ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    [Fic SJ KyuMin] Help Me!!! ช่วยด้วย แฟนผมหื่น

    ลำดับตอนที่ #13 : [Fic SJ KyuMin] Help Me!!! ช่วยด้วย แฟนผมหื่น 13

    • อัปเดตล่าสุด 13 ต.ค. 54


    Chapter 13
     
    “ วันนี้เรียนเสร็จแล้วผมมารับนะ ”
    คยูฮยอนยื่นหนังสือเรียนและกระเป๋าคืนให้ซองมิน วันนี้ทั้งสองมีเรียนพร้อมกัน คยูฮยอนจึงมาส่งซองมินที่ห้องเรียน ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของคยูฮยอน ทำให้ซองมินปลื้มใจไม่น้อย ทุกครั้งที่ไปไหนมาไหนด้วยกัน คยูฮยอนจะเป็นคนถือสัมภาระต่างๆให้ซองมิน อีกทั้งยังคอยเปิดประตูรถ เลื่อนเก้าอี้ อำนวยความสะดวกต่างๆให้ ดูแลราวกับซองมินเป็นเจ้าหญิงก็ไม่ปาน นี่ถ้าคยูฮยอนลดความหื่นลงซักนิด มันจะเป็นอะไรที่เพอร์เฟ็คมากๆเลย
     
    “ นายจะพาฉันไปไหนเหรอ ”
     
    “ ไปกินไอศกรีม ผมเจออยู่ร้านนึงเค้าตกแต่งเป็นสีชมพูทั้งร้าน พี่ต้องชอบแน่ๆเลย ”
     
    จบคำพูดของคยูฮยอน ซองมินก็ยิ้มปลื้มใจอีกครั้ง คยูฮยอนแคร์และเอาอกเอาใจกันขนาดนี้ ซองมินจะหนีไปไหนรอด
     
    “ เอาสิ แต่เรียนเสร็จแล้วฉันต้องคุยเรื่องงานกลุ่มก่อนนะ นายรอได้หรือเปล่าล่ะ ”
    ร่างเล็กมีสีหน้ากังวลเล็กน้อย คยูฮยอนเลิกเรียนก่อนเค้า แล้วยังต้องมารอเค้าคุยงานอีก ซองมินรู้สึกเกรงใจจริงๆ ด้านคยูฮยอน พอเห็นคนน่ารักทำหน้ามุ่ยก็อมยิ้ม นิ้วเรียวคีบจมูกสวยได้รูปอย่างเอ็นดู
     
    “ สำหรับพี่แล้ว ให้รอทั้งชีวิตผมก็รอได้ ”
     
    “ บ้า... ”
    โดนหยอดคำหวานแบบนี้มีเหรอที่ซองมินจะไม่เขิน ใบหน้าน่ารักขึ้นสีระเรื่อน่ามอง คยูฮยอนหันซ้ายหันขวา พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็ดึงร่างบางเข้ามากอด
     
    “ บ้าที่ไหน ผมพูดจริงนะ ”
    มือหนาเชยคางให้เงยขึ้นมาสบตา แต่ดูเหมือนจะทำให้ซองมินเขินหนักกว่าเดิม หน้าหวานก้มงุดลงกับแผ่นอกแกร่ง
     
    “ เงยหน้าหน่อยสิครับพี่ซองมิน ”
    ร่างสูงยิ้มกับความน่ารักของคนในอ้อมกอด คนอะไรเขินได้น่าฟัดขนาดนี้
     
    “ คยู ปล่อยฉันเถอะ ”
    ซองมินขยับตัวออกจากอ้อมกอด แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล คยูฮยอนกอดเค้าแน่นกว่าเดิม
     
    “ จูบผมก่อน แล้วผมจะปล่อย ”
     
    “ จะบ้าเหรอ นี่มันหน้าห้องเรียนนะ ”
    ซองมินเบิกตากว้าง จะให้มายืนจูบกันหน้าห้องแบบนี้ก็ไม่ไหวนะ แค่นี้ก็อายจะตายอยู่แล้ว
     
    “ งั้นผมก็ไม่ปล่อย ”
    คยูฮยอนพูดอย่างเอาแต่ใจ เค้าก็แค่อยากจะแกล้งซองมินเท่านั้น เวลาพี่ซองมินเขินน่ะน่ารักจะตาย แต่ถ้าซองมินจะจูบเค้าก็ยินดี
     
    “ คยูอ่า...อย่าทำแบบนี้สิ เอาอย่างนี้ดีมั๊ย ฉันติดนายไว้ก่อน เย็นนี้ค่อยทำ แบบนี้โอเคมั๊ย ”
    ซองมินต่อรอง แต่ยังไงซะคนเจ้าเล่ห์ก็ยังเป็นคนเจ้าเล่ห์อยู่วันยันค่ำ
     
    “ สามครั้ง พี่ต้องจูบผมสามครั้ง ”
    ร่างสูงชูสามนิ้วขึ้นมาประกอบ ทำให้ซองมินลังเลอย่างหนัก คนบ้าเอ๊ย แบบนี้เค้าก็ขาดทุนย่อยยับน่ะสิ
     
    “ ว่าไงครับ ถ้าไม่ยอมก็ทำตอนนี้เลย ”
    ไม่พูดเปล่า ยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกต่างหาก ซองมินที่ไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมจนได้
     
    “ โอเค สามครั้งก็สามครั้ง ปล่อยฉันเถอะ จะได้เวลาเรียนแล้ว ”
    ในที่สุดคยูฮยอนก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แต่ยังไม่ทันที่ซองมินจะได้พูดอะไร ร่างสูงก็ฉกริมฝีปากลงที่แก้มนุ่ม ขโมยหอมหน้าตาเฉย
     
    “ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะครับ อย่าลืมสัญญาของเราล่ะ ”
    พูดจบก็เดินจากไป ทิ้งซองมินให้ยืนกุมแก้มด้วยความอึ้ง ใบหน้าสวยแดงก่ำ
     
    “ โจวคยูฮยอน ไอ้คนเจ้าเล่ห์ ”
    ซองมินพึมพำด้วยความเขิน หันหลังจะกลับเข้าห้องเรียนแต่ก็ต้องชาวาบไปทั้งตัว เมื่อเจอบุคคลคนหนึ่งที่ยืนมองเค้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
     
    “ อาจารย์อีทึก”
     
    “ ซองมิน เลิกเรียนแล้วไปพบครูที่ห้องด้วยนะ ”
    สั่งเสร็จก็เดินเข้าห้องไป ซองมินพยักหน้าแล้วไปนั่งที่อย่างปลงๆ งานเข้าซองมินอีกแล้ว เฮ้อ...
     
     
     
    ~~~~ ออด ~~~~
     
    สิ้นสัญญานที่บ่งบอกว่าชั่วโมงเรียนนั้นได้จบลงแล้ว เหล่านักศึกษาทั้งหลายต่างสนอกสนใจกับการเก็บอุปกรณ์การเรียน รวมถึงลีซุนคยูด้วยเช่นกัน สาวน้อยที่แสนจะน่ารักคนนี้ก็ไม่ต่างกับเด็กมหา’ลัยคนอื่น มาเรียน ทำการบ้าน สังสรรค์เฮฮากับเพื่อนๆ รวมถึงความรักอันแสนโรแมนติกที่สาวๆในวัยนี้มักฝันถึง ซันนี่ก็มีเช่นกันแต่ต่างกันตรงที่ความรักของเธอได้แต่เก็บซ่อนไว้และยังคงเป็นฝ่ายแอบมองอยู่ทุกวัน
     
    ภาพของหญิงสาวร่างสูงโปร่งที่เก็บข้าวของและคุยเล่นกับกลุ่มเพื่อนของตัวเอง ภาพนี้เป็นภาพที่ซันนี่ได้เห็นเกือบทุกวัน โชคดีที่เลือกเรียนวิชาอิสระวิชานี้ เธอจึงมีโอกาสได้เฝ้ามองอย่างเต็มตาโดยที่ไม่ต้องอาศัยความพยายาม เพราะปกติแล้ว ซันนี่ต้องไปที่คณะของซูยองเพื่อแอบมองทุกวัน
     
    “ ซันนี่ เลิกเรียนแล้วไปไหนหรือเปล่า ”
    เสียงใสที่ดังขึ้นมาดึงซันนี่ออกจากภวังค์ ใบหน้าน่ารักหันมองเพื่อนสาวที่ทักตัวเอง
     
    “ ฉันว่าจะไปห้องสมุดน่ะ รายงานที่ต้องส่งอาทิตย์หน้ายังไม่เสร็จเลย ”
     
    “ งั้นเหรอ ฉันว่าจะชวนเธอไปร้องคาราโอเกะซะหน่อย ให้ฉันช่วยทำรายงานมั๊ย จะได้เสร็จเร็วๆ ”
    ซันนี่ส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีของเพื่อน
     
    “ ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ ขอบคุณมากนะทิฟ ”
    หลังจากที่ทั้งสองล่ำลากันเรียบร้อย ซันนี่ก็ตั้งใจเก็บของต่อไป ดวงตากลมโตเหม่อมองไปรอบห้องก็พบว่าร่างสูงโปร่งของซูยองออกจากห้องไปแล้ว ร่างเล็กถอนหายใจแล้วเดินออกจากห้อง
     
    ระหว่างที่เดินทางไปห้องสมุด ซันนี่ไม่รู้ตัวเลยว่าถูกใครบางคนสะกดรอยตามอยู่ เมื่อถึงห้องสมุดก็วางของไว้ที่โต๊ะก่อนไปที่ชั้นหนังสือ มือบางเลือกหาหนังสือที่น่าจะเป็นประโยชน์ต่อรายงานของตัวเอง เมื่อเลือกได้ก็หอบหนังสือกลับมาที่โต๊ะ แต่ปรากฏว่ากลับมีคนคนหนึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอยู่แล้ว คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่พอใจ ใครกันนะ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย โต๊ะอื่นว่างๆตั้งเยอะแยะ ทำไมจะต้องมานั่งโต๊ะที่เธอนั่งด้วยนะ
     
    “ นี่คุณ... ”
    พูดได้แค่นั้นจริงๆ พอคนๆนั้นหันกลับมาก็ทำเอาซันนี่อึ้งไปเลยทีเดียว คำด่ามากมายที่ตั้งใจว่าจะประเคนให้คนไม่มีมารยาทหายวับไปทันทีเมื่อได้เห็นหน้า ใบหน้านี้ รูปร่างนี้ คนนี้ที่เธอแอบมองอยู่ทุกวี่วัน แต่ในตอนนี้ คนในฝันกลับมานั่งอยู่ตรงหน้าเธอ
     
    กรี๊ดดดดดดดดด ซูยองตัวเป็นๆ
     
    ใบหน้าสวยแดงระเรื่อ ความรู้สึกหลากหลายปนเปกันจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนทำตาปริบๆ
     
    “ เธอ...ลีซุนคยูใช่มั๊ย ”
     
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด เสียงหล่อมากกก
     
    “ ช..ใช่ ”
    ถึงอยากจะกรี๊ดแค่ไหนแต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ก่อน เดี๋ยวไม่งาม (ไม่ทันแล้วล่ะ)
     
    “ งั้นก็เอาของเธอคืนไป ”
    มือเรียวยื่นกระเป๋าลายกระรอกน่ารักให้ ซันนี่ตาโตทันที เพราะมันคือกระเป๋าสตางค์ใบโปรดที่เธอเผลอทำตกที่ไหนก็ไม่รู้
     
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด นั่นกระเป๋าช้านน !!!!!
     
    อันสุดท้ายที่กรี๊ดนี่ไม่ใช่อะไร แต่เพราะในกระเป๋าใบนี้มีความลับซ่อนอยู่ แถมความลับนั้นมันดันเกี่ยวกับคนตรงหน้านี่อีกด้วย หวังว่าซูยองจะยังไม่รู้ไม่เห็นอะไรนะ
     
    “ เอ่อ..เธอ ได้เปิดดูอะไรข้างในหรือเปล่า ”
     
    “ เปล่า ฉันไม่ใช่คนขี้ขโมยนะ เงินเธออยู่ครบน่า ”
     
    “ เปล่านะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย ”
    เฮ้อ โล่งอกไปที!! งั้นก็แปลว่าซูยองยังไม่เห็นอะไรใช่มั๊ย
     
    “ ที่จริงฉันไม่ใช่คนที่เก็บมันได้หรอกแต่เป็นเพื่อนฉันต่างหาก เพราะว่าเธอลงวิชาเดียวกับฉัน เค้าเลยวานให้ฉันเอามาคืนให้เธอน่ะ ”
     
    “ แล้วเพื่อนเธอคนนี้เค้าเป็นใครเหรอ ฉันอยากจะขอบคุณเค้าน่ะ ”
    ซันนี่ซาบซึ้งน้ำใจจริงๆ ถึงในกระเป๋านี้จะไม่ได้มีเงินอยู่มากมาย แต่ยังไงเธอก็ควรจะไปขอบคุณไม่ใช่เหรอ
     
    “ ช่างเถอะ ฉันจะบอกเค้าให้แล้วกัน หมดหน้าที่ฉันแล้ว ขอตัวก่อนนะ ”
    ซูยองยืนขึ้น เตรียมตัวจะหันหลังกลับ แต่เสียงเล็กๆก็เรียกเอาไว้ก่อน
     
    “ ขอบคุณนะ เอ่อ... ”
    ซันนี่กล่าวอย่างเงอะงะ โอกาสแบบนี้ไม่ได้ลอยมาหาบ่อยๆ เธอควรจะพูดคุยอะไรมากกว่านี้สิ ทั้งที่ปกติก็ออกจะเป็นคนคุยเก่ง แต่ตอนนี้ลิ้นดันแข็งซะงั้น อยากจะตีตัวเองจริงๆเลย ให้ตายเถอะ
     
    “ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปก่อนนะ ”
    ซูยองยืนคอยอยู่นานก็ไม่เห็นว่าอีกคนจะพูดอะไรจึงจากไป ฝ่ายซันนี่ได้แต่ยืนมองทั้งที่ใจอยากจะรั้งไว้แต่ก็ไม่กล้า
     
    “ โอ๊ยยย ยัยบ้าซันนี่ บ้าๆๆๆ... ”
    หญิงสาวตีโพยตีพาย โกรธตัวเองจริงๆเลย ปล่อยโอกาสดีๆแบบนี้หลุดมือไปได้ยังไงกัน
     
    “ เฮ้อ!!! ”
    ร่างเล็กถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ช่างเถอะ มันต้องมีโอกาสอีกแน่ๆ ซันนี่เปิดกระเป๋าสตางค์ของตนที่เพิ่งได้รับคืนมา มือบางพยายามดึงรูปที่ซ่อนอยู่ออกมาแล้วก็ต้องตกใจ เพราะรูปของซูยองที่เธอแอบถ่ายมาหายไป แถมรูปที่เธอถ่ายกับซองมินยังหายไปด้วย
     
    “ เอ๊ะ หายไปไหน ”
    ร่างเล็กกรอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด พลางรื้อค้นจนทั่วทั้งกระเป๋าแต่ก็ไม่มี กว่าจะแอบถ่ายมาได้ก็สุดแสนที่ละลำบาก โฮๆๆ T-T
     
    และแล้วก็คิดได้ ทำไมเธอไม่ไปถามเพื่อนของซูยองล่ะว่าตอนที่เค้าเก็บกระเป๋า เค้าได้หยิบอะไรออกไปบ้างหรือเปล่า พอคิดได้ดังนั้น ร่างเล็กก็รีบเก็บของวิ่งตามร่างสูงโปร่งของซูยองไปทันที แต่ดูเหมือนจะไม่ทันเพราะไม่เห็นแม้แต่เงา
     
    “ ไปไหนแล้วนะ ”
    ซันนี่มองซ้ายแลขวาแต่ก็ยังไม่เจอ แต่แล้วต้องสะดุ้งกับเสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากด้านหลัง
     
    “ หานี่อยู่เหรอครับ ”
    ซันนี่หันไปมอง แล้วก็พบว่า ‘นี่’ ที่บุคคลลึกลับพูดถึงคือรูปของซูยองที่หายไป แต่พอรู้ว่าบุคคลลึกลับคือใคร หญิงสาวก็แทบจะวิ่งหนี
     
    “ นาย!!!.... ”
     
    TBC.
    .........................................................................................................................
      สวัสดีค่ะ ตอนนี้รู้สึกว่าสองซี้กระต่ายกระรอกจะงานเข้าทั้งคู่ซองมินโดนอีทึกเรียกพบ ส่วนซันนี่ก็ต้องเผชิญหน้าบุคคลลึกลับชะตากรรมของทั้งคู่จะเป็นยังไงกัน น่าสงสารจริงๆ โฮะๆๆ 

     
    บ้านน้ำท่วมกันมั๊ยคะ มีแฟนฟิคหลายคนเลยที่ต้องประสบปัญหาน้ำท่วม ขอให้น้ำลดลงเร็วๆขอให้กลับคืนสู่สภาพปกติเร็วๆ ไรท์เตอร์เอาใจช่วยนะคะ 

     
    ส่วนNCตอนที่10 ขอได้ตลอดนะคะ ไรท์เตอร์ใจดี ไม่กัดค่ะ แล้วก็ไรท์เตอร์ไม่ได้เล่นเอ็มนะคะเพราะว่าใช้เน็ทจากแอร์การ์ด อืดได้อีก เล่นแล้วอารมณ์เสียเลยตัดสินใจไม่เล่นมันซะเลย ใครอยากคุยกับไรท์เตอร์ไปคุยได้ที่ my id.เลยค่ะ

     
    เจอกันตอนหน้า ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^
    ติดตามเรื่องนี้
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×