` stop cooking! วุ่นนักดันไปติดกับรักเชฟหน้าหล่อ { yaoi boy's love }

ตอนที่ 9 : cooking eight { rewrite }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3485
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    29 ส.ค. 56

























 


















..Cooking Eight..

 

"บางสิ่งบางอย่างที่มันแปลกไป"

 


 

 

 

                        “ว่าไงบล็อก ทำไมวันนี้ถึงมาสายอีกแล้วล่ะ

 

                        จีฮุนถามผมที่กำลังยืนทำหน้าซังกะตายอยู่ ใช่ครับ วันนี้ผมมาสายหลังจากที่ออดดังไปแล้วสิบห้านาทีทำให้โดนพวกกรรมการนักเรียนที่คอยกักคนมาสายอยู่หน้าประตูโรงเรียนจับตัวเอาไว้ได้

 

                        สาเหตุที่ผมมาสายจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้ฝาแฝดที่ถูกส่งตรงมาจากนรกนั่นเอง เมื่อวานพวกมันสองคนเอาแต่เล่นเกมส์เพลย์ตัวใหม่จนถึงตีหนึ่งตีสองไม่ยอมหลับยอมนอนกันสักที กว่าผมจะปลุกให้พวกมันให้ตื่นกันได้ ทั้งถีบและกระทืบไปหลายรอบอยู่เหมือนกัน แต่พวกมันกลับไม่โดนกักแถวสายนั่นก็เพราะมันขี่มอเตอร์ไซค์มาแต่ผมปั่นจักรยานมาเหมือนเดิมนั่นแหละ! 

 

 

                        และโชคดีที่ผมมีเพื่อนอยู่คณะกรรมการนักเรียน นั่นก็คือ 'ยุนจีฮุน' หมอนี่เป็นถึงประธานนักเรียนเชียวนะ แถมยังเป็นหัวหน้าห้องของสายการโรงแรมที่ผมเรียนอยู่อีก ที่จริงพวกเราทั้งคู่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กแล้วเพราะบ้านอยู่ใกล้ๆกันและมักจะมาเล่นด้วยกันบ่อยๆนั่นเอง

 

 

                        “เหตุผลเดิมนั่นแหละ ว่าแต่แกช่วยฉันหน่อยดิ ฉันไม่อยากวิ่งรอบสนามอ่ะ"ผมกระซิบกระซาบกับจีฮุน จนมันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

                        “เออ จะไปไหนก็ไปให้ไกลๆเลยไป แกนี่มันจริงๆเล๊ย"

                        จีฮุนผลักหัวผมให้ออกจากห้องกรรมการนักเรียน ผมหันไปยิ้มโชว์เหล็กดัดฟันให้มันนิดหน่อย ก่อนจะรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนทันที

 

 

 

 

                        “ท่านจีฮุนปล่อยมึงมาอีกแล้วสินะ"ฮิคคัพถามเมื่อเห็นผมหอบแฮกๆอยู่หน้าประตูห้อง

                        “มึงรู้ได้ยังไงวะผมถาม

                        “ก็คนที่มาสายเหมือนกับมึงเขากำลังวิ่งรอบสนามกันอยู่ แต่มึงกลับรอดมาได้ มันจะมีใครอีกนอกจากจีฮุน"

                        “คนมันเส้นใหญ่"ผมยักไหล่

                        “ใช่หรือเปล่า ปกติกูเห็นไอ้จีฮุนมันไม่เคยอ่อนข้อให้ใครเลยนะ"

                        ฮิคคัพกอดคอผมแล้วพาเดินไปที่โต๊ะประจำ ผมขมวดคิ้วใส่ ถ้ามันไม่ใช่แล้วแบบไหนถึงจะใช่วะ

                        “แล้วแบบไหนถึงจะใช่ล่ะ"ผมถาม

                        “ก็แบบว่า มันอาจจะแอบชอบมึงอะไรประมาณนี้หรือเปล่าไง ฮิผมตบหัวฮิคคัพดังป๊าบโทษฐานที่มันปากเสียและทำให้ผมรู้สึกขนตูดลุก

                        “ตลกแล้วมึง กูกับมันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเด็กต่างหาก ไม่มีอะไรน่าขนลุกแบบพวกมึงหรอกน่า"

                        “ขนลุกแล้วยังไง แค่พวกกูรู้สึกดีแค่นั้นก็พอใจแล้ว เนอะ"

                        ซีโร่ที่นั่งอยู่ลุกขึ้นแล้วโอบฮิคคัพจากทางด้านหลัง ทั้งผมและฮิคคัพต่างพากันทำหน้าเลิกลั่กเมื่อเพื่อนในห้องทุกคนกำลังจับจ้องมาที่กลุ่มพวกเรา

                        “พอใจที่ไหนเล่าไอ้บ้านี่ หัดเกรงใจสายตาคนรอบข้างบ้างสิ"ฮิคคัพผละตัวออกพลางกระซิบซีโร่ แต่ผมก็ดันได้ยิน

 

 

                        ใช่!! พวกมึงควรเกรงใจคนรอบข้างซะบ้าง รวมถึงกูด้วย!!

 

 

                        ผมทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยใจ ตั้งแต่เข้าไปทำงานพิเศษที่ร้านอาหารของพิชเชอร์ก็เจอแต่เรื่องที่ผมไม่คิดและคาดฝันมาก่อนเกิดขึ้นเต็มไปหมด ไหนจะเรื่องเพื่อนสนิทของผมหันมาเอากันเองบ้างล่ะ น้องชายฝาแฝดของผมทั้งสองคนเริ่มส่อแววจะเป็นเกย์บ้างล่ะ

 

 

                        ว่าแต่เราล่ะ เรามันไม่ส่อแววเลยหรือไง ?

 

 

                        เราจูบกับไอ้โรคจิตพิชเชอร์นั่นหลายครั้งแล้วไม่ใช่เหรอ....

 

 

 

                        “ฮึ้ยยยยยยยยยย!!ผมขยี้หัวเมื่อนึกถึงเรื่องไม่เป็นเรื่อง

 

                        “บล็อก"ผมหันไปมองตามเสียงเรียก ก็พบจีฮุนกำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ

                        “มีอะไรเหรอ"

                        “เมื่อกี้อาจารย์เขาให้ฉันเอานี่มาแจกทุกคนในห้อง"จีฮุนนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่อยู่ข้างๆผม แล้วยื่นเอกสารมาให้ ผมหยิบมาหนึ่งแผ่นก่อนจะตั้งใจอ่านมัน 

 

             

 

                        โรงเรียนนานาชาติบ่มเพาะเกรียน

 

                       เรียน ท่านผู้ปกครองที่เคารพรัก

 

 

                      เนื่องจากทางโรงเรียนต้องการฝึกวิชาชีพทางการบริการและการโรงแรมอย่างจริงจัง เพื่อให้นักเรียนได้รับประสบการณ์ตรงและได้ความรู้มากกว่าที่อยู่ในห้องเรียน

 

                      จึงขอนำนักเรียนทุกระดับชั้นของสายการโรงแรมไปเข้าค่ายฝึกอบรบ ที่โรงแรมสลิมสเลน จังหวัดกระบี่ ในวันศุกร์ที่ 28 กุมภาพันธ์ 25xx  จนถึงวันอาทิตย์ที่ 2 มีนาคม 25xx จึงเรียนมาเพื่อทราบ

 

 

 

                                            ผู้อำนวยการ

                                           นายมาม่า ปารีส

 

 

 

 

 

 

                        ผมกระพริบตาปริบๆก่อนจะคลี่ยิ้มดีใจ โอ้ววว โรงแรมสลิมสเลน โรงแรมระดับห้าดาวที่โด่งดังไปทั่วประเทศไทย ราคาห้องพักแพงหูฉี่แต่กลับมีผู้ใช้บริการแน่นทุกวัน ส่วนใหญ่มีแต่พวกไฮโซกระเป๋าหนักเท่านั้นที่จะเข้าพักได้ ผมได้ข่าวมาว่าอาหารที่นั่นกินเข้าไปแล้วแทบจะลอยได้เชียวนะ ตื่นเต้นจังเลย

 

 

 

                        “เข้าค่ายงั้นเหรอ ว่าแต่แกจะเอามาให้ฉันดูทำไมวะ"ผมคืนเอกสารให้จีฮุนเมื่ออ่านจบ

                        “นี่แกไม่รู้เหรอ ว่าแกเป็นตัวเก็งในการเข้าค่ายครั้งนี้เลยนะ ไม่ว่าจะเรื่องฝีมือการทำอาหาร แล้วไหนจะบริการอีก ที่ฉันอยากจะบอกก็คือ แกได้รับเลือกให้เป็นผู้ช่วยในการอบรมครั้งนี้น่ะ"จีฮุนอธิบาย ส่วนผมน่ะเหรอ ลอยขึ้นสวรรค์ไปแล้ว

 

 

                        “อ๊ากกก ในที่สุดสวรรค์ก็มองเห็นความสามารถของฉันแล้วสินะผมโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ

                        “มันเป็นบ้าอะไรของมันน่ะฮิคคัพหันมากัดผมแวบนึงก่อนจะหันกลับไปเล่นเกมส์กับซีโร่ต่อ

                        “ขอบใจที่มาบอกนะจีฮุน  ฝากบอกขอบคุณอาจารย์ที่เลือกฉันด้วยล่ะ"

                        ผมตบไหล่จีฮุนด้วยความยากลำบาก เนื่องจากมันตัวสูงกว่าผมมาก จะว่าไปจีฮุนมีส่วนสูงพอๆกับพิชเชอร์เลยนะเนี่ย

 

 

                        แล้วทำไมกูจะต้องไปคิดถึงไอ้โรคจิตนั่นด้วยวะ

 

 

                        “ไว้ฉันจะบอกให้ก็แล้วกันนะ ขอกลับไปนั่งที่ก่อนล่ะ ใกล้เวลาที่อาจารย์จะเข้าสอนแล้ว"จีฮุนโบกมือหยอยๆ

                        “เดี๋ยวสิท่านจีฮุน"ฮิคคัพที่เล่นเกมส์อยู่พูดขึ้นมา

                        “อะไรของแก ช่วยเลิกเรียกฉันว่าท่านซักทีจะได้ไหม"

                        “ปกติฉันเห็นแกเป็นพวกเคร่งกฎเอาเรื่องนี่นา ไหงปล่อยเพื่อนฉันให้รอดทุกครั้งที่มันมาสายเลยล่ะ นี่แกแอบคิดอะไรกับไอ้บล็อกหรือเปล่า"ฮิคคัพมองหน้าจีฮุนแบบกวนอารมณ์สุดๆ

 

 

 

                        ผมลืมไปเลยว่า ไอ้สองคนนี้มันไม่ถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว O_O!!

 

                        “แกว่ายังไงนะ ใครคิดอะไรกับใครไม่ทราบ"

                        จีฮุนเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อฮิคคัพ หน้ามันแดงจัดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด โอ้วมายก็อด ท่านจีฮุนโกรธแล้ว

                        “ก็แค่ตอบมา ว่าคิดหรือไม่ได้คิด ทำไมต้องเขินด้วยวะ ไอ้ตุ๊ด!!ฮิคคัพยังปากหมาไม่เลิก จนผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก

 

 

 

                        ด่าอะไรไม่ดูตัวเองเลยนะไอ้ฮิคคัพ

 

 

                    “นี่มึงด่ากูตุ๊ดเหรอวะ ไอ้เวรเอ๊ย"

 

 

                        เมื่อสรรพนามเริ่มเปลี่ยนไปตามอารมณ์ จีฮุนกำหมัดแล้วเงื้อมือขึ้นหมายจะต่อยไอ้ฮิคคัพ ผมอ้าปากเหวอ ส่วนฮิคคัพนั้นถลึงตาใส่คู่กรณีและไม่ยอมเอี่ยวตัวหลบหมัด ซีโร่ที่นั่งเงียบอยู่นานลุกขึ้นยืนแล้วใช้ฝ่ามือหนาของตัวเองรับหมัดของจีฮุนเอาไว้ได้พอดิบพอดี

 

 

                        “เห็นกูนั่งดูเฉยๆ ไม่ได้หมายความว่ามึงจะทำอะไรตามใจชอบได้นะจีฮุน"ซีโร่มองตาขวาง

                        “มึงหลีกไปดีกว่าซีโร่ กูกับมึงไม่เคยมีเรื่องอะไรผิดใจกันไม่ใช่เหรอ"

                        “ก็จริง แต่มึงกำลังจะต่อยคนรั....เอ่อ...เพื่อนรักของกูอยู่ กูคงยอมให้มึงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"

 

 

                        เมื่อซีโร่พูดจบ จีฮุนก็เม้มปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเอง ไม่นานนักมันก็ลดหมัดลงแล้วมองหน้าฮิคคัพอย่างโกรธเคืองไม่หาย

 

                        “จีฮุน ฉันขอโทษแทนไอ้ฮิคคัพมันด้วยนะที่มันปากหมา"

 

                        ผมรีบเดินเข้าไปขอโทษจีฮุนทันที ฮิคคัพก็ทำท่าจะโวยวายขึ้นมา หากแต่โดนซีโร่มองด้วยสายตาตำหนิไว้ก่อน

 

                        “เอาเถอะ ครั้งนี้ฉันจะถือว่าโดนหมาบ้าเห่าใส่ก็แล้วกัน"จีฮุนพูดจบก็เดินหลังหลับไปนั่งที่ของตัวเองตามเดิม

 

                        “แบร่ ไอ้ตุ๊ดจีฮุนนนนน ฮิคคัพแลบลิ้นใส่จีฮุน  มันคงจะเห็นหรอกนะเพราะมันหันหลังให้มึงอยู่ ไอ้ควายเอ็ด!!

 

                        “ยัง...ยังไม่เข็ดอีก ตัวก็เล็กกว่าเขายังจะทำซ่าส์อีกนะมึง"ผมผลักหัวฮิคคัพ

 

                        “ก็กูไม่ชอบขี้หน้ามันนี่หว่า"

 

                        ฮิคคัพทำปากบู้ก่อนจะหันไปว่าซีโร่ "มึงก็ไม่น่ามาขวางเลยไอ้ซีโร่ กูอยากจะต่อยกับมันซะหน่อย ไม่ได้มีเรื่องกับจีฮุนมาตั้งแต่เกรดเก้าแล้ว

 

                        “ถ้าเกิดมันต่อยมึง มึงก็คงไม่ได้ต่อยมันอยู่ดี พราะกูนี่แหละจะกระทืบไอ้จีฮุนให้ตายคาตีนไปเลยซีโร่เถียงกลับ

                        “ไอ้ซีโร่ -///-ฮิคคัพหน้าแดงแป๊ด "วันนี้มึงไปบ้านกูมั้ย..

                        “นี่พวกมึงน่ะ ชวนไปบ้านอะไรกันวะ กูขนลุกโว้ย!!ผมที่ยืนดูพวกมันสวีทหวานแหววกันอยู่เริ่มทนไม่ได้

 

 

 

                        “นี่บล็อก"จีฮุนเดินมาหาผมอีกครั้ง

                        “ว่าไงจีฮุน"

                        “พอดีฉันต้องชี้แจงรายละเอียดเรื่องผู้ช่วยในการอบรมให้กับแกด้วยน่ะ แต่ว่ามันยาวแล้วก็ใช้เวลาเยอะ เลยอยากจะถามตอนเย็นแกว่างไหม จะได้ไปคุยกันที่ห้องสมุด"

 

                        “แกอย่ามาอ้างเลย อยากจะอยู่กับไอ้บล็อกสองต่อสองก็บอกมาดีกว่า"

 

                        ไอ้ฮิคคัพเดินมาชี้หน้าจีฮุนก่อนจะโดนซีโร่ลากไปนั่งที่โต๊ะเหมือนเดิม เมื่อไหร่มึงจะเลิกคิดอะไรแปลกๆซักทีวะไอ้เพื่อนเวร

 

 

                        “เอ่อ..เอ่อ..ใจเย็นก่อนนะเว้ยจีฮุน ไอ้ฮิคคัพมันก็กวนตีนแบบนี้แหละ"ผมเหงื่อตกและคอยห้ามจีฮุนที่เริ่มโมโหขึ้นเรื่อยๆ

 

                       "วันนี้ตอนเย็นเหรอ ฉันคงไม่ว่างหรอก พอดีว่าต้องทำงานพิเศษน่ะ"

                       “บ้านก็ออกจะรวย แกยังจะไปทำงานพิเศษให้มันลำบากอีกทำไม"จีฮุนถาม

                       “ฉันก็แค่ไปหาประสบการณ์เองน่า"

                       “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ยังไงฉันก็อยากแจ้งให้แกรู้ไว้ก่อน ตอนเย็นฉันจะไปที่ร้านของแกก็แล้วกัน ตกลงไหม"

                       “งั้นเอาแบบที่แกว่าก็ได้ รอแป๊ปนึงนะเดี๋ยวฉันเขียนที่อยู่ร้านให้"

                       จีฮุนพยักหน้าตอบรับ ผมเดินไปหยิบสมุดเปล่าในกระเป๋าก่อนจะเขียนที่อยู่ของร้านพิชเชอร์และยื่นกระดาษให้จีฮุนไป

 

                       “เดี๋ยวตอนเย็นๆเจอกันนะ"    

                       “โอเคผมยิ้มให้จีฮุนไปนิดหน่อย และเริ่มสังเกตว่าหน้าของมันกำลังแดงระเรื่อ

 

                       จีฮุนหลบสายตาของผมก่อนจะรีบสาวเท้าเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง ผมมองตามมันไปอย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก หยิบหนังสือเรียนวิชาต่อไปขึ้นมาเตรียมพร้อมทันที

 

 

 

 

        

         at after tea time

   

 

                        พอตกเย็นผมต้องมาคอยนั่งสิงอยู่ที่ร้านของพิชเชอร์เหมือนเดิม โดยไม่ลืมแจ้งข่าวเรื่องที่จะไปเข้าค่ายกับเจ้าของร้านโรคจิตเอาไว้ก่อน ผมยื่นใบตอบรับผู้ปกครองให้พิชเชอร์ หมอนั่นรับไปอ่านอย่างสนใจ

                       “หืม เข้าค่ายเรอะ"มันถามพลางขมวดคิ้ว

                       “ใช่ วันศุกร์ที่จะถึงนี่แหละ"

                       “แล้วใครจะช่วยฉันที่ร้านล่ะ"

                       “ก็ลุงเดรโกไง"

                       “คนไม่พอหรอก"

                       “ยังไงฉันก็ต้องไปนี่หว่า"

                       “ไม่เอาอ่ะ

                       พิชเชอร์ไม่พูดเปล่าดันทำหน้าตาออดอ้อนใส่ผมอีก ผมที่เห็นแบบนั้นอยู่ๆก็หน้าแดงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล ไม่อยากจะพูดเลยว่าชอบให้มันทำหน้าอ้อนๆแบบนี้จริงๆ -///-

                       “อย่ามาอ้อนเป็นเด็กไปหน่อยเลย เอาหน้าออกไปไกลๆเลยนะ!!

                       ผมเบี่ยงตัวหลบพิชเชอร์ที่เอาหน้ามายื่นมาใกล้เรื่อยๆ โดยการเอามือยันหน้าของมันไว้ด้วยความเขินอาย

                       “ทำเป็นพูด จริงๆก็ชอบให้ฉันทำแบบนี้ใช่ไหมล่ะ นี่แน่ะ"มันไม่พูดเปล่า เอาหัวมาถูตามตัวผมแบบน่ารักๆอีกที

                       “อ๊าก!! ขนลุกโว้ย ออกไปเลยนะ"

                        ผมสู้แรงพิชเชอร์ไม่ได้จนสะดุดขาตัวเองล้ม แต่พิชเชอร์รับผมไว้ได้ทัน ตอนนี้กลายเป็นว่าผมโดนมันคร่อมเอาไว้เรียบร้อย เฮือกกก!!

 

                       “จะทำอะไรผมถามพลางใช้มือทั้งสองข้างดันตัวมันไว้  น่าแปลกใจจริงๆ เรี่ยวแรงของผมหายไปไหนหมด..

 

                       “นายยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลยนะ"พิชเชอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา

                       “ก็ปล่อยฉันเซ่!! ปล่อยนะไอ้โรคจิตผมดิ้นสุดแรงโกรธแต่พิชเชอร์ก็ใช้แรงทั้งหมดล็อคตัวผมให้แน่นกว่าเดิม

 

 

                       “ไม่อยากปล่อยอ่ะ

 

                       “ฮึ้ยยย

 

                       “นี่...

 

                       “อะไรอีกเล่า"ผมถามด้วยความรำคาญคนตรงหน้า

                       “ฉันไม่อยากให้นายไปเข้าค่ายอ่ะ"

                       “นายแค่กลัวจะไม่มีคนช่วยงานสินะ แต่เสียใจยังไงฉันก็ต้องไป

                       ผมตอบกลับทันทีทันใด พิชเชอร์ได้แต่ขมวดคิ้วกับคำตอบของผม  ผมพยายามดันร่างของคนตัวใหญ่ออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล แรงควายจริงๆไอ้โรคจิตนี่

                       “ดูท่านายจะยังไม่เข้าใจ...ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น  ที่ฉันอยากจะพูด...

 

 

                       “นี่ทั้งสองคนเลิกจู๋จี๋กันซักทีเถอะ ลูกค้าช่วงเย็นเริ่มเข้าร้านแล้วนะลุงเดรโกโผล่หน้ามาทางประตูห้องพักพนักงาน  ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ก่อนจะใช้ขาซ้ายกระแทกไปที่หัวเข่าของไอ้พิชเชอร์เต็มแรง มันลุกขึ้นทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวด

 

 

                       “เอ่อ...จะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ ผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน"

 

                       ผมหันไปตอบลุงเดรโก พิชเชอร์เดินกะเผลกออกไปจากห้องพนักงาน ผมมองตามด้วยความสะใจ ก่อนจะเริ่มถอดเสื้อนอกนักเรียนออกเพื่อที่จะเปลี่ยนชุด

 

 

 

                       ว่าแต่เมื่อกี้...พิชเชอร์มันอยากจะพูดอะไรกันแน่นะ ...

 

 

                       ช่างเถอะ!! ไอ้โรคจิตนั่นจะเป็นยังไงก็ช่าง ผมไม่สนใจหรอก

 

 

 

                       เมื่อผมเปลี่ยนชุดเสร็จก็เตรียมตัวที่จะออกไปรับออเดอร์ลูกค้า แต่พิชเชอร์ก็เดินมาขวางหน้าประตูซะก่อน

 

                       “ลุงเดรโกบอกว่ามีลูกค้าผู้ชายมาขอพบนายอ่ะ"มันพูด

                       “อ้อ ขอบใจมากที่มาบอก"

 

 

                       ผมรีบเดินออกจากห้องไปเพื่อจะรีบไปที่หน้าร้าน ผมกวาดสายตามองหาจีฮุนในร้านเล็กๆของพิชเชอร์ ก็เห็นผู้ชายคนนึงกำลังโบกมือมาให้

 

                       “แกใส่ชุดพนักงานขึ้นดีนะ"จีฮุนพูดเมื่อผมเดินมาถึง

                       “โอ๊ะ จริงเหรอ ว่าแต่แกมานานหรือยัง จะสั่งอะไรไหมเดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง"

 

 

                       ผมถามพลางนั่งลงตรงเก้าอี้ที่อยู่ตรงข้าม จีฮุนตกเป็นเป้าสายตาของลูกค้าผู้หญิงในร้านไปแล้วเรียบร้อย ผมซอยสั้นประคอ หน้าตาก็หล่อคมเข้ม แต่พอมองไปนานๆหน้ามันก็แอบหวานเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แถมตัวก็สูงปริ๊ด ถ้านิสัยไม่เผด็จการเกินไปคงจะมีคนชอบเยอะกว่านี้แน่ๆ

 

                       “ไม่เป็นไรหรอกน่า รบกวนแกเปล่าๆ ว่าแต่ลูกค้าเต็มร้านเลยนะ แล้วแบบนี้เราจะคุยกันได้เหรอ"จีฮุนถาม

                       “อ่า นั่นสินะ"ผมมองไปทั่วๆร้านก็พบลูกค้านั่งอยู่เยอะที่เดียว "เอาแบบนี้แล้วกัน แกไปนั่งที่เคาเตอร์พนักงานดีกว่านะ เราจะได้คุยกันง่ายขึ้น"

 

                       ผมไม่รอจีฮุนตอบ รีบจับมือมันไปที่เคาเตอร์พนักงานทันทีเพราะเดี๋ยวจะต้องไปรับออเดอร์จากลูกค้าอีก ให้ลุงเดรโกทำคนเดียวไม่ไหวหรอก เมื่อผมและจีฮุนเดินไปถึงเคาเตอร์พนักงานก็พบพิชเชอร์กำลังยืนกอดอกมองผมที่อยู่ที่ประตูห้องครัว แต่ผมไม่สนใจรีบพาจีฮุนไปนั่งทันที

 

                       “ฉันมานั่งตรงนี้มันจะไม่เป็นอะไรเหรอ"จีฮุนถามด้วยความกังวล

                       “ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันรับประกันเลย"ผมยิ้มให้มันนิดหน่อย

                       “แต่ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น เหมือนจะไม่พอใจเลยนะ"

                        จีฮุนแอบชี้ไปทางด้านหลังผม ซึ่งก็คือห้องครัวนั่นเอง ผมหันไปมองก็พบว่ามันกำลังมองตาขวางจริงๆด้วย

 

                       อะไรวะ ก็แค่เอาเพื่อนมานั่งตรงนี้แค่แป๊บเดียว จะไม่พอใจอะไรนักหนา

 

                       “จีฮุนเดี๋ยวฉันไปรับออเดอร์ลูกค้าก่อนนะ แกนั่งรอไปก่อนก็แล้วกัน"บล็อกรีบวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน ทิ้งให้จีฮุนนั่งอยู่กับสายตาที่ไม่พอใจของพิชเชอร์

 

                       “เฮ้ย  แกน่ะ"พิชเชอร์ที่จ้องอยู่นานเริ่มเอ่ยขึ้น

                       “ว่าไงครับ"จีฮุนมองกลับไปด้วยสายตาเย็นชา

 

                       "ผมเคยเห็นคุณที่โรงเรียนสินะ คุณเชฟชื่อดัง บุคลิกต่างไปจากตอนนั้นโดยสิ้นเชิงเลยนะ"พิชเชอร์สะดุ้งนิดหน่อย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว แสดงนิสัยจริงไปเลยก็แล้วกัน

 

                       “แกเป็นอะไรกับบล็อก"

                       “แล้วคุณคิดว่า ผู้ชายสองคนจับมือกันน่ะ เขาเป็นอะไรกันล่ะ"

 

                       จีฮุนเค้นยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา พิชเชอร์รู้สึกถึงแรงยัวะของตัวเองที่กำลังจะเกิดขึ้น เขากำหมัดแน่นพลางบอกตัวเองให้ใจเย็นลง

 

                       “แก...

                       “จะว่าไปผมกับมันก็เคยอาบน้ำด้วยกันด้วยนะ แบบนั้นเค้าเรียกว่าเป็นอะไรกันนะ"

 

                       จีฮุนยังกวนประสาทไม่เลิก พิชเชอร์หาคำตอบไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงได้รู้สึกไม่พอใจขนาดนี้  ก่อนที่เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้หมายจะต่อยหน้าจีฮุนซักหมัด แต่บล็อกก็เดินเข้ามาซะก่อน

 

                       “คุยอะไรกันอยู่เหรอ"ผมทำหน้าเหลอ มองหน้าพิชเชอร์กับจีฮุนสลับกันไปมา

                       “ก็นิดหน่อยน่ะ ใช่ไหมครับคุณพิชเชอร์"

 

                       จีฮุนหันไปยิ้มให้พิชเชอร์ แต่รอยยิ้มมันดูแปลกๆไปหน่อยนะ ผมคงคิดไปเองล่ะมั้ง พิชเชอร์ถุยน้ำลายเหมือนไม่พอใจก่อนจะเดินหนีเข้าห้องครัวไป ผมมองตามไปด้วยความงงงวย รีบตามมันเข้าไปในครัวเพื่อจะเอาออเดอร์อาหารให้  เมื่อเดินเข้ามาในครัวก็เจอพิชเชอร์กำลังนั่งหน้ามุ่ยอยู่

 

                       “เป็นอะไรไปอีกล่ะ เอ้านี่ ออเดอร์"ผมยื่นกระดาษออเดอร์อาหารให้ แต่มันกลับเบือนหน้าหนีไปเฉยๆ เมนส์มารึไงไอ้โรคจิตเอ๊ย

 

                       “วางไว้ตรงนั้นแหละ"

 

                       พิชเชอร์พูดแล้วลุกเดินไปที่เตาแก๊ส ผมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องครัวเพราะต้องไปคุยเกี่ยวกับเรื่องเข้าค่ายกับจีฮุนอีก

 

 

 

 

                       “รอนานไหมจีฮุน ขอโทษทีนะ"ผมเดินไปนั่งข้างๆจีฮุน มันยิ้มให้ผมก่อนจะยื่นเอกสารมาให้

 

                       “งั้นเราเริ่มเข้าเรื่องกันเลยนะ โรงแรมที่เราไปจัดกิจกรรมมีเชฟชื่อดังอย่างคุณธนากรทำงานอยู่ รู้สึกว่าทางโรงแรมจะงานยุ่งเสมอ บางทีคุณธนากรเขาอาจจะมาอบรมให้ไม่ได้ เขาเลยอยากได้ตัวแทนที่เก่งๆจากโรงเรียนของเราไปรับคำสั่งจากเขาเพื่อมาอบรมทุกๆคนให้แทน และทางโรงเรียนเขาก็เลือกแก ส่วนเรื่องกำหนดการที่แกต้องทำอย่างแรกก็คือ....


                       ผมฟังจีฮุนอธิบายด้วยความตื่นเต้น อ๊าก คุณธนากร เชฟคนเก่งทำงานอยู่ที่โรงแรมที่ผมจะพักอย่างนั้นสินะ รู้สึกเหมือนจะได้ไปเป็นผู้ช่วยสุดยอดเชฟเลยนะเนี่ย

                      “คุณธนากรเขาบอกว่า จะสอนสูตรลับให้แกเป็นพิเศษเลยนะบล็อก"จีฮุนพูด

                      “จริงเหรอจีฮุน O_O!!”

                      “เรื่องแบบนี้ใครจะโกหกกันล่ะ เขาอยากตอบแทนที่แกจะช่วยเขาน่ะ"

                      “ดีใจจังเลยอ่ะ"ผมทำหน้าเบะจะร้องไห้ด้วยความดีใจ จีฮุนขำออกมาเบาๆก่อนจะใช้มือใหญ่ๆลูบหัวผม

                      “นานแล้วสินะที่ไม่ได้คุยกันยาวๆขนาดนี้" จีฮุนพูด

                      “ก็ตั้งแต่เข้าเกรดเจ็ดนั่นแหละมั้ง เราอยู่คนละห้องกัน เลยไม่ได้อยู่ด้วยกันเท่าไหร่ แถมตอนอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้ออกมาเจอกันด้วย"ผมยิ้มให้มัน เมื่อก่อนเราสนิทกันมากเพราะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน แต่ตอนนี้เหมือนห่างไกลกันยังไงก็ไม่รู้

                      “จะได้คุยกันยาวๆ ก็แค่ตอนที่แกมาสายเท่านั้นสินะ ให้ตายเถอะ"

                      ผมกับจีฮุนหลุดหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้  จีฮุนน่ะเป็นคนที่นักเรียนทั้งโรงเรียนกลัวกันมากแท้ๆ แต่ผมไม่เห็นว่ามันจะเป็นแบบนั้นเลย จีฮุนที่ผมรู้จักน่ะอ่อนโยนมากด้วยซ้ำ

 

 

                   'ไม่ใช่ว่ามันแอบชอบมึงอะไรแบบนั้นอยู่หรอกนะไอ้บล็อก'

 

 

 

                   ผมสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อนึกถึงคำพูดของไอ้ฮิคคัพเมื่อตอนกลางวัน

 

                      “ทำไมแกถึงใจดีกับฉันเหลือเกินวะ"ผมลองแกล้งถาม

 

                      “ใจดี ยังไงล่ะ"

 

                      “ก็แกอนุโลมเรื่องกฎให้ฉันเสมอเลย มันเป็นเพราะเรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กสินะ"

 

                      “หืม" จีฮุนชำเลืองสายตามองผม "เมื่อก่อนฉันก็คิดว่ามันคงจะเป็นเพราะแบบนั้นแหละ"

 

 

 

 

                      “เอ๊ะ...แล้วตอนนี้ล่ะ

 

 

 

 

                      “ฉันคิดว่าฉัน....

 

 

 

 

 

                      ติ๊งต่องติ๊งต่องติ๊งต่องติ๊งต่อง!!!

 

 

                      ผมและทุกๆคนในร้านพากันสะดุ้งด้วยความตกใจ พิชเชอร์กดออดเรียกพนักงานรัวหลายครั้งมาก แถมเสียงดังจนทำให้เกือบทุกคนยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ ผมหันไปขอโทษลูกค้าในร้านทันทีเพราะดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่พอใจ ไอ้บ้าพิชเชอร์กดทีเดียวกูก็รู้เรื่องแล้วเฟ้ย

 

                      “งั้น...ฉันกลับก่อนดีกว่า"จีฮุนลุกขึ้นก่อนจะสะพายกระเป๋า

                      “เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่ได้เลี้ยงอะไรแกเลยนะ"ผมจับแขนจีฮุนไว้ ความจริงอยากจะจับไหล่แต่ตัวผมเตี้ยเกินไป

 

                      “เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะ แกรีบไปทำงานเถอะ"

 

                      จีฮุนโบกมือบ๊ายบายให้ผม ผมโบกมือกลับก่อนจะหันไปมองห้องครัวอย่างไม่พอใจ ไอ้พิชเชอร์ ฉันจะสวดแกยาวเป็นหางว่าวเลยคอยดู

 

                      “เป็นบ้าอะไรหา"ผมเดินเข้าไปในครัวพลางขมวดคิ้วใส่คนตัวใหญ่ตรงหน้า

                      “ไอ้เด็กนั่นมันกลับไปหรือยัง"

                      “ไอ้เด็กไหน.... อ๋อ ถ้าจีฮุนน่ะกลับไปแล้ว ว่าแต่นายจะกดเรียกทำไมตั้งหลายครั้ง รู้ไหมว่ามันทำลูกค้าตกใจน่ะ"ผมบ่นพิชเชอร์ที่เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร

 

 

                      ผมถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกเหนื่อยก่อนดูนาฬิกาว่าใกล้ถึงเวลาปิดร้านหรือยัง โอ๊ะ สองทุ่มห้าสิบนาที อีกสิบนาทีจะได้เวลาปิดร้านแล้วนี่นา

 

 

                      “นายเป็นอะไรกับมันกันแน่"

                      “ถ้าหมายถึงจีฮุนก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น"ผมตอบกลับไปแบบงงๆ

                      “แล้วทำไมตอนนั้นต้องไปจับมือกับมันด้วย"

                      “ก็แค่รีบเฉยๆ เพราะฉันต้องไปรับออเดอร์ลูกค้าอีก มีอะไรจะถามอีกไหม"ผมเริ่มเท้าสะเอวด้วยความรำคาญ

                      “มี" พิชเชอร์เดินเข้ามาใกล้ๆ

                      "แล้วที่มันบอกว่าเคยอาบน้ำด้วยกันกับนายล่ะ จะอธิบายว่ายังไง"

 

 

 

                      ผมกระพริบตาปริบๆ

 

 

 

                      ................อาบน้ำกับจีฮุน.................

 

 

 

                      “อ๋อ เคยอาบด้วยกันตอนหนึ่งขวบอะ ทำไม อยากอาบด้วยหรือไง"

 

 

                      ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกดีใจแบบไร้เหตุผลขึ้นมาเสียเฉยๆ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน พิชเชอร์หน้าแดงระเรื่อขึ้นมาก่อนจะรีบหลบสายตาไปมองอีกทาง มันเดินไปนั่งที่เคาเตอร์ทำอาหารก่อนจะพูดอะไรแปลกๆ

 

 

 

                      “ให้ตายเถอะ....ตั้งแต่ที่นายเข้ามาทำงานที่นี่มีแต่เรื่องอะไรแปลกๆทั้งนั้น"

 

 

                      “จะโทษว่าเป็นความผิดฉันหรือไง งั้นเอาอย่างนี้ไหม ให้ฉันลาออกก็ได้นะ"ผมแกล้งทำท่าจะเดินหนีออกจากห้องครัวแต่โดนพิชเชอร์คว้าตัวไว้ซะก่อน

 

 

                      “ก็เคยคิดอยู่เหมือน ถ้านายลาออกไปซะตอนนี้ ชีวิตที่แสนจะสงบสุขของฉันมันคงจะกลับมาเหมือนเดิม"

 

 

                      ผมเงียบ รู้สึกแปลกใจที่มันเองก็คิดแบบเดียวกับผมเหมือนกัน พิชเชอร์ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาวาบตากับผม 

 

 

 

                      อา...ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นอีกแล้วสินะ ที่ทำให้ผมละสายตาไปมองที่ไหนไม่ได้เลย

 

 

 

                      “แต่บางสิ่งบางอย่างที่อยู่ในตัวฉันมันกลับบอกว่าไม่ให้ทำ"

                     

 

 

                      “บางสิ่งบางอย่างที่มันเอาแต่ตื่นเต้นตลอดเวลาที่ร่างกาย หรือแม้แต่ตอนที่ลมหายใจของนายอยู่ใกล้ๆฉันแบบนี้"พิชเชอร์ใช้มือลูบไล้ใบหน้าของผม ผมได้แต่เงียบไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไป

 

 

 

 

                      ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดอะไรออกมา ..

 

 

                      ฉันไม่รู้ว่านายกำลังจะหมายถึงอะไรกันแน่

 

 

 

 

 

                      บางสิ่งบางอย่างที่มันแปลกไป นายรู้ไหมว่ามันคืออะไร"

 

 

 

 

 

                      ฉันไม่รู้หรอก.....เรื่องแบบนั้นน่ะ....

 

 

 

                      แต่บางสิ่งบางอย่างภายในตัวของฉัน มันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทุกครั้งเวลาที่นายโน้มใบหน้าหล่อเข้มแบบนั้นเข้ามาใกล้ๆ เหมือนกับในตอนนี้ที่ใบหน้าของนายกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

 

 

                      และทำให้เราสามารถรู้สึกได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

 






 

100 %








 


ยอมให้พิชชเอร์จูบอีกแล้วนะบล็อก ไหนบอกไม่ชอบนักไม่หนาไง >___<
ต้องขอโทษที่มาอัพช้ามากกกกกกกกเลยนะครับ
ไรเตอร์อยู่มอหกแล้วค่อนข้างจะเครียดอยู่บ่อยๆ มันทำให้ไม่อารมณ์แต่งด้วยน่ะครับ
ซึ่งพอไม่มีอารมณ์แล้วผลงานของไรเตอร์จะออกมาทุเรศมาก
ไม่อยากแต่งอะไรที่ไร้คุณภาพให้รีดเดอร์อ่านกันหรอก 
วันนี้มีอารมณ์นิดหน่อยเลยมาอัพให้อ่านกัน ขอบคุณที่รอนะครับ :)















 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

864 ความคิดเห็น

  1. #848 Kagamine☆ (@bb159753) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:59
    คู่เเข่งแบบนี้ล่ะที่เราชอบบบบ~~>[]<!!!!!
    #848
    0
  2. #819 notgood (@iamanr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 23:49
    ขำตรงเคยอาบน้ำด้วยกันตอน1ขวบ5555555555555 พิชเชอร์เจอคู่แข่งซะแล้ว
    #819
    0
  3. #774 oookkkii (@noookkkii) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 22:31
    ฟินๆๆ

    #774
    0
  4. #752 ฮาร์ดแวร์ (@jokkey) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:23
    กรี๊ดดดดดดดด!? XD

    มีหึงกันด้วยแหละ แอร๊ย//ฟิน
    #752
    0
  5. #738 bbeenn (@beexaost) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 23:04
    ปากบอกไม่ชอบแต่ก็ยอมให้จูบนะแหม่ ><
    #738
    0
  6. #565 thenumberten (@thenumberten) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 19:40
    หึงก็บอกมาาาา55
    #565
    0
  7. #516 lovegun-rit (@lovegun-rit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 17:46
    เกินบรรยายเลยตอนนี้ทำเอาหัวใจเต้นแปลกๆ เขินจังไรเตอร์
    #516
    0
  8. #483 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 15:00

    "อา    ดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นอีกแล้วสินะ
            ที่ทำให้ผมละสายตาไปมองที่ไหนไม่ได้เลย"


    "บางสิ่งบางอย่างที่มันแปลกไป นายรู้ไหมมันคืออะไร"


    อ๊ากกกกกกกกกก ขอดิ้นตาย ละลายอยู่ตรงเน้ ตรงนี้เลยอ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    //สลบ


    ไม่ไหวอะ ละลาย ชอบอะรักเลย อี๊ยยยย เขิลๆ/บิดๆๆ//ละลาย

    #483
    0
  9. #478 HiBaRi~ (@princessba) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 11:48
    อย่าหยุดแค่จูบน้าคู่นี้ๆ >w< 

    #478
    0
  10. #463 lucifervampire (@vampirelucifer) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2556 / 21:58
    รีบๆ มาน้าา
    #463
    0
  11. #324 мαчנαɴɢ (@may2828) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:55
    รักแรกพบเว้ยยยย ><
    #324
    0
  12. #226 ihaew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2555 / 22:20
    กี๊สสสสสสสสสสส >///
    #226
    0
  13. #63 น้องเป็ด ' (@keekie3232) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 00:28
     คนอะไร น่ารักเชียว ><
    #63
    0
  14. #44 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 19:10
    น่าร๊ากกกกกกก
    #44
    0
  15. #42 Channiemill (@channiemill) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 18:58
     ><
    น่าไปเช็ดปากให้ ! 55
    #42
    0
  16. #39 แวมไพร~ไลฟ์ (@1859) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 00:28
     หล่อเบาๆ555
    #39
    0