับสะดุ้งโหยง

ฉันชื่อ…”

ชื่อ…”

ชื่อจริงชื่อ เพชร… เพชรสุริยา!!”

วะ… ว่าไงนะ!! เพด… เพดสุย๊ะ…!! โอ๊ยยย!! นี่มันชื่ออะไรกันเนี่ย!! เจ้ามังกรน้อยตัวกลมพยายามอ้าปากออกเสียงตามอย่างสุดพลังแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ ดูเหมือนลิ้นของเขาจะสั้นเกินไป

ส่วนชื่อเล่น…ชื่อ…”

พอๆ นายไม่ต้องพูดชื่อพิลึกกึกกืออะไรอีกแล้ว!! ปูโร่รีบวิ่งด้วยลำแข้งสั้นๆ ไปอุดปากเด็กหนุ่มพลางทำหน้าครุ่นคิดราวกับพระเอกซีรีย์เรื่องดังก่อนที่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจะเปล่งประกายแวววับดูมีเลศนัย

ต่อไปนี้นายชื่อ… เพรทเซล!! อ่าห์ ช่างเป็นชื่อที่เท่ห์สมกับที่ฉันเป็นคนตั้งจริงๆ เลย

เด็กหนุ่มได้แต่อ้าปากค้างมองมังกรจิ๋วตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

เพรทเซล… เอ่อ…มันก็เท่ห์ดีว่าแต่นายจะมาตั้งชื่อให้ฉันทำไมเนี่ย!!” เด็กหนุ่มหมวดคิ้วตึงก่อนจะจ้องหน้าสิ่งมีชีวิตประหลาดนั่นตาเขม็ง แล้วโวยเสียงดังที่ท้ายประโยค

“ฉันจะได้เรียกนายง่ายๆ ยังไงล่ะ” เจ้ามังกรน้อยเท้าเอวทำตาตี่ราวกับเคยสนิทชิดเชื้อกันมาแรมปี

“ห๊ะเรียกฉันเรียกทำไมอ่ะ” เด็กหนุ่มขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ

นายนี่นอกจากหน้าตาจะซื่อบื้อแล้วนิสัยยังไม่ทิ้งกันอีก!! ว่าแต่นายรู้จักตำนานไพ่ทารอทไหม ?”

“เหไพ่ทารอทมันก็แค่เครื่องมือทำมาหากินของหมอดูไพ่ยิปซีไม่ใช่เหรอ?” ไม่พูดเปล่ายังมีหน้ามาเอียงคอทำตาแป๋วไม่รู้สึกรู้สาอะไรอีกแหนะ!

“โอเคๆ สรุปได้แล้วว่านายไม่รู้!! เอาล่ะงั้นฉันจะเล่าเรื่องให้ฟังเอาบุญก็แล้วกัน!! เจ้ามังกรตัวแสบกางปีกบินผึบผับพาลำตัวป้อมๆ ขึ้นไปนั่งกอดอกบนโต๊ะกินข้าวราวกับเจ้านายผู้สูงศักดิ์กำลังจะเล่านิทานให้ข้ารับใช้ผู้ต้อยต่ำฟัง

นานมาแล้วดินแดนอาร์คาน่าถูกสร้างขึ้นโดยพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว… พระเจ้าผู้ทรงอานุภาคได้สร้างน้ำ ผืนดิน มนุษย์ มังกร และทุกสรรพสิ่งขึ้น ทุกสิ่งล้วนแต่เป็นไปตามกฎของธรรมชาติโดยพระเจ้าได้สร้างไพ่ทารอทสำรับ The Major Arcana ขึ้นมาเพื่อควบคุมสมดุลของโลก ว่ากันว่าไพ่ทั้ง 22 ใบนี้มีพลังยิ่งใหญ่ถึงขนาดระเบิดอาร์คาน่าให้เป็นจุลเพียงพริบตา… เดิมทีไพ่ทุกใบถูกเก็บไว้ที่วิหารคอนเชียส แต่อยู่มาวันหนึ่งก็มีผู้ไม่ประสงค์ดีลอบเข้าไปขโมยไพ่ แต่เพราะพลังบางอย่างของไพ่ทำให้ไพ่กระจัดกระจายไปทั่วทุกสารทิศของอาร์คาน่า…”

ก็แล้ว…มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?” ใบหน้างุนงงถามขึ้นราวกับมีคนมาเล่านิทานก่อนนอนให้ฟังยังไงยังงั้น

เฮ้ออ!! เพรทเซล!! นี่นายไม่เข้าใจอะไรเลยรึยังไง!! เมื่อไพ่กระจายไปทุกสารทิศนั่นก็แปลว่าตอนนี้อาร์คาน่ากำลังเผชิญภัยพิบัติครั้งใหญ่และฉันมาที่นี่เพื่อพานายไปอาร์คาน่า!!”

ห๊ะ!!” เด็กหนุ่มร้องเสียงดังลั่นด้วยใบหน้าแตกตื่นยิ่งกว่าดูหนังผีสี่มิติ

เพื่อความสงบสุขของอาร์คาน่า พวกเราจะต้องออกเดินทางรวบรวมไพ่ศักดิ์สิทธิ์จนกว่าจะครบทั้ง 22 ใบ!!”

พวกเรา? ฉันกับนายเนี่ยนะบ้าไปใหญ่แล้ว!! เด็กหนุ่มร้องขัดขืนพลางหันหลังจะเดินหนี

เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นปูโร่ก็หลุดถอนหายใจอย่างเอือมระอา เหตุใดท่านเทเรียสถึงได้เลือกเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเช่นนี้มากอบกู้อาร์คาน่าแค่เริ่มต้นก็ปอดแหกจนเขาปวดหัวขนาดนี้แต่ก็ช่วยไม่ได้หากเพื่อ รางวัลแล้วล่ะก็ถึงเจ้าเด็กนี่จะงี่เง่าสักแค่ไหนก็ต้องทน!!   

ไม่ทันแล้วล่ะเจ้าเด็กโง่เอ๋ย!!มังกรน้อยตัวแสบส่ายหน้าไปมาราวกับผู้ถือไพ่เหนือกว่า พร้อมถอดแหวนคริสตัลสีมรกตออกก่อนจะโยนขึ้นไปกลางอากาศแล้วชี้นิ้วร่ายมนต์จนประกายไฟสีขาวลุกโชนขึ้นที่กำแพง

ไฟ…อ… อะไรกันเนี่ย…

ระหว่างที่ริมฝีปากบางเอ่ยเสียงสั่นด้วยความตะลึง เจ้ามังกรตัวแสบก็กางปีกบินไปทางด้านหลังของเด็กหนุ่มเงียบๆ แม้ในหนังสือคู่มือการเป็นมังกรน้อยคู่ใจที่ดีของท่านเทเรียสจะไม่มีสอนเรื่องนี้แต่การแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าแบบหักดิบก็เป็นเรื่องสำคัญ

เพรทเซลมันอาจจะรุนแรงไปสักหน่อยแต่นายต้องไปกับฉัน!!”

ไม่รอช้าขาสั้นๆ ทั้งสองข้างที่เปี่ยมไปด้วยพละกำลังมหาศาลก็ถีบเข้าไปเต็มแรงที่กลางแผ่นหลังบางจนคนที่ไม่ทันได้ตั้งตัวปลิวถลาเข้าไปในกองเพลิงสีขาวที่ก่อตัวอยู่ตรงหน้า

อ๊ากกกกก!!....ไม่นะ!! ไม่!!”










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

43 ความคิดเห็น

  1. #35 Say_Windy (@windy1905) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 13:01
    ตามมาจากสำนักวิจารณ์ค่ะ
    เห็นว่าท่านสนใจอยากได้คำวิจารณ์เร็วๆ เลยเอาที่บทแรก ซึ่งเราตัดมาก่อนนะ //ปกติเราจะคัดแบบนี้แล้วค่อยไปสรุปยอดอีกที
    ระดับ 5 ถือว่ารุนแรง(ในสายตาเรา) ดังนั้นเลยเกริ่นให้ดูก่อน แต่ถ้าแรงไปก็ขอลดระดับได้ค่ะ //แน่นอนว่าตอนรวมคะแนนเราจะไม่เจาะส่วนนี้แล้วนะ 
     
    พล็อตขั้นต้นถือว่ามีทั่วไปไม่ได้โดดเด่นขนาดนั้น ซึ่งไว้เราจะไปดูตอนรวมผลอีกทีนะคะ
     
    บรรทัดแรกมาคือพลาดนิดหน่อยตรง ห้องที่ดำสนิทและเต็มไปด้วยความว่างเปล่า >> เพราะเบื้องต้นบอกว่ามีแสงไฟสลัว ดังนั้นห้องไม่น่าจะมืดขนาดนั้น ส่วนเต็มไปด้วยความว่างเปล่าก็ดูจะไม่ใช่ เพราะมีทั้งคน สิ่งของอย่างหนังสือ แล้วคงจะมีโต๊ะมีเก้าอี้ 
    'หึ มาแล้วเหรอ' >> คือจู่ๆก็พูดขึ้นมา น่าจะมีเกริ่นว่ามีใครเข้ามาใหม่ก่อนจะพูด มันดูรวบรัดไปหน่อยค่ะ
    แค่นยิ้ม >> ถ้าจริงๆใช้แบบ เหยียดยิ้ม ตามนิสัยก็ไม่มีปัญหาค่ะ แต่แค่นยิ้มมันดูประชดประชันไปหน่อย
     
    ต่อมาไม่เข้าใจสาเหตุที่โดนจับแต่งหญิง คือเข้าใจว่าซันน่ารักมีแต่คนแกล้ง แต่แกล้งเกินไปหน่อย คือจับแต่งหญิงแล้วมัดไว้ โหดไปนะเราว่า แล้วทิ้งไว้แบบนั้นด้วย ถ้าจับถ่ายรูปหรืออะไรงี้ยังพอรับได้ค่ะ แถมตัวเอกดูจะไม่สนใจคือไม่โกรธแค้นหรืออะไรเลย (ชินในทางที่ผิดสินะ)
     
    ต่อมาคำเกริ่น ที่แห่งนี้คือโลก...คือ พอกับย่อหน้าต่อมาที่ซันคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มันดูเหมือนกับว่าซันรู้อยู่แล้วว่ามี คือคำเกิ่นแบบนี้ดูผิดที่ผิดทางไปหน่อยค่ะ ท่านไม่ได้บรรยายพื้นหลังเลย อยู่ในเมือง ชนบท ยืนอยู่ส่วนไหนของถนน คือไม่มีฉากหลัง พอเปิดมาคือนักเลงกำลังทวงเงินเพื่อน คือ..ไม่มีคนเลยเหรอ...อยู่ตรงไหนกันแน่หนอ กระเป๋าร่วงผิดเวลาตามสไตล์พระเอกผู้น่ารักเป๊ะเลย //จงใจมาก คลายแรงนิดนึงร่วงตกพื้นเลย แถมพอหนีก็มีไฟจราจรแล้วพวกนั้นจึงยอมหยุด แสดงว่ารถเยอะมาก นี่คือเมืองใหญ่ ดังนั้นยิ่งดูไม่สมเหสมผลกับขั้นต้น แนะนำว่าให้เพิ่มพวกพื้นหลังของเรื่องลงไปค่ะ ไม่สำคัญกับตอนต่อไปก็จริง แต่ถ้ามาลอยๆแบบนี้เราก็งงเน้อ
     
    ตอนปูโร่โผล่มาก็งงๆว่าเข้าบ้านได้ยังไง ซันดูจะตกใจไม่สุด คือตกใจนะ แต่คำพูดมันดูมึนๆ+ตื่นเต้นปนกันมากกว่า เพราะดูจะเออออตามผิดวิสัยคนขี้กลัวเบื้องต้นมาก เจอตั้งชื่อเพรทเซล ซึ่งดูสาวน้อยขึ้นมาก เจ้าตัวก็แลจะสมยอมซะด้วย ฮา เจอเล่าตำนานแปลกๆก็ตอบกลับเหมือนหายกลัวแล้วจริงจัง
     
    โดยรวมสำนวนถือว่าโอเค เข้าใจ แต่พลาดในเรื่องรายละเอียดและการดำเนินเรื่อง คำซ้ำมีบ้าง ลองเช็คดูดีๆเน้อ ถ้าเรายกมาเองเดี๋ยวจะยาวกว่านี้ //พิมยาวมาก อย่าตกใจนะ ;w;
     
     
    #35
    0
  2. #22 ❄Valeria } (@tear-of-rain) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 21:18
    #ปักหมุดไว้ก่อนนะคะ ถถถถ
    #22
    0
  3. วันที่ 16 มกราคม 2557 / 11:44
    น่าสนใจ
    #20
    0
  4. #6 ○◣Reymon◥○ (@namnningkub) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 20:40
    รออยู่นะป๊า!
    #6
    0
  5. #5 พายุทราย (@story61stormy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 22:06
    สู้ๆค่ะ รออยู่เน้ออพี่หยง
    !!~

    #5
    0
  6. #4 tuomtiem (@minipearw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 21:54
    รอนะค้าบพี่หยง
    #4
    0
  7. #3 Wanz Luvz (@narakstory) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 00:51
    ซันจะรอดมั้ยเนี่ย  -0-
    #3
    0
  8. #1 ๋Joongie_Mint (@mint_dbsg) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 20:50
    หยงกี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ *ชูป้ายไฟ*

    คิดถึงหมาฟรอสจัง(เกี่ยวไหม???)555555555  ซันน่าสงสาร เปิดเรื่องมาก็ซวยสองเด้งเลย ฮ่าๆ

    ปล.เกี่ยวกับไพ่ เห็นแล้วนึกถึงอนิเมะเรื่องนึง ที่มีหนุ่มๆให้จิ้นเยอะแยะไปหมด=.,=555555555555555

    สู้ๆนะตัวเองงงงงงงงง>3<
    #1
    0