นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Special Chapter] Best Mistake ทดเวลาบาดใจ

โดย Mina

Special Part of Pandeep #หลินจิน PD101 ll Wannaone Fanfic From Joylada

ยอดวิวรวม

5,985

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


5,985

ความคิดเห็น


20

คนติดตาม


466
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 พ.ย. 60 / 09:41 น.
นิยาย [Special Chapter] Best Mistake ҺҴ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

พาร์ทบรรยายพิเศษ จากตอนที่ 10
ใครหลงเข้ามาอ่าน สามารถอ่านได้ค่ะ แต่ถ้าอยากอรรถรส แนะนำให้ไปอ่านในจอยแต่เริ่มนะคะ อิอิ


Credit : ใจหนึ่งก็รัก อีกใจหนึ่งก็เจ็บ - เป๊ก ผลิตโชต


เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 พ.ย. 60 / 09:41


Special Chapter

Best Mistake ทดเวลาบาดใจ

TaipeixBear’s Part

5 hours ago…

 

2.14 PM

แบร์

ถ้ากูเปิดประตูแล้วมึงเข้ามา

มึงจะไม่มีสิทธิ์ไปไหนกับพี่แดนอีก

 

กูถือว่ากูพูดแล้วนะ

มึงจะเอายังไง

 

ข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์กำลังทำให้คนที่ยืนรออยู่หน้าประตูห้องรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สนใจประโยคใดๆ นอกเสียจากคำว่าเปิดประตูที่คนในห้องได้พิมพ์มาหา มือข้างหนึ่งยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ในขณะที่อีกข้างก็กดส่งข้อความกลับไปหาคนที่อยู่ด้านในด้วยเช่นกัน

กูจะเข้าไป

แบร์เอาแต่ยืนจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองพร้อมกับหัวใจที่กำลังรู้สึกโหวงแปลกๆ

...จะไม่โหวงได้อย่างไร ในเมื่อคนด้านในห้องกำลังทำตัวโหดร้ายกับเขาอย่างถึงที่สุด

ไทเปไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไทเปก็ไม่เคยหันหลังให้กับเขาแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกครั้ง...สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น กำลังทำให้แบร์ทำอะไรไม่ถูก

แบร์ยอมรับกับตัวเองว่าเขาตื่นตูมมากกับการที่ไทเปทำตัวแบบนี้กับเขา เขาเลือกที่จะมาที่นี่แบบไม่ต้องคิดเพื่ออยากจะเคลียร์กับคนที่อยู่ด้านในห้องให้รู้เรื่อง

คนตัวเล็กเผลอกัดปากตัวเองเมื่อคนด้านในอ่านข้อความที่เขาส่งไปแล้ว แต่บานประตูตรงหน้ากลับยังปิดสนิท

ปัง ปัง!

“ไท” เขายกมือขึ้นทุบประตูเสียงดัง “กูบอกว่ากูจะเข้าไปไง มึงเปิดประตูให้กูดิวะ”

แบร์กำลังจะเงื้อมมือไปทุบอีกครั้ง แต่คราวนี้ประตูห้องกับถูกเปิดออกเสียก่อน เขาเงยหน้ามองร่างสูงตรงหน้าที่กำลังยืนมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไทเปเปิดประตูให้กว้างมากขึ้นกว่าเก่า ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับเดินไปยังเตียงนอนของตัวเอง ปล่อยให้คนที่อยู่หน้าห้องเป็นฝ่ายเดินตามเข้ามาเอง แบร์ก้าวเข้ามาในห้องพลางปิดประตูลง สายตาของเขายังคงมองตามร่างสูงที่ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ซ้ำยังเอาแต่นั่งเงียบและไม่ได้มองมาที่เขา

ริมฝีปากเล็กเผลอเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งสนิทของไทเป เขาเดินไปทิ้งตัวนั่งลงข้างคนตัวสูงที่คงยังไม่แม้แต่จะหันมามองเขา

“...ไท” สุดท้ายแบร์ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน เขายกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตาตัวเองที่ยังคงหลงเหลืออยู่

ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องร้องไห้แบบนี้

...อาจจะเป็นเพราะตัวเขาเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกที่ไม่เคยเห็นคนที่คอยตามเขามาตลอดเป็นแบบนี้มาก่อน

“กูขอโทษจริงๆ”

“...”

“กูไม่ได้ตั้งใจจะโกหกมึงเลย”

“...”

“กูก็แค่เห็นว่าพี่แดนเพิ่งเลิกกับจีโน่มา ก็เลยอยากไปหา”

“แต่ก่อนมึงไปไหนกับพี่แดน มึงบอกกูตลอดไม่ใช่เหรอแบร์”

“...” คำพูดสวนขึ้นมาของคนข้างกายทำเอาแบร์พูดอะไรต่อไม่ออก ไทเปหันมามองเขา สีหน้าของร่างสูงยังคงนิ่งสนิท แววตาเฉยเมยของคนตรงหน้ากำลังทำให้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนใจหายวาบขึ้นมา

“ทำไมตอนนี้มึงถึงต้องโกหกกู”

“กูขอโทษไท”

“กูกับมึงต้องเป็นแบบนี้ไม่อีกเมื่อไหร่วะแบร์”

“...”

“มึงบอกกูได้มั้ยว่ากูมีโอกาสมั้ย มึงไม่อยากมีใครกูยังอยู่กับมึงได้นะแบร์ แต่ถ้ามึงชอบคนอื่นแล้ว กูอยู่กับมึงไม่ได้หรอกแบร์” คำพูดที่กำลังพรั่งพรูออกมาจากปากของร่างสูงราวกับอะไรที่บีบรัดให้อีกคนรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ

ใช่...ไม่ใช่ว่าแบร์ไม่รู้ว่าไทเปคิดยังไงกับเขา เขารับรู้มันมานานแล้ว

แต่คนอย่างเขาที่ยังไม่พร้อมจะมีใครหรือคบกับใครจริงจังเลยทำได้เพียงแค่บ่ายเบี่ยงกับความรู้สึกของคนตรงหน้าเขามาโดยตลอด

แต่แบร์ก็ปฏิเสธไมได้ว่าการที่ไทเปคอยอยู่ข้างๆ เขาแบบนี้...มันทำให้เขาเคยชินกับมัน เขารู้ว่าไทเปพร้อมที่จะอยู่กับเขา ตามใจและทำอะไรให้เขาก็ได้

แบร์ยอมรับกับตัวเอง...ว่าสุดท้ายเขาก็แค่คนเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่อยากมีคนอย่างไทเปอยู่ข้างกายไปเรื่อยๆ แบบนี้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาแบร์ไม่กล้าถามหัวใจตัวเองว่าคิดยังไงกับสิ่งที่เป็นอยู่ เขากลัวว่าการคบกับใครสักคนมันอาจจะทำให้เขาเสียใจ แต่ในทางกลับกันเขาเองก็ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่เขากำลังทำกับคนตรงหน้า

...มันทำให้อีกคนเจ็บกับความทรมานในสถานะที่ไม่มีที่มาที่ไปแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

 “กูขอโทษ” แบร์ยังคงเอ่ยคำเดิมซ้ำๆ

เขาเอื้อมมือไปแตะแขนร่างสูง...และเมื่อเห็นว่าไทเปไม่ได้ปฏิเสธหรือเบี่ยงแขนหนีเขา ร่างเล็กจึงขยับเข้าไปใกล้คนตัวสูงข้างๆ มากกว่าเดิม

“กูจะไม่โกหกมึงอีกแล้ว กูจะบอกมึงทุกอย่างเลยไท”

“ก่อนกูจะให้มึงเข้ามา กูบอกมึงว่ายังไง”

“...”

“กูบอกว่ามึงจะไม่ได้ไปไหนกับพี่แดนอีก”

“...”

“มึงทำให้กูได้มั้ยวะแบร์”

“...” ความเงียบที่กลายเป็นคำตอบของคนตัวเล็ก ทำเอาร่างสูงถึงกับหันหน้าหนีพลางแค่นหัวเราะกับตัวเอง

...ก็รู้มาตั้งนานแล้วไม่ใช่ไม่รู้

ไทเปรู้มาตลอดว่าพี่ชายที่แสนดีสำหรับแบร์อย่างแดน คิดไม่ซื่ออะไรกับคนตัวเล็กตรงหน้าเขา ตั้งแต่เขารู้จักแบร์กี่ครั้งไม่รู้ต่อกี่ครั้งที่แบร์พูดถึงชื่อนี้ให้เขาได้ยิน เขาพยายามข่มใจเชื่อว่ามันไม่มีอะไรมาตลอด

จนกระทั่งวันนั้น...วันที่แบร์เมาแล้วมาเล่าให้เขาฟังว่าเกิดอะไรกับขึ้นกับแดน

...ความกลัวที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันนั้นมันทำให้ร่างสูงทุกข์ทรมานใจ เขากลัวมาตลอดว่าจะต้องมีอะไรเปลี่ยนไป

และสุดท้าย...ก็ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขากลัวกำลังจะเป็นจริง

“ถ้ามึงชอบพี่แดน มึงก็พูดมา” ไทเปฝืนใจพูดออกไป เขารู้สึกเหมือนลำคอตัวเองแห้งผาก หัวใจปวดหนึบจนไม่อยากจะมองหน้าคนข้างกาย

...เขาทนมาตลอด

ก่อนหน้านี้ขนาดไม่มีใครเข้ามาแทรกกลาง...เขายังรู้สึกเจ็บกับความไม่ชัดเจนของคนตรงหน้าไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

แล้ว ณ ตอนนี้...หัวใจเขามันยิ่งเจ็บมากขึ้นไปอีก เมื่อคนตรงหน้าดูเหมือนกำลังจะไปชอบคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขาเอง

ขนาดทำให้รักตัวเองยังเหมือนจะทำไม่ได้...แล้วจะไปห้ามไม่ให้ไปรักคนอื่นอีกได้ยังไง

...มันไม่มีทางเลยที่เขาจะทำอะไรได้สักทาง

“ไท มึงอย่าพูดแบบนี้”

“...”

“กูบอกแล้วไงว่ากูแค่หวั่นไหว กูยอมรับว่าเพราะเรื่องที่เมาแล้วจูบกับพี่แดนวันนั้น”

“มึงอย่าโกหกกู”

“มึงไม่เชื่อกูเหรอไท”

“...”

“ทำไมวะ กูต้องพูดยังไงวะไท”

“...”

“ไท” คนตัวเล็กเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นว่าเขาเอาแต่นิ่งเฉย ไทเปยังไม่อยากจะหันกลับไปมองคนข้างกายเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกแบบไหนในเวลานี้

เขารักแบร์มาก...รักมาตลอด และไม่เคยคิดจะรักคนอื่น เขาถึงยอมอยู่แบบนี้และไม่คิดจะไปไหน

แต่เมื่อเขารู้ว่าแบร์กลับโกหกเขาเพื่อไปหาคนอื่น หัวใจของเขาก็เหมือนถูกฉีกจนแหลกละเอียด

...สู้ให้แบร์บอกเขาตรงๆ เสียยังจะดีกว่า

“กูขอโทษ” เป็นอีกครั้งที่แบร์เอ่ยคำขอโทษกับเขา แต่ในครั้งนี้...คนตัวเล็กกลับเขยิบเข้ามาใกล้พร้อมกับสวมกอดเขาไว้ ใบหน้าเล็กซุกลงที่อกของเขาเหมือนอย่างที่เคยทำเช่นทุกครั้งเวลาอยู่กับเขาแค่สองคน

ภายนอก...ทุกคนอาจจะมองว่าเขากับแบร์ก็แค่เพื่อนที่สนิทกันมากเป็นพิเศษ แต่ในความเป็นจริง...มันไม่ใช่เลยสักนิด

เพื่อนที่จับมือกันได้ เพื่อนที่กอดกันได้เป็นประจำอย่างในตอนนี้ หรือเพื่อนที่จูบกันเวลาที่เมาจนนับครั้งไม่ถ้วน...เพื่อนแบบนี้มันมีจริงเสียที่ไหน

เพื่อนอย่างนั้นเหรอ?...เขากับแบร์เลยจุดนั้นมาตั้งนานแล้ว ทุกอย่างมันมากเกินกว่านั้น

มันถึงได้เจ็บ...อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ในเมื่อเขาไม่เคยได้รับความชัดเจนจากคนตรงหน้า ซ้ำยังดูเหมือนพร้อมจะไปจากเขาได้ทุกเมื่ออีก

ไทเปเหลือบลงมองคนที่กำลังกอดเขาอยู่...และก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าหัวใจเขาเหมือนอ่อนยวบแทบจะในทันทีเมื่อคนตัวเล็กทำแบบนี้กับเขา

...เขาไม่เคยไปไหนรอดเลยสักครั้ง

“มึงอย่าทำแบบนี้กับกูได้มั้ยไท”

“...”

“กู...กูรู้สึกไม่ดีเลย” คำพูดของแบร์กำลังทำให้หัวใจเขาสั่นไหว

รู้ทั้งรู้ว่าสุดท้ายคนที่เจ็บก็ยังคงเป็นตัวเขา...แต่เขาก็หนีไปไหนไม่ได้

“แบร์”

“...”

“กูถามจริงๆ”

“...ฮึ”

“กูเป็นอะไรสำหรับมึง”

“...”

“มึงเคยชอบกูบ้างมั้ย” คำถามที่เขาถามออกไปกำลังทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักหน่วงตามไปด้วย คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งที่ยังกอดเขาเอาไว้อยู่ ดวงตาใสแป๋วที่กำลังสบตาเขาอยู่ยิ่งทำให้เขากลัวคำตอบที่จะได้ยินหลังจากนี้

“...มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยมีแฟน”

“...”

“กูกลัวที่จะมีใคร กูไม่รู้ว่าการชอบใครสักคนจริงๆ เป็นยังไง”

“...”

“...แต่กูไม่อยากให้มึงหนีกูไปไหนเลยไท กูอยากให้มึงอยู่กับกูแบบนี้”

...แค่เพียงเท่านี้ หัวใจของร่างสูงก็ยิ่งอ่อนยวบ...และเหมือนยิ่งหาทางไปไม่ได้ ดวงตาคู่สวยที่ประสานสายตากับเขาอยู่ในเวลานี้ได้ตรึงเขาเอาไว้และเป็นฝ่ายควบคุมเขาเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา

...เขาไม่เคยชนะคนตัวเล็กตรงหน้าเขาได้สักที

“มึงบอกกูว่า...กูกับมึงเคยจูบกันตอนกูเมาใช่มั้ยไท”

“...”

“กูไม่รู้จริงๆ กูเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยเวลาอยู่กับมึง”

“...”

“ไท”

“...”

“...มึงลองจูบกูได้มั้ยตอนนี้” คำพูดกับแววตาของคนตัวเล็กที่มองมาที่เขาและกำลังกอดเขาอยู่ ทำเอาหัวใจเขาเต้นระส่ำจนควบคุมมันไม่ได้ สายตาของเขาเผลอเหลือบมองริมฝีปากเล็กโดยอัตโนมัติ...

...และอยู่ๆ คนตัวเล็กก็เป็นฝ่ายเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เขาก่อน

ร่างสูงแทบหยุดหายใจเมื่อริมฝีปากเล็กอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาเรียวลอบมองทั่วใบหน้าเล็ก...นัยน์ตาของคนตรงหน้ากำลังจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเขาอยู่เช่นกัน

...ถ้าเขาจูบกับคนตัวเล็กครั้งนี้

มันก็จะเป็นจูบแรกระหว่างเขากับแบร์ที่แบร์มีสติอยู่เต็มร้อย และไม่ได้เกิดขึ้นจากความมึนเมา

ร่างเล็กเป็นฝ่ายยกสองมือขึ้นประคองใบหน้าของร่างสูง...ระยะห่างของทั้งสองคนใกล้เข้ามาอีกหนึ่งระยะจนลมหายใจแทบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และเมื่อไทเปสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของคนตรงหน้า เขาก็ห้ามตัวเองไม่ได้อีกต่อไป...

ริมฝีปากเรียวทาบทับลงบนริมฝีปากเล็กอย่างรวดเร็ว มือเรียวของร่างสูงเป็นฝ่ายรั้งคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้ตัวเองจนแทบไม่มีระยะห่างระหว่างกัน สัมผัสร้อนๆ จากริมฝีปากของทั้งคู่ทำให้หัวใจเต้นแรงจนเหมือนแทบจะระเบิดออกมา  มือเรียวกลายเป็นฝ่ายประคองใบหน้าเล็กไว้แทน คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนตัวเองแทบจะลืมหายใจเมื่อริมฝีปากคนตรงหน้าบดขยี้ริมฝีปากเล็กของเขา จูบจากร่างสูงไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงลง ยิ่งไปกว่านั้นลิ้นร้อนที่แทรกผ่านเข้ามาตักตวงความหวานจากริมฝีปากเล็กของเขากำลังทำให้อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่สูงขึ้นจนต้านทานแทบไม่อยู่

ร่างสูงละมือที่ประคองใบหน้าเล็กเอาไว้ออก เขาโอบกอดคนตัวเล็กด้วยมือทั้งสองข้างทั้งที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงแนบสนิทกัน และเพียงแค่ออกแรงแขนนิดเดียว...เขาก็สามารถพาร่างเล็กมานั่งอยู่บนตักเขาได้ในทันที

ไทเปเป็นฝ่ายทอดถอนริมฝีปากจากริมฝีปากเล็กตรงหน้าก่อน ใบหน้าของทั้งคู่ยังคงอยู่ใกล้กันจนน่าอันตราย...ดวงตาหวานเชื่อมที่กำลังจ้องมองเขาอยู่กำลังทำให้เขาปั่นป่วน...และเมื่อคนตัวเล็กยกมือขึ้นโอบกอดรอบคอเขาไว้ ความคิดที่จะหยุด...ก็ถูกทลายลงในพริบตา

เขาเป็นฝ่ายทาบทับริมฝีปากเล็กก่อนอีกครั้ง คนตัวเล็กหลับตาพริ้มรับจูบจากเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปฏิเสธ ซ้ำยังเบียดร่างของตัวเองเข้ากับร่างของร่างสูงจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศได้รอดผ่าน สัมผัสวาบหวามที่กำลังเกิดกับทั้งคู่กำลังทำให้ความรู้สึกเตลิดจนควบคุมเอาไว้ไม่ได้ มือเรียวของร่างสูงกำลังลูบไล้แผ่นหลังบางของคนบนตักไปตามแรงอารมณ์ที่ฉุดไม่อยู่

...เขาผละริมฝีปากออกจากริมฝีปากเล็กและสบตาคนตรงหน้าอีกครั้ง นัยน์ตาฉ่ำที่ประสานกันอยู่ของทั้งคู่ต่างเป็นคำตอบให้กันและกันได้ว่า...หลังจากนี้อาจจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น

เสี้ยววินาที...ที่ร่างสูงกำลังชั่งใจ คนตัวเล็กกลับกลายเป็นฝ่ายจู่โจมเขาเองเมื่อริมฝีปากอุ่นถาโถมมาที่ริมฝีปากของเขาอีกครั้ง

สัมผัสและความต้องการที่กำลังหยุดไม่อยู่ทำให้ร่างสูงปล่อยผ่านความชั่งใจของตัวเอง...เขาเป็นฝ่ายพลิกคนบนตักนอนลงบนเตียง ก่อนจะบดขยี้จูบที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ ...มืออีกข้างเลิกเสื้อของคนภายใต้อาณัติตัวเองขึ้น และไม่มีทีท่าว่าคนตัวเล็กจะปฏิเสธเขาแม้แต่นิด...

...รู้ทั้งรู้ว่าหลังจากนี้ สุดท้ายก็อาจจะไม่มีอะไรดีขึ้นเหมือนเดิม

...รู้ทั้งรู้ว่าหลังจากนี้ สุดท้ายก็กลายเป็นเขาเองคนเดียวที่อาจจะเป็นฝ่ายเจ็บมากขึ้นไปอีก

...แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกต่อไป

 

7.08 PM

ครืด~ ครืด~

“อื้อ...”

ไทเปรู้สึกตัวเมื่อคนในอ้อมกอดของตัวเองกำลังพลิกตัวหันหลังให้เขา มือเรียวยกมือขยี้ตาตัวเองก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็กที่กำลังสั่น

...ที่จริงดูเหมือนมันจะสั่นมาหลายทีแล้ว แต่ทั้งคู่เลือกที่จะปล่อยผ่านเสียมากกว่า

เขาจำไม่ได้ว่าเขากับคนข้างๆ หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่...ทุกสิ่งทุกอย่างหรือแม้แต่ทุกสัมผัสที่เพิ่งจะเกิดขึ้นก่อนหน้าไม่กี่ชั่วโมงกลายเป็นสิ่งเดียวที่เขาจดจำได้ในตอนนี้...

ไทเปหันมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของคนที่กำลังนอนหันหลังให้เขา...เขาเขยิบเข้าไปใกล้ก่อนจะรั้งร่างของคนตัวเล็กที่ยังคงหลับอยู่มาไว้ในอ้อมกอดอีกครั้ง ใบหน้าซุกลงที่ลำคอเล็กก่อนที่เขาจะหลับตาลง

...มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดขึ้น แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว

เขากับแบร์...ก้าวข้ามผ่านความสัมพันธ์มาอีกขั้น และมันก็เป็นการก้าวกระโดดที่น่ากลัว...

ยิ่งเป็นแบบนี้...มันยิ่งทำให้เขาถอยหลังกลับไม่ได้อีกต่อไป

...เขาหนีไปไหนไม่ได้แล้วจริงๆ

ครืด~

ไทเปลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพลิกตัวกลับไปอีกฝั่งเมื่อคราวนี้ดูเหมือนจะเป็นโทรศัพท์มือถือเขาซะเอง เขาหยิบมันขึ้นมาดูก่อนจะเห็นแจ้งเตือนจาก Line Official ขึ้นมา เขาเข้าไปกดลบมัน พลันสายตาก็เห็นไลน์ของใครบางคนที่ทักเขามาก่อนหน้านี้

...และมันก็ทำให้เขาหงุดหงิดแทบจะในทันที

 

ไท

พี่รบกวนถามอะไรหน่อย

ได้คุยกับแบร์บ้างมั้ย

แบร์บอกพี่ว่าจะไปหาเพื่อนแล้วหายไปเลยตั้งแต่บ่าย

 

...ใช่ คนที่ไลน์หาเขาคือพี่แดน

คิ้วของเขาเผลอขมวดเข้าหากันแทบจะในทันทีเมื่อเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่หน้าจอ ไทเปรู้สึกหงุดหงิดจนอยากจะปาโทรศัพท์ทิ้ง แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้...คนคนนี้ก็ยังจะโผล่มาให้เขาได้เห็นอีกจนได้

สุดท้ายเขาก็พิมพ์ตอบกลับไปโดยไม่คิดไต่ตรองอะไรทั้งนั้น

 

ครับ

แบร์อยู่ห้องผมครับ

มีอะไรรึเปล่าครับพี่แดน

 

“ไท” ไทเปละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เขาหันมองแบร์ที่ดูเหมือนเพิ่งจะตื่นขึ้นมา ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งพลางดึงผ้าห่มคลุมร่างที่เปลือยเปล่าของตัวเองมิดจนถึงลำคอ “กูหนาว มึงเพิ่มแอร์หน่อยสิ”

ร่างสูงวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่เดิม ก่อนจะคว้ารีโมทแอร์มาเพิ่มอุณหภูมิในทันที ไทเปวางมันกลับลงที่เดิม จากนั้นจึงรวบตัวคนที่นั่งอยู่มากอดเอาไว้...และดูเหมือนคนในอ้อมกอดเขาจะไม่ได้ว่าอะไร ซ้ำยังซุกหน้าลงที่อกของเขาอย่างที่ชอบทำ

มือเรียวลูบศีรษะของคนในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกของเขากำลังตีรวนจนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรก่อน ใจหนึ่งก็ดีใจ...แต่อีกใจเขากลับรู้สึกกลัวอะไรที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

...ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันให้เขาได้ทั้งนั้น ไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาแน่ใจได้เลยว่าคนตัวเล็กจะอยู่กับเขาแบบนี้ไม่ไปไหน

มาถึงขนาดนี้แล้ว...เขาถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว

เขารู้ตัวเองดี...ว่าเขาเสียแบร์ไปให้ใครไม่ได้แน่

ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างในตอนนี้...เขาอาจจะต้องเสียคนตัวเล็กไปจริงๆ เข้าสักวัน

“แบร์”

“...ฮึ”

“มึงเป็นแฟนกับกูมั้ย”

 



To be continued
(ติดตามเรื่องราวตอนต่อไปต่อได้ในจอยลดานะคะ)



ไม่รู้ว่ามันเป็นสเปที่ควรฟินหรือหน่วงใจดี แงงงง
ขอมาเราก็จัดให้ตามคำขอค่ะ 5555555555
สำหรับคำตอบของแบร์จะเป็นยังไง
ติดตามต่อได้ในจอยลดาเลยค่ะ
ไม่รู้จะมีคนสมหวัง หรือคนเจ็บเพิ่ม กี๊สสสสสสส
(พูดไปงั้นแหละ 555555555555)
อย่างที่บอกในตอนที่สิบ
สงครามยังไม่จบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร!
เจอกันตอนที่ 11 ในจอยนะคะ จุ๊บบบบบบ





 

 

ผลงานอื่นๆ ของ Mina

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

20 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:54
    โอ้มายก้อด
    #20
    0
  2. #19 เรดดี้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:09
    หน่วงค่ะ 5555555555 ตกลงก็ไม่ชัดเจนอยู่ดีว่าแบร์คิดไง
    ท้อ
    #19
    0
  3. #18 14FAV (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 15:07
    มาขนาดนี้แล้ว อย่าห่างกันไปเลยนะ อยู่ด้วยกันนะไทแบ
    #18
    0
  4. #17 Bluebae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 04:44
    ไทอ่าาาาาา แบร์เป็นแฟนกับไทเถอะ
    #17
    0
  5. #16 myyejtr (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 04:10
    ค้างอะ แบบสงสารไทมาก อ่านละแบบโคตรซีนอารมณ์เลย ;___;
    #16
    0
  6. #15 ongsbiscuit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:22
    ไทกับแบร์จะเป็นแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน สงสารไทมาก ต้องอยู่แบบคนไม่มีสถานะ แล้วแบร์คือเดาใจอะไรไม่ได้เลย คิดอะไร รู้สึกอะไร อ่านยากมาก กลัวว่าไทจะเป็นแค่ความเคยชินของแบร์อ่ะ ฮือออออ เขินก็เขินนะคะ แต่โคตรหน่วงเรยค่ะ ฮือออออออออ
    #15
    0
  7. #14 blackdream30 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 17:09
    จะฟินก็ไม่สุดเพราะมันยังดูหน่วงๆอยู่สงสารไทมากๆเลยง่า นางคงรักแบร์มากจริงๆเข้าใจเลยนะว่ายิ่งรักมากก็ยิ่งตัดใจยาก ฮืออออ
    #14
    0
  8. #13 คนอ่านเอง
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 13:51
    หน่วงมากเลย มันอาจจะเป็นความสุันอาจจะเป็นความสุขเพียงชั่วคราว แต่ยังไงก็หวังว่าไทแบร์จะไปได้สวยนะ
    #13
    0
  9. #12 Juliebear (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 13:51
    สงสารไทเปเว่อร์ รักเค้ามากไหมลูก อ่านแล้วหน่วงหนึบๆ
    #12
    0
  10. #11 namiesname (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 11:21
    แง้งงงงงงงง จะบอกว่าฟินมันก็เหมือนจะไม่สุดอ่ะ

    แบบมันหน่วงมากกว่า คือแบไม่ชัดเจนกับคำพูดนะ แต่ความรู้สึกกับการกระทำมันสวนทางมากเลย คิดอะไรกับไทหน่อยเถอะค่ะ

    แต่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่กับไทมานาน จนมันเป็นความเคยชินหรือป่าว เลยมองข้ามไป แต่จริงๆพาร์ทที่แล้วก็น่าจะเป็นคำตอบอะไรได้บ้างนะว่า จริงๆแล้วแบรู้สึกยังไงกันแน่

    ไทขอเป็นแฟนแล้ว แบร์จะตอบว่ายังงไง ัามไปอ่านค่า
    #11
    0
  11. #10 minhyun_seonmin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 10:08
    อย่าให้เรือไทแบร์ล่มเป็นอันขาด ฮรืออออออ
    #10
    0
  12. #9 Malisica (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 09:13
    โอ้ย มันค่อนข้างละเอียดอ่อนต่อความรู้สึกดิฉันจริงๆ
    #9
    0
  13. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 08:35
    อ่านตอนนี้แล้วเพลงหน่วงก็ขึ้นอินโทรในหัวเลยค่ะมันเป็นความรักที่ไม่ถึงกับสุขเป็นความทุกข์ที่ไม่ถึงกับเศร้าไทเจ็บแต่ไทก็ยังยอมจะเจ็บอีกครั้งเพื่อแลกกับความหวังอีกสักครั้งจากแบร์ ไม่รู้ว่าควรจะยิ้มที่ความสัมพันธ์มาไกลขนาดนั้หรือร้องไห้ที่มันมาไกลขนาดนี้ทั้งๆ ที่ทุกอย่างยังไม่ชัดเจนดี ไทยอมแลกหมดแล้วทุ่มทุกอย่างที่ตัวเองมีแล้วจริงๆ ถ้าพังขึ้นมาไทคือคนที่พังที่สุดแล้ว กลัวใจแบร์มากไม่เข้าใจว่าตอนนี้มันคือความรู้สึกว่าแบร์ก็ชอบไทหรือแบร์แค่ชินกับการที่ไทให้แบร์ได้ทุกอย่างพอไทไม่สนใจหันหลังให้ก็แค่กลัวตัวเองจะได้ไม่เหมือนที่เคยได้ รอคำตอบของแบร์นะคะถ้าพังเราจะพังไปพร้อมไทเปเอง ต้องไปหาชูชีพไหมสำรองไว้ไหมคะเผื่อเรือพังกลัวจมน้ำ ฮือออ TT 
    #8
    0
  14. #7 ntsrchnchng (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 07:31
    แงงง แล้วสุดท้ายสิ่งที่คิดก็กลายเป็นจริง เป็นเลยค่ะแบร์
    #7
    0
  15. #6 02OCT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 06:40
    ถ้าน้องแบร์ไม่เป็นพี่จะเป็นเองนะคะะะ แง้งงวววววววว
    #6
    0
  16. #5 walita_toei (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 06:32
    แบร์ ลูกกกกก ขอหนูอย่าร้ายเป็นพอ สงสารไท
    #5
    0
  17. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:42
    ไทแบเถอะค่ะ TT
    กราบไรท์งามๆ
    #4
    0
  18. #3 kwqn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:39
    เกี๊ยด แบร์ต้องบอกว่า ไม่ นุยังไม่พร้อม *ใส่มาม่าเพิ่มอีกหนึ่งกะบุง
    #3
    0
  19. #2 Maneechan Boonma (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:37
    ตัดจบแบบ.......????????????????????????????????????????
    #2
    0
  20. #1 kim fern (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 01:30
    หือออออออออ ฟินมากค่าาาาาา แต่สงสารนุ้งไท ไทแบร์เถอะไรท์ 55555
    #1
    0