` stop cooking! วุ่นนักดันไปติดกับรักเชฟหน้าหล่อ { yaoi boy's love }

ตอนที่ 8 : cooking seven { rewrite }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3896
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    28 ส.ค. 56











..Cooking Seven..


 
 

 

"เหตุเกิดที่โรงเรียน"







 

 

 

         Broccoli's Mode.

 

 

                        ผมไปถึงโรงเรียนตั้งแต่เช้าด้วยสภาพจิตใจที่เหม่อลอยมากกว่าปกติ แต่ก็ไม่ลืมทำกับข้าวทิ้งไว้ให้ไอ้สองตัวแสบที่ยังคงกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ยังไม่มีนักเรียนสักคนปรากฎกายให้เห็นภายในโรงเรียน ผมคงจะมาเช้าไปสินะ

 

 

                        ผมฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ภายในหัวเอาแต่นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แม้ผมจะพยายามห้ามความคิดของตัวเองเท่าไหร่ก็สะลัดออกจากหัวไปไม่ได้สักที ผมกับพิชเชอร์ เราสองคนจูบกันอีกแล้ว แถมครั้งนี้ผมเองก็เต็มใจซะด้วย ไม่ไดขัดขืนอะไรมันเลยซักนิดเดียว พวกเราจูบกันนานเกือบสิบห้านาทีได้ ตอนนี้ผมอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปซุกไว้ที่ไหนแล้ว

 



 

 

                       ถ้าเจอไอ้โรคจิตพิชเชอร์เข้าล่ะก็ กูจะทำหน้ายังไงดีวะเนี่ย

 


 

                       ไปว่ามันโรคจิต กูก็คงโรคจิตเหมือนกันสินะ ดันไปจูบมันตอบซะได้....

 


 

 

                       “แว๊กกกกกก!!ผีบ้า!!


 

 

                       ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากทางประตูห้องเรียน เหลือบไปก็เห็นไอ้ฮิคคัพทำหน้าตกใจตาเบิกกว้างราวกับเห็นผีอยู่มาแลบลิ้นแบร่อยู่ตรงหน้า แต่นิ้วมันกลับกำลังชี้มาที่ผมเนี่ยสิ ตอนนี้คงได้เวลาที่นักเรียนคนอื่นๆเริ่มเดินทางมาโรงเรียนกันแล้วสินะ

 

 

                       “ผีบ้าบ้านมึงน่ะสิ อยากโดนถีบแต่เช้าหรือไง"ผมมองค้อนใส่มัน ฮิคคัพหันไปหัวเราะกับซีโร่เล็กน้อยก่อนจะพากันจูงมือเดินมานั่งข้างๆผม

 

 

                       “ช่วงนี้มึงแปลกๆไปนะบล็อก เมื่อก่อนไม่เคยมาโรงเรียนก่อนออดดังเลยนี่หว่า แถมวันนี้ยังมาก่อนพวกกูอีก"ซีโร่เปิดประเด็นแต่ผมไม่ยอมตอบ

 

 

                       “หรือว่าจะเกี่ยวกับเรื่องนั้นวะไอ้บล็อก"ฮิคคัพหันมาถามพลางทำหน้าเจ้าเล่ห์


                       “เรื่องอะไรของมึง"ผมทำหน้าตาเลิกลั่ก


                       “ก็เรื่องเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนไง ที่มึงบอกว่าโดนผู้ชายจูบอ่ะ"พอฮิคคัพพูดจบ ผมแอบเห็นไอ้ซีโร่ชำเลืองมองอย่างสนใจ "ตกลงคนนั้นมันเป็นใครวะ"


                       “มึงไม่ต้องรู้หรอกน่า กูอยากลืม!


                       “ได้ไง ทีพวกกูยังบอกให้มึงรู้เลยนะไอ้บล็อก"ฮิคคัพโวยวาย


                       “ขอร้องเถอะ อย่าพูดถึงมันอีกเลย"ผมแกล้งทำหน้าเครียด แต่ในใจเขินแทบตายเมื่อนึกถึงพิชเชอร์


                       “โถว พ่อคุณบล็อก ทำเป็นตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จนะมึง เออ ถ้ายังไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร"

 

                       ไอ้ฮิคคัพทำหน้าเสียดายก่อนจะคว้ากระเป๋าซีโร่มาค้นเล่น ส่วนซีโร่ก็เอาแต่มองฮิคคัพด้วยความเอ็นดู ซึ่งผมมองการกระทำของพวกมันด้วยสายตาที่เบื่อสุดๆ

 

                       “ไอ้บล็อก มึงทำหน้าแบบนี้อีกแล้วนะ มีปัญหาอะไรกับกูหรือเปล่า"ซีโร่ที่รู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องถามขึ้นมา

                       “กูก็แค่เบื่อคนรักกันเท่านั้นเอ๊ง"

                       “มึงก็หาสิวะเพื่อน แล้วค่อยเอามาสวีทแข่งกับพวกกู"ซีโร่ตอบและโดนฮิคคัพผลักหัวไปหนึ่งที

                       “พูดบ้าๆ ใครจะไปสวีทกับมึง"ฮิคคัพโวยวาย

                       “โธ่ ยาหยีก็ วันนั้นยังบอกเค้าอยู่เลยไม่ใช่เหรอว่า รัก รัก รักซีโร่ทำหน้าได้น่าหมั่นไส้สุดๆ แต่สำหรับฮิคคัพคงกวนส้นตีนสุดๆสินะ

                       “อ๊ากกก ไอ้บล็อก มึงช่วยเอาไอ้ซีโร่ไปเก็บทีเถอะ"

                       “จัดการเองโว้ย เลิกคุยกันได้แล้ว นี่จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วนะ"ผมห้ามพวกมัน และหยิบหนังสือเกี่ยวกับการบริการขึ้นมาเตรียมเรียนวิชาแรก

 

 

                       ลืมบอกไปเลยว่าที่โรงเรียนของพวกผมนั้นในช่วงเกรดสิบถึงสิบสองจะแบ่งแยกเป็นสายตามความถนัดของแต่ละบุคคล มีทั้งสายคอมพิวเตอร์ สายดนตรีและสื่อสร้างสรรค์ สายภาษาอังกฤษบริหารธุรกิจ และสายสุดท้ายคือ สายการโรงแรมที่ผมเรียนอยู่

 

                       ที่ผมเลือกเรียนสายนี้ก็เพราะมันให้ประสบการณ์ด้านการบริการและทำอาหารตามที่ผมต้องการพอดี ส่วนไอ้ฮิคคัพ มันให้เหตุผลว่าที่บ้านมันเปิดกิจการโรงแรมอยู่หลายสาขา ถ้าเกิดมันโตพอเมื่อไหร่คงจะได้รับอำนาจบริหารต่อ ส่วนไอ้ซีโร่ ตอนแรกมันไม่บอกเหตุผลว่ามันเลือกเรียนสายนี้ทำไม แต่ตอนนี้ผมพอจะเดาได้แล้วล่ะ มันคงจะตามไอ้ฮิคคัพมาแน่นอน

 

 

                       ออดวิชาแรกดังขึ้น ผ่านไปประมาณห้านาทีเศษ อาจารย์ประจำวิชาการบริการเบื้องต้นเดินเปิดประตูเข้ามาอย่างสง่างาม ถ้าไม่ติดว่าหัวแกล้านและสูงอายุไปซักนิดนึง คงจะดูน่าเคารพกว่านี้

 

 

                       “สวัสดีนักเรียนทุกคน นี่ก็เข้าสู่อาทิตย์ที่สามตั้งแต่เปิดเทอมมาแล้ว เอ่อ วันนี้ครูจะแจ้งสิ่งที่ครูจะสอนก่อนนะแล้วแกก็บ่นๆต่อไป ผมหาวออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ผมไม่ชอบฟังครับ ผมชอบปฎิบัติทันทีเลยมากกว่า

 
 

 

                       “ทั้งหมดที่พูดมาครูจะสอนในวันอื่น เพราะวันนี้โรงเรียนของเราได้เชิญเชฟที่อายุน้อยที่สุดมาพบปะพูดคุยเพื่อให้ความรู้พวกเธอในเรื่องของการบริการและการทำอาหารโดยเฉพาะ ขอเชิญเชฟเข้ามาเลยครับ"

 

 

                       ผมขมวดคิ้วกับสิ่งที่อาจารย์พูด ประตูห้องเรียนถูกเปิดออกอีกครั้ง เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่กำลังก้าวเข้ามาในห้อง เขามีผมสีน้ำตาลอ่อนแซมทองซอยสั้น และดวงตาสีน้ำตาลที่ผมคุ้นเคยดี

 

 



 

                       ไอ้พิชเชอร์!!!!

 


 

                       “เฮ้ยยยยยยยยยยยยย!!! ผมลุกขึ้นชี้หน้ามันด้วยความตกใจอย่างลืมตัว ทำให้ทุกสายตาในห้องเรียนหันมาจับจ้องที่ผมกันหมด

 

 
 

                       “อะไร  นายนิชฌาน เธอเป็นอะไรไป"อาจารย์ถามผมด้วยสีหน้าตื่นๆ ผิดกับไอ้พิชเชอร์ที่เอาแต่อมยิ้ม

 

 

                       “ปะ...เปล่าครับ ขอโทษครับอาจารย์"

 

 

                       ผมรีบนั่งลงอย่างรวดเร็ว โอ๊ยยยย อายชิบเป๋งเลย ไอ้ฮิคคัพกับซีโร่พากันทำหน้างง ผมหันไปยิ้มให้พวกมันนิดหน่อย ก่อนจะมองตรงไปที่หน้าห้องต่อ

 

 

                       “เชิญเชฟแนะนำตัวเลยครับ"


                       “สวัสดีครับ ผมชื่อพิชเชอร์นะครับ ผมเป็นเชฟมือหนึ่งของรุ่นที่อายุน้อยกว่าสามสิบปี ขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วย"

 

 

                       พิชเชอร์แนะนำตัวแถมยังยิ้มแบบสุขุมนุ่มลึกให้ทุกคนที่อยู่ในห้อง ตอนนี้นักเรียนทุกคนหรือแม้แต่อาจารย์ก็ทำหน้าเคลิมเคลิ้มไปกับรอยยิ้มสร้างภาพนั่นจนหมด ยกเว้นแค่ผมคนเดียว

 

 

                       “เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือจังเลยเนอะ"ฮิคคัพชม ซีโร่ก็เออออด้วย

                       “นั่นสิ แถมเขายังเป็นเชฟที่อายุน้อยที่สุดที่รับรางวัลและยกย่องให้เป็นมือหนึ่งด้วยนะ"

                       “เออใช่ ตัวก็สูง หน้าตาก็ดียังกับเทพบุตรเลยว่ะ กูต้องเรียกเขาว่าท่านอาจารย์ซะแล้ว

 

 

 

                       ผมได้แต่ทำปากพะงาบๆด้วยความอยากจะอ้วกกับคำชมที่ไอ้สองเพื่อนสนิทมันพูดถึงพิชเชอร์ หึ พวกมึงคงจะไม่เคยเห็นตัวจริงของมันสินะ มันน่ะทั้งซกมก สกปรก โรคจิต ชอบทำหน้าตาย ขี้เซาที่หนึ่ง แถมยังชอบโวยวายอีกด้วย!!

 

 

                       พูดไปตอนนี้คงจะไม่มีใครฟังผมหรอก คงจะฟังแต่ไอ้จอมสร้างภาพที่อ้าปากพูดอะไรซักอย่างอยู่หน้าห้องนั่นแหละ

 

 

                       “เอ่อ งั้นวันนี้ผมจะสอนการทำอาหารไทยที่เรียกว่า ต้มยำ ก็แล้วกันนะครับ ผมต้องการผู้ช่วยหนึ่งคนสำหรับการเตรียมวัตถุดิบ มีใครจะอาสาบ้างไหมครับ

 

 

                       พิชเชอร์หว่านเสน่ห์ไปรอบห้อง ทุกคนต่างแย่งกันยกมือเพื่อที่จะเป็นผู้ช่วยให้มัน แม้แต่ไอ้เพื่อนรักสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆผมก็ยังเป็นไปด้วย


 

                       “ผมเองครับท่านอาจารย์!!!"ไอ้ฮิคคัพทำหน้าร่าเริงสุดขีด

 

 

                       “แหม เยอะจนผมเลือกไม่ถูกเลยนะครับ เอาเป็นว่าผมขอเลือกคนที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ทางหลังห้องก็แล้วกันนะ"พิชเชอร์พูด

 

 

 

 

                       คนที่นั่งอยู่หลังห้อง.....และทำหน้ามุ่ย

 

 

 

                        ทุกสายตามองมาที่ผมด้วยความหมั่นไส้  ผมเบิกตากว้าง ในใจอยากจะตะโกนด่าพ่อไอ้พิชเชอร์ให้รู้แล้วรู้รอด

 

 

 

                       

                        “เอ๊ะ คุณใช่คนเดียวกับคนที่ตะโกนลั่นห้องเมื่อกี้หรือเปล่าครับ"มันแกล้งถามผมโดยการทำหน้าตาให้ดูคิขุอาโนเนะ

 

 

 

                        อ๋อ ใช่ครับ คนเดียวกันเลย และเป็นคนเดียวกับคนที่จะฆ่ามึงในวันนี้ด้วย !!!

 


 

                        ได้แต่คิดในใจเท่านั้นแหละ

 

 





 

                        ผมเดินถือตะกร้าเล็กๆตามหลังพิชเชอร์ไปพลางทำหน้าบึ้งไม่พอใจ สถานที่ที่เราสองคนต้องไปเอาวัตถุดิบก็คือห้องแช่แข็งสำหรับนักเรียนสายการโรงแรมนั่นเอง

 

 

                        “นายมาที่นี่ได้ยังไง"ผมถาม

                        “ก็ขับรถมาน่ะสิ "มันตอบพลางหาววอดๆ แตกต่างจากบุคลิกที่มีให้ต่อคนในห้องเรียนเมื่อกี้ลิบลับ

                        “อ๋อเหรอ นึกว่าเหาะมาซะอีก"

 
 

                        ผมกวนกลับ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องแช่แข็ง มันเป็นห้องเล็กๆที่รวมแต่วัตถุดิบชั้นดีจากทั่วประเทศแต่มีจำนวนไม่มากนัก เพราะยังไงก็ไม่ได้ใช่กันบ่อยหรือเยอะกันเท่าไหร่อยู่แล้ว

 
 

                        “มีแต่ของดีๆทั้งนั้นเลยนี่นา"พิชเชอร์ทำตาแวววาวก่อนจะหยิบแอปเปิ้ลผลสีเขียวน่ากินขึ้นมาดม

                        “ตกลงนายมาที่นี่ได้ยังไง"ผมถามในขณะที่เลือกพวกเครื่องต้มยำ

                        “พอดีเมื่อเช้าพ่อฉันโทรฯมาสั่งให้มาแนะแนวทาง การทำอาหารให้พวกนักเรียนนานาชาติแถวๆบ้านน่ะสิ ตอนแรกตั้งใจว่าจะปฎิเสธไปเพราะว่าฉันขี้เกียจ"พิชเชอร์ตอบและขยับตัวมาใกล้ผม

 

                        "แต่พอดีได้ยินชื่อโรงเรียน และมันก็เป็นโรงเรียนของนายพอดี ฉันก็เลยตัดสินใจมาน่ะสิ"

                        “แล้วนายเลือกคนอื่นมาเป็นผู้ช่วยไม่ได้หรือไง ทำไมต้องเป็นฉันด้วย"

                        “ก็มีเหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ นายเป็นคนรู้จักของฉัน แถมไม่ใช่รู้จักกันเฉยๆด้วยนะ พวกเรายังเคยจู...


                        ก่อนที่พิชเชอร์จะพูดจบประโยคผมก็จัดการยัดพวกต้นหอมผักซีที่อยู่ในมือของตัวเองเข้าปากหมอนั่นทันที จนมันเซเกือบจะล้มทับพวกเนื้อสัตว์ด้านหลัง

 

 

 

                        “สมน้ำหน้า"

 

 

                        ผมยิ้มเยาะ พิชเชอร์ทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปเลือกวัตถุดิบต่อ พอเราทั้งคู่เตรียมวัตถุดิบที่ต้องใช้เรียบร้อยก็พากันเดินกลับไปที่ห้องทำอาหาร พวกเพื่อนๆในห้องเตรียมตัวและใส่ผ้ากันเปลื้อนเรียบร้อยแล้ว ผมวางของไว้ตรงหน้าชั้นเรียนด้วยความไม่พอใจก่อนจะเดินไปยังกลุ่มของตัวเอง

 

 

 

 

                        “เอาล่ะครับทุกคน วันนี้เราจะทำต้มยำซี่โครงหมูอ่อนกันนะครับ มาลงมือทำให้แซ่บกันไปเลย ขั้นแรกนะครับ...

 

 

 

                        พิชเชอร์พูดขั้นตอนการทำไปเรื่อยๆ ทุกคนตั้งอกตั้งใจฟังในสิ่งที่หมอนั่นพูดกันน่าดู ส่วนผมก็ได้แต่ยืนทำหน้าเบ้กับการสร้างภาพของมัน ผมไม่รู้ว่าก่อนเลยว่า พิชเชอร์เป็นถึงเชฟมือหนึ่งของรุ่นที่อายุน้อยที่สุด เรื่องแบบนี้คงจะรู้กันแค่คนที่อยู่ในวงการอาหารเท่านั้นสินะ ดูจากฝีมือก็เหมาะที่จะเป็นมือหนึ่งอยู่หรอก แต่นิสัยแย่ๆของหมอนั่นมันขัดกันโดยสิ้นเชิง

 
 

 

                        “งั้นลงมือทำกันเลยนะครับ >_<”  นั่นใช่ไอ้พิชเชอร์จริงๆเหรอ

                        “ไอ้บล็อก มึงรับผิดชอบเมนูนี้ไปเลยนะ"ไอ้ฮิคคัพหันมาพูดกับผม

                        “อ้าว ไหงงั้นวะ

                        “มึงทำอาหารอร่อยนี่หว่า แต่พวกกูทำทีดิหมายังไม่อยากจะแดกเลยมั้ง"ซีโร่ตอบ ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

                        “เออ ยังไงก็แค่ทำหม้อเล็กๆให้ไอ้บ้านั่นมันชิมเท่านั้นนี่นะ"

                        “เฮ้ย ไอ้บล็อก มึงเรียกท่านอาจารย์พิชเชอร์ว่าไอ้บ้าได้ยังไง เดี๋ยวกูถีบติดกำแพงซะเลยนี่"ไอ้ฮิคคัพโวยวาย

                        “ก็เข้ามาเลยเด้"ผมหยิบตะหลิวที่อยู่ข้างๆตัวมาเป็นอาวุธ

                        “ทำอะไรกันอยู่ครับ บล็อกพิชเชอร์เอามือมาจับที่ไหล่ผม ก่อนจะยิ้มอย่างสุภาพมาให้ผม

                        “อย่ามายุ่งน่า พิชเชอร์"ผมยกไหล่เพื่อสะลัดมือพิชเชอร์ออกและเดินไปรองน้ำใส่หม้อเล็กๆ

                        “ท่านอาจารย์รู้จักกับบล็อกด้วยเหรอครับ"ฮิคคัพถาม

                        “อ๋อ รู้จักครับ บล็อกเขาเป็นพนักงานอยู่ที่ร้านผม"พิชเชอร์ยิ้มตอบพลางหั่นมะนาวช่วยผม

                        “นี่ท่านอาจารย์เป็นเจ้าของร้านเล็กๆนั่นหรอกเหรอ ถึงว่าไอ้บล็อกมันถึงได้ตะโกนลั่นห้องตอนที่เห็นคุณ"


                        ฮิคคัพคุยจ้อไม่หยุด ผมกับซีโร่ช่วยกันหั่นผักสำหรับใส่ลงในต้มยำ ดูเหมือนซีโร่จะเงียบๆไปนะ มันไม่ปริปากคุยกับพิชเชอร์ซักคำ เมื่อกี้ผมยังเห็นมันชมว่าเท่อยู่เลยนี่นา

 
 

 

                        “บล็อกครับ เวลาหั่นผักน่ะ ทำหน้าให้มันดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยได้ไหมครับพิชเชอร์หันมากัดผมอย่างสุภาพ

                        “นายหาว่าฉันหน้าไม่เหมือนคนเหรอ

                        “ตอนแรกก็เหมือนอยู่นะครับ แต่ตอนนี้เริ่มไม่เหมือนแล้ว>_<"ดูมันตอบ

                        “เดี๋ยวก็เอามีดแทงซะหรอกผมหยิบมีดขึ้นมาตั้งท่าจะแทงเล่นๆ หมั่นไส้ท่าทางสุภาพอะไรนั่นของมันจริงๆ

                        “เฮ้ยๆ มึงอย่าทำอะไรท่านอาจารย์ของกูนะเว้ย"ฮิคคัพรีบเอาตัวมากันพิชเชอร์ไว้

                        “ดูท่าทางมึงจะชอบเขามากเลยนะเนี่ย"ผมทำหน้าเบ้แล้วก้มลงหั่นผักต่อ

                        “ชอบมากดิวะ เห็นครั้งแรกกูก็ปลื้มเลย ท่านอาจารย์เท่ที่สุด!!



                        ฮิคคัพพูดแล้วหันไปยกนิ้วโป้งให้พิชเชอร์ ผมได้แต่มองเพื่อนรักตัวเองด้วยความสมเพชเวทนา มึงไม่รู้หรอกว่าจริงๆแล้วนิสัยพิชเชอร์มันเป็นยังไง

 

 


 

                        เคร้ง!

 

 

 

                        ผมหันไปมองซีโร่ที่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความแปลกใจ ซีโร่ที่โยนมีดทิ้งเสียงดังกำลังมองไปที่นิ้วชี้ของตัวเอง เลือดสีแดงกำลังไหลออกมาอย่างไม่ทีท่าว่าจะหยุดไหลง่ายๆ

 


 

 

                        โอ้วมายก็ออดดดดดดด กูกลัวเลือด

 

 

 

                        “ซะ..ซีโร่ มึง..มึง ...แม่งกูจะเป็นลม"

 

 
 

                        ผมอยากจะหาทิชชู่มาเช็ดให้มันซะเหลือเกิน แต่พอจ้องไปที่เลือดสีแดงที่กำลังไหลออกมาจากแผลเล็กๆนั่น มันแทบจะทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

 

 

                        “เอ่อ เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณ"พิชเชอร์ถามด้วยความเป็นห่วง

 

                        “ซีโร่ เจ็บหรือเปล่า ไหนเอาแผลมาให้กูดูหน่อย"

 

 

                        ฮิคคัพอ้อมไปฝั่งที่ซีโร่ยืนอยู่กับผมพลางเอื้อมมือมาหมายจะจับแผลมาดู แต่โดนซีโร่สะบัดมือออกซะก่อน

 

 

                        “ไม่มีอะไรหรอกครับอาจารย์ ผมเวียนหัวนิดหน่อยเลยหั่นพลาดไปโดนมือ ผมขอตัวไปทำแผลแล้วก็นอนพักที่ห้องพยาบาลก่อนนะครับ"

 

 

                        ซีโร่เดินหนีไป ปล่อยให้พิชเชอร์กับฮิคคัพมองตามไปด้วยความงง ส่วนผมมัวแต่หน้ามืดคล้ายจะเป็นลม พิชเชอร์เดินเข้ามาพยุงผมก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเบาๆ

 

 

                        “อ่อนแอจริงๆเลยนะ เด็กน้อย"


                        “ใครเป็นเด็กน้อยกันวะ"ผมหันกลับไปแว้ดใส่มันเบาๆ


                        “เอ้าก็นายไง! นอกจากกลัวความมืดแล้วยังจะกลัวเลือดอีกเหรอ อ่อนแอแบบนี้จูบรักษาอีกซักทีดีไหมน๊า"

 

                        “ไอ้ทะลึ่ง>///<”

 

 

                        ผมหน้าแดง ก่อนจะผลักตัวพิชเชอร์ออกไปเมื่อตัวเองเริ่มทรงตัวได้แล้ว  ผลของการทำอาหารคือ กลุ่มที่ทำต้มยำซี่โครงหมูอ่อนอร่อยที่สุดก็คือกลุ่มของผม มันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ไม่มีใครในห้องนี้ฝีมือเทียบเท่าผมได้อีกแล้ว ถ้าไม่รวมไอ้พิชเชอร์น่ะนะ

 

                        “เมื่อไหร่นายจะกลับไปซักที"

                        ผมตักข้าวสวยร้อนๆเข้าปาก วันนี้ได้กินข้าวแต่เช้าเลยวุ้ย แบบนี้ตอนเที่ยงผมคงไม่หิวอีกเลยล่ะ


                        “เดี๋ยวก็กลับแล้วล่ะ ใกล้จะถึงเวลาเปิดร้านแล้ว"พิชเชอร์ที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู"ว่าแต่ฉันมีความสุขจังเลย ได้กินข้าวฝีมือนายตั้งแต่เช้าแบบนี้"

 


 

                        “รีบๆกินเข้าไปเลย-//-

 

 

                        ผมเบือนหน้าหนี พลางมองตรงไปที่ไอ้ฮิคคัพอยู่นั่งกินข้าวอยู่ฝั่งตรงกันข้าม มันนั่งนิ่งมาเกือบหลายนาทีแล้วตั้งแต่ซีโร่ขอตัวไปห้องพยาบาล

 

 

                        “ฮิคคัพ มึงเป็นอะไรเปล่าวะ"ผมตัดสินใจถาม

                        “ก็เปล่านี่ กูแค่เป็นห่วงไอ้ซีโร่มันนิดหน่อย"

                        “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แผลเล็กแค่นั้นเอง"เล็กแค่นั้น แต่เลือดของมันนี่สิจะทำให้กูเป็นลม

                        “อืม...ว่าแต่มึงกับท่านอาจารย์นี่ดูสนิทกันดีจังเลยนะมันกลับมาทำหน้าร่าเริงเหมือนเดิม

                        “แน่นอนสิครับ ก็เราน่ะ....ก่อนที่พิชเชอร์จะพูดอะไรบางอย่างออกมา ผมรีบเอาข้อศอกไปกระทุ้งที่ท้องมันทันที      

 

 

                        “จะพูดอะไร กรุณาคิดให้มันดีๆก่อนนะ"ผมกระซิบ พิชเชอร์พยักหน้าแต่ก็ไม่วายยักคิ้วแบบกวนประสาทใส่ผม

 

                        “มันกับท่านอาจารย์ทำไมเหรอครับ"ฮิคคัพถามย้ำเมื่อเห็นพิชเชอร์เงียบไป

 

                        “อ๋อ คือเราชิมอาหารในครัวที่ร้านด้วยกันบ่อยๆน่ะครับ ลิ้มรสอาหารด้วยริมฝีปากกันอย่างลึกซึ้ง ทำให้เราสนิทกันอย่างที่เห็นนี่แหละครับ" ดูมันตอบ



                        “อ๋อ อย่างงี้นี่เอง"

 

 

                       ไอ้ฮิคคัพที่ผมคาดว่ามันน่าจะมีประสบการณ์มาก่อนส่งยิ้มมาให้ผมอย่างเจ้าเล่ห์  ผมได้แต่เอาหน้ามุดโต๊ะด้วยความอาย ถึงจะหันไปซัดพิชเชอร์ให้ตายตอนนี้มันก็เท่านั้น

 

                      

                       เกือบจะสิบโมงพิชเชอร์ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะจะได้เวลาเปิดร้านแล้ว ดี! กลับไปเลยไอ้โรคจิต ยังไงตอนเย็นผมก็ต้องไปเจอหน้ามันอยู่ดีนั่นแหละ หลังจากนั้นฮิคคัพก็เอาแต่ซึม ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิชเชอร์หรือว่าเพราะเป็นห่วงซีโร่กันแน่ จะถึงเวลาพักกลางวันอยู่แล้วแต่มันก็ยังไม่โผล่หัวมาที่ห้องเรียนเลย

 

 

 

 

 

          Zero's Mode.

 

 

 

                        ผมนอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่ที่เตียงคนไข้ของห้องพยาบาล ไม่ได้ปวดหัวอะไรหรอกครับ แต่ผมปวดใจมากกว่า เห็นฮิคคัพมันเอาแต่ปลื้มอาจารย์พิชเชอร์อะไรนั่นอยู่ได้ ผมยอมรับว่าเขาก็เท่แถมยังดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดูอบอุ่นมาก แต่พอได้ยินฮิคคัพบอกชอบเขามาก ผมก็เกิดฟิวส์ขาดขึ้นมาเฉยๆ 


 

                        ถึงผมจะเป็นคนเงียบๆ แต่พอผมเกิดโมโหขึ้นมา ผมเหมือนกลายเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้ เรื่องนั้นผมก็รู้ตัวเองดี จึงได้แต่โกหกว่าปวดหัว แถมยังทำมีดบาดนิ้วตัวเองอีก เวรจริงๆ

 

 

                        “นายซีโร่ ถ้าเลิกสำออยแล้วก็รีบกลับไปเรียนได้แล้วนะ!!!อาจารย์ประจำห้องพยาบาลตะโกนด่าผม

                        “โหย อาจารย์ค้าบ ผมเจ็บแผลแถมยังปวดหัวอีกด้วยอ่ะ

                        “งั้นก็นอนพักซะ ฉันฝากห้องพยาบาลด้วยล่ะ ชั่วโมงต่อไปมีสอนเด็กเกรดแปด"

                        “ครับๆ"

 

 

                        ผมรับปาก พลางหยิบการ์ตูนที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงขึ้นมาอ่าน ผมเป็นขาประจำที่ห้องพยาบาลครับ เวลารู้สึกอยากโดดเรียนหรือเกิดอารมณ์แปลกๆกับฮิคคัพขึ้นมา ผมจะมาสงบสติอารมณ์ที่นี่ ทำให้สนิทกับอาจารย์ห้องพยาบาลอย่างที่เห็น

 

 

 

                        ผมตกหลุมรักฮิคคัพมาตั้งแต่แรกเห็น นั่นก็หมายถึงตั้งแต่ตอนพวกผมอยู่เกรดเจ็ดนั่นเอง ทำไมผมถึงชอบมันน่ะเหรอ ผมเองก็บอกไม่ได้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะว่า มันน่ารัก ดูอ่อนแอเพราะตัวเล็กกว่าผมล่ะมั้ง มารู้ตัวอีกที ผมกับมันก็สนิทกันจนเหมือนคนๆเดียวกันไปซะแล้ว

 

 

 

                        ไม่ใช่ว่าผมไม่สนิทกับไอ้บล็อก แต่ไอ้บล็อกมันติดหน้าที่ต้องคอยดูแลน้องชายฝาแฝดของมัน ทำให้ไม่ค่อยได้ไปเที่ยวเล่นด้วยกันซักเท่าไหร่ กว่าผมจะแน่ใจอีกทีว่าชอบฮิคคัพจริงๆก็ตอนอยู่เกรดสิบเอ็ด ปีที่แล้วตอนที่มีผู้หญิงเข้ามาพัวพันกับมันค่อนข้างเยอะทีเดียว แทนที่ผมจะรู้สึกชอบผู้หญิงพวกนั้นไปด้วย แต่ผมกลับรู้สึกอยากจะผลักแม่พวกนั้นให้กระเด็นไปติดฝาผนังซะได้

 

 

 

 
 

                        ความรักของผมเพิ่งจะสมหวังเมื่อสองอาทิตย์ก่อนนี่เอง

 

 



 

                        แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกแย่อีกแล้ว....

 

 

 

 

                        นอนๆไปผมก็เริ่มจะง่วงแล้วแฮะ ผมหาวออกมาเหมือนความเหนื่อยล้าทั้งหมดมันถาโถมเข้ามาในร่างกาย ผมหลับตาพริ้มรับลมเย็นๆที่พัดเข้ามาในห้องพยาบาล ก่อนจะเผลอหลับไป

 

                    

 

 

 

 

 

                        “ซีโร่....

 

 

 
 

                        ร่างกายของผมสั่นไหวเล็กน้อยจากแรงเขย่าของใครบางคน ผมเผลอลืมตาตื่นขึ้นมา    

 

 

 

 

                        ฮิคคัพ..

 

 



 

                        “มีอะไร"ผมถามพลางหาววอด




                        “ก็...เห็นว่ามันพักกลางวันแล้ว กูเลยเอาข้าวกล่องมาให้มันยิ้มพลางชูข้าวกล่องให้ผมเห็น

 


 

 

                        น่ารักจริงๆ

 

 

 

                        “เอาวางไว้แถวๆนั้นนั่นแหละ เดี๋ยวหิวกูลุกขึ้นไปกินเอง"ผมทำเมินแล้วพลิกตัวหันหลังให้ฮิคคัพ


                        “ทำไมไม่กินอ่ะ หรือว่ายังไม่หายปวดหัว"

 

                        มันถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ไม่ได้ปวดหัวหรอก แต่พอกูเห็นหน้ามึงก็รู้สึกหงุดหงิดกับเรื่องอาจารย์พิชเชอร์อะไรนั่นขึ้นมาแค่นั้นเอง!

                       

 

                        “ซีโร่ ทำไมไม่หันหน้ามาทางนี้ล่ะ"มันถามอีก ผมได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

                       

 
 

                        “ซีโร่!!





                        มันพยายามจะกระชากตัวผมให้หันไปทางที่มันนั่งอยู่ ผมยอมหันไปตามแรงของมันด้วยความหงุดหงิด

 

                        “แทนที่จะมาเป็นห่วงกู มึงไปคอยดูแลอาจารย์พิชเชอร์อะไรนั่นไม่ดีกว่าหรือไง"ผมประชด

                        “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับท่านอาจารย์กันเล่า มึงเป็นอะไรเนี่ยหา!!

                        “แล้วมึงคิดว่ากูเป็นอะไรล่ะ"

                        “กูไม่รู้ กูถึงได้ถามมึงอยู่นี่ไง!!!

                        “เหอะ...มึงรู้สึกยังไงถ้าได้เห็นคนที่ตัวเองรักบอกว่าชอบคนอื่นต่อหน้าต่อตาน่ะ"

 

 

                        ทุกครั้งที่ทะเลาะกันผมจะไม่ได้เป็นฝ่ายใส่อารมณ์ แต่จะใช้น้ำเสียงราบเรียบไร้เยื่อใยแทน


 

                        “แล้วยังไง"



                        “มึงชอบมันไม่ใช่เหรอ มึงก็ไปอยู่กับมันดิ"



                        พอพูดจบผมก็ทำท่าจะพลิกตัวไปทางด้านเดิม แต่โดนฮิคคัพจับตัวเอาไว้ก่อน




 

                        “นี่หรือว่ามึงฮิคคัพจ้องหน้าผมพลางหน้าแดง


 

 

                        "มึงหึงกูเหรอ"

 


 

                        ผมรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล จึงหันไปคว้าหมอนที่หนุนอยู่ขึ้นมาปิดหน้า

 

 

                        “ไปไกลๆเลยไป"

 


 

                        ผมไล่แต่ฮิคคัพก็เอาแต่หัวเราะแล้วดึงหมอนออกจากหน้าผมได้สำเร็จ  มันปีนขึ้นเตียงมาด้วยอีกคนแล้วนั่งทับอยู่บนตัวของผม

 

 
 

                        “นี่ซีโร่ ถึงกูจะพูดว่าชอบท่านอาจารย์แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะชอบเขาแบบแฟนนี่หว่า"



                        “ไม่สนเว้ยผมเบือนหน้าหนี แกล้งทำเป็นงอน

 

 

                        “ซีโร่ มึงฟังกูดิ!!มันจับหน้าผมให้หันกลับไปจ้องตากับมัน

 

 

 


 

                        "กูรักมึงคนเดียว ชัดมั้ย"

 

 

 

                        ผมจ้องหน้าฮิคคัพนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เหมือนจะเขินก็ไม่เขินแต่กลับอยากร้องไห้ออกมา ได้แต่ยกมือขึ้นมาปิดหน้าเพื่อซ่อนความรู้สึกที่อ่อนแอของตัวเองไว้ ฮิคคัพที่นั่งทับตัวผมเอนตัวลงมาสวมกอดผมไว้แน่น ผมกอดตอบไอ้ตัวเล็กและกระชับอ้อมกอดด้วยความรัก ไม่เคยกอดกับใครแล้วมีความสุขได้เท่านี้มาก่อน

 

 

 

                        “อารมณ์ดีขึ้นมาบ้างหรือยัง"

 

 

                        มันถาม ผมพยักหน้า ฮิคคัพหอมแก้มผมสองครั้ง ผมมองมันแบบตาค้างไปเลย มาแปลกจริงๆเว้ยคราวนี้ อ้อนซะเหลือเกิน เท่านั้นยังไม่พอมันยังเอาหน้าไปซุกอยู่แถวๆบริเวณต้นคอของผมอีก

 

 
 

                        ให้ตายสิ!!!








 







100 %












คู่นี้เอ็นซีตลอด 5555555555555 100 % แล้วนะแก
ขอบคุณที่ยังรอไรเตอร์คนนี้มาอัพนะครับ
อยู่มอหกก็แบบนี้ ไม่มีแม้แต่เวลาให้ตัวเอง 5555555
 ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะครับ เป็นฟิคของวง exo 
รับประกันความเกรียนที่มีความกว่าเรื่องนี้เป็น 100 เท่า ><
















 

 

 

 

 100 %

 

 

 


PORCELAIN  THEMEs
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

864 ความคิดเห็น

  1. #863 k0987507848 (@k0987507848) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 02:03
    คู่รองเค้าไปไกลแล้วนะคะ
    #863
    0
  2. #862 Yanapat. (@Mumu_story) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 18:54
    โอ่ยยย คูานี้เขาไฟแรงกันเหลือหลายย
    #862
    0
  3. #830 June-2533 (@June-2533) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 16:25
    ฮือ คู่นี้มาทีไร เลือดฉันจะพุ่ง อ๊ากก5555555
    #830
    0
  4. #818 notgood (@iamanr) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:50
    เช็ดเลือดแปป -.,- 555555555555555555
    #818
    0
  5. #793 poungsaed (@tanakarn03) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 12:01
    แอร้กกก -////- ซีโร่น่ารักจุงเบยยยยย โดนฮิคถีบ
    #793
    0
  6. #773 oookkkii (@noookkkii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 22:14
    อรั๊ยยเขิลอะ
    #773
    0
  7. #751 ฮาร์ดแวร์ (@jokkey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:10
    คู่นี้ทำเอาเสียเลือดตลอด อรั๊ย ฟินนนนนนนนนนนน!!!?
    #751
    0
  8. #739 Mikojin (@mikojin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 16:08
    หึง!หึง! ซีโร่หึงฮ่ะๆๆ น่ารัก~
    #739
    0
  9. #737 bbeenn (@beexaost) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 22:49
    คู่นี้หวานตลอดด อร้ายยย
    #737
    0
  10. #709 -[TeaTime]- (@at-tea-time) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2556 / 15:29
    ยอมอีกแล้วน๊าาา บล็อก >.<
    #709
    0
  11. #676 Kyuju_Kuro (@kiku-sagura) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 13:41
    อยากอ่าน nc ขอคู่นี้จ้ง อ่า~ ซีโร่
    #676
    0
  12. #577 The.Joker (@blackholp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:46
    ตัวขัดขวางมาละ . . . .
    #577
    0
  13. #564 thenumberten (@thenumberten) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 19:33
    คู่นี้นี่ในรรตล๊อดดดดด
    #564
    0
  14. #515 lovegun-rit (@lovegun-rit) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 16:45
    เอาอีกแล้วซีโร่ ฮิคคัพ เลือดหมดตัว
    #515
    0
  15. #482 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 14:48
    เขินแปป//แดดิ้น ซีโร่ อ๊ากกกกกกก ... ไม่มีบทอะ
    #482
    0
  16. #360 Momay (@momay2542) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 21:38
    ชอบใครที่สุด : ซีโร่ไง -//-
    เฮือกก!! เปิดเผยมากมายย ><"
    #360
    0
  17. #143 เดซี่สีเงิน (@Cute_Girl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2555 / 16:07
    ซีโร่ไง >O<
    อุกรี๊ดดดดดด
    #143
    0
  18. #62 น้องเป็ด ' (@keekie3232) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 เมษายน 2555 / 00:27
     ซีโร่ไง >//////////////<
    #62
    0
  19. #41 Channiemill (@channiemill) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 18:57
     แหมๆๆ
    ซีโร่ไง ! ><




    #41
    0
  20. #38 แวมไพร~ไลฟ์ (@1859) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 00:28
    น่ารักง่าาาา
    ชอบใครที่สุด ? ซีโร่ไง - /// -...ฟิน
    #38
    0
  21. #35 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 20:26
    น่ารักไปไหม
    #35
    0