ยอดวิวรวม

1,215

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


1,215

ความคิดเห็น


143

คนติดตาม


2
จำนวนรีวิว : 1
จำนวนตอน : 56 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  30 มี.ค. 57 / 05:50 น.
นิยาย ͧ [¹] ѹẺ˹~

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ . . . .
กิจกรรมที่ 7 แห่ง "สมาคมนัก (อยาก) เขียน"



พวกท่านเห็นธีมแล้วคงกำลังเริงร่ากันอยู่ใช่ไหม?
"อย่างน้อยงานนี้คงไม่มีอะไรโหดๆ หรอกฟระ"



ทว่า...ในฐานะคนจัดกิจกรรม ก็ใคร่ขอเตือนไว้สักหน่อย
ว่าที่นี่คือ สมาคมนัก (อยาก) เขียน
"อุ๊ตะ... พูดแล้วหนาวเลย"



เอาล่ะ ได้เวลานำมีด โซ่ แส้ กุญแจมือ (?) ที่ซ่อนไว้
ออกมาอวดโฉมกันแล้ว...

  


.
.
.
.
.














ไม่ต้องรู้ว่าเรา
[เขียน] กันแบบไหน~

กิจกรรมรับวาเลนไทน์
(กุมภาพันธ์ 2557)


กติกาอย่างย่อ
ให้แต่ละคนเขียนพล็อตเรื่องสั้นส่งมายังสมาคม
จากนั้นผู้จัดกิจกรรมจะจับสลาก หาที่จะนำพล็อตของท่านไปเขียน














.
.
.
.
.



รายละเอียดกิจกรรม ฉบับใหม่
มีการเปลี่ยนแปลงกติกาเล็กน้อย เชิญอ่านรายละเอียดได้ที่ [link]
ส่วนที่มีการเปลี่ยนแปลงผมจะไฮไลท์สีเหลืองไว้ให้นะครับ


ส่วนที่ 1 คุณสมบัติของผู้ที่ร่วมกิจกรรม
...
** ต้องเป็นสมาชิกของสมาคมนัก (อยาก) เขียน โดยผู้ที่เป็นสมาชิก จะต้องมีชื่อปรากฏในทำเนียบสมาชิก [Link]
** หากมิได้เป็นสมาชิก ให้ทำการสมัครสมาชิก โดยกรอกแบบฟอร์มตามลิงค์ต่อไปนี้ [Link] จากนั้นก็กดแอ๊ดเข้ากรุ๊ปสมาคมฯ ได้ที่ http://my.dek-d.com/writerfukhad รอจนมีชื่อปรากฏในทำเนียบสมาชิก [Link] จากนั้นจึงนำรหัสสมาชิกที่ได้ (จากทำเนียบสมาชิก) มาสมัครเข้าร่วมกิจกรรมนี้
...
...
..
ส่วนที่ 2 กติกาและขั้นตอนของกิจกรรม
...
1. ให้ผู้ที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรม ลงชื่อสมัครเข้าร่วมกิจกรรม โดยกรอกข้อมูลลงในแบบฟอร์มการสมัคร ตามลิงค์ [Link] ภายในวันอาทิตย์ที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา 23.00 น. (ห้าทุ่มนะจ๊ะ ไม่ใช่เที่ยงคืน)
ใครยังไม่เป็นสมาชิก ให้ไปสมัครสมาชิกก่อน แล้วค่อยมาสมัครกิจกรรมนะจ๊ะ!


2. ผู้ จัดกิจกรรมจะประกาศรายชื่อผู้สมัครเข้าร่วมกิจกรรม พร้อมด้วยรหัสประจำตัว (สำหรับจับสลากว่าท่านจะต้องไปเป็น "ผู้เขียนเรื่อง" ให้ใคร) ภายในวันจันทร์ที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 เวลาประมาณ 0.00 น. (ไม่เกิน 1 ชั่วโมงหลังจากปิดรับสมัครผู้เข้าร่วมกิจกรรม)

3. ให้ทุกคนคิดพล็อตเรื่องสั้นของตนขึ้นมาด้วยตัวเอง ห้ามปรึกษาใครเด็ดขาด
พล็อตที่เขียนจะต้องเป็นเรื่องที่คิดขึ้นใหม่  ไม่จำกัดแนวเรื่อง ไม่เคยเผยแพร่ที่ใดมาก่อน ห้ามเป็นแฟนฟิคหรือพาโรดี้ และควรมีความยาวของพล็อตไม่เกิน 1 หน้ากระดาษ A4 (ซึ่งก็ถือว่ายาวมากแล้วนะสำหรับ "เรื่องสั้น" อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงข้อแนะนำ ท่านสามารถยืดหยุ่นได้ตามสมควร) จากนั้นให้ส่งมายังอีเมลของทางสมาคม writerfukhad@hotmail.com
ภายในวันอาทิตย์ที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 เวลา 23.00 น. เมื่อได้รับอีเมล จะตอบกลับไปในทันที หากไม่ตอบสามารถทวงมาทางผู้จัดกิจกรรมได้

4. ผู้จัดกิจกรรมจะทำการจับสลากว่าท่านจะต้องไปเป็น "ผู้เขียนเรื่อง" ให้กับเรื่องไหน  ภายในวันจันทร์ที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 เวลาประมาณ 1.00 น. (ไม่เกิน 2 ชั่วโมงหลังจากปิดรับพล็อต)
ทั้งนี้ผู้จัดกิจกรรมจะไม่บอกว่าพล็อตไหนเป็นของใคร จะประกาศแต่เพียงว่า ใครจะต้องเขียนพล็อตไหนเท่านั้น และที่สำคัญลำดับถัดมาคือ ห้ามเจ้าของพล็อตเปิดเผยตัวว่าตนเป็นเจ้าของพล็อต พร้อมทั้งห้ามแนะนำคนเขียนเรื่อง ว่าเรื่องของตนต้องไปในทิศทางใด พูดง่ายๆ คือห้ามแนะนำอะไรทั้งสิ้น ห้ามเผยตัวด้วย ไม่งั้นกิจกรรมไม่สนุกนะเออ

5. ผม (ผู้จัดกิจกรรม) จะนำพล็อตเรื่องมาลงในหน้ากิจกรรมนี้ให้ ให้ท่านเริ่มเขียนเรื่องสั้นจากพล็อตนั้นในฐานะ "คนเขียนเรื่อง" โดยไม่กำหนดความยาวของเนื้อหาหรือวิธีการนำเสนอเนื้อหาของเรื่องที่เขียน หากเจ้าของพล็อตเขียนมางง จงสงบใจ แล้วด้นเองเลย!!! ห้ามปรึกษาใครเด็ดขาด หากเขียนข้อมูลใดมาน้อยเกินไปก็ให้ด้นเองเลยเช่นกัน ห้ามถามใคร อย่างไรก็ตามควรเขียนอยู่ภายใต้โครงเรื่องเดิม ไม่พยายามดึงออกทะเลโดยไม่จำเป็น เพราะท้ายที่สุดแล้วเจ้าของโครงเรื่องจะต้องมาอ่านสิ่งที่ท่านเขียน และเขามีสิทธิบ่น + สวด + สรรเสริญ + อธิบาย + ขำใส่ + ฯลฯ ได้ตามสมควร

6. และเมื่อเขียนเสร็จแล้วให้ท่านเปิดบทความ "เรื่องยาว" ขึ้นใหม่ในไอดีของตนเอง และกรอกในส่วนของแนะนำเรื่องแบบย่อๆ ว่า ร่วมกิจกรรม "ไม่ต้องรู้ว่าเรา[เขียน]กันแบบไหน" ณ สมาคมนัก(อยาก)เขียน โดยที่...

.......6.1 ในตอนที่ 1 (หรือในหน้าแรกของบทความเลยก็ได้) ให้ท่านก็อปพล็อตเรื่องเฉพาะเรื่องที่ท่านต้องเขียนจากในหน้ากิจกรรมแปะลงไป พร้อมทั้งจั่วหัวไว้ด้วย (แปะในเนื้อหาส่วนหัวตอนก่อนแปะตัวพล็อตเรื่อง) ว่าพล็อตนี้คิดโดย... นามปากกา... ไอดี... ซึ่งส่วนนี้ให้ใส่แต่หัวข้อไว้ แล้วเว้นว่างไว้ก่อน เมื่อจบกิจกรรมให้นำข้อมูลของเจ้าของพล็อตที่ทราบมากรอกลงไปด้วย ห้ามลืม มิเช่นนั้นจะถือว่าขาดคุณธรรมความเป็นนักเขียนที่ดีนะจ๊ะ (ลงผลงานเขาแล้วไม่ให้เครดิตน่ะ =v=b)
.......6.2 ในตอนที่ 2 ให้ท่านลงเนื้อหาของเรื่องที่ท่านเขียนขึ้นลงไป ตกแต่งหน้าอย่างไรก็ได้ ตามสะดวก แต่ขอให้อ่านง่าย มองเห็นตัวหนังสือชัดเจน สบายตา

7. นำลิงค์บทความที่สร้างขึ้นในข้อ 6. มาส่งที่หน้ากิจกรรมนี้ โดยแปะลงในคอมเม้นท์พร้อมบอกชื่อเรื่องที่ท่านคิดขึ้น พร้อมด้วยรหัสประจำตัวของผู้เข้าร่วมกิจกรรม (ดูได้ที่ [link]) ภายในวันจันทร์ที่ 3 มีนาคม 2557 เวลา 23.00 น. (ห้าทุ่มนะ! ไม่ใช่เที่ยงคืน)


8. หลังจากนั้นผม (ผู้จัดกิจกรรม) จะเฉลยว่าใครคือเจ้าของพล็อต และให้เจ้าของพล็อตกล่าวอะไรสักเล็กน้อยถึงคนเขียนเรื่องของตน (ให้คอมเม้นท์ไว้ในตอนที่เป็นเรื่องของท่าน ในหน้ากิจกรรมนี้ 1 คอมเม้นท์เท่านั้น ห้ามเกิน) ชี้แจงความคลาดเคลื่อนในความเข้าใจเกี่ยวกับพล็อต รวมทั้งจะชื่นชมหรือจะแนะนำกระไรก็ว่าไป ท่านคือคนคิดเรื่องย่อมรู้จักโลกในเรื่องนั้นดีไม่น้อยไปกว่าคนเขียน
จาก นั้น หากเรื่องใดได้รับคอมเม้นท์จากเจ้าของพล็อตแล้ว ทีนี้ถึงคราวคนเขียนเรื่องบ้าง ก็ให้ทำเช่นเดียวกัน โดยเมื่อฟังความเห็นหรือสิ่งที่เจ้าของพล็อตเสนอมาแล้ว ท่านก็จงบอกไปเถิดว่าทำไมเรื่องของท่านจึงออกทะเล ทำไมจึงแต่งตรงนี้ใหม่ เพราะไม่เข้าใจ? หรือเข้าใจเป็นอื่นใดก็จงบอกไปด้วยความสงบ อยากชื่นชมพล็อตหรือเสนอแนะอะไรก็ให้กล่าวออกไป 1 คอมเม้นท์เท่านั้นเช่นกัน และต้องเม้นท์หลังจากที่เจ้าของพล็อตมาเม้นท์แล้วเท่านั้น
กิจกรรมในข้อที่ 8. นี้ให้แล้วเสร็จ ภายในวันจันทร์ที่ 10 มีนาคม 2557 เวลา 23.00 น.
ใครไม่ทำในส่วนนี้มีสิทธิ์ติด black list ในข้อหาละทิ้งกิจกรรมกลางคันโดยไม่มีเหตุอันสมควร โดยเมื่อมีการจัดกิจกรรมในโอกาสหน้า ท่านอาจหมดสิทธิ์เข้าร่วมกิจกรรม เป็นจำนวนกี่กิจกรรมก็ว่าไป (ทั้งนี้ขึ้นกับดุลพินิจของผู้จัดกิจกรรม)

9. สุด ท้ายจะมีการสรุปกิจกรรมโดยผู้จัดกิจกรรม ยังไงก็ฝากมาอ่านกันด้วย - -)/ และนอกเหนือจากนี้ ใครใคร่วิจารณ์หรือแนะนำผลงานใดก็สามารถคอมเม้นท์ไว้ได้เลย เพื่อการพัฒนาปรับปรุงที่ดียิ่งขึ้นต่อไป~
 
 
 








หากมีข้อสงสัย
สอบถามได้ที่ผู้จัดกิจกรรม

หรือโพสต์สอบถามที่หน้านี้



S E k u n g (ท่านเซ) < My.iD >



.
.
.
.

.
.









ขอบคุณธีม จาก . .
Minor!
 



 

.
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

143 ความคิดเห็น

  1. #143 SE k u n g (จากตอนที่ 53)
    17 มี.ค. 57 / 22:48 น.
    อาชีพเผางาน เป็นอาชีพที่ดีนะครัช #เดี๋ยวนะ เหมือนจะผิด

    เจอพล็อตครั้งแรกตื่นตะลึงครับ มันเป็นงานที่ถ้าเผาคือยากมาก อ่านปั๊บจิ้นไปแล้วว่าเรื่องต้องยาวแน่ๆ เขียนรวบก็จะดูน่าเกลียดไปในทันที มันจะกุดๆ ห้วนๆ เนื่องด้วยพล็อตเป็นสไตล์นิยาย (ไม่ก็นิยายขนาดสั้น) มิใช่เรื่องสั้น ผมเลยต้องเลยตามเลย เอาก็เอาวะ ๕๕๕๕๕๕

    ส่วนตัวไม่ค่อยสันทัดพล็อตสไตล์นี้เท่าไหร่ แต่เมื่อต้องเขียน ก็ต้องเขียนตามที่กติกาว่าไป ผมเลยไปหาเรื่องมาสวนกลับ นั่นเพราะผมไม่ได้ดูเรียลลิตี้นานแล้ว อารมณ์ "อิน" ผมไม่มี (ทั้งในอดีตและตอนนี้) ผมเลยไม่รู้จะเขียนอะไร แล้วก็พอดีสะดุดตากับการสะกดคำ ก็เลยจัดวิธีให้มาเข้าทางตัวเองซะ น่าจะง่ายกว่า ฉะนั้นต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ที่ทำพล็อตท่านพังไปหลายส่วน

    อนึ่งผมพยายามตีความตามตัวอักษร ลิสต์มาได้เกือบ ๓๐ รายการของสิ่งที่ต้องทำ แต่ก็นั่นเอง ต้องยอมรับว่าหลุดไปบ้าง ทำไม่หมดจริงๆ ผมจิ้นตามพล็อตไม่ออก สารภาพเลยครับ Orz

    เรื่อง "โด่งปฏิเสธ (เขาไม่ชอบผู้ชายและรักแฟนมาก)" ในวงเล็บผมตีความว่ามันอาจไม่ใช่เหตุผล เพราะมันไม่มีคำเชื่อมบอกว่า " 'เพราะ' เขาไม่ชอบผู้ชายและรักแฟนมาก" ผมเลยลองตีความไปอีกทางว่า คิดซะว่าในวงเล็บเป็นสิ่งที่แอมป์อาจเติมเองในใจก็ได้ ฉะนั้นแอมป์อาจคิดไปเอง โด่งไม่เกี่ยวอะไรมากไปกว่ามีการปฏิเสธออกจากปากเท่านั้น ปฏิเสธก็ไม่ได้บอกว่าตรงหรืออ้อม ผมเลยเดินสายอ้อมไปละกัน

    เรื่องที่เขียนว่าเห็นน้อยเป็นน้องสาว เรื่องมีอยู่ว่า ในเนื้อหาผมเขียนไว้ว่าโด่งไม่ได้ชอบน้อยเสียแต่ทีแรก แต่ปฏิเสธนางไม่ได้ ผมก็ไม่รู้จะเขียนยังไง คนสมัยนั้น หญิงเรียบร้อยมักไม่เป็นเกลอกับผู้ชายพายเรือ (ในมโนผมเป็นเช่นนั้น) เลยจับเป็นน้องนุ่งไปซะ เพราะโด่งไม่ปฏิเสธน้อย ว่า "ข้าไม่ได้ชอบเอ็งนะ" ก็เลยนิ่งๆ ไป กลายเป็นต้องรับไปกลายๆ อีกทั้งจดหมาย (บันทึก) ฉบับแรกก็เขียนจากมโนของแอมป์ ซึ่งอาจตีความได้ว่า แอมป์คิดตามประสาคนนอก ทางโด่งก็ไม่ได้บอกอะไร ก็คงจะคิดไปตามเสียงรอบตัว สิ่งที่เขียนส่วนมากก็มาจากการมโนของแอมป์ทั้งนั้น ฉะนั้นหากเชื่อเขาทั้งหมดก็อาจเป็นการฟังความข้างเดียว

    "อีกทั้งโด่งยังกล้าเปิดเผยตัวตนอย่างไม่หวาดกลัวผลกระทบต่อคะแนนโหวต แสดงออกว่าตัวเองมีแฟนแล้ว" ผมดันอ่านพลาด รวมกันไปซะได้ ว่า "กล้าเปิดเผยตัวเองว่ามีแฟนแล้ว" เพราะประโยคมันต่อกัน ผมจึงตีความไปเช่นนั้นด้วยซื่อ ขออภัยโดยแท้ตรงจุดนี้ คือผมก็ไม่ค่อยเข้าใจเรียลลิตี้ เลยว่าการเปิดเผยตัวตนที่จะกระทบต่อคะแนนโหวตมันคือการเผยตัวว่ามีแฟน? ทีแรกคิดแบบนั้นครับ แต่พอท่านมาบอกในตอนนี้ถึงได้เริ่มคิดว่ามันคงไม่ใช่แค่นั้นแน่ๆ มันต้องเป็นเรื่อง "ตัวตน" ที่หมายถึง "นิสัย" กระมัง

    เรื่องเขียนลอยนี่ยอมรับครับ ๕๕๕๕๕๕ หากไม่ลอยผมคงเขียนไม่จบแน่ๆ สังเกตจากตัวเองเวลาเขียนอะไรจมๆ แล้วมักจะไปไม่รอด เหมือนเรา "เยอะ" กับมันเกินไป อยากเล่าอะไรตั้งมากมาย แล้วสุดท้ายก็เล่าไม่หมด เล่าไม่จบ น่าเศร้านัก ผมยังมีทักษะไม่มากพอ T v T

    ปิดท้าย ตอบท่านแมงจินูน ท่านบอกว่า "มีเพียงตัวหนังสือที่ส่งผ่านเรื่องราวถึงกันและกันไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี..." ผมก็ตีความตามตัวอักษร (เหมือนก่อนๆ หน้านี้) อีกเช่นกัน ว่า "ตัวหนังสือ" แปลได้ว่าอาจไม่ใช่จดหมาย และในพล็อตของท่านไม่ได้บอกว่า "โต้ตอบ" (ตอบกันไปตอบกันมาหลายรอบ) ผมเลยจัดไป ส่งมันซะคนละครั้งพอ และจบด้วย "ไม่ว่าจะผ่านไปกี่วัน กี่เดือน กี่ปี" อันนั่นแน่นอน ผ่านไปตั้งสองร้อยกว่าปี =v=b

    สุดท้ายนี้ขอบพระ คุณทั้งสองท่านที่เขียนพล็อตมาให้ได้หฤหรรษ์ ผมสนุกจริงๆ ไม่อิงมุมกล้อง ตอนหาข้อมูลเพิ่มก็สนุกดี ไม่ได้เขียนพีเรียดมาเป็นปีแล้ว งัดข้อมูลเก่ามาใช้ก็พอย่นเวลาได้บ้าง กระนั้นก็ยังนับว่าท้าทายดี
    ขอบพระคุณจากใจจริงครับ -/|\-)


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2557 / 22:54
    #143
    0
  2. #142 AzureIce (จากตอนที่ 53)
    17 มี.ค. 57 / 21:41 น.
    ก่อนอื่นต้องขออภัยท่านเซ ติดธุระหลายวันเลยไม่ได้เข้าเว็บเด็กดี ทำให้มาคอมเม้นท์ช้า(มาก)

    ก็... ถือว่าท่านแก้ลำได้ดีขอรับ เรื่องนี้คงเป็นความเลินเล่อของกระผมเองที่เขียนคำผิด ท่านก็เล่นได้ชวนตะลึงมากขอรับ

    แต่ไม่ว่าจะชวนตะลึงอย่างไร เนื้อเรื่องใช้ได้แค่ไหน ท่านทำได้น่าผิดหวังมากขอรับ
    ท่านไม่ได้ฉีกพล็อตแต่ท่านกระทำดั่งการเขี่ยพล็อตทิ้ง กระผมว่ากระผมเขียนชัดนะขอรับเรื่องที่ "โด่งแสดงออก" ส่วนท่านแมงมุมก็ใส่ไปว่า "โด่งไม่ชอบผู้ชายและรักแฟนมาก"
    กระผมเขียนให้โด่งเปิดเผยตัวตน แต่จากเรื่องของท่านคาแรคเตอร์ ท่านเขียนให้โด่งเปิดในจดหมาย ซึ่งมันขัดกับสถานการณ์ในพล็อตขอรับ
    ในพล็อตทุกคนรักโด่งเพราะโด่งเปิดเผยจริงใจเป็นคนดี ทุกคนจึงรัก เหตุมันมาก่อนขอรับ ผลถึงตามมา
    แต่เรื่องของท่าน ท่านเขียนให้โด่งเป็นคนดีเพราะช่วยงาน พยายามปรับตัวให้เข้ากับสังคมในอดีต แต่ดูอย่างไรก็ไม่เห็นความเปิดเผยเลยขอรับ กลายเป็นผู้ชายเงียบๆ ไปเสียได้ **กระผมไม่ได้สัมผัสคาแรคเตอร์ของโด่งจากถ้อยคำในบันทึกของแอมป์ แต่สัมผัสจากคำบอกเล่าที่แอมป์รับรู้จากคนอื่นขอรับ

    แถมท่านรู้หรือไม่ แอมป์คิดว่าโด่งรักก้อย แต่โด่งกลับตอบจดหมายว่าคิดกับน้อยเช่นน้องสาว **ท่านเขียนผิดขอรับ**
    แถมยังใช้มุกไม่เหมาะสมกับระดับความครีเอทของท่านเลยแม้แต่น้อย
    กระผมไม่เข้าใจว่าเวลาคนแต่งนิยายวายที่มันมีรักสามเส้ามีหญิงสาวเข้ามาเป็นบุคคลที่สาม แล้วต้องการเขี่ยชะนีให้ออกไปพ้นเส้นทางสายวาย พวกเขาสมองตันคิดอย่างอื่นไม่เป็นกันแล้วหรือขอรับถึงได้ชอบโยนไปที่ "คิดแบบน้องสาว" ถ้าไม่ใช่พวกโลกสวยหรือสมองตื้นคิดแต่อะไร(ตื้นเขิน)เขินๆ ก็คงเป็นพวกไม่เคยมีความรักอย่างจริงจัง ถึงได้ไม่เข้าใจอารมณ์รักเอาเสียเลย อีกประเภทคือเขียนให้ชะนีนางนั้นร้ายอย่างไร้เหตุผลไม่ต่างอะไรกับนางร้ายตามละครหลังข่าว กระผมอยากกุมขมับนัก

    นั่นคือความรู้สึกจากเจ้าของพล็อตของกระผมขอรับ

    แต่ถ้าจะมองถึงตัวเรื่องที่ท่านแต่งขึ้นมา กระผมค่อนข้างประทับใจขอรับ ท่านมีวิธีผูกเรื่องที่ดีทีเดียว จากงานหลายๆ งานของท่าน กระผมมองว่าท่านเป็นคนที่ผูกเรื่องเก่ง แต่งานของท่านน่าจะเป็นแบบ "ลอย" (ตามคำกล่าวของคุณลวิตร์) คือมีวิธีเล่าเรื่องที่ดีน่าประทับใจ อ่านผ่านๆ ก็เพลินดีขอรับ แต่ขาดอารมณ์ร่วมของตัวละคร ไม่ชวนอินในเหตุการณ์เลย
    คือไม่ว่าจะเป็นฉากหว้าเหว่ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากของแอมป์ หรือฉากเล่าเรื่องในจดหมายของโด่ง จนถึงฉากที่แอมป์อ่านบันทึกของตัวเอง ฉากที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง กระผมอ่านแล้วรู้สึกแค่ "อ๋อเหรอ อืมเรื่องมันเป็นแบบนี้" แต่ไม่มีความรู้สึกอะไรที่มันตราตรึงมากไปกว่านั้นขอรับ สิ่งที่ตกค้างในใจก็มีแค่ "เออเนาะ ท่านเซเล่นมุกเรียลริตี้=พิธีกรรมอันแท้จริง" เพราะสิ่งนี้มันเด่นกว่าตัวเนื้อหามากๆ

    ท่านออกตัวว่าท่านเผา ท่านเผาแล้วยังเขียนได้เท่านั้นก็ถือว่าสุดยอดแล้วขอรับ กระผมชื่นชมจากใจจริง
    อันที่จริง งานวิจารณ์นี้ของกระผมก็เผาเช่นกัน เพราะกระผมอ่านเรื่องของท่านแค่รอบเดียวแล้วตอบเลย อาจจะตกหล่นไปบ้าง จับแต่ประเด็นที่จำได้มาเขียนเท่านั้นแหละขอรับ ถ้าว่างกว่านี้เกรงว่าจะมีเรื่องติอีกเยอะ

    เราจะเผาไปด้วยกัน!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2557 / 21:43
    #142
    0
  3. #141 อี้หลิง (จากตอนที่ 51)
    17 มี.ค. 57 / 21:37 น.
    ตอบท่านเซ...
    จริงๆตีความพล็อตไปหลายแบบ ทั้งใสๆ ดราม่า เกรียนแตก แต่สุดท้ายก็มาจบที่แบบนี้ด้วยเหตุที่ว่ามันเป็นแบบแรกที่คิดได้ โดยสอบถามคนใกล้ตัวอยู่สิบตลบว่ามันไม่เสื่อมเกินไปใช่ไหม
    จริงๆ เป็นการลองเขียนเอา ฮา อย่างจริงจังครั้งแรกของอี้ หากท่านขำอี้ก็ดีใจ

    สำหรับข้อผิดพลาด อี้อาจจะอ่านไม่ละเอียดเอง ยิ่งตอนเขียนดึกๆด้วย ยิ่งตกหล่นได้ง่าย ขออภัยตริงๆ เจ้าค่ะ
    สุดท้ายกิจกรรมนี้ ตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง น่ามีให้เล่นกันบ่อยๆ ฮา
    #141
    0
  4. #140 SE k u n g (จากตอนที่ 52)
    15 มี.ค. 57 / 22:14 น.
    คราวแรกที่สายตาปะทะตัวอักษร สองบรรทัดผ่านไป อาการชายังไม่หายไปจากสมอง ผมจึงสำนึกได้ว่า ใช้วิธีอ่านแบบเดิมไม่ได้แล้ว จึงเริ่มต้นใหม่ ด้วยวิธีการอ่านอีกแบบ

    เท่าที่ผมเข้าใจนะ เรื่องดำเนินมาด้วยหญิงผู้หนึ่งที่เธอกำลังอยู่ในโลกที่ไม่มีใคร แถมโลกยังพลิกด้าน ข้าวของก็ลอยคว้าง เงียบเชียบ ว่างเปล่า เหมือนถูกทอดทิ้งจากอะไรสักอย่าง (ผมก็มโนไปน่ะนะ) จากนั้นเธอก็มีการระลึกชาติ (?) โดยเมื่อหลับตาจะมีภาพเหตุการณ์แวบเข้ามา ซึ่งมันคือ "เงื่อนไข" ที่ผมใส่ในพล็อตตอนต้น ว่าหญิงคนนี้ต้องเคยตายมาสองครั้ง นั่นคือตายกลางถนน กับตายในคูน้ำคลำ

    ท่านดะเอ๋ย ท่านก็ช่างสร้างสรรค์ ทำการตายกลางถนนกับตายในคูน้ำคลำของผมซะสวยเลย มีจักรกลมาบด ภาพในหัวผมนี่อย่างอลังฯ ราวกันอนิเมะสตูดิโอโบนส์ ฉากจมน้ำคลำก็เปรียบซะเหมือนจมลงในความมืด อุปมาจากของไม่น่าจะทำให้สวยได้ ให้มันดูอลังการดาวล้านดวง เหอๆ ก็ช่างทำไปได้~

    พอตอนท้ายที่จะต้องไปตายในกองไฟ ท่านก็ด้นเหตุการณ์เสริมให้ว่าตัวเธอกำลังจะถึงคราว "ตาย" อีกครั้งแล้ว ซึ่งเธอก็แฮปปี้กับโมเม้นท์นั้น เพราะเธอเหงาเสียเต็มประดา เลยว่าไปตายเอาดาบหน้าเผื่อได้เจอผู้คน ได้มีความรู้สึกคืนมาดีกว่า แล้วเธอก็เข้ากองไฟ จากนั้นนางก็กำเนิดใหม่ มีความรู้สึกซะอย่างนั้น น่าจะนับว่าจบแฮปปี้นะ

    ทีนี้เรื่องนี้มันมีปัญหาอยู่อย่างสองอย่าง
    หนึ่ง---มันดู "ไม่จบ" สักอย่าง ซึ่งผมเดาว่าท่านด้นไปเรื่อยๆ ยิ่งเขียนยิ่งมัน ยิ่งมันยิ่งยาว จนเหมือนการขึ้นประโยคแล้วไม่ลงจุดจบให้ในสิ่งที่ขึ้นไว้ อย่างในย่อหน้าที่สอง ประมาณบรรทัดที่สี่ "แม้เป็นเพียงภาพ" จากนั้นท่านก็ด้นไป แล้วมันเหมือนอารมณ์ค้าง แม้เป็นเพียงภาพ... แล้วอย่างไรต่อหรือ นอกนั้นคือการขยายทั้งนั้น มันจึงดูเหมือนมีจุดที่ "ไม่จบ" หลายจุด อ่านแล้วอารมณ์มันค้าง เสียจึยนัก~
    สอง---จังหวะเรื่องเกือบจะดี มันทอดมาเรื่อยๆ ทว่าช่วงท้ายมันดูกระชั้นมากขึ้น รู้สึกตามไม่ทัน เพราะต้นเรื่องต้องพยายามคิดแบบเนื่อยๆ ตามวิธีการบรรยายและตัวละครมาตลอด พอท้ายมาอัดเลยเหมือนเหตุการณ์ไปไวเหลือเกิน สมองผมคิดไม่ทัน

    โดยสรุป เนื้อหาทำภาพสวยดี ไม่ก็ชี้ชวนให้คนอ่านคิดภาพสวยๆขึ้นมาได้ สงสัยอยู่ที่การใช้คำในการบรรยายด้วย ตัวเรื่องอ่านดีๆ ไม่มึนนะครับ แค่ว่าตัวเอกมีการคิดคำนึงสอดแทรกเข้ามาเฉยๆ ตัวเนื้อจริงๆ แทบไม่มีอะไรเลย สั้นมาก นางแค่เดินๆ แล้วนางก็มโน แล้วนางก็เข้ากองไฟ แล้วนางก็เกิดใหม่ กลับมามีความรู้สึก (โลกหลังจากนั้นปล่อยไปมโนเอง)

    ภาพรวมผมชอบซะงั้นครับ รู้สึกเหมือนกำลังดูอนิเมะสั้นแนวติสๆ ///////////


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 มีนาคม 2557 / 22:19
    #140
    0
  5. #139 chirimoya (จากตอนที่ 36)
    14 มี.ค. 57 / 20:53 น.
    สวัสดีค่ะ ท่านสตาร์ ก่อนอื่นต้องขออภัยนะคะที่มาตอบช้ามากเนื่องจากป่วยและต้องกินยาที่ทำให้มึนอย่างแรง เกรงว่าจะเขียนอธิบายไม่รู้เรื่อง 

    ขอสารภาพว่าหลังจากอ่านพลอตท่านจบรอบแรกแล้วถึงกับกุมขมับ ไม่ใช่แค่เพราะมันเป็นหอยทาก แต่เป็นเพราะสำหรับเราแล้วมันเป็นพลอตที่จบสมบูรณ์ในตัวอยู่แล้ว เราไม่รู้จะหาช่องว่างต่อเติมหรืออะไรได้อีกนอกจากขยายความด้วยการเพิ่มบทบรรยายและบทสนทนาซึ่งเราไม่อยากทำเพียงแค่นั้นเพราะมันคงน่าเบื่อสุดๆและคงไม่ถึงขั้น "ทำให้เจ้าของพล็อตตกตะลึงมากที่สุด" ตามที่ท่านประธานตั้งเงื่อนไขไว้

    พลอตแรกที่คิดไว้คือเล่าเรื่องหอยทากตามพลอตของท่านไปจนจบแล้วตบท้ายว่าเป็นรายงานของเด็กชายที่เก็บหอยทากมาเลี้ยง กลัวครูเบื่อรายงานการสังเกตการณ์หอยทากเลยแต่งเรื่องมาให้ สุดท้ายก็โดนครูเฉ่งไป 555 แต่... มันเหมือนแค่เรามาเสริมตอนจบ ไม่มีว้าวแฟคเตอร์ให้เจ้าของเรื่อง "ตกตะลึง" เพราะฉะนั้นพลอตนี้จึงตกไป

    พลอตที่สองคือใช้เทคนิคบรรยายเหมือนหอยทากทั้งสองตัวเป็นคนแล้วค่อยมาเฉลยตอนจบว่าทั้งสองคน "เขา" และ "เธอ" นั้นเป็นหอยทากที่อยู่ในตู้เลี้ยง แต่เทคนิคนี้จะได้ผลก็ต่อเมื่อคนอ่านไม่รู้พล็อตมาก่อน ซึ่งในกรณีนี้ทุกคนก็รู้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้น พล็อตนี้จึงตกไป

    มาถึงตรงนี้เราก็จนแต้มแล้วค่ะ oTL""

    เราเลยลองคิดดูว่าแก่นของเรื่องหอยทากคืออะไร และลองแปลงมันมาเป็นเวอร์ชั่นของคนดู เราตีความความสัมพันธ์ของหอยทากว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นไปตามธรรมชาติ(คือสามารถผสมพันธุ์และสืบพันธุ์ได้) ใจจริงอยากให้เป็นความสัมพันธ์แบบincest คือพี่น้องกันไม่สามารถจะมีความสัมพันธ์กันได้ แต่เงื่อนไขที่ท่านระบุมาคือทั้งสองตัวเป็น "เพื่อนรัก"  กัน เราจึงเปลี่ยนมาเป็นความรักระหว่างเพศเดียวกัน แม้จะรู้สึกว่าไม่ค่อยตรงนักเพราะถึงจะเพศเดียวกันก็ยัง"ผสมพันธุ์"กันได้ แค่ "สีบพันธุ์" ไม่ได้เท่านั้น

    จากนั้นเราเลือกใช้วิธีเล่าเรื่องความสัมพันธ์ของคนและหอยทากให้ขนานกันไป โดยให้เรื่องของหอยทากอยู่ในรูปแบบของนิทานและเป็นเส้นหลักในการดำเนินเรื่อง เว้นแต่ตอนใกล้จบที่เราจงใจบิดเส้นเรื่องของคนให้ตรงกันข้ามกับเรื่องหอยทากเพื่อเพิ่มดราม่าบีบคั้นอารมณ์คนอ่านและเน้นตัวเรื่องหอยทากให้เด่นขึ้นในฐานะที่เป็นความปรารถนาที่ไม่สมหวังของคนเขียน 

    สำหรับในตอนจบเราวกให้กลับมาสมหวังเหมือนในเรื่องของหอยทากนะคะ ตามเงื่อนไขของพลอตท่านที่ว่าจะอยู่เคียงข้างกัน แม้ไม่อาจมีความสัมพันธ์กันได้ ทั้งสองคนที่ได้กลับมาเจอกันในช่วงบั้นปลายของชีวิต ถึงตอนนั้นความสัมพันธ์ทางกายคงเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็น (ถึงจะอยาก สังขารก็คงไม่อำนวยแล้วละค่ะ)

    ดังนั้นที่ท่านบอกว่าเราแต่งนิยายของเราเองที่เล่าพลอตของท่านอยู่ เราขอยืนยันว่าเราไม่มีเจตนาทำเช่นนั้น เราจงใจให้เส้นเรื่องทั้งสองขนานและล้อกันไป(เว้นแต่ตอนเกือบท้ายเรื่องที่เราจงใจบิดให้ต่างเอง) หากท่านรู้สึกเช่นนั้น แสดงว่าฝีมือเรายังไม่ถึงเอง ต้องขออภัยมา ณ ทีนี้ด้วย

    ส่วนเรื่องการจัดหน้า เราตั้งใจจัดให้เป็นเช่นนั้นเพื่อเน้นความแตกต่างระหว่างเรื่องของหอยทากและคน นึกไม่ถึงว่าท่านจะมีปัญหาเวลาอ่านในมือถือ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ อีกครั้ง

    สุดท้ายนี้ เรารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับพลอตเรื่องแรกที่ท่านคิดไว้ตั้งแต่เริ่มเข้าสู่เส้นทางนักเขียน และต้องขออภัยหากฝีมือของเรายังทำได้ไม่ถึงขั้น พลอตนี้นอกจากจะทำให้เราได้ลองเขียน ลองคิด อะไรที่ท้าทาย ได้พัฒนาฝีมือแล้ว ยังให้ความรู้มากอีกด้วย (เกิดมาxxปีแล้วเพิ่งจะรู้นี่ล่ะค่ะว่าหอยทากมีเวียนซ้ายเวียนขวาด้วย oTL"") ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่งค่ะ //โค้งคำนับงามๆสามที
    #139
    0
  6. #138 SE k u n g (จากตอนที่ 51)
    13 มี.ค. 57 / 14:09 น.
    สวัสดีท่านอี้หลิง ดีใจด้วยที่ได้พล็อตผมไป ไอ่ผมก็ด้นพล็อตขึ้นมาแบบมึนๆ กะว่ามึนๆ นี่ล่ะ เปิดช่องให้เยอะดี แต่ก็เหมือนมีเงื่อนไขหยอดไว้รายทาง ตู้แช่เอย ฟ้าผ่าเอย ฯลฯ คือฉากพวกนั้นหรือสิ่งของพวกนั้นต้องครบ การตีความตามตัวอักษรนั้นสำคัญ สิ่งที่ควรทำคือ การตีความต่อยอดแบบไม่มโนเสริมแล้วยึดไว้เป็นหลักว่าเหล่านี้คือ "เงื่อนไข" แล้วพอพ้นจากเงื่อนไขแล้วจะมโนอะไรก็มโนไปตามอัธยาศัย ส่วนตัวผมคิดแบบนั้นนะ

    เรื่องนี้เกือบครบ ขาดไป ๑ สิ่งคือ "เขาพยายามซ่อนมันอีก โดยลี้ออกจากที่อาศัยเดิมไปอยู่ในท่อระบายน้ำ" แปลความตามตัวได้ว่า ตัวเอกหลบลี้หนีไปอยู่ท่อระบายน้ำ แปลอีกทีหนึ่งว่ามีวัตถุประสงค์จะไปอยู่ในท่อระบายน้ำ ไม่ใช่แค่การหนีลงน้ำแบบโดดสุ่มๆ ไป จะพาไปไหนก็ไปหรืออะไรแบบนั้น

    เรื่องนี้มีคำผิดประปราย เช่น "ชีวิ" (ชีวิต) "ตรงสอบ" (ตรวจสอบ)

    อ่านทีแรกคือขำมาก ไม่คิดว่าจะตีความไปถึง "ไอ่นั่น" ได้ ตอนผมเขียนพล็อตทีแรกใส่จำนวนขาไปเยอะกว่านี้ แต่ก็คิดว่ามันอาจยากไป เดี๋ยวจะทำตัวละครผมเป็นสัตว์จริงๆ ไปเสีย ง่ายเกิน ไม่สนุกพอดี เลยลดจำนวนขาลงเป็นสาม อาจตีความได้ว่าเขาพิการ อวัยวะขาดก็ได้ หรือจะตีความกว่าเขาพิการ อวัยวะเกินก็ได้ ตามสะดวกคนเขียน

    แล้วท่านอี้ก็ตีความว่าอวัยวะเกิน ทั้งยังทดสอบคนอ่านอีกว่าสมองสะอาดเพียงใด เหมือนเอาภาพปลาโลมามาให้ดู แต่คนดันมองเป็นภาพชายหนุ่มกับหญิงสาว แหม่ ท่านอี้ช่างไม่ธรรมดา ผมก็ไม่น่าคิดไกลเลย ทั้งที่นั่นก็เป็นเพียงหนวดปลาหมึกเท่านั้น แหม่ =v=

    ส่วนตัวผมขำรายทาง สำบัดสำนวนตลกดี เสียแต่ท้ายเรื่องรวบไวไปหน่อย ตอนที่ตัวเอกระลึกได้ว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหน ดูเหมือนมันวูบเดียวจริงๆ สั้นเกินไป หากขยายหน่อยท่าจะดี ขยายให้สอดรับกับเนื้อหาก่อนหน้า

    สรุป ผมชอบนะ ตลกดี
    ๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 มีนาคม 2557 / 14:10
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 13 มีนาคม 2557 / 17:05
    #138
    0
  7. #137 แมงมุมดำ ตัวน้อย [ K : Lady ] (จากตอนที่ 53)
    13 มี.ค. 57 / 12:48 น.
    สวัสดีค่ะท่านเซ เราแมงมุมนะ
    ก่อนอื่นเราเกือบอ่านเรื่องนี้ไม่จบและอยากลงคอมเม้นต์ตั้งแต่ยังอ่านไม่จบด้วยซ้ำ แต่ดีที่อ่านจบและคิดว่าให้ท่านซัวร์ผู้เขียนเรื่องมาเม้นต์เองดีกว่า ^^ แหม่ทำกันได้ เรียลริตี้ แต่ท่านซัวร์อาจจะชอบก็ได้
    ในส่วนของตอนจบ เราชอบนะ มันไม่ตรงกับที่คิดหรอกเป็นโค้งๆ ชอบตั้งแต่ฉากบอกรัก
    ส่วนเรื่อง ข้อความตัวหนังสือน่ะ อันที่จริงตอนเขียนนึกถึงเพลงๆหนึ่ง "จากวันที่เธอไม่อยู่" แต่ก็คิดว่าถ้าจะให้ทำแบบนั้นในยุคสมัยปัจจุบันมันก็ดูกระไรอยู่ เลยเขียนออกไปแบบนั้น ข้อความตัวหนังสือ
    ข้อความที่ท่านเอามาเขียนในนี้เราจึงชอบมัน แม้ความจริงตอนที่เขียนพล็อตจะไม่ได้คิดว่าให้เป็นการเขียนตอบกันครั้งเดียวก็ตาม แต่เขียนมาแบบนี้ก็ชอบ มันก็ควรจะเป็นแบบนี้สินะก็ท่านเล่นเริ่มเรื่องแบบนั้น เรียลริตี้
    #137
    0
  8. #136 แมงมุมดำ ตัวน้อย [ K : Lady ] (จากตอนที่ 52)
    13 มี.ค. 57 / 12:36 น.
    สวัสดีค่ะท่านหอย เราแมงมุมนะ
    ตอนแรกที่เห็นพล็อตของท่านเซ เราก็อ่านไม่รู้เรื่องหรอก
    ตอนที่เขียนต่อนั้น เราก็ต่อแบบไม่รู้เรื่องเหมือนกัน
    พอมาอ่านเรื่องที่ท่านเขียน เราก็อ่านแบบไม่รู้เรื่องอีกเช่นเคย
    ดังนั้นมันจึง 'สมเหตุสมผล' ที่เราจะคอมเม้นต์ท่านแบบไม่รู้เรื่องนี่แหละ -_,-
    ตอนแรกที่เห็นพล็อตท่านเซ  เธอมีเป้าหมายในชีวิตแต่ไม่ได้บอกใคร แต่เธอมีถึงสี่ชีวิตตายไปแล้วเสียสองและกำลังจะตายครั้งสุดท้ายในกองไฟ ด้วยเหตุนี้เราจึงให้เธอฟื้นขึ้นมา -_-

    สำหรับเรื่องที่ท่านเขียนอย่างที่บอกไปข้างต้น เราอ่านไม่รู้เรื่องหรอกแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรและชอบมันด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้นะทำไมมันมาจบที่รุ้งเจ็ดสีได้ ^^
    #136
    0
  9. #135 SE k u n g
    13 มี.ค. 57 / 00:11 น.
    ส่งครับ! ช้าไปสองวัน ขออำภัยนัก ;w;
    http://my.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1047480&chapter=14
    #135
    0
  10. #134 MarchM_allow (จากตอนที่ 30)
    11 มี.ค. 57 / 16:59 น.
    งึมงำ งึมงำ ถึง..ท่านวิลวี่

    ท่านอาจจะติดธุระจำเป็นจนไม่สามารถแต่งเรื่องนี้ให้มีชีวิตขึ้นมาได้ ไม่เป็นไรข้าพเจ้าเข้าใจดี :)
    จากนี้ไป ขอให้ท่านสู้ต่อไปน่ะค่ะ จัดการตารางงานที่แสนยุ่งเหยิงด้วยความเด็ดขาด!

    #ถ้าพล็อตของข้าไม่ดีก็บอกกันตรงๆได้น่ะค่ะ ข้าพเจ้าเข้าใจ กระซิกๆๆ T^T

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มีนาคม 2557 / 17:00
    #134
    0
  11. #133 MarchM_allow (จากตอนที่ 39)
    11 มี.ค. 57 / 16:55 น.
    ถึง....ท่านปันจี้ ผู้มากมีด้วยน้ำใจนักเขียน

    ขอขอบคุณท่านปันจี้มาก สำหรับคำติชมที่เหมือนจะปลอบใจอยู่กลายๆต่อข้าน้อย
    ขอขอบคุรสำหรับพล็อตดีๆ แต่กลับต้องมาอยู่ในมือของข้า กระซิกๆๆๆ T^T
    อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่านี้จะเป็นครั้งแรกของการแต่งนิยายแนวนี้ และแต่งออกมาได้ค่อนข้างแย่มากถึงมากที่สุด เลยเอามึนกันไปทั้งหมู่ แต่ด้วยคำติชมและน้ำใจนักเขียนจากท่าน ก็ทำให้ทราบได้ว่าน้ำใจนักเขียนก็เป็นยาอีกขนานที่น่าลิ้มลอง แม้จะแต่งได้ห่วยแตกก็ตาม งืมงำ งืม
    สุดท้าย ขอกราบขอบพระคุณท่านมาก ที่ไม่ถือโทษโกรธแต่ประกายใดที่ข้าน้อย...พล็อตท่านเสียไม่มีชิ้นดี ซ้ำร้ายยังตัดนู่นตัดนี่เสียจนยากจะอ่านเป็นเค้าโครงเดิมได้!?! ต้องกราบขอบขอบคุณในน้ำใจนักเขียนของท่านจริงๆ

    ด้วยความเคารพ จากมาร์ชเมลโล
    #133
    0
  12. #132 SE k u n g
    11 มี.ค. 57 / 13:21 น.
    ปั่นไม่ทันจริงๆ ขออภัยที่ส่งช้า วันนี้ค่ำได้แน่นอนครับ T T
    #132
    0
  13. 10 มี.ค. 57 / 22:17 น.
    #131
    0
  14. #130 xBLUEBIRDx (จากตอนที่ 44)
    10 มี.ค. 57 / 20:47 น.
    สวัสดีค่าท่านแมงมุม
    อยากจะบอกตามตรงว่า กิจกรรมนี้เปิดมาได้ตรงเด๊ะกับอาทิตย์ก่อนสอบจริงๆ
    ตอนแรกก็ไม่มีอะไรนะคะ แต่หลังๆ อาจารย์เห็นเราอย่างกับเครื่องพิมพ์เอกสาร
    จึงทำให้เขียนออกมาในเวลาเพียง 3 ชั่วโมง+อ่านทวนนิดหน่อย
    โดยเวลาก่อนหน้านั้นหมดไปกับการนั่งตีความพล็อตของท่านค่ะ

    ค่อนข้างงงกันเลยทีเดียวว่าตัวไหนชอบตัวไหน แล้วคำว่าไม่คู่ควรมันมีเหตุผลอย่างไร
    ฉากจูบเป็นอะไรที่มือสั่นมาก (ได้แต่อ่านฉากเลิฟ แต่ไม่เค้ยไม่เคยเขียนเลย)

    จริงๆ ฉากจบที่ตั้งไว้ก็มีหลายฉากนะคะ จะเผยว่าเจ้าหญิงเป็นกระเทยมันก็ดูเฮโลโอเวอร์ไปหน่อย
    จะเป็นการหักดิบเจ้าของพล็อตเกินไป แต่จะให้รักสามเศร้าธรรมดา มันก็ไม่แซบพอ เลยเลือกแบบนี้มาค่ะ
    //คิดว่าที่ให้เต้นรำกันมีส่วนเกี่ยวข้องกับตอนจบแบบนี้ดีที่สุดแล้วค่ะ

    อีกเรื่องก็เป็นอุปนิสัยตัวละคร ตัวองครักษ์ องค์หญิงก็ดูง่ายนะคะ แต่ว่าตัวเจ้าชายนี่สิจะให้เป็น เมะหรือเคะดี//อ้าว
    สุดท้ายเลยเลือกเคะค่ะ เพราะมีส่วนหนึ่งที่บอกว่า เกลียดความอ่อนแอของตัวเอง//555

    ปล.เสียใจมากที่ต้องเขียนให้เจ้าชายตาย T T 55
    ขอบคุรนะคะที่อ่านจบจบ
    #130
    0
  15. #129 chirimoya
    10 มี.ค. 57 / 20:43 น.
    ถึงท่านเซ

    ขอโทษค่ะที่ไม่ได้มาคอมเมนต์ตามกำหนด เราป่วยและต้องกินยาซึ่งทำให้มึนอย่างแรงไปทั้งวัน ขอต๊ะเมนต์ไว้ก่อนจนกว่าจะหาย หยุดกินยา และหยุดมึนก่อนนะคะ

    ขอบคุณและขออภัยค่ะ

    ชิรี่
    #129
    0
  16. #128 แมงมุมดำ ตัวน้อย [ K : Lady ] (จากตอนที่ 31)
    10 มี.ค. 57 / 12:46 น.
    สวัสดีค่ะท่านแอส ไอ่ชื่อเรื่องนั้นเราคิดได้ตั้งแต่ยังคิดเรื่องไม่ออก (แอบประชดเล็กน้อยถึงปานกลาง) มันไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องเลยสินะ พอเขียนเรื่องเสร็จก็แบบ เออ มันก็พอจะเข้ากันได้อยู่หรอกน่า ยังไงในเรื่องก็มีโลกจริงกับโลกในจินตนาการ มโนเข้าข้างตัวเองมากๆ แต่ถึงเรื่องมันจะไม่เข้ายังไง เราก็จะเอาชื่อเรื่องนี้อยู่ดี แบบตอนอ่านพล็อตครั้งแรกโมโหมาก อ่านไปไหนก็เจอแต่ เกมการ์ด เกมการ์ด เกมการ์ด -_-
    แต่พออารมณ์เริ่มสงบ อ่านอีกรอบ(หลายๆรอบ) มันเป็นพล็อตที่ดีค่ะ ไม่ได้รู้สึกปวดใจอย่างที่อ่านตอนแรกๆแล้ว และเราก็เริ่มคิดว่ามันน่าจะเขียนได้โดยที่ไม่เล่าถึงรายละเอียดของเกมการ์ด แต่มันก็มีปัญหาอยู่ดี เรื่องโลกในนิยาย ตอนเห็นพล็อตครั้งแรกนึกถึงการ์ตูนญี่ปุ่นสักเรื่อง ออกแนวแอ๊คชั่น แฟนตาซีสุดๆไรเงี้ย แต่ปัญหาก็อยู่ที่เราเล่นเกมการ์ดไม่เป็น ไม่ค่อยอ่านแฟนตาซี หรือนิยายเกี่ยวกับเกมการ์ดเลย เท่าที่จำได้ก็ดูการ์ตูนแบบผ่านๆ เรื่องที่อ่านจริงๆจังๆหน่อยก็มีฮันเตอร์ภาค GI แต่เรื่องนั้นก็อ่านแบบข้ามรายละเอียดของเกมไปอยู่ดี

    ทีนี้พอคิดจะเล่าแบบไม่ลงรายละเอียดของเกม จู่ๆก็เกิดสงสัยขึ้นมา "หนูมนต์เป็นนักเกมการ์ดระดับประเทศ แต่ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากครอบครัวเธอ" อันที่จริงเราก็เคยดูเคยอ่านเรื่องประมาณนี้อยู่นะคะ คิดว่าคงเป็นนิยายแฟนตาซีที่ครอบครัวตัวเอกดูลึกลับๆอะไรแบบนี้ แต่ไม่มีปัญญาเขียนออกมาได้ TT แล้วมันก็เกิดคิดอีกประเด็นขึ้นมาคือ เกมการ์ดที่ว่าน่ะเป็นเหมือนกีฬาที่เล่นกันในคนกลุ่มหนึ่ง ไม่เป็นที่รู้จักกันในวงกว้าง เหมือนพวกหมากรุก บริดจ์ อะไรแบบนี้ แต่ก็ยังแอบแปลงข้อความของท่านอยู่ด จากไม่มีใครรู้ กลายเป็น มันก็ไม่ถึงกับไม่มีใครรู้หรอกนะเพียงแต่ไม่เป็นที่สนใจในวงกว้างเท่านั้นเอง

    ทีนี้พอจะเขียนแบบนั้น ก็เลยคิดว่าเขียนโลกจริงนี่แหละ แต่เวลาที่เด็กสองคนล่นกันมันเป็นจินตนาการของพวกเขา พอมาถึงตรงนี้ก็เกิดปัญหาใหม่ขึ้นมา สุดท้ายก็ได้ลงรายละเอียดของเกมการ์ดอยู่ดี TT ใจอยากให้เห็นว่าโลกในจินตนาการของพวกเขาน่ะมันเป็นเรื่องสนุก (คือกติกาในโลกนั้นก็คิดไม่ออก จำได้ว่าเคยดูการ์ตูนที่มีมอนสเตอ์ออกมาสู้กัน เลยเอาตามนั้น -_-) ส่วนในโลกจริงอยากให้เห็นว่ามันเป็นเกมประเภทหนึ่งที่มีกติกาเยอะแยะเต็มไปหมด ไม่เหมือนสิ่งที่เขาจินตนาการออกมา แต่ยังไงก็ต้องหาจุดเชื่อมระหว่างโลกทั้งสองโลกอยู่ดี (ในส่วนกติกาโลกจริงดัดแปลงมาจากกีฬาประเภทหนึ่งอาจจะยังดูไม่ยุ่งยากได้เท่าที่ตั้งใจ แต่ ณ เวลานั้นและเวลานี้เขียนได้เท่านี้จริงๆ TT)

    อีกเรื่องมันก็ติดตรงที่คิดว่าจะเขียนยังไงให้เด็กสองคนนี้เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ (เราชอบพล็อตแบบนี้นะ) โดยใม่ให้จู่ๆโผล่มาบอกเลยว่าเราเป็นเพื่อนคนนั้นของเธอไง สุดท้ายมันก้ได้ออกมาแบบนั้นแหละ หนูมนต์เลยได้วาดการ์ดให้ชาร์ล ฮา

    เรื่องร้านหนังสือ ขอโทษจริงๆท่าน เราจินตนาการร้านเกมไม่ออก TT แต่ส่วนหนึ่งก็แอบเอาแต่ใจอยากเขียนแบบนี่เอง
    เรื่องก๊อปพล็อต อันที่จริงไม่ถึงกับรีบมากอะไร เราเหลือเวลาอีกตั้ง 1 วัน ตอนที่เขียนเสร็จ แต่ยังไงม่รู้สิเหมือนมันเขียนมาจนถึงจุดที่คิดว่าพอแล้ว เลยข้ามรายละเอียดตรงส่วนนั้นไป แต่ก็อยากคงพล็อตให้ครบตามเจตนารมณ์ของเจ้าของพล็อต ก๊อปพล็อตบางส่วนท่านมาแปะซะอย่างนั้น ^^ โปรดอภัยให้เราด้วย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2557 / 12:49
    #128
    0
  17. #127 Astra Star (จากตอนที่ 31)
    10 มี.ค. 57 / 10:28 น.
    ขออภัยครับท่านแมงมุม มาคอมเม้นท์ช้าไปหน่อย

    แล้วก็ขออภัยอีกเรื่องนึงครับ...ตอนที่กำลังคิดพล็อต พอดีตอนนั้นติดแวนการ์ดมาก คิดอะไรไม่ออก เลยเอาการ์ดมาเป็นธีมของเรื่องครับ... (ให้อถัยข้าน้อยด้วย)

    อ่านเนื้อเรื่องแล้วขำครับ (เดี๋ยวๆอย่าพึ่งเอามีดจ่อคอ) แบบผมรู้สึกตกตะลึงมากที่ร้านการ์ดเป็นร้านหนังสือของตาแก่กับคุณยาย แล้วก็อีกอย่างนึง... ชาร์ลน่ารักมากครับ >0< ที่จริงตอนที่เขียนพล็อตนี้ อยากให้คนแต่งในอนาคตเขียนชาร์ล เป็นแบบหนุม่น้อยหน้าใสหน้าตาน่ารัก ผู้มีความคูลเดเระอยู่ในตัว

    ในส่วนของนางเอกของเรื่องของหนูมนต์ของผม คาแรคเตอร์แบบนี้ใช่เลยครับ  เป็นสิ่งยืนยันว่านี่คือสาวแว่นหนาเตอะแห่งม. 3/1 อย่างแน่นอน แล้วก็ตะลึงตรงที่นางเอกวาดการ์ดให้ชาร์ลด้วย 

    แต่รู้สึกว่าท่านแมงมุมจะรีบมากเลยนะครับ ก็อปพล็อตผมไปแปะในเรื่องด้วย แต่ก็ไม่เป็นไรครับ แต่ผมก็รู้สึกดีใจมากเลยนะท่านมุม ท่านเขียนอธิบายกติกาการแข่งเกมการ์ดของผมลงไปในเรื่องด้วยล่ะ =v=b

    สรุปสั้นๆว่าชอบครับ ท่านเขียนได้ถูกใจผมมาก

    ป.ล. ชื่อเรื่องนั่นมันอะไรกัน...

    Edit : เพิ่มอะไรนิดหน่อย

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 10 มีนาคม 2557 / 10:30
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 10 มีนาคม 2557 / 10:31
    #127
    0
  18. #126 Astra Star (จากตอนที่ 35)
    10 มี.ค. 57 / 10:20 น.
    ขออถัยครับท่านวิลวี่ คือตอนนั้นมันไม่ค่อยมีเวลา (จริงๆนะ)

    ตอนแกกะจะให้ท่านวิลวี่ตกตกตะลึง โดยการให้วิทเป็นกระเทยครับ... 

    ตอนแรกกะจะให้อันเป็นสาววายผู้ยึดมั่นในอุดมการณ์ แล้วให้วิทเป็นกระเทย แล้ววิทก็เข้ามาก็สารภาพทุกอย่างให้ฟัง แบบ 'อุ้ยตายว้ายกรี้ด! เห็นแล้วสินะฮว้าาา' ประมาณนั้น แล้วก็เฉลยว่านั่นเป็นห้องของฆาตกรที่มาหลบซ่อตัวอยู่ แล้วจากนั้นฆาตกรก็ออกมาฆ่าอันอย่างโหดม แล้วต่อมาก็เป็นฉากพูดคุยกันของหนูวิทกับฆาตกร (ที่กะจะให้เป็นพี่ชายของกระเทยวิท ที่อยู่คณะเดียวกันกับอัน) โดยที่กระเทยวิทให้ฆาตกรหรือพี่ชายของตัวเองหลบซ่อนตัวอยู่นั้นเป็นเพราะกระเทยวิทรักพี่ชายตัวเอง แต่ตอนจบ ชีก็ถูกฆ่าไปด้วยอีกคน

    แต่แล้วก็มาลบครับ รู้สึกว่าพล็อตของท่านมันจะเจือปนไปด้วยออร่าสีม่วง   =.=

    ยังไงก็ขอบคุณที่แต่งพล็อตดีๆแบบนี้มาให้เขียนนะครับ >0<




    #126
    0
  19. #125 สตาร์'ลาละบาย (จากตอนที่ 46)
    10 มี.ค. 57 / 00:04 น.
    ว้อททททท
    น้องทากเวียนซ้ายเวียนขวาเรา
    ได้ขวัญใจมหาชนเหรอเนี่ยยยย!!!
    //นึกว่าจะได้พล็อตปวดตับละ555
    #125
    0
  20. #124 SE k u n g (จากตอนที่ 45)
    9 มี.ค. 57 / 23:00 น.
    ปิดรับคะแนนโหวตแล้วครับ
    #124
    0