นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Right Here Waiting รอสักวัน...ที่เธอกลับมา

โดย Neko Min

สำหรับคนที่เรารักแล้วน่ะ...ไม่ว่านานแค่ไหน ฉันก็รอได้ ^^

ยอดวิวรวม

782

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


782

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


2
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ม.ค. 56 / 23:51 น.
นิยาย Right Here Waiting ѡѹ...͡Ѻ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
the★farry

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ม.ค. 56 / 23:51


Right Here Waiting
รอสักวัน....ที่เธอกลับมา

 

 

จะไม่ทันแล้ว ไม่ทันแล้ว อีกแค่ไม่กี่วันก็จะถึงวันจบภาคการศึกษาเกรด 12 แล้ว TT^TT สิ่งนั่นก็หมายถึงฉันจะไม่มีโอกาสบอกความในใจกับเขาคนนั้น งั้นฉันก็ควรจะบอกเขาให้เร็วที่สุดสินะ

ฉันชื่อว่าฟาง ตอนนี้ก็อยู่เกรด 12 แล้ว ซึ่งนั่นก็คืออีกไม่กี่วันฉันก็จะจบจากการเป็นนักเรียน มัธยมแล้ว และอย่างที่ฉันบอก.... ฉันจะต้องบอกความในใจกับคนที่ชอบให้ได้ เขาชื่อว่าซี >..<

ปึก

“ขอโทษค่ะ”

ระหว่างที่ฉันกำลังเพ้อนึกถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ฉันก็เผลอเดินไปชนใครบางคนเข้า แต่เมื่อฉันเงยหน้าขึ้น ฉันกลับต้องผงะอีกที ก็เขาคือซีน่ะสิ!! แต่สิ่งที่ฉันทำได้กลับเป็นการเก็บความรู้สึก

“เอ่อ...ไม่เป็นไร ^^

รอยยิ้มนั่น...ทำไมมันช่างมีเสน่ห์เหลือเกินเนี่ย จนทำให้ฉันลืมไปว่าตัวเองเผลอจ้องคนตรงหน้านานเกินไป

“นี่ๆ มีอะไรหรือเปล่า ทำไมต้องจ้องฉันขนาดนั้น?”

“อ้อๆ ไม่มีอะไรหรอก”

“อ้อ...คือฉันจะบอกว่าวันศุกร์ที่จะถึงน่ะ ไอ้วันสุดท้ายของพวกเรา พวกเราจะต้องมีการแสดง พิเศษด้วย ซึ่งเธออยากจะทำเป็นกลุ่มหรือว่าเดี่ยวก็ได้นะ ฉันมีเรื่องจะบอกแค่นี้แหละ”

“อ้อ... อืม โอเค ขอบคุณนะ”

“อืม งั้นฉันไปล่ะ” ซีพูดพร้อมกับเดินจากไป

แล้วใครมันจะไม่แอบชอบได้ล่ะ ในเมื่อหมอนั่นดีกับทุกคนแบบนี้ เฮ้อ... แล้วมันก็ไม่ใช่แค่ฉัน คนเดียวที่ชอบหมอนั่นด้วย อาจจะมีใครอีกหลายคนที่ชอบเขา

“นี่ยัยฟาง เหม่ออะไรอยู่น่ะ”

“ปะ...เปล่าสักหน่อย” ฉันพูดพร้อมกับหันไปทำสายตาค้อนใส่ยัยเพื่อนตัวดีของฉัน

“เหรอ....?”

“ใช่สิ เอ่อนี่...เมื่อกี้ซีมาบอกกับฉันว่าวันศุกร์นี้เราทุกคนต้องมีการแสดงอ่ะ เธอคิดว่าไงดี ไหนๆ ไปนี้ก็ปีสุดท้ายของพวกเราแล้ว คงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสินะ

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันคิดวิธีเซอร์ไพร์เขาคนนั้นของเธอได้แล้ว”

“ฮะ...?”

“เขา...จะไม่มีวันลืมเธอเลยเชื่อฉัน ^^

ยัยแบมคิดจะทำอะไรของยัยนั่นกันนะ =o=

 

วันศุกร์ 18.00 น.

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก....ประโยคนี้คงเป็นความจริงสินะ T^T วันนี้แล้วใช่มั๊ย…ที่เป็นวัน สุดท้ายของเราทุกคน และไม่รู้ว่ามันจะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้เจอเขาหรือเปล่า

ตอนนี้ฉันก็ยืนอยู่หน้าโรงแรมที่จัดงานปาร์ตี้แล้ว ทำไมยัยแบมมาช้าจังนะ ไหนว่าจะมาตั้งแต่ ห้าโมงไง คือว่ายัยนั่นบอกกับฉันว่าจะเตรียมตัวสำหรับการแสดงวันนี้น่ะ แต่สำหรับฉัน...ฉันคิดว่ายัยนั่น เว่อร์เกินไปมากๆ

“ยัยฟาง ฉันมาแล้ว”

“แหม...ไหนบอกจะมาตั้งแต่ 5 โมงเย็นไงยะ”

“โหย เธอก็รู้นี่ว่าฉันเว่อร์ไปงั้น >.<”

“ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ เอาเป็นว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

“อืม”

แล้วฉันกับยัยแบมก็เดินเข้าไปในห้องจัดงาน มีคนเห่อกว่าพวกเราอีกนะเนี่ย เท่าที่เห็นเนี่ย มากกว่าครึ่งที่มาอยู่ที่นี่แล้วนะเนี่ย -o-

“พวกเธอเข้าไปข้างในได้เลย”

ฉันกับแบมเดินไปหาที่นั่งว่างๆ แถวเวที คือฉันอยากรู้น่ะว่าซีจะแสดงอะไรวันนี้ >_<

ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เกือบทุกที่นั่งเต็มหมดแล้ว แต่คนที่ยังไม่มาก็คงเป็นกลุ่มของซีน่ะ คือฉันลืมบอกไป... กลุ่มหมอนั่นน่ะเป็นกลุ่มที่ฮอตของโรงเรียนเลย ดังนั้นเมื่อใดที่กลุ่มนั้นปรากฏตัว ทุกคนจะแตกตื่นทันที

“เฮ้ย พวกนั้นมาแล้ว”

“หล่อมากกกกก >..<

“กรี๊ดดดดดดๆๆๆ”

ฉันบอกแล้วไง เมื่อมีเสียงกรี๊ด...แสดงว่าพวกนั้นมาแน่นอน!

ตอนนี้ก็หนึ่งทุ่มได้แล้ว ซึ่งก็คือเวลาเปิดงาน พิธีกรเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับกล่าวเปิดงาน งานนี้ค่อนข้างใหญ่ เพราะเป็นเหมือนการเลี้ยงสังสรรค์ให้กับนักเรียนทุกๆ คน ทุกคนจึงจริงจังกับมันมาก

ตอนนี้ก็ถึงเวลาแสดงแล้ว... ทุกคนจึงต้องสลับกันขึ้นไป แต่เพราะคิวฉันมันอีกนาน ทำให้ต้องรอไปก่อน แต่ว่าฉัน...ตื่นเต้นมากๆๆๆ T^T เมื่อไหร่จะถึงคิวฉันกันนะ โอ๊ย! คิดไปคิดมาก็ไม่ อยากจะขึ้นแล้วอ่ะ แงๆๆ :(

“ต่อไป...เป็นคิวของเพื่อนซี้สองสาว ฟางกับแบมค่าาา ^0^

แปะๆๆๆ

เสียงปรบมือเต็มไปหมด นั่นทำให้ฉันต้องขึ้นเวทีอย่างจำใจ T^T หวังว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้ดีนะ

เสียงบรรเลงกีต้าร์ของแบมเริ่มขึ้น พร้อมกับฉันที่เตรียมตัวร้องเพลง....

 

พยายามจะทำวิธีต่างต่างให้เธอนั้นรักฉัน พยายามทุกวัน…มอบให้ทุกอย่างที่เธอต้องการ
เหมือนเดินบนสะพานที่มีปลายทางคือใจของเธอ ยังคงคิดและหวังจะนำเอารักแท้นี้ไปให้

 

แต่ทำไม เดินมาเนิ่นนานไม่ถึงซักที แต่ทำไม มองดูเส้นทางเหมือนยาวออกไป
อยากรู้ว่าฉันต้องทำตัวอย่างไร

 

 อีกไกลแค่ไหน จนกว่าฉันจะใกล้ บอกที
อีกไกลแค่ไหนจนกว่าเธอจะรักฉัน เสียที  มีทางใดที่อาจทำให้เธอสนใจ ได้โปรด
บอกกับฉันให้รู้ที ว่าสุดท้ายแล้วฉันยังมีความหมาย

 

ฉันร้อง เรื่อยๆ จนจบเพลง ในขณะที่ฉันร้อง...ฉันก็พยายามกวาดสายตามองไปที่ซี แต่ฉันกลับมอง ไม่เห็นหมอนั่นเลย หรือว่าเขาจะกลับไปแล้วกันนะ ในเมื่อการแสดงของเขาจบแล้วนี่

ฉันกับแบมยืน ขึ้นพร้อมกับโค้งเพื่อเป็นการขอบคุณ ก่อนจะลงจากเวที ตอนนี้เองแหละ...ฉันเพิ่งรับ รู้ถึงสายตาตกใจขอทุกคน ก็ไม่เคยไม่ใครรู้น่ะสิว่าฉันร้องเพลงเป็น แต่ใครจะคิดยังไง...ตอนนี้ฉันไม่สน แล้วล่ะ สิ่งที่ฉันสนใจก็มีเพียงว่าเขาคิดยังไงต่างหาก

แต่มันก็ไม่มีความหมายอะไรแล้วสินะ ในเมื่อ เขา’ ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว ความหวังสุดท้ายของฉันก็ สลายไปแล้ว….

“แบม...เดี๋ยวฉันออกไปข้างนอกแป๊ปนึงนะ”

“อืม...มีอะไรก็บอกแล้วกัน”

ฉันเดินออกไปจากห้องจัดงาน แล้วเดินมาหลบอยู่ที่ล็อบบี้ข้างล่างโรงแรมแทน เนื่องจากตอนนี้ก็ ดึกแล้ว คนจึงไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่

ทุกคนรู้ มั๊ย... ว่าฉันรอวันนี้มานานมาก คือวันนี้มันเป็นเหมือนกับความหวังสุดท้ายของฉัน ก็ต่อจากนี้ไป ฉันก็คงไม่ได้เจอหมอนั่นอีกแล้ว และวันนี้ที่ฉันร้องเพลงนี้....ก็เพราะฉันอยากให้เขาฟังมัน ยังไงล่ะ แต่เขากลับไม่อยู่ที่นั่น ไม่ว่าฉันจะกวาดสายตาไปทางไหนก็ตาม ฉันก็ไม่เห็นวี่แววของเขา เลยสักนิด

เพลงที่ว่า อีกไกลแค่ไหน.... ฉันเองก็คงต้องตอบตัวเองว่าฉันไม่รู้แล้วล่ะ รู้ก็แต่ว่ามันคงไกลมากๆ ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ ฉันก็คงไม่มีวันเข้าไปถึงใจเขาสินะ หมอนั่นก็คงดีกับทุกคนแบบนี้ ฉันมันก็คงคิด ไปเองทั้งหมอซะมากกว่า

“แต่ทำไม...เดินมาเนิ่นนานไม่ถึงซะที แต่ทำไมมองดูเส้นทางเหมือนยาวออกไป อยากรู้ว่าฉันต้อง ทำตัวอย่างไร ร้องเพลงเพราะนะเนี่ย ^^

ใครกันมาร้องเพลงล้อเลียนฉันเนี่ย! แต่เสียงแบบนี้นี่มัน...

“นะ...นาย ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้”

“อ้าว แล้วทำไมฉันจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ”

“ก็ฉันคิดว่านาย.... เอ่อ ช่างมันเถอะ นายมาที่นี่ก็ดีแล้ว คือฉันมีเรื่องจะบอกนายหน่อย คือมันก็...สำคัญมากอ่ะนะ”

“อืม...มีอะไรก็บอกมาสิ”

“คือ...ฉันชอบนายนะ ชอบมานานแล้วด้วย”

“...”

“ฉันรู้ดีว่า ฉันไม่ควรหวังเลยจริงๆ ในเมื่อนายก็มีคนมาล้อมหน้าล้อมหลังตั้งเยอะตั้งแยะ นายคงไม่มาสนใจคนอย่างฉันหรอก แต่ฉันก็ดีใจนะ...ที่ได้บอกความรู้สึกให้นายรู้”

“...”

“นายไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ”

“...”

“ฉันเข้าใจแล้วล่ะ”

ฉันพูดพร้อมกับยืนขึ้นเตรียมจะเดินจากไป ทั้งๆ ที่เตรียมใจมาแล้วแท้ๆ จะมาเสียใจทำไมนะ ยัยฟาง :(

“เดี๋ยว....”

“...”

“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ เธอจะรีบไปไหนน่ะ”

“ฮะ...?”

“ความจริงแล้ว...ฉันก็ชอบเธอเหมือนกันล่ะ”

ฮะ!? อะไรนะ ซีชอบฉันเหมือนกันงั้นเหรอ!

“แต่ฉันกลับไม่กล้าบอกเธอตรงๆ อย่างที่เธอทำ ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เราจะเจอกันแล้วด้วย ฉันดีใจนะ...ที่เราคิดเหมือนกัน ^^

“ทำไมฉันถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยล่ะ นายไม่เห็นจะมาท่าทีแสดงออกอะไรเลยว่าชอบฉัน”

“ฉันเป็นพวกที่ไม่ค่อยกล้าแสดงออกน่ะ”

“นี่นายว่าฉันว่ากล้าเกินไปงั้นเหรอ =o=

“เปล่านะ! ฮ่าๆ แต่ก็ค่อนข้างใช่อ่ะแหละ :p

ฉัน...ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงว่าเขาจะคิดเหมือนฉัน งั้นแสดงว่าพวกเราก็เป็นแฟนกันได้งั้นสิ!

“ฉันดีใจนะที่เราคิดเหมือนกัน.... พรุ่งนี้ไปเที่ยวฉลองกันหน่อยเป็นไง ไหนๆ พรุ่งนี้ก็วันปีใหม่แล้ว”

“ฟาง...ฉันขอโทษนะ คือเราคงไปเที่ยวไหนด้วยกันไม่ได้หรอก คือพรุ่งนี้ฉันต้องบินไปอเมริกาแล้ว”

“แต่เราก็เป็นแฟนกันก่อนก็ได้นะ”

ฉันไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้ฉันพูดประโยคนั้นออกไป เพียงแต่ว่า...ฉันแค่คิดว่าฉันไม่ควรปล่อย ให้โอกาสผ่านเลยไป

“ฉันยอมรับ กับเธอเลยว่าฉันไม่มั่นใจจริงๆ ว่าความรักของพวกเราจะยังเหมือนเดิมหรือเปล่า เพราะฉันได้ยินมาหลายคู่แล้วว่าความไกลห่าง มักทำให้คนรักห่างเหินไปด้วย บางทีนะ... ในอีกสี่ปีข้าง หน้า เธออาจจะเจอคนที่ดีกว่าฉันก็ได้ และฉัน....อาจจะเจอใครคนอื่นอีกก็ได้ และในเวลานั้น อาจจะมีใคร ต้องเจ็บก็ได้นะ”

“อืม...ที่ นายพูดมันก็ถูก งั้นฉันจะรอนายนะ รอวันที่นายกลับมา และถ้าในวันนั้น พวกเรายังรู้สึก เหมือนเดิมอยู่ เราค่อยมาเป็นแฟนกันล่ะกัน ^^

“เธอแน่ใจนะ”

“แน่นอน! ในวันที่ 31 ธันวาคม เวลา สามทุ่ม ในอีกสี่ปีข้างหน้า ถ้าเรายังมีความรู้สึกเหมือน เดิมต่อกันอยู่ เราก็มาเจอกันที่นี่ละกันนะ”

“อืม...”

“ฉันจะรอนายนะ ^^

 

4 ปีต่อมา....

ตอนนี้ฉันก็เรียนจบแล้ว เย้ๆ ซึ่งมันก็เป็นวันเดียวกับวันปีใหม่เลย >..< สิ่ง ดีๆ ที่เกิดขึ้นพร้อมกัน เลยจริงๆ ทุกคนยังจำสัญญาที่ฉันมีต่อผู้ชายคนนึงได้มั๊ย ตลอดระยะเวลาสี่ปีน่ะ...ฉันไม่เคยลืมมันเลยนะ วันนี้ฉันเลยตั้งใจจะกลับไปที่เดิม...ที่ที่เราบอกรักกัน และฉันก็หวังว่าเขาจะมาเหมือนกันนะ

เมื่อเข็ม นาฬิกาชี้ไปเลขห้า ฉันก็เตรียมตัวออกจากบ้าน แล้วขับรถไปที่โรงแรมนั้น ฉันรู้ว่ามันดูเว่อร์เกินไป ที่ฉันจะไปรอเข้าตั้งแต่ห้าโมง แต่คือว่าฉันตื่นเต้นน่ะ >..<

ฉันมาถึงโรงแรมในเวลาห้าโมงครึ่ง ฉันจึงเลือกที่จะนั่งรอที่ล็อบบี้ เพื่อว่าใครคนนั้นจะมา...

ไม่รู้ว่า เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว....ฉันมองไปที่นาฬิกาข้อมือของตัวเอง ซึ่งบอกว่าตอนนี้เป็น เวลาสามทุ่มแล้ว นี่ฉันรอเขานานขนาดนี้เลยเหรอ และเขา...ก็ไม่มาสินะ

ทั้งๆ ที่ควรเตรียมใจมาแล้ว แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก...

ฉันลุกขึ้น พร้อมกับหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้นมาถือ ก่อนที่จะเดินไปตรงประตู แต่สิ่งไม่คาดฝัน กับเกิดขึ้น เขา...ยืนอยู่ตรงทางที่ฉันกำลังเดินไปน่ะสิ

“ฉันมาทันหรือเปล่าเนี่ย ขอโทษนะ...คือไฟลท์ฉันมันดีเลย์น่ะ ฉันคิดว่าจะมามันทันซะแล้ว”

หมับ

ไม่มีคำอะไรออกมาจากปากฉันนอกจากฉันวิ่งเข้าไปหาเขา พร้อมกับสวมกอดหมอนั่น

“ฉันคิดว่านายจะไม่มาซะแล้ว”

“ฉันก็ต้องมาสิ.... ในเมื่อหัวใจของฉันมันอยู่กับเธอแล้วนี่ ^^

“ขอบคุณนะ”

ใน ที่สุด....ความหวัง ความปรารถนาของฉันก็เป็นจริง ขอบคุณจริงๆ นะซี ที่นายยังกลับมา ยังรักฉันอยู่เหมือนเดิม นี่เป็นของขวัญปีใหม่ที่ดีที่สุดในชีวิตฉันเลยล่ะ ^^

ผลงานอื่นๆ ของ Neko Min

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มีนาคม 2556 / 18:08
    น่ารักดีค่ะ แอบคล้ายๆเรื่องราวของเรากับคนนั้น 55 แต่คงไม่สมหวังแบบในนี้หรอก เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่องดีๆอีกนะคะ สู้ๆจ้า ^^
    #3
    0
  2. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:26
    ตามมาอ่านจากในกรุ๊ปนะฮะ
    เราว่าเรื่องนี้ค่อนข้างธรรมดานิดนึง
    ไม่ค่อยลุ้นเท่าไหร่ อ่านแล้วเฉยๆ  
    แต่ก็เป็นกำลังใจให้นะึฮะ สู้ๆ ต่อไป
    #2
    0
  3. วันที่ 21 มกราคม 2556 / 20:46
    น่ารักดีอ่ะๆ <3
    ชอบมากๆเลย 
    #1
    0