คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #79 : Special YunJae # 14
“ ไหวไหมแจ ” ยุนโฮเอ่ยถามคนนรักด้วยความเป็นห่วง มือหนาช่วยลูบแผ่นหลังบางเบาๆเพื่อช่วยให้อาเจียนได้ง่ายขึ้น
เมื่อกี๊พวกเขากำลังนั่งทานอาหารเช้ากันอยู่แต่จู่ๆแจจุงก็ลุกพรวดขึ้นมาแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ ยุนโฮรีบตามมาดูทันทีที่ได้ยินเสียงอาเจียนดังลั่น
“ เหมือนจะไหว ” ร่างบางตอบด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน ใจน่ะบอกว่ายังไหวแต่ร่างกายนี่สิทำไมมันถึงได้ตรงข้ามกับใจล่ะ
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของวันเพราะวันนี้แจจุงถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาอาเจียนตั้งแต่ตี 4 จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าอาการเหล่านี้จะทุเลาลงเลย
นี่ก็ย่างเข้าสู้เดือนที่สองแล้วแต่ดูเหมือนว่าอาการแพ้ของของแจจุงจะยิ่งมีเพิ่มขึ้น ยิ่งเห็นแจ
จุงแพ้ท้องหนักมากเท่าไหร่ยุนโฮก็ยิ่งสงสารคนรักมาเท่านั้น ร่างสูงค่อยๆประคองร่างไร้เรี่ยวแรงไปยังห้องนั่งเล่น
และสาเหตุที่แจจุงแพ้ท้องหนักแบบนี้ก็เพราะคุณหมอบอกว่าช่วงอายุครรภ์ 8 สัปดาห์คุณแม่จะมีอาการแพ้มากขึ้นเพราะระดับฮอร์โมนเพิ่มขึ้นคุณหมอบอกว่าคุณแม่จะมีอาการแพ้แบบนี้ไปเรื่อยๆจนถึงช่วงที่อายุครรภ์ 12 สัปดาห์อาการแพ้ท้องถึงจะทุเลาลง
“ วันนี้ยุนว่ายุนไม่ไปเรียนดีกว่า ” ร่างสูงบอกขณะส่งยาดมให้ร่างบางที่นอนหน้าซีดอยู่ที่โซฟา
“ ทำไมล่ะ ” เสียงหวานที่ฟังดูแทบจะไม่มีน้ำหนักเอ่ยขึ้น
“ ก็ยุนไม่อยากทิ้งแจไว้คนเดียว ” ร่างสูงบอกตามจริง ยิ่งเห็นแจจุงแพ้หนักมากเท่าไหร่เขายิ่งไม่อยากอยู่ห่างมากเท่านั้น
เพราะอย่างน้อยถ้าเกิดเขาอยู่ใกล้ๆถ้าหากว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับแจจุงเขาจะได้ช่วยไว้ทัน
“ คนเดียวที่ไหน เดี๋ยวแม่บ้านก็มา ” บอกพร้อมกับยิ้มขัน เขาไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อยเพราะเดี๋ยวแม่บ้านก็มาอยู่เป็นเพื่อน
เพราะหลังจากรู้ว่าแจจุงท้องได้แค่วันเดียวยุนโฮก็จัดการหาแม่บ้านทันทีเพื่อที่จะให้มาทำงานบ้านและอยู่เป็นเพื่อนแจจุงในเวลากลางวัน รวมไปถึงมีหน้าที่ดูแลแจจุงและคอยรายงานอาการของร่างบางทุกๆหนึ่งชั่วโมง ถึงแม้ว่ามันจะดูโอเว่อร์เกินไปแต่แจจุงก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะถ้ายุนโฮทำแล้วสบายใจก็ทำไปเถอะ
ซึ่งแม่บ้านที่ยุนโฮเลือกมานั้นร่างสูงตั้งใจเลือกเอาคนที่เคยมีลูกมาก่อนแล้ว เพราะจะได้รู้ว่าควรดูแลคนท้องอย่างไร และเพื่อที่เขากับแจจุงจะได้ขอคำแนะนำในฐานะที่เธอเคยผ่านประสบการณ์มาก่อน
“ แต่ยุนก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ” มือหนาเกลี่ยปอยผมออกจากใบหน้าสวย ถึงแม้ว่าจะมีแม่บ้านมาคอยดูแลแต่ยุนโฮก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี เพราะคงไม่มีใครดูแลคนที่เรารักได้ดีเท่าตัวเราหรอก
“ ไม่เอาน่า ยุน แจดูแลตัวเองได้ ” มือขาวเอื้อมมาจับใบหน้าหล่อเอาไว้เพื่อบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วงนะแจจุงดูแลตัวเองได้
“ แต่ว่า..... ”
“ ไปเรียนเถอะ....ถ้ายุนไม่ไปเรียนแล้วใครจะติวให้แจล่ะ ” เสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้นมาเมื่อเห็นว่ายุนโฮจะไม่ยอมท่าเดียว ยุนโฮจะเกเรไม่ยอมไปเรียนเพียงเพราะเป็นห่วงเขาแบบนี้ไม่ได้
ร่างสูงนิ่งไปสักพักแต่สุดท้ายแล้วก็ต้องยอมไปเรียนอยู่ดี ใจจริงยุนโฮก็ไม่อยากไปหรอกแต่เพราะว่าวิชาที่เรียนในวันนี้ไม่มีถ่ายทอดสดการบรรยายในชั้นเรียนยุนโฮเลยจำ เป็นต้องไปเพื่อที่จะได้กลับมาติวให้แจจุง
“ ก็ได้...แต่แจต้องดูแลตัวเองดีๆนะ ”
“ ครับผม... ออกไปได้แล้วคุณพ่อเดี๋ยวสายนะ” รับคำแข็งขันก่อนจะบอกให้ร่างสูงออกไปเรียนเพราะนี่ก็สายมากแล้ว
ใบหน้าคมพยักเบาๆก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากมน“ แล้วยุนจะรีบกลับมานะ แจต้องพักผ่อนให้เยอะๆเข้าใจไหม ” แต่ก่อนไปก็ยังไม่วายกำชับร่างบางให้พักผ่อนเยอะๆ
เพราะทุกๆวันยุนโฮมักจะได้รับรายงานจากแม่บ้านว่าแจจุงไม่ยอมพักผ่อนพออาการแพ้ทุเลาลงร่างบางก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทันที
“อืม... ” แจจุงตอบรับในลำคอปากอิ่มระบายยิ้มอ่อนๆเมื่อยุนโฮก้มลงไปจุมพิตเบาๆที่หน้าท้องเนียน
“ คุณพ่อไปเรียนก่อนนะครับ หนูอย่าแกล้งคุณแม่บ่อยนะลูก ” เอ่ยด้วยกระแสเสียงอ่อนโยนราวกับว่าเจ้าตัวเล็กในท้องจะรับรู้
บอกลาแม่กับลูกเสร็จยุนโฮก็เดินไปหยิบกระเป๋าอย่างอ้อยอิ่ง อันที่จริงเขาอยากอยู่เป็นเพื่อนแจจุงจนกว่าแม่บ้านจะมาแต่แจจุงคงไม่ยอมให้เขาอยู่แน่ๆ ร่างบางส่งยิ้มให้กับคนรักเป็นเชิงบอกว่าไปได้แล้ว
“ แจอย่าลืมทานยาที่หมอสั่งนะ ”
“คร๊าบ ”
“ แล้วก็ถ้ามีอะไรต้องรีบโทรหายุนเลยนะ ”
“ คร๊าบผม รับทราบคร๊าบคุณพ่อ ”
กว่ายุนโฮจะออกจากห้องได้ก็นานหลายนาทีทีเดียว แจจุงทำได้เพียงยิ้มขำกับอาการห่วงเว่อร์ของคนรัก พอคล้อยหลังร่างสูงเปลือกตาบางก็ค่อยๆปิดลงช้าๆด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียจนหลับไปในที่สุด
...................................................................
เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ที่ขานบอกให้คนในห้องรู้ว่าตัวเองกลับมาแล้ว
“ กลับมาแล้วครับ ”
“ คุณแจจุงหลับอยู่ค่ะ ” แม่บ้านที่พึ่งทำงานของตัวเองเสร็จเดินออกมารับ ก่อนจะรายงานว่าขณะนี้แจจุงกำลังทำอะไรอยู่
“ เหรอครับ แล้ววันนี้แจจุงเป็นยังไงบ้างครับ ” ยุนโฮ พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะสอบถามถึงอาการของคนรัก
ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่ยุนโฮต้องทำเป็นประจำทุกวันหลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย คือรับฟังรายงานเกี่ยวกับอาการของแจจุงจากแม่บ้าน
“ ตอนกลางวันไม่ค่อยแพ้เท่าไหร่ค่ะ ทานอาหารได้ตามปกติแต่ช่วงก่อนคุณยุนโฮกลับมาประมาณครึ่งชั่วโมงก็กลับมาแพ้อีก ”
ซึ่งแม่บ้านก็ทำหน้าที่ของเธอได้เป็นอย่างดี เธอรายงานอาการโดยรวมของแจจุงในวันนี้ให้
ยุนโฮทราบ ตอนกลางวันนั้นถือว่าแจจุงยังปกติอยู่ยังคงนั่งทำอะไรเล็กๆน้อยๆได้อยู่แต่มาแพ้อีกครั้งก็ก่อนหน้าที่ยุนโฮจะกลับมาได้ไม่นานซึ่งดดูเหมือนว่าจะแพ้หนักที่สุดในรอบวันเลยก็ว่าได้ สุดท้ายพออาเจียนจนเหนื่อยก็ผล่อยหลับไป
“ ขอบคุณป้ามากนะครับ วันนี้ป้ากลับไปเลยก็ได้ครับเดี๋ยวผมดูแลแจจุงต่อเอง ”เสียงทุ้มเอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มก่อนจะบอกให้แม่บ้านกลับไปได้
“ งั้นป้าขอตัวกลับก่อนนะค่ะ ป้าทำอาหารเย็นเอาไว้ให้แล้วถ้าคุณแจจุงตื่นขึ้นมาก็อุ่นทานได้เลยค่ะ ”
“ ขอบคุณครับ ”
ยุนโฮเอ่ยขอบคุณป้าแม่บ้านอีกครั้งก่อนที่จะเดินแยกเข้าไปในห้องนอนที่มีแจจุงนอนอยู่ ร่างสูงวางหนังสือที่ซื้อมาไว้ใบโต๊ะอ่าหนังสือก่อนเดินไปนั่งข้างเตียง
ยุนโฮจ้องมองใบหน้าแสนสวยที่ถึงแม้จะดูซีดเซียวไปบ้างก็ยังคงงดงามอยู่เสมอ มือหนาลูบไล้โครงหน้าสวยเบาๆราวกับปุยนุ่นเพราะกลัวว่าถ้าหากจับแรงกว่านี้อาจจะทำให้คนตัวเล็กบนเตียงตื่นขึ้นมาได้ ปากหยักยกยิ้มบางเมื่อคนที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความฝันมุ่ยหน้าด้วยความไม่ชอบใจที่โดนรบกวนเวลานอน
จมูกโด่งเป็นสันกดลงบนแก้มนุ่มเบาๆเพื่อบอกว่า “เขากลับมาแล้ว ” ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อฆ่าเวลารอให้แจจุงตื่นแล้วจะได้ทานอาหารเย็นกัน
ร่างบางบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยเมื่อได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ แจจุงพลิกตัวหลีกหนีแสงสว่างที่เข้าตา แต่พอพลิกตัวไปด้านขวามือก็เห็นร่างสูงที่คุ้นตานั่งพิงหัวเตียงอยู่ในมือถือหนังสืออะไรสักอย่างอยู่
“ ตื่นแล้วเหรอ ” เสียงทุ้มยังคงกระแสของความอ่อนโยนเอาไว้อยู่เต็มเปี่ยม ยุนโฮละสายตาจากหนังสือตั้งแต่ที่รับรู้ว่าแจจุงริ่มขยับตัวแล้ว
“ อืม...ยุนกลับมานานแล้วเหรอ ” พยักหน้ารับเบาๆ ทั้งๆที่ยังนอนอยู่ท่าเดิมตอนนี้แจจุงเหนื่อยเกินกว่าที่จะดันตัวเองให้ลุกขึ้นได้
“ กลับมาได้สักพักแล้วล่ะ แจเป็นยังไงบ้าง หิวหรือยัง ”
“ เริ่มหิวนิดๆแล้วล่ะ แล้วยุนอ่านอะไรอยู่เหรอ ” เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อหันไปเห็นหนังสือในมือของยุนโฮ
“ หนังสือดูแลคนท้อง แล้วก็พัฒนาการของเจ้าตัวเล็กน่ะ ” บอกพร้อมกับโชว์ปกหนังสือให้ดู
วันนี้ตอนที่กำลังขับรถกลับมาที่ห้องยุนโฮบังเอิญหันไปเจอร้านขายหนังสือพอดีร่างสูงจึงแวะซื้อหนังสือเกี่ยวกับการดูแลคนท้องและพัฒนาการภายในครรภ์ของลูกน้อยมาอ่านเพื่อที่เขาจะได้รู้ว่าเขาควรจะดูแลแจจุงอย่างไรให้ร่างบางกับลูกน้อยได้รับประโยชน์มากที่สุด และอีกอย่างเขาจะได้รู้ว่าถ้าหากแจจุงมีอาการปิดปกติเกิดขึ้นอาการเหล่านั้นเป็นอาการที่เกิดกับคนท้องหรือไม่ ถ้าไม่ใช่จะได้พาไปหาคุณหมอได้ทันเวลา
“ เหรอ.....อ่านให้แจฟังบ้างสิ ” แจจุงทำหน้าสนใจขึ้นมาทันที เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าตอนนี้เจ้าตัวเล็กในท้องเป็นยังบ้าง
“ เดี๋ยวก่อนนอนยุนจะอ่านให้ฟังก็แล้วกัน แต่ตอนนี้แจต้องไปทานข้าวก่อนแจลุกไหวไหมหรือว่าจะให้ยุนเอาเข้ามาให้ ”
“ แจว่าแจออกไปทานข้างนอกดีกว่า ” ร่างบางบอกก่อนจะพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่ง
แจจุงไม่อยากรบกวนยุนโฮเท่าไหร่เพราะร่างสูงเองก็กลับมาเหนื่อยๆ แล้วอีกอย่างแจจุงไม่อยากรู้สึกเหมือนกับว่าช่วยเหลือตัวเองไม่ได้
“ งั้นก็ค่อยๆลุกนะ ” แจจุงส่งยิ้มขอบคุณเมื่อยุนโฮช่วยประคองลงจากเตียง
แจจุงถูกประคองมานั่งรอที่โต๊ะอาหารส่วนยุนโฮนั้นแยกไปอุ่นอาหารที่แม่บ้านเตรียมเอาไว้ให้ ปากอิ่มยิ้มให้กับความเปลี่ยนแปลงของคนรักเพราะดูเหมือนว่ายุนโฮจะดูเป็นพ่อบ้านมากขึ้นเพราะนอกจากร่างสูงจะคอยดูแลเรื่องอาหารการกินแล้ว ยุนโฮยังช่วยทำความสะอาดจานชามด้วย
หนึ่งเดือนที่ผ่านมานั้นแจจุงแทบจะไม่ได้ทำอาหารเลยเพราะยุนโฮสั่งห้ามไม่ให้เขาทำปล่อยให้หน้าที่นี้เป็นของแม่บ้านหรือไม่ร่างสูงก็พาไปทานอาหารที่ร้านอาหารที่แจจุงเคยทำ และทุกครั้งที่ยุนโฮเห็นแจจุงนั่งมองแม่บ้านที่กำลังทำอาหารอยู่และแสดงออกว่าอยากทำบ้างยุนโฮก็มักจะมีคำพูดแบบนี้เสมอ
รอให้แจหายแพ้ท้องก่อนแล้วค่อยกลับไปทำ
“ จริงสิ อาทิตย์นี้ยูชอนกับจุนซูจะมาหานะ ” ยุนโฮบอกในขณะที่กำลังยกอาหารอย่างสุดท้ายออกมา
แจจุงพยักหน้ารับเบาๆ“ จุนซูโทรบอกแจแล้วแหละ ” ร่างบางรู้เรื่องนี้จากจุนซูแล้วแหละเพราะตอนเที่ยงแจจุงพึ่งได้คุยกับจุนซู
และแจจุงก็รู้อีกว่าที่ยูชอนกับจุนซูต้องรีบมาเพราะโดนยุนโฮโทรตามวันละสามเวลาหลังอาหาร แถมวันแรกที่ยุนโฮรู้ว่าแจจุงท้องจุนซูยังบอกว่ายูชอนเกือบจะได้กลายเป็นคนหูหนวกเพราะยุนโฮตะโกนใส่หูโทรศัพท์ของยูชอนเสียงดังมาก ดังถึงขนาดว่าจุนซูที่นั่งอยู่ด้วยกันยังได้ยินเลย
“ งั้นวันที่ยูชอนกับจุนซูมาเราไปทานอาหารที่ร้านดีไหม ” ยุนโฮเสนอความคิดเพราะยูชอนบอกว่าพวกเขาทั้งสองคนเตรียมตัวไปฉลองรับขวัญหลานกันเต็มที่
“ ทำไมต้องไปทานที่ร้านด้วย ทานที่ห้องได้นี่นาจะได้ไม่ต้องรีบ ”
ทุกครั้งที่ยูชอนกับจุนซูมาก็มักจะมาทำอะไรทานกันที่ห้องมากกว่าที่จะออกไปทานที่ร้านด้วยเหตุผลที่ว่ามันเป็นส่วนตัวกว่าและก็ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนไล่ออกจากร้านถ้าหากนั่งนานเกินไป
“ ไม่เอาหรอก ถ้าทานที่บ้านเดี๋ยวแจก็เหนื่อยน่ะสิ ทานที่ร้านน่ะดีที่สุดแล้วทานเสร็จค่อยมาคุยกันต่อที่ห้องก็ได้ ”
ยุนโฮแค่ไม่อยากให้แจจุงต้องมาวุ่นวายไปซื้อของมาเตรียมทำอาหารไหนจะพวกเครื่องดื่มนั่นอีกทานนอกบ้านนั่นแหละสะดวกที่สุดจะได้ไม่ต้องเตรียมอะไรให้วุ่นวายแต่ถ้ายังอยากคุยกันต่อก็ค่อยกลับมาคุยที่ห้องก็ได้
“ แต่ให้อยู่บ้านเฉยๆแบบนี้แจก็เบื่อนะ ” จากคนที่เคยทำงานนู้นนี่ไปเรื่อยแต่ต้องมานั่งอยู่เฉยๆแบบนี้มันก็เลยทำให้อดที่จะเบื่อไม่ได้
“ ถ้าเบื่อแจก็คุยกับลูกแก้เบื่อสิ ” ร่างสูงเสนอวิธีแก้ให้แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยให้แจจุงรู้สึกดีขึ้นเลย
“ ลูกยอมคุยกับแจซะที่ไหนเล่า ” ปากอิ่มอมลมเข้าจนเต็มแก้ม
กว่าลูกจะตอบสนองสัมผัสจากเขาก็ต้องรอให้เข้าสู่ปลายเดือนที่ 4 ก่อนนู้น ตอนนี้เวลาคุยกับลูกน้อยในท้องแจจุงเลยรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองพูดคนเดียวมากกว่า
“ อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวพอลูกเกิดมาแจก็จะไม่เบื่อแล้ว ” เอ่ยปลอบใจภรรยาปากหยักยกยิ้มมีความสุขเมื่อเผลอคิดไปถึงวันที่เจ้าตัวเล็กลืมตาดูโลกแล้ว
อีกหน่อยคงไม่มีคำว่าเบื่อในพจนานุกรมของแจจุงแล้วล่ะ เพราะพอเจ้าตัวเล็กเกิดมาแจจุงคงต้องเหนื่อยน่าดูเลย ช่วงนี้ก็ถือซะว่าพักเก็บแรงไว้เลี้ยงลูกก็แล้วกันนะแจจุง
“ อืม....แจก็อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆเหมือนกัน ” ใบหน้าหวานระบายยิ้มออกมา
จากตอนแรกที่ไม่อยากให้เขาเกิดมาหากแต่ตอนนี้แจจุงกลับกำลังนับวันนับคืนรอวันที่จะได้พบกับลูกน้อย ยิ่งในทุกๆวันก่อนนอนยุนโฮมักจะอ่านหนังสือที่เกี่ยวกับพัฒนาการของเจ้าตัวเล็กให้ฟังมันยิ่งทำให้แจจุงมีความสุขที่ได้รู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตกำลังก่อตัวเรื่อยๆขึ้นภายในร่างกายของเขา
“ แต่ก่อนที่จะถึงวันนั้น....คุณแม่ต้องทานข้าวก่อนนะครับคุณลูกจะได้แข็งแรง ” ยุนโฮตักอาหารบริการคุณแม่เต็มที่
“ คุณพ่อก็ทานด้วยสิ...คุณแม่ทานคนเดียวไม่หมดหรอก ” แจจุงก็ตักอาหารให้ยุนโฮเหมือนกัน ต่างคนต่างดูแลซึ่งกันและกัน
“ จริงสิ พรุ่งนี้คุณหมอนัดใช่ไหม ” เหมือนยุนโฮจะนึกขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้เขาต้องพาแจจุงไปหาหมอตามนัดนี่นา
“ อื้อ....นัดตอนเช้าน่ะ ”
“ งั้นก็รีบทานกันเถอะจะได้รีบเข้านอน ”
“ นอนอีกแล้วเหรอ..... ” ร่างบางโอดครวญ นอนอีกแล้วเหรอ เขาพึ่งตื่นเมื่อกี๊เองนะขืนให้เขานอนเยอะแบบนี้ตัวเขาคงบวมแน่ๆ “ แต่แจพึ่งตื่นเองนะ ”
“ ถ้าไม่นอนแล้วแจจะทำอะไรล่ะ....หืม ” ยุนโฮยื่นแก้วนมให้กับว่าที่คุณแม่เมื่อเห็นว่าแจจุงอิ่มแล้ว
มันก็จริงอย่างที่แจจุงว่าเพราะร่างบางพึ่งตื่นได้ไม่ถึงชั่วโมงแต่เขาก็จะให้เข้านอนอีกแล้ว
“ ทำอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่นอนอ่ะ เดี๋ยวค่อยนอนนะยุนนะ ” เขย่าแขนแกร่งอ้อนๆ ตอนนี้เขายังไม่ง่วงจริงๆนะแล้วอีกอย่างพรุ่งนี้คุณหมอก็ไม่ได้นัดเช้าอะไรมากมายนี่นาตื่นเวลาปกติยังไปทันเลย
ยุนโฮนั่งกอดอกมองคนรักที่กำลังอ้อนเหมือนเด็กอยากได้ของเล่นเห็นแล้วมันน่าเอ็นดูเหลือเกิน ในสมองของยุนโฮตอนนี้ก็กำลังคิดว่าจะทำอะไรดี ก่อนที่ตาคมจะมองไปเห็นถุงหนังสือที่ซื้อเขาซื้อมาเมื่อตอนเย็น
“ เอาแบบนี้ไหม เรามาทำไดอารี่ให้ลูกกัน ” แล้วยุนโฮก็นึกขึ้นได้ว่าเขาซื้อสมุดบันทึกมาด้วย
ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะซื้อมาไว้เพื่อจดงาน แต่คิดไปคิดมาน่าจะเขียนไดอารี่เอาไว้ให้ลูกอ่านเพื่อที่โตขึ้นเขาจะได้รู้ว่าตลอดเก้าเดือนที่เขาอยู่ในท้องมีอะไรเกิดขึ้นบ้างรวมทั้งใช้บันทึกความรู้สึกต่างๆของเขากับแจจุงที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นๆด้วย
“ ไดอารี่เหรอ ....ก็ดีเหมือนกันนะ ” ร่างบางเห็นด้วย เพราะแจจุงเองก็อยากจะเก็บความทรงจำตอนที่อุ้มท้องเจ้าตัวเล็กเอาไว้เหมือนกัน
“ งั้นเดี๋ยวแจไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ ยุนล้างจานเสร็จแล้วเดี๋ยวยุนตามไป ”
“ อืม....แล้วไดอารี่อยู่ไหนอ่ะ ” แจจุงดูกระตือรือร้นขึ้นมาทันที เสียงหวานถามหาไดอารี่ในขณะที่กำลังเดินไปรอที่ห้องนั่งเล่น
“ อย่ในถุงหนังสือน่ะ ” ร่างสูงชะโงกหน้าออกมาบอกจากห้องครัว
แจจุงมองหาถุงหนังสือที่ยุนโฮบอกอยู่สักพัก แต่พอหาเจอแล้วร่างบางก็ต้องอึ้งเมื่อพบว่าในถุงนั้นมีหนังสือหลายสิบเล่มวางอยู่ และเมื่อหยิบขึ้นมาดูมันล้วนแล้วแต่เป็นหนังสือเกี่ยวกับการดูแลคนท้องทั้งนั้น ใบหน้าสวยวาดรอยยิ้มกว้างให้กับความขี้เห่อของร่างสูง ดูเหมือนว่าหนังสือที่ยุนโฮซื้อมาวันนี้จะเยอะกว่าหนังสือเรียนเทอมนี้ซะอีก แต่ลึกๆแล้วแจจุงก็แอบดีใจเหมือนกันที่เห็นยุนโฮเอาใจใส่เขากับลูกมากขนาดนี้
.............................................................................
ทั้งๆที่อาบน้ำเสร็จตั้งนานแล้วแต่แจจุงก็ยังไม่ยอมแต่งตัวซะที ร่างบางกำลังยืนทำหน้ากังวลอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัว ร่างบางกำลังกังวลกับสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา ก่อนที่มือบางจะค่อยๆแหวกสาบเสื้อคลุมอาบน้ำออกเพื่อดูหน้าอกตัวเองอีกครั้งว่าตอนที่อยู่ในห้องน้ำเขาไม่ได้ตาฝาด
“ ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกล่ะแจ ” ร่างสูงที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเอ่ยถามเมื่อเห็นแจจุงยืนนิ่งอยู่หน้ากระจก
ยุนโฮนึกว่าแจจุงแต่งตัวเสร็จแล้วซะอีกเพราะร่างบางอาบน้ำก่อนเขาและปกติแจจุงก็ไม่ใช่คนที่แต่งตัวนาน แต่นี่เขาหายเข้าไปในห้องน้ำเกือบยี่สิบนาทีแต่พอออกมาแจจุงก็ยังอยู่ในชุดเดิมเหมือนตอนที่ออกมาจากห้องน้ำอยู่เลย
“ ......... ”
“ แจเป็นอะไรหรือเปล่า ” ยุนโฮเดินเข้ามาใกล้ๆเมื่อเห็นว่าแจจุงยังคงยืนเงียบเหมือนคนใจลอย มือหนาเอื้อมไปจับลาดไหล่เล็กเบาๆเพื่อเรียกให้ร่างบางรู้สึกตัว
แจจุงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง“ ปะ เปล่า ” ตอบเสียงตะกุกตะกักด้วยความตกใจเพราะยุนโฮยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเกินไปมือบางเรียบปิดเสื้อคลุมไว้เหมือนเดิม
“ เปล่า แล้วทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้นล่ะ ”
“ เอ่อ......คือว่า ” ร่างบางอึกอักแจจุงไม่รู้ว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับยุนโฮดีหรือเปล่าเพราะเรื่องแบบนี้มันน่าอายจะตาย
จะไม่ให้อายได้ยังไงล่ะก็เรื่องที่แจจุงกำลังกลุ้มใจอยู่มันเป็นเรื่องขนาดของหน้าอกที่มันขยายใหญ่ขึ้นไหนจะหัวนมที่คล้ำลงกว่าเดิมทั้งๆที่เขายังไม่ได้ทำอะไรกับมันเลย
“ ว่า.... ” ตาคมหรี่ลงอย่างรอฟังคำตอบ
ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นอย่างใช้ความคิดก่อนจะช้อนตามองอย่างสูงที่จ้องรอฟังคำตอบอยู่ “ ยุนต้องสัญญาก่อนนะว่าถ้าแจบอกยุนจะไม่หัวเราะ ”
“ หืม....แล้วทำไมต้องห้ามยุนหัวเราะด้วยล่ะ ” คิ้วหนาขมวดมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ
ทำไมแจจุงต้องห้ามเขาหัวเราะด้วยล่ะ? หรือว่าเรื่องที่แจจุงกำลังจะบอกมันเป็นเรื่องที่ตลกมากๆ
“ ก็.... ” เสียงหวานอึกอักไม่ยอมบอกว่าทำไมถึงไม่ให้หัวเราะ “ ยุนบอกมาก่อนสิว่ายุนจะไม่หัวเราะ ” บอกด้วยน้ำเสียงคาดคั้น
ไม่ได้หรอกกับยุนโฮน่ะต้องให้สัญญาเอาไว้ก่อนเพราะถ้าไม่อย่างนั้นมีหวังยุนโฮได้หัวเราะเยาะเขาแน่ มีอย่างที่ไหนผู้ชายหน้าอกโตอย่างกับผู้หญิงสงสัยคงเป็นเพราะว่าเขาท้องแน่เลย
“ โอเคๆ ไม่หัวเราะก็ไม่หัวเราะ ” ร่างสูงยอมรับปากถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมแจจุงต้องไม่ให้หัวเราะก็เถอะ
“ คือว่า.....มันใหญ่ขึ้นอ่ะ ” ก้มหน้าหลุบต่ำก่อนจะเอ่ยบอกเสียงเบาใบหน้าสวยขึ้นริ้วแดงๆที่พวงแก้ม
“ อะไร....ที่แจบอกว่ามันใหญ่ขึ้นน่ะ ” สาบานได้ว่ายุนโฮไม่ได้แกล้งแต่ที่แจจุงพูดเมื่อกี๊เขาได้ยินไม่ชัดจริงๆ
แจจุงข่มความอายเอาไว้ก่อนจะบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ชัดขึ้นกว่าเดิม“ หน้าอกอ่ะ มันใหญ่ขึ้นแล้วก็คล้ำขึ้นด้วย ”
หลังจากที่แจจุงพูดจบยุนโฮก็อมยิ้มนิดๆ ที่แท้ก็เรื่องนี้เองถึงว่าทำไมเวลาพูดแจจุงถึงต้องอายด้วย ร่างสูงเขยิบเข้าไปชิดร่างบางก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดเสื้อคลุมอาบน้ำของแจจุง
“ หืม....ไหนขอยุนดูหน่อยสิ ”
เพี๊ยะ !!!
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ดูอะไรด้วยซ้ำฝ่ามือเล็กก็ฟาดลงบนข้อมือใหญ่เต็มแรง ทำเอายุนโฮชักมือกลับแทบไม่ทัน
“ โอ๊ย......แจตียุนทำไมอ่ะ ” เอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิดแจจุงถึงได้ลงไม้ลงมือกับเขาแบบนี้
“ แล้วยุนคิดจะทำอะไรล่ะ ” ร่างบางถามกลับด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง ขนาดเขาท้องอยู่แท้ๆยุนโฮยังจะมาหาเรื่องลวนลามเขาอีกนะ
“ ก็ขอดูไง.....เผื่อว่ายุนจะช่วยอะไรแจได้ ” ตอบถามจริง
ยุนโฮไม่ได้จะทำอะไรเลยนะก็แค่จะช่วยแจจุงดูว่ามันมีอะไรผิดปกติหรือเปล่าก็แค่นั้น แล้วนี่แจจุงคิดว่าเขาจะทำอะไร
“ แต่ว่า...... ” แจจุงก้มลงดูหน้าอกตัวเองอายๆ
“ จนมีลูกด้วยกันแล้ว ยังจะอายอยู่อีกเหรอคุณแม่ ” เสียงทุ้มเอ่ยเย้าคนที่ยืนหน้าแดงเป็นลูกตำลึง นิ้วยาวถูกส่งไปคีบจมูกรั้นด้วยความเอ็นดู ยังจะอายอยู่เหรอลูกหนึ่งแล้วนะคุณแม่
“ ก็มันไม่ชินนี่นา ” บอกเสียงอ้อมแอ้ม เขาไม่ใช่ยุนโฮนะที่ได้ภูมิใจอวดหุ่นตัวเองหน้าระรื่น แล้วสายตาหื่นๆของยุนโฮมันก็ทำให้เขาอายได้ทุกครั้งแล้วแบบนี้จะให้เขาชินได้ยังไงล่ะ
“ งั้นวันหลังถอดเสื้อนอนดีมั๊ยจะได้ชิน ” เสนอวิธีช่วยให้ชินหากแต่ถ้ามองเข้าไปในดวงตาคมเข้มจะพบความเจ้าเล่ห์ซ่อนเอาไว้อย่างปิดไม่มิด
เพี๊ยะ !!!
“ ทะลึ่ง ! ” คนสวยถลึงตาใส่คนที่ชอบคิดอะไรทะลึ่งๆ ตลอดอ่ะยุนโฮมีโอกาสไม่ได้หาเรื่องเอากำไรจากเขาตลอด
“ ทะลึ่งตรงไหน ก็แจบอกว่ายังไม่ชิน ยุนก็เลยอยากหาวิธีมาทำให้แจชินไงล่ะ ” บอกด้วยน้ำเสียงทะเล้น คนอุตส่าห์หวังดีช่วยหาวิธีทำให้ชินกลับโดนหาว่าทะลึ่งซะงั้น
“ หยุดพูดไปเลยนะ ” ร่างบางเสียงดัง แก้มใสๆอมลมเข้าเต็มแก้มไม่พอใจที่ตัวเองโดนล้อ
“ ครับๆหยุดพูดแล้วก็ได้ แต่ไหนขอยุนดูหน่อยสิ ” ยุนโฮแกล้งทำเป็นยอมแพ้ก่อนจะเอ่ยขอดูด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แจจุงเม้มปากล่างเบาๆด้วยความอายแต่สุดท้ายก็ยอมให้ยุนโฮช่วยดูให้“ อย่าจับแรงนะ มัน
เจ็บ ” ท้ายประโยคเอ่ยเตือนไม่ให้ร่างสูงจับแรงเกินไป
“ เจ็บด้วยเหรอ ” คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจขณะที่กำลังแหวกซื้อคลุมออกและยุนโฮก็พบว่าหน้าอกของแจจุงมีขนาดใหญ่ขึ้นจริงๆด้วย
“ อื้อ ” ร่างบางพยักหน้าเบาๆ
แจจุงพึ่งจะมารู้สึกเจ็บก็ตอนที่อาบน้ำอยู่แล้วมือมันบังเอิญไปโดนหัวนม พอก้มลงสังเกตดูดีๆถึงได้รู้ว่าหน้าอกของตัวเองมันขยายขึ้น
“ งั้นยุนว่าเราไปถามคุณหมอดีกว่า ” ยุนโฮรีบบอกให้แจจุงไปแต่งตัวเพราะวันนี้พวกเขามีนัดกับคุณหมอและก็จะได้ถือโอกาสถามเรื่องนี้ไปด้วยเหรอ
เพราะยุนโฮกลัวว่าถ้าขืนแจจุงยังเจ็บแบบนี้ต่อไปจนถึงตอนคลอดแล้วมันอาจจะทำให้ร่างบางให้นมลูกไม่ได้
“ แต่ว่า...... ” แจจุงหน้าแดงหนักขึ้นไปอีกนี่เขาต้องไปเปิดหน้าอกให้คุณหมอดูด้วยเหรอ แค่
ยุนโฮคนเดียวก็อายจะแย่แล้วนะ
และเหมือนว่ายุนโฮรู้ว่าแจจุงกำลังอาย มือหนาเอื้อมไปจับมือบางขึ้นมากุมเอาไว้ เขาเองก็ไม่อยากให้คนอื่นเห็นหน้าอกของแจจุงเหมือนกันแต่จะทำยังไงได้ในเมื่อมันเลี่ยงไม่ได้นี่นา
“ ยุนรู้ว่าแจอาย....แต่ถ้าเราไม่ไปตรวจแล้วเราจะรู้ได้ยังไงครับว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า ”
“ งะ งั้นก็ได้” แจจุงยอมตกลง “ แต่ว่าตอนตรวจยุนต้องอยู่กับแจนะ ”
“ เรื่องนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว ยุนไม่มีทางปล่อยให้เมียตัวเองอยู่กับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองหรอก ” ถึงแจจุงจะไม่ขอให้เขาอยู่เป็นเพื่อนเขาก็จะอยู่ เขาไม่มีทางยอมให้แจจุงอยู่กับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองหรอกถึงแม้ว่าคนนั้นจะเป็นหมอก็ตาม ยิ่งตรวจแบบนี้ด้วยเขายิ่งต้องตามเฝ้า ไม่ได้หรอกเมียใครใครก็หวงทั้งนั้นแหละ
***** หนังสือมาแล้ว ว ว จัดส่งพรุ่งนี้นะฮับ ^^
***** แว๊บมาอัพก่อนจะหนีไปเล่นโฟม อิอิ
ความคิดเห็น