[--The Healos--] เฮลอส เวทยาลัยอนธการ

[--เฮลอส เวทยาลัยอนธการ ปี ๒๐๑๓ ยุคที่ ๓--] มุมเล็กๆสำหรับคนรักแฟนตาซี เวทยาลัยเก่าแก่โบราณ(?) สถานศึกษาสำหรับทุกท่านที่สนใจวิถีสู่การเป็นนักรบและอัศวิน (*สถานะ : ปิดเวทยาลัย*)

ยอดวิวรวม

43,157

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


43,157

ความคิดเห็น


3,498

คนติดตาม


80
จำนวนรีวิว : 4
จำนวนตอน : 4 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  4 ก.พ. 61 / 11:23 น.
นิยาย [--The Healos--] Ƿ͹

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
**บทความนี้ ไม่ใช่ นิยายครับ**



2561 ปรีดามาพบทุกท่าน..
ถึงเวลาแล้วที่ตำนานแห่งเวทยาลัยอนธการ
จะกลับมาโลดแล่นอีกครั้ง

------------------------------------------
 
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3,498 ความคิดเห็น

  1. #3493 นิรันดร์กาล (จากตอนที่ 4)
    12 ธ.ค. 56 / 09:43 น.
      

    วูบบบบบบบบบบบ...
    สายลมหนาวเอื่อยพัดผ่านมา พร้อมสองร่างที่ปรากฏขึ้น
    ร่างหนึ่งคือบุรุษหนุ่มเจ้าของผมสีแดงเพลิง
    อีกหนึ่งคือบุรุษหนุ่มเจ้าของผมสีบลอนด์ทอง

    "มาถึงแล้ววุ้ย / ถึงได้สักที..."
    ถึงแม้จะไม่มีอีกแล้วปราสาทแห่งนักรบอนธการที่ยิ่งใหญ่
    ทุกอย่างมีเริ่มต้นขึ้น ก็ย่อมมีจุดจบ.แต่ก็ไม่เสมอไป

    ทั้งสองกวาดตามองป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่เขียนข้อความของใครสักคนไว้
    ไฟร์หัวเราะก๊ากออกมาอย่างอดไม่ได้ ส่วนไอซ์ก็ได้แต่ถอนหายใจแบบปลงๆ
    เฮ้อ...ให้ตาย ผ่านไปยังไงก็ยังเหมือนเดิมกันทั้งนั้น...เจ้าเด็กผีพวกนี้..

    จุดรวมพลของพวกเขาคราวนี้คือ 'ป่าหวนคืน'
    สถานที่เดิมที่ก่อเกิด เติบโต และผูกพันด้วยกันมา
    แม้มันจะขึ้นชื่อว่าเป็นป่าแห่งความอันตราย
    แต่อย่างน้อยมันก็รับเชิญเฉพาะผู้ที่มันอนุญาต


    สัญลักษณ์สีเงินที่สะท้อนแสงรุ้งยามเช้าวูบวาบไปมา
    ล่อลวง หยอกล้อให้หันมองหา และเมื่อมันรู้ว่ามีผู้มองเห็นมันแล้ว
    แสงนั้นก็ได้ม้วนตัวบิดเกลียวเป็นวงกลมล่องลอยไปมาอย่างอัศจรรย์
    มันหยุดที่ระดับสายตาของเราพอดี ก่อนแตกกระจายออกเป็นเกล็ดหิมะสีรุ้ง
    พร้อมตัวอักษรชุดหนึ่งที่เรียงกันได้ความว่า
    'ทางเข้า'
    #3,493
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #3491 Gothic lunlita (จากตอนที่ 4)
    5 ธ.ค. 56 / 21:24 น.
    "ตือ ดือ ดื๊ด~"
    เสียงแจ้งเตือนของโทรศัพท์คู่ใจดังขึ้นมาในโสตประสาทของเด็กสาว
    มือเรียวยาวนั้นหยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดดูข้อความแจ้งเตือนที่เป็นสาเหตุทำให้เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

    '[..เฮลอส...หวนคืนถิ่น..]'

    ในข้อความมีเพียงประโยคหรือวลีสั้นๆเท่านั้น แต่กลับทำให้เด็กสาวที่จำศีล(?)ฤดูหนาวหูตาแวววาวขึ้นมาได้


     "มีทติ้งเหรอ!! มีทติ้งหน้าหนาว แฟชั่นฤดูหนาว จะได้เจอพี่เอล ไม่สิ เจอทุกๆคนอีกรอบแล้วสินะ!"



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 ธันวาคม 2556 / 21:25
    #3,491
    0
  4. #3490 ARINA
    3 ธ.ค. 56 / 23:53 น.
    กลิ่นแบล็คราสเบอร์รี่ลอยเอื่อยตามสายลมบางเบา พริบตาเดียวกับชายกระโปรงสีแดงเลือดนกและปลายผมนุ่มยาวระพื้น ที่ผลุบหายเข้าไปในห้องๆหนี่งที่ไม่ได้เปิดใช้งานนานแล้ว.....
    #3,490
    0
  5. #3489 Dark Shinigami (จากตอนที่ 4)
    3 ธ.ค. 56 / 19:33 น.
    "อืม...ทิ้งไว้แค่นี้คงได้ล่ะมั้ง?"มองแจกันที่ประดับดอกไม้สีขาวสะอาดแต่งแต้มด้วยสีชมพูอ่อนบริเวณปลายกลีบบนโต๊ะ
    ใกล้ๆเเจกันมีกระดาษโน๊ตสีครีมอ่อนวางอยู่เคียงข้าง
    'แล้วผมจะแวะมาครับ
    โซล รีเวียรัส'
    #3,489
    0
  6. #3488 ความมืดกินหัวใจ (จากตอนที่ 4)
    3 ธ.ค. 56 / 16:17 น.
    จัดไป  อยากจะพูดว่างี้อยู่หรอก แต่ต้องดูอาการคอมด้วยว่าจะมาได้ไหม ถ้าไงจะพยายามมาให้ได้แล้วกัน


    เซราฟ
    #3,488
    0
  7. #3487 Senkei-ki (จากตอนที่ 4)
    3 ธ.ค. 56 / 15:57 น.


    "เสียงทุ้มนุ้มหัวเราะสนุกสนานกับเสียงพูดจาเจื้อยแจ่ว ของหนึ่งบุรุษและอิสสตรี ที่เดินควงแขนกันเข้ามาในงานเลี้ยงต้อนรับวันคริสมาสต์ ก่อนที่หนุ่มเรือนผมยาวสลวย จะได้พูดเอ่ยขบขันกับสาวข้างกาย นัยน์ตาคมคายก็เหลือบมองดู ป้ายไม้ที่บันทึกข้อความของใครบางคน แปะหราอยู่หน้างาน "

    "หึ...เจ้าริส จะหัดทำตัวปกติกับชาวบ้านเขาซักวันจะได้ไหมหน่า.."

    "เอาเถอะ เอ....อย่างน้อยนี้ก็เป็นสิ่งประจำตัว ที่เรียกเสียงเฮฮาให้ผู้คน ของเจ้าริสมันนะ หรือ เจ้าไม่เห็นเป็นชั้นนั้นละ หลานรัก"เสียงใสหวานกังหวานเข้าไปในใจของสตรีข้างกาย เรียกรอยยิ้มอ่อนโยนจากเขาได้เป็นอย่างดี 

    " นั้นสินะครับ ทวดจะพูดเช่นนั้นก็ถูกแล้ว "เขาทำได้เพียงกระชับแขนเล็กของทวดสาวแล้วพาเข้างานไป เพื่อจัดปาร์ตี้ภายในงาน ก่อนคนอื่นๆจะทยอยกันเข้ามา

    -----

    "จะว่าไป ทวดมาแบบนี้ ป๊าจะไม่ตกใจยังงั้นหรอครับ " ระหว่างจัดงาน ก็เอ่ยถามเสียงนุ่มนวลแบบที่ไม่เคยเอ่ยให้ใครมาก่อน

    "อื้ม.... นั้นสินะ แต่ถึงจะตกใจ ก็ต้องทำใจเสียแล้วละ นานๆทีปีหน ช่วงวาระสำคัญเท่านั้น ที่ข้าจะได้กลับมาในร่างกายเนื้อ และซึมซับเรื่องราวต่างๆมากมาย โดยที่ไม่ลืมเลือนความทรงจำ ... แต่ก็เป็นเพียงแค่ชั่วเวลาขณะนึงเท่านั้นเอง เมื่อหมดเวลาของข้า ข้าต้องกลับไปในจุดๆเดิม โดยที่แม้แต่ข้าเองก็ยังไม่อาจล่วงรู้ว่าที่แห่งนั้นจะเป็นยังไง การกลับไปของข้าจะเป็นแบบไหน เช่นนั้น การที่ได้มาพบเจอพวกเจ้าในทุกๆวาระโอกาสช่วงเวลาสำคัญในแต่ละปี ถือว่า เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับข้านัก " เสียงหวานเย้ายวนชวนฟังเสียยิ่งกว่านกไนติงเกล เอ่ยตอบกลับมา พลาง ยกของตกแต่งประดับภายในงานไปด้วย

    ชายหนุ่มเพียงได้แต่ฟังอย่างเงียบเชียบและจัดตามรั้วงานไป ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรอีก เพียงแค่ได้คิดในใจ ว่าถ้าหากเวลาอัศจรรย์ที่เหมือนฝันนี้สิ้นสุดลง ตัวเขาคงต้องกลับไปพบเจอกับความเป็นจริงที่ไร้นางเช่นเดิม...

    ไม่อยากเลย เวลาแห่งความฝันนี้ ถ้าหยุดมันไว้ได้ซักเสี้ยวนาที.. ไม่สิ ....ถ้าเป็นตลอดไป ได้ก็คง จะดี

    นัยน์ตาคมได้แต่มองร่างกายบอบบางของนางที่เอื้อมมือจนสุดแขน แขวน ของประดับมากมาย ก็อดยิ้มน้อยๆไม่ได้ แต่ทำไมกันนะ รอยยิ้มนั้น ช่างดู โศกเศร้าเสียเหลือเกิน

    "เอาละ เท่านี้ ต้นไม้ก้เสร็จแล้วนะ แล้วเจ้าทำไปถึงตรงไหนแล้ว เจ้าหลาน "เสียงขี้เล่นสนุกสนานของนาง เอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่เข้าตามประสา ก่อนจะหันมามอง แล้วคลี่ยิ้มหวานให้อย่างสดใส

    "อีกนิดครับ เกือบเสร็จแล้ว"

    "ยังงั้นหรอ งั้นเดี๋ยวข้าไปทำ เรื่องอาหารต่อ เจ้าก็จัดงานตรงนี้ไปนะ " ว่าจบ แม่สาวเจ้าก็ ลงจากเก้าอี้ แล้วเดินไปลากโต๊ะ ก่อนร่ายมนต์เสียงแผ่วเบาแล้วเสกอาหารนานาชนิดขึ้นมาอย่างเริ่ดหรุบนโต๊ะยาว ยิ่งกว่าบุฟเฟ่ต์ชั้นเลิศของโรงแรมดังเสียอีก

    "ฮะๆ หวังว่าจะได้อร่อยกันสมใจนะ "
    #3,487
    0
  8. #3486 Tiramisuシ (จากตอนที่ 4)
    3 ธ.ค. 56 / 13:40 น.
    ป็อบ ป็อบ ป็อบ..
    เสียงย่ำเท้าดังขึ้นเป็นจังหวะก่อนจะหยุดลง

    ตึง! ป็อกๆๆ! ผ่าง!
    ป้ายไม้ขนาดใหญ่ถูกตั้งไว้ตรงทางที่มีคนผ่านมาประจำและถ้าสนใจป้ายไม้นั้นก็จะเห็นข้อความที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษด้วยลายมือหวัดๆติดไว้บนป้ายไม้อีกทีหนึ่ง


    ' เดี๋ยวผมจะมาร่วมด้วยนะครับ
    ตอนไหนผมยังไม่รู้ ไว้มีคนผมจะมาครับ
    ฝันดี Zzz.. have a nice dream
    From Risong(TR)'



     
    #3,486
    0
  9. #3485 ChocoMilk (จากตอนที่ 4)
    3 ธ.ค. 56 / 10:34 น.
    //*w*//เย้ๆๆ ผมจะมา(?)
    #3,485
    0
  10. 3 ธ.ค. 56 / 10:20 น.




    --------------------------------------------------------------------------------
     
    #3,484
    0
  11. #3483 thebunny
    2 พ.ค. 56 / 00:29 น.

    ชื่อบอร์ด: จักรวรรดิอียิปต์อันศักดิสิทธิ์
    URL : http://www.french-egypt.tk.122.155.167.158.no-domain.name/
    รายละเอียดคลับ: สังคมจำลองประเทศในรูปเเบบเว็บ คล้ายเกมส์ เเต่ไม่ใช่ เพราะนี่ใช้นิสัยทีสร้างเองจริงๆ พูดไปอาจไม่หนุก เเต่ถ้าลองเล่นเองก็หนุก เพราะเราได้ทำอาชีพ ได้ใช้ชีวิตเหมือนโลกนอกจอเลย
    โลโก้ : 


    #3,483
    0
  12. 26 เม.ย. 56 / 22:06 น.
    ข้า  เซราฟ  ดาร์กไนท์
    ขอลาออกจากโรงเรียน เนื่องจากมีเหตุผลส่วนตัวบางประการและคิดว่าตนเองคงจะไม่มีเวลาเข้ามาเพราะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ

    ขอให้โชคดี
    #3,482
    0
  13. 20 เม.ย. 56 / 16:23 น.
    "....เล่าเรื่องตัวเองเหรอ..."เสียงงึมงำจากเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อๆแต่ไม่ค่อยได้รับการยอมรับว่าหล่อ ภายในหัวสมองที่มีรอยหยักพอเหมาะหมุนติ้วคิดถึงเรื่องของตัวเขาที่เขาจะเล่า ผ่านไปสักพัก เขาก็ทุบกำปั้นลงกับอีกมือเบาๆ "เรื่องนี้ล่ะกัน!"
     
       วันที่แสนจะสดใสในหมู่บ้าน"เมโอเนียร์"หมู่บ้านที่ขึ้นชื่อลือดังในเรื่องแหล่งธรรมชาติที่่สวยงามและเป็นเมืองที่มีนักท่องเที่ยวเยอะมาก(?) เช้านี้อากาศเย็นสดชื่น ชาวบ้านชาวเมืองออกมาเดินรับลมเย็นๆ พ่อค้าแม่ค้าวางของขาย ไม่ว่าจะแผงลอยหรือเพิงหมาแหงน(มาได้ไง?)
       ผู้คนจับจ่ายซื้อของ เสียงพูดคุยเป็นกันเองของเหล่าชาวบ้านและคนต่างเมืองดังอย่างเป็นธรรมชาติ และหนึ่งในนั้นก็คือเด็กน้อยผมสีน้ำตาลยาวประบ่าหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าหยิก(?)ที่เดินจับมือกับเด็กสาวหน้าสวยตาหวาน เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยเรียกรอยยิ้มจากคนรอบข้างแม้กระทั่งเด็กสาวเองยังยิ้ม แม้จะเอ็ดดุเด็กน้อยที่บางครั้งก็วิ่งซนจนสุดท้ายเธอต้องจับมือจูงเด็กน้อยเดินไปด้วยกัน
       ขณะที่กำลังเดินผ่านคณะสัตว์ เด็กน้อยหยุดยืนมองการแสดงโชว์ยามเช้า ดวงตาสีน้ำตาลวาววับอย่างสนใจ จนพี่สาวเดินทิ้งห่างไปไกลก็ยังไม่ขยับไปไหน เด็กชายตัวเล็กตามมาตรฐานสากล?อาศัยความที่ตัวเตี้ย แค่กๆ ตัวเล็ก มุดแหวกชนมุงทั้งหลายเพื่อไปยังด้านหน้าเพื่อให้ดูได้ชัดเจน แต่ระหว่างที่กำลังดูอยู่นั้นเด็กชายร่างใหญ่กว่าก็ชนร่างเล็กนั้นจนเซถลาไปด้านหน้า...ซึ่งคิเมร่ากำลังอวดโฉมอันงดงามอยู่...
       เด็กชายตัวเล็กซึ่งหาที่ยึดไม่ได้เซไปล้มลงตรงหน้าคิเมร่าที่สุดจะเชื่อง มันคำรามลั่นดวงตามองมนุษย์ตัวน้อยที่มาล้มอยู่ตรงหน้า ปากกว้างแสยะยิ้มโชว์เขี้ยวขาววาวับ
       "หะ เฮ้ยๆ อย่าแสยะยิ้มแยกเขี้ยวแบบนั้น กลัวนะเว้ย"เสียงใสโวยใส่เจ้าคิเมร่าตัวโต ที่ก็หยุดแสยะยิ้มแยกเขี้ยว มันมองมนุษญ์ตัวจ้อยตรงหน้า "เฮ้อ ฟังเข้าใจด้วยเหรอนี่ ดีแล้วๆ ยิ้มแบบนั้นผมกลัวนะ เอาล่ะขอโทษที่ขัดจังหวะนะ ผมไปล่ะ"พล่ามยาวแบบที่ไม่รู้เลยว่ารอบข้างเสียงมันเงียบลงไปตั้งแต่ที่เจ้าคิเมร่าหยุดแยกเขี้ยวเพราะคำพูดเด็กเปี๊ยกที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้จักกันดี เด็กชายหันหลังเตรียมเดินหนี แต่อุ้งเท้าคิเมร่าก็คว้าคอเสื้อเขาเอาไว้
       ดวงตาสามคู่ของหัวทั้งสามจ้องเจ้าเด็กมนุษย์หัวน้ำตาล "เจ้าจะไปไหน" ภาษามนุษย์ชัดๆดังจากคิเมร่า เสียงนั้นทุ้มต่ำกังวาน "อย่าหันหลังให้ข้า"เริ่มมีกระแสคำรามปะปนเข้ามา เด็กชายหันกลับมามอง คิ้วบนใบหน้าน่ารักขมวดเข้าหากัน
       "ก็จะกลับบ้านน่ะสิ มาก่อกวนนานแล้ว พี่สาวผมก็ไปไหนแล้วก็ไม่รู้เนี่ย จะมารั้งตัวผมไว้ทำไมครับเนี่ย"
       "เจ้าน่ะ เป็นสตรีหัดพูดอะไรให้มันเหมาะสมซะบ้าง มาครับมาผมอะไรเฮอะ ฉัน ดิฉัน หนู แล้วหางเสียงน่ะ คะ ค่ะสิ พูดจาอะไรให้มันอ่อนหวานหน่อย ไม่ใช่ห้าวๆแบบนี้"เจ้าคิเมร่าสั่งสอนเด็กมนุษย์ตรงหน้า
       ฝ่ามือเล็กๆประเคนบนตัวคิเมร่าเต็มๆ "ผมเป็นผู้ชาย! ผู้ชาย!!สะกดเป็นไหม หน้าตาผมออกจะหล่อขนาดนี้มองยังไงเป็นผู้หญิงฮะ ลุงแก่แล้วใช่ไหมต้องตัวแว่นวัดสายตาซะบ้างนะ มีตั้งสามหัวคิดมาได้ยังไง ตาเป็นต้อกันแล้วรึไงครับ ..." ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น พี่สาวของเด็กน้อยก็รี่เข้ามาอุ้มตัวน้องชายของเธอขึ้นมา เธอโค้งขอโทษทุกคน 
       "ขอโทษแทนน้องชายของเนสท์ด้วยนะคะ ขอตัวค่ะ" เด็กสาวรีบเดินจากไป แต่เสียงหัววเราะทุ้มต่ำ และคำถามจากเจ้าคิเมร่า ก็ทำให้ฝีเท้าของสาวน้อยต้องหยุดชะงัก
       "น่าสนใจจริงๆ เด็กมนุษย์เจ้าและพี่สาวของเจ้าชื่ออะไรรึ"
       "ผมชื่อ ไนทริส เรกริส พี่สาวของผมชื่อ เนทิเรียส เรกริส"ตอบด้วยความภูมิใจในชื่อของตนและพี่สาว "ผมไปได้แล้วใช่ไหมคุณลุงคิเมร่า" 
       "ไปเรียกเขาลุงได้ไง เด็กแสบเอ๊ย ไปกลับบ้านกัน ขอตัวก่อนนะคะ"ว่าแล้วก็พาน้องชายไปซื้อของอีกเล็กน้อยแล้วพากันหลับบ้าน ทิ้งให้คิเมร่าหนุ่มที่โดนเหมาเป็นลุงหัวเราะลั่น แล้วเดินกลับเข้าไปในประตูเพื่อกลับไปพักผ่อนในโลกของมัน ส่วนเจ้าของคณะสัตว์นั้นยิ้มอย่างถูกใจ ก็เจ้าคิเมร่าของเขาน่ะมันพูดภาษามนุษย์ได้แต่น้อยคนนักล่ะที่มันจะพูดคุยด้วย เอาจำนวนจริงๆก็มีเพียงเขาล่ะที่มันจะพูด(อาละวาด)ด้วย ผู้คนทั้งหลาย...เมื่อเหตุการณ์มันกลับมาปกติทุกชีวิตก็ดำเนินไปอย่างปกติเช่นกัน..


     
    #3,481
    0
  14. 20 เม.ย. 56 / 14:35 น.

    ชื่อ-นามสกุล: ไนทริส เรกริส ตำแหน่ง : นักศึกษา เผ่าพันธุ์ : มนุษย์
     
    รายละเอียดเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์จะแบ่งเป็น
     
    ๑. ลักษณะทางกายภาพของเผ่าพันธ์ของท่าน 
    ด้านดี มีการพัฒนาในด้านความเฉื่อยชาให้มันลดลง มีความกระตือรือร้นมากขึ้น กินขนมหวานและบรรดาของหวานและขนมได้เยอะแยะตาแป๊ะขายของ(??)
    ด้านด้อย เป็นโรคต่างๆได้ง่าย กินขนมมากเกินไปก็อ้วนได้ง่ายๆถ้าไม่เผาผลาญ มีพลังงานจำกัด แปลงร่างไม่ได้
    ๒. ปัญหาทางร่างกายของท่าน
    แพ้พวกตระกูลถั่ว บางครั้งมีอาการเหนื่อยหอบง่าย สายตาสั้น(?) บางครั้งจะมีอาการปวดหัวสัปดาห์ละสองครั้ง(ปวดข้างเดียวส่วนใหญ่จะด้านซ้าย)
    ๓.ลักษณะนิสัยอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าพันธุ์
    รักครอบครัวเพื่อนพ้องพี่น้องทั้งหลาย บางครั้งก็เห็นแก่ตัว แต่บางครั้งก็ชอบช่วยเหลือ
    ๔. โรคที่พบบ่อยในเผ่าพันธุ์ของท่าน
    โรคความดันโลหิตสูง โรคภูมิแพ้ ไมเกรน(นี่ใช่โรคไหม?)
    ๕. โรคประจำตัวของท่าน/โรคที่ท่านเป็นบ่อย/โรคที่ท่านเป็นอยู่
    G6PD (เกี่ยวกับเม็ดเลือดแดงแตกตัวง่าย)
    #3,480
    0
  15. #3479 kuroi3333
    12 เม.ย. 56 / 23:43 น.






    #3,479
    0