นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย { SJ&SNSD } Mistake --WonSoo :: END ::

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้













 























.
the'farry

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 55 / 03:17


Title     : Mistake
Author : หัวใจ(Y)วาย
Couple : SooWon / WonSoo
Note     :  เรื่องนี้ไม่มีบทพูด






นาฬิกาที่แขวนอยู่ติดผนัง..กว่าซูยองจะรู้ตัวอีกทีก็ปาเข้าไปตีสองกว่า...จัดการเก็บเสื้อผ้าที่นอกเหนือจากไม่ใช้ไปแขวนไว้ในตู้เหมือนเดิม...พร้อมทั้งพับชุดต่างๆที่คัดเตรียมไว้พับลงใส่กระเป๋าเดินทางขนาดกลางอย่างเรียบร้อย...มองไปรอบๆห้องอีกครั้งเผื่อหลงลืมอะไร..หากแต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าเป็นห่วง

มือเรียวเอื้อมไปคว้าพาสปอร์ตและตั๋วเครื่องบิน ที่ระบุประเทศเอาไว้อย่างชัดเจน ถอนหายใจอีกครั้งเพราะครั้งนี้เธอจะไปยังอีกซีกโลกหนึ่งฃ ที่ที่ซึ่งไกลแสนไกลจากเกาหลี...ตามจริงเธอไม่ใช่คนที่หนีปัญหามาก่อนแต่ในบางเรื่องกับคนบางคนย่อมมีข้อยกเว้น...ซูยองแค่หวังในใจกับตัวเองว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่ตัดสินใจทำอะไรบ้าๆแบบนี้

ยืนเหม่อได้ไม่นานเสียงข้อความที่ดังเข้าทำให้หญิงสาวต้องหันกลับไปมอง...ไม่มีรอยยิ้มผุดพรายขึ้นบนใบหน้าสวยอย่างที่เคยเป็น...เพราะความเสียใจที่มันประเดประดังเข้ามามันทำให้ตั้งตัวไม่ทัน

กดขึ้นมาดูข้อความ..ก็เห็นว่าถูกส่งมาจากยุนอา ใจความว่าให้เธอดูแลรักษาตัวดีๆ และขอให้เธอกลับมาในเร็ววัน....อยากจะส่งกลับแต่สภาพจิตใจไม่เอื้ออำนวย ทำเพียงแค่รับรู้ว่ามีคนห่วงใยเพียงเท่านั้น ก่อนจะสอดโทรศัพท์เอาไว้ที่เดิม

 

 

ไม่รู้ว่าใช้เวลากี่ชั่วโมงกว่าจะมาถึงที่นี่...ปารีส   เพราะตลอดการเดินทางขึ้นเครื่องเธอหลับยาวมาตลอด สาเหตุหนึ่งนั่นอาจเป็นเพราะสภาพของร่างกายที่ประท้วงต่อเธอว่าต้องการพักผ่อน..ขนาดมาถึงที่แล้วยังต้องรบกวนให้แอร์โฮสเตสประจำสายการบินเข้ามาปลุก...

ลงมาจากเครื่องแล้วอย่างแรกที่จำได้ คือ ไปหาอะไรใส่กะเพราะเสียก่อน...อาหารที่นี่ถึงแม้ไม่ถูกปาก แต่ก็พยายามกลืนกินมันไปจนหมด...นึกๆไปแล้วก็คิดถึงอาหารเกาหลี...อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะให้ตัวเองทีหนึ่ง  มาไม่ทันย่างก้าวไปไหนก็อยากกลับเกาหลีเสียแล้ว...แต่ทำไงได้ล่ะ ตีตั๋วยาวมาแล้วนี่...ขอเที่ยวให้มันลืมไปเลย

 

พอมาถึงโรงแรมอย่างปลอดภัย..ก็โทรรายงานเมมเบอร์แปดคนที่อยู่ทางเกาหลีว่าสบายดี ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง...แต่ทางนั้นยืนยันว่าจะให้เธอกลับไปเสียให้ได้...พอเหนื่อยใจเธอเลยขอวางมาเสียดื้อๆ...ขืนคุยไปรังแต่จะทะเลาะกันซะเปล่าๆ

 

พอได้นั่งเงียบๆกับตัวเอง...ก็เพิ่งรู้สึกตัวว่านั่งจ้องเบอร์ของอีกคนมานานมากแล้ว...คนที่ตอนนี้เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโทรไปถามไถ่...ไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวของเขาเลยแม้แต่น้อย

น้ำตาอุ่นๆไหลคลอเคลียลงมาตามแก้มเนียนใส...ไม่อยากจะใส่ใจเลยปล่อยให้มันไหลอยู่อย่างนั้น

ร้องซะซูยอง...ร้องซะให้พอ...แล้วพรุ่งนี้ต้องยิ้มให้ได้

 


 

ฉันทนฝืนยิ้ม แล้วร้องไห้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ความรัก ช่างเจ็บปวด

 

 

 

 

 

 

 

 

 เจ็บปวดยิ่งนัก


ได้รับโทรศัพท์มาจากมารดา...ว่าคนที่กำลังห่วงแสนห่วงในตอนนี้บินลัดฟ้าสู่ปารีสไปเป็นที่เรียบร้อย...ไม่มีแม้แต่คำเอื้อนเอ่ยให้เค้าได้ยิน...นึกจะไปก็ไปไม่มีส่งข่าวให้กันบ้าง  ถึงแม้ว่าจะเลิกกันแล้วก็ตาม..แต่ทำในฐานะคนเคยรักกัน..ไม่ได้หรอ

ยิ่งได้รู้ว่าประเทศนั้นอยู่อีกคนละซีกโลกก็ยิ่งเป็นห่วง...ปกติซูยองไม่ใช่คนใช่คนทำอะไรทันด่วนขนาดนี้ แต่ก็พอรู้สาเหตุว่าส่วนหนึ่งอาจจะมาจากเขา....

เขาผิดเองที่ทำลายหัวใจบอบบางของเธอด้วยคำพูดไม่กี่คำ...คำว่าเราเลิกกัน กี่ครั้งแล้วที่ซูยองต้องทนแบกรับมันไว้

สงสารจับใจ...แต่พูดไปก็เหมือนแก้ตัว...ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอมันเป็นเรื่องต้องห้ามมาตั้งแต่แรก...มันผิดที่เขาเองผิดที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้  ผิดที่เป็นคนเริ่มต้น จนสายใยแห่งความผูกพันมันถักทอเป็นเส้นสายที่หนาแน่นขนาดนี้

 

 

ยอมรับโดยไร้ข้อโต้แย้ง...ว่ายังรักและเป็นห่วงซูยองอยู่เต็มหัวใจ...หากแต่ไม่ได้แสดงออกไปก็เท่านั้น

 

ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างคนอ่อนล้ากับความคิดของตัวเอง...เลียริมฝีปากที่แห้งผากด้วยความรู้สึกที่มันหน่วงที่ใจ  อยากจะโทรหาอยากจะรั้งไว้แต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจอยาก

ตัดสินใจทิ้งตัวลงนอน ก่อนจะเข้าแอคเคาน์ทวิต...พร้อมบอกกู๊ดไนท์แฟนคลับให้ฝันดี...เปล่าหรอกแท้ที่จริงแล้วถ้าเป็นไปได้ก็อยากฝากข้อความนี้ไปให้อีกคนที่อยู่อีกซีกโลกต่างหาก...หวังว่าเธอจะเห็น...เห็นด้วยหัวใจว่าผู้ชายที่ชื่อชเว ซีวอนคนนี้ กำลังคิดถึงและเป็นห่วงขนาดไหน

 





 

 

 

ยิ่งฉันหนี เพื่อจะลืมเธอมากเท่าไหร่

ฉันก็ยิ่งคิดถึงเธอมากเท่านั้น

ไม่ว่ายังไง...เธอก็ยังเป็นคนสำคัญของฉัน  อยู่ดี





 

 

 

น้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว...แต่สายตายังไม่สามารถละไปจากข้อความที่ขึ้นบนทามไลน์ของเธอได้...ห่างกันไกลตั้งคนล่ะทวีป แต่น่าแปลกที่ทุกสัมผัสทุกการกระทำของเขามันยังชัดเจนอยู่ในหัว

อีกนานแค่ไหนกันที่ต้องทนทรมานอยู่อย่างนี้...เจ็บปวดจากการเป็นตัวสำรองยังไม่พอ ยังต้องมาทนคำพูดที่ไม่รักษาน้ำใจของเขานั่นอีกเล่า....เพื่อคำว่ารักของเขาแล้ว ซูยองยอมแลกได้ทุกอย่าง...แม้กระทั่งหักหลังเพื่อนสนิทอย่างสเตลล่าคิม...แต่ที่น่าขำ...ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่สามารถเป็นหนึ่งใจเขาได้....แล้วที่เธอทำที่ผ่านมาคืออะไร

 3ปีที่ผ่านมาคบกันเพื่อจะมาจบกันง่ายๆเพียงคำว่าขอเลิกทางข้อความเท่านั้นน่ะหรือ...

ถ้าเขาไม่รักไม่ใส่ใจ...ทำไมต้องมาขอคบกันตั้งแต่ทีแรก...ทำไมไม่ปล่อยเธอไว้ในที่ที่ควรอยู่

จะดึงเธอเข้ามาในวงจรชีวิตของเขาทำไมกัน ในเมื่อสุดท้ายแล้วเธอต้องถูกผลักกระเด็นออกมาอย่างนี้

บางที คนอย่างชเว ซีวอนอาจจะลืมไป ....

 

ว่าซูยอง คนนี้ก็เป็นเพียงมนุษย์ผู้หญิงคนหนึ่ง

มีก้อนเนื้อที่เรียกว่าหัวใจ....

 

 

มีความรู้สึก...

 

 

 

 

 

เจ็บได้....ร้องไห้เป็น

 

 

อยากให้เขามีลิ้มรสความเจ็บปวดแบบเธอบ้าง...แต่เอาเข้าจริงแล้วหากเขาเจ็บปวดหรือเป็นอะไรไปคนที่จะอยู่ไม่ได้ก็คือเธออีกนั่นแหละ....ไม่ว่าจะทางไหน...มันก็เจ็บทุกทาง

คนที่เจ็บ คือ ชเว ซูยองคนนี้

 

 

อุณหภูมิที่ลดต่ำลงเรื่อยๆ...ไม่เท่ากับใจตอนนี้ที่มันหนาวเหน็บยิ่งกว่า...นานแล้วที่เธอนั่งอยู่ท่ามกลางความมืด

ได้ยินเพียงเสียงสะอื้นแผ่วๆและหยดน้ำตาที่เริ่มไหลรินลงมาของตัวเองอีกครั้งเพียงเท่านั้น

 

 

ค่ำคืนที่ไม่มี ซีวอนนอนกอดอยู่เคียงข้างกาย....มันเป็นอย่างนี้เองสินะ 

สุดท้ายแล้ว การเดินทางหนีมาทำใจไกลถึงปารีส
มันจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง?







 

เรามีกันและกัน คุณหัวเราะกับรอยยิ้มของผม

เราเคยได้ร้องไห้ร่วมกัน...คุณเจ็บปวดเพราะน้ำตาของผม

ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน? มองเห็นร่างกายที่อ่อนล้าของผมหรือเปล่า?







 

 

ผมมองรูปถ่ายระหว่างผมกับซูยองในมืออีกครั้งด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบ...เคยหลอกตัวเองเสมอว่าไม่มีซูยองสักคน ผมก็ยังมีสเตลล่า...ผมจะยังสามารถอยู่ได้...หากแต่พอเอาเข้าจริงแล้ว ผมแทบอยากจะไปตามตัวซูยองที่ปารีสให้กลับมาที่นี่ทุกๆห้านาที..

 

..นี่หรือเปล่า....

 

สิ่งนี่หรือเปล่าที่เรียกว่ารัก

สิ่งที่ผมปฏิเสธตัวเองตลอดมา

 

 

สองวันมานี้ซูยองไม่ติดต่อกลับมาเลย  ไม่เว้นแม้กระทั่งเมมเบอร์โซนนยอชิแด เมเนเจอร์หรือว่าครอบครัว...เธอขาดการติดต่อกับทุกคน

ที่ผมกลัว... กลัวว่าเธอจะร้องไห้อีกหรือเปล่า...ทานข้าวตรงเวลาบ้างไหม....ได้ไปเที่ยวที่ไหนบ้างไม่มีผมคอยกล่อมแล้วเธอจะนอนฝันร้ายอีกหรือเรือเปล่า

ผมอยากจะทวงถามแต่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์

จังหวะหัวใจของผมมันเต้นช้าลงทุกที....ในใจก็ภาวนาต่อพระผู้เป็นเจ้า ให้ท่านคุ้มครองซูยองตลอดเวลา...ถ้าหากเธอเป็นอะไรไป...ผมคงให้อภัยตัวเองไม่ได้

ขอให้เธอเที่ยวให้สนุก...ผมอยากเห็นเธอมีความสุขมากกว่ามีคราบน้ำตาเพราะคนแบบผม

ผมเชื่อว่าสักวันซูยองต้องเข้มแข็ง...กลับมายิ้มอย่างสดใสให้แก่ผมและแฟนคลับทุกคนได้

หากในวันนั้นซูยองจะเปิดใจรับใครคนใหม่....ผมก็ยอม

ผมยอมปล่อยมือ...ทั้งๆที่ผมยังรัก

ถ้ามันแลกมากับรอยยิ้มและความสุขของซูยองที่ได้มีชีวิตที่ดีกว่า….

ผมไม่อยากเห็นซูยองเป็นแค่ตัวสำรองอีกต่อไป...ทุกครั้งที่เธอเจ็บผมเจ็บกว่าเธอพันเท่า

และนับจากนี้ไปถ้าหากเธอไม่สนใจใยดีอีกต่อไปแล้ว

 

ผมก็ขอยอมรับมันไว้ทุกอย่าง....ยอมรับโดยดุษฎี

 

 

 

 

 

 

หัวใจอันเจ็บช้ำของผม

มันเรียกร้องให้ผมเฝ้าตามหาคุณ
คุณอยู่ที่ไหน?
คุณได้ยินเสียงผมมั้ย

 

 



เมื่อคุณไม่อยู่ หนึ่งวันก็เปลี่ยนแปลงไปมากมาย
แต่ความรักของผมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

 


ผมสบายดีถึงแม้ผมจะเจ็บ
ผมจะรอคุณต่อไป

แม้จะเจ็บ ผมก็จะทน

ไม่เป็นไร แม้ว่าผมจะต้องเจ็บปวด

แต่เพื่อให้คุณได้ไปพบคนที่ดีกว่า

 

ผมก็ยอม
 









 

 

-END-

 

 

 

ผลงานอื่นๆ ของ -nemesis-

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

21 ความคิดเห็น

  1. #21 Physics3
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 21:07
    น่าสงสารทั้งคู่เลย แต่สงสารซูยองมากกว่า 
    #21
    0
  2. #20 D.de.w
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 22:20
    ขอบคุณค่า~ เศร้าอะ T_T
    #20
    0
  3. วันที่ 30 สิงหาคม 2555 / 15:37
    เศร้าเเทน ซูซูจัง จังเลยอ่ะ...ขอเเบบเเฮปปี้เอนดิ้งได้ป่ะ อิอิ คงมีต่อใช่มั้ยไรเตอร์...(มีรึเเปล่า)รออ่านอยู่นะ
    #19
    0
  4. วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 19:43
    อย่าจบแบบนี้เลยนะคะ มันเจ็บปวด T^T
    #18
    0
  5. วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 20:08
    ต่อเถอะนะคะ
    #17
    0
  6. #16 yuijung
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2555 / 16:55
    วอนซู ชอบมากเลยค่ะ ขอต่อ ค่ะ อยากให้มีคู่นี้ เยอะๆๆๆๆๆ

    #16
    0
  7. #15 MyLoVe^^
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 21:22
     จริงๆอยากให้ต่อนะคะ รู้สึกมันค้างๆยังไงไม่รู้
    จะสมหวังไม่สมหวังแล้วแต่คนเขียนเลย
    รออ่านอยู่แล้ว วอนซูซะอย่าง ไม่ค่อยมีคนแต่งคู่นี้สักเท่าไร :))
    #15
    0
  8. วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 12:40
     ต่อๆๆ ค่ะ อยากให้ 2 ชเว แฮปปี้
    #14
    0
  9. วันที่ 10 มีนาคม 2555 / 00:38
    อ๊าาา อยากอ่านต่อนะค้า  ยังไม่ต้องสมหวังตอนนี้ก็ได้
    เป็นแบบ 3 ปีต่อมา 5 ปีต่อมา  เป็นเรื่องภาคต่ออะไรแบบนี้
    ไม่สนใจเขียนเรื่องยาวของคู่นี้บ้างเหรอค้า
    เราว่าคุณบรรยายได้น่าอ่านดี  เราชอบคู่นี้ แต่ไม่่ค่อยมีใครเขียนเรื่องยาวเลย แหะๆ
    #13
    0
  10. #12 justme.
    วันที่ 9 มีนาคม 2555 / 12:43
    ว้ายๆๆ วอนซู >< แอบชอบคู่นี้อยู่เหมือนกัน

    จบแค่นี้ก็โอเคแล้วนะคะ แต่ถ้าแต่งต่อก็อ่านค่ะ 555555

    #12
    0
  11. #11 แอน
    วันที่ 5 มีนาคม 2555 / 08:19
    ต่อเถอะค่ะ เหมือนมันค้างๆคาๆ ไม่จบเท่าไหร่

    จบแบบยังไงก็ได้ แต่อยากให้ซีวอนรู้สึกเจ็บบ้าง ถ้าซูยองลืมซีวอนได้ โกรธแทนเมน -*-
    #11
    0
  12. #10 soori
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 23:01
    แต่งต่อเถอะคะ แต่ขอจบแบบ happy ได้มั้ยคะ
    ที่อ่านมาก้อร้องตามไปเยอะแล้ว จบแบบมีความสุขเถอะนะคะไรเตอร์
    แล้วก็ขอบคุณนะคะที่แต่งคู่นี้เพราะว่าชอบคู่นี้มากเลยคะ
    #10
    0
  13. วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 21:52
    จบแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ สะท้อนแง่มุมของความรักได้เป็นอย่างดี

    #9
    0
  14. #8 sj-jeab
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 21:25
    เศร้าเกิ๊นน กลับมาต่อเถอะสงสารคงชเวทั้งคู่น่ะ
    #8
    0
  15. #7 softhy
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 20:54
    กลับมาต่อเถอะนะคะ..กะลังเศร้าเลยคะ..
    #7
    0
  16. #6 Opaopal
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 20:20
    เป็นฟิคที่แตะเข้าไปถึงหัวใจของรีดเดอร์
    อย่างรุนแรง อินมากมาย 

    วอนซู >< 
    ชอบคู่นี้มากมายเลยจริงๆ 
    มาต่อเถอะน้าาา เค้าอยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อ

    อีกคนนึงก็ยังรักและก็เป็นห่วง แต่ทำอะไรไม่ได้
    เนื่องจากโดนบอกเลิกโดยไม่รู้เหตุผล
    อีกคนก็ต้องจำใจบอกเลิกเพราะไม่อยากให้อีกคน
    ต้องทนทุกข์กับสถานะที่เป็นอยู่

    อยากจะร้องไห้...T T
    ขอจบแบบอย่าเศร้าเลยได้ไหม ให้ทั้งสองคนนี้ได้รักกัน


    #6
    0
  17. วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 20:09
    แค่คู่นี่มาก็กรี๊ดแล้วค่ะ

    ต่อเลยนะ ให้วอนได้รู้หัวใจตัวเองมากกว่านี้

    ให้หยองได้รู้ความรู้สึกที่แท้จริง

    พลีสสสสสนะคะ ไรเตอร์
    #5
    0
  18. วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 19:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟิควอนซู ซูวอน

    อ่านไปแทบอยากจะร้องไห้ไป ความรักมันก็มีหลายรูปแบบแหล่ะเนอะ
    มันก็มีทั้งสมหวังและผิดหวัง คู่รัก ชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นเรื่องของคนคู่นึง คู่นึงมันก็คือคน 2 คน
    เมื่อมันมีมากกว่า 2 คน มันก็ย่อมมีความเจ็บปวดตามมานั่นละ
    แม้จะจบเศร้า(ถ้ามันจบแล้ว) แต่ชอบนะ หวังว่าถ้ามีเรื่องหน้าคงจะไม่จบเศร้าอีกนะสำหรับคู่นี้

    ปล.เข้าใจเลือกเพลงจัง first love หมายถึงรักแรกของซูจังรึป่าวนะ
    เอาหน่า รักแรกเขามักจะว่ากันว่ามันไม่ค่อยจะสมหวังหรอกนะ
    ปล2.นางเอกก็เป็นคนที่ชอบ ซูจังสุดที่รักกกกกกกก
    คู่ก็เป็นคู่ที่ชอบ เพลงก็เป็นเพลงของนักร้องคนโปรด(แม้มาแค่ทำนอง) ฮิกกี้จ๋าาาาาาาา
    โดยรวม ชอบฟิคนี้จังเลยยยยยยยยยยยยยยย
    #4
    0
  19. #3 soowonlover
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 19:51
    กลับมาต่อเถอะนะ พลีส พลีส พลีส เค้าชอบคู่นี้มากๆ หาอ่านยากยิ่งนัก
    #3
    0
  20. #2 Mali
    วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 19:33
    ต่อเถอะนะ สงสารซูยองอ่ะ พลีสสสสสสสสสส
    #2
    0
  21. วันที่ 3 มีนาคม 2555 / 19:31
    กรี๊ดดดดด!! วอนซู

    ต่อๆเลยนะคะ ขอแบบ Happy หรือดราม่าปวดตับประมาณนี่ล่ะคะ !!^^
    #1
    0