` stop cooking! วุ่นนักดันไปติดกับรักเชฟหน้าหล่อ { yaoi boy's love }

ตอนที่ 17 : cooking sixteen { rewrite }

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3779
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ก.ย. 56





 















 

…Cooking Sixteen..

 

 

 

 “เพิ่งจะรู้ตัว

 

 

 

 

 

 

 

                   ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก....

 

 

 

 

 

 

                   ผมมองออกไปข้างนอกหน้าต่างของบ้านด้วยความสงสัย

 

 

 

 

                   จะเข้าหน้าหนาวแล้วแท้ๆทำไมฝนยังตกอยู่อีกนะ ไม่ต้องเปิดแอร์แล้วล่ะมั้งคืนนี้ 

 

 

 

 

 

 

 

 

                   สุดท้ายวันนี้พิชเชอร์ก็ไม่โผล่หน้ามาที่ร้าน ถ้าเลยเที่ยงคืนของคืนนี้ไปก็ครบสามวันที่ไม่ได้เจอกันแล้ว จะว่ายังไงดีล่ะ ... ผมรู้สึกเป็นห่วงมันยังไงก็ไม่รู้ ทั้งคุณโฟโต้กับคุณโฟกัสหรือแม้แต่ลุงเดรโก ไม่มีใครรู้เลยซักนิดว่าพิชเชอร์ไปอยู่ที่ไหน

 

 

 

                   “พี่ครับ...พ่อกับแม่ออนเว็ปแคมแล้วนะ" เมลอนโผล่หน้ามาที่ประตูพลางเรียกผม

                   “เหรอ...บอกพ่อกับแม่นะว่าเดี๋ยวฉันไปคุยด้วย

                   ผมหันไปบอกเมลอนด้วยเสียงเอื่อยๆ มันทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยก่อนจะเดินลงบันไดไป ผมที่นอนอยู่บนเตียงถอนหายใจออกมาเสียงดัง ตอนนี้ไม่มีอารมณ์ที่จะคุยกับพ่อแม่เลยซักนิดเดียว

                   “แม่ครับ เมื่อไหร่จะกลับมาไทยกันล่ะครับผมได้ยินเสียงไอ้ใบชาดังมาจากห้องนั่งเล่น

                   มันคงจะใช้วิชาอ้อนพ่อแม่เหมือนที่ทำประจำ

                   “เดี๋ยวอีกสองสามเดือนก็จะกลับไปอยู่ด้วยแล้วล่ะลูก อดทนกันหน่อยนะ"ผมที่ได้ยินเสียงแม่ตอบกลับมารีบวิ่งไปที่ชั้นล่างทันที ก่อนจะหันกล้องเว็ปแคมมาให้เห็นหน้าตัวเองคนเดียว

                   “อีกสองสามเดือนจะกลับกันมาแล้วจริงๆเหรอครับผมดีใจจนออกนอกหน้า พ่อกับแม่พากันหัวเราะร่วน

                   “ใช่แล้วลูก ถ้าเกิดมันไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นน่ะนะ"พ่อตอบ แต่ประโยคสุดท้ายทำผมและน้องชายทั้งสองคนหน้าบึ้ง

                   “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิลูก ยิ้มหน่อยนะ พรุ่งนี้ต้องไปเรียนกันใช่ไหม รีบไปนอนกันได้แล้ว"

                   “อะไรกัน ผมเพิ่งคุยกับพ่อและแม่ได้แค่แป๊ปเดียวเองนะผมงอแง

                   “ก็แม่สั่งให้เมลอนเรียกลูกลงมาตั้งนานแล้ว มัวแต่ไปทำอะไรอยู่ล่ะ"แม่ทำเสียงดุใส่ผม

 

 

                   ก็มัวแต่กลุ้มใจเรื่องบางเรื่องอยู่

 

 

                   “เฮ้อ ก็ได้ครับๆ งั้นพ่อกับแม่ฝันดีนะครับ"

                   พวกผมสามคนโบกมือบ๊ายบายให้พ่อกับแม่ ผมเอื้อมมือไปกดออกเว็ปแคมและหันไปสั่งไอ้ฝาแฝดจอมแสบทั้งสองตัวทันที

                   “ไปนอนกันได้แล้ว

                   “ชายังไม่ง่วง จะคุยโทรศัพท์กับแฟนด้วยใบชาพูดขึ้นมาคนแรก ก่อนจะทำหน้าเขินอาย

                   “ผมก็เหมือนกัน จะคุยโทรศัพท์กับแฟนสุดที่รัก"เมลอนเดินไปนั่งที่โซฟาแล้วตอบผม

                   “นี่พวกแกมีแฟนกันหมดแล้วเรอะผมทำตาโตใส่พวกมันทั้งสองคน นี่น้องชายมันแซงหน้าตูได้ยังไงฟะ

                   “ก็ใช่น่ะสิ ว่าแต่พี่เองก็มีไม่ใช่เหรอ"ไอ้เมลอนทำหน้าเจ้าเล่ห์

                   “ใครว่าฉันมีผมขมวดคิ้วใส่มัน ไอ้ใบชาลอบยิ้มนิดหน่อย

                   “ก็คุณพี่เขยพิชเชอร์ไง แฟนพี่ไม่ใช่เหรอ เห็นทำแง่ทำงอนเขาอยู่ประจำเลย ว่าแต่คืนดีกันหรือยังเนี่ย

 

 

 

 

                   ห๊ะ.....

 

 

 

 

                   “จะ...จะบ้าเรอะผมปาสมุดที่วางอยู่ตรงโต๊ะคอมฯใส่ไอ้ใบชาโทษฐานที่มันปากเสีย

                   “ทำเขินๆ แล้วตกลงดีกันหรือยัง"ไอ้ใบชาหัวเราะก่อนจะถามย้ำอีกครั้ง

 

 

 

                   ผมอึกอักนิดหน่อยแล้วเบือนหน้าหนีพวกมันไปอีกทาง

 

 

 

                   "....ยังเลย"

 

 

                   “น่าสงสารเขาออก พี่น่ะหัดเปิดใจให้มันกว้างๆหน่อยสิ"

                   เมลอนว่าพลางกดเปิดทีวี ผมเหลือบมองน้องชายตัวแสบด้วยความน้อยอกน้อยใจ มันน่ะไม่รู้แท้ๆว่าไอ้พิชเชอร์ทำอะไรไว้กับผมบ้างก็พูดได้น่ะสิ!!

 

 

 

                   หรือว่าเราจะใจแคบไปจริงๆ .....

 

 

 

 

                   ผมหยิบน้องไอโฟนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงนอนขึ้นมาดูก็พบว่ามันยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่มีแม้แต่วี่แววของคนที่มักจะโทรฯเข้ามาเป็นประจำตลอดเวลาเกือบหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

 

 

 

                   “โทรฯไปหาเขาเลยดิพี่" ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อน้องชายฝาแฝดทั้งสองคนมายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

                   “ไม่โทรฯหรอกโว้ย

                   ผมตอบและทำท่าจะเก็บน้องไอโฟนไว้ในกระเป๋ากางเกงนอนเหมือนเดิม แต่โดนไอ้เมลอนแย่งน้องไอโฟนไปไว้ในมือซะก่อน

                   “ไหนๆ เบอร์คุณพี่เขยอยู่ไหนน๊าไอ้เมลอนพูดแล้วกดไอโฟนของผมไปเรื่อยๆ ผมรีบวิ่งไปแย่งคืนทันที

                   “เอาคืนมานะโว้ย!!แต่ด้วยความที่ผมสูงแค่ 172 ซม. ส่วนไอ้ฝาแฝดสองตัวมันสูงตั้ง 185 ซม. ทำให้ผมเขย่งตัวไม่ถึงเมื่อเมลอนชูแขนที่ยาวเหมือนแม่นาคขึ้นเหนือหัว

 

 

 

 

                   โอ้ TT_TT นี่มันเปรตมหาภัยกับคนแคระผู้น่ารักชัดๆ

 

 

 

 

                   “ไอ้เมลอนเอาไอโฟนมานี่ มึงกันพี่บล็อกเอาไว้"

                   ใบชาวิ่งมาช่วยเมลอนอีกคน ไอ้เมลอนทำตามอย่างว่าง่ายมันกอดและล็อคตัวผมไว้แน่น ส่วนไอ้ใบชากดโทรฯหาพิชเชอร์ไปเรียบร้อย

                   “ไอ้ใบช๊าาา!! กดวางสายเดี๋ยวนี้นะ ไอ้เวรเมลอน ปล่อยฉันนะโว้ย"

 

 

                   ผมทั้งกระโดดทั้งตะโกนพยายามหาทางไปถีบไอ้ใบชาให้ได้ แต่ไอ้เมลอนก็ไม่รู้ไปกินควายจากที่ไหนมา แรงเยอะโคตรๆ T_T

 

 

                   “อ้าว...ไอ้ใบชาทำหน้าเหลอก่อนจะหันมามองผมที่กำลังสู้กับไอ้เมลอนอยู่ "เขาไม่รับอ่ะพี่

                   “โทรฯไปอีกรอบดิวะ"จังหวะที่ไอ้เมลอนสั่งไอ้ใบชานั้น ผมก็ดิ้นสุดแรงจนหลุดออกมาได้

 

 

 

                   พลั่ก!! พลั่ก !!

 

 

 

                   “อย่าลองดีกับฉันอีก!!

                   “โฮ ไอ้พี่เตี้ยบ้าใจร้ายที่สุดหลังจากที่ผมจัดการถีบมันสองคนไปคนละทีก็แย่งน้องไอโฟนมาจากไอ้ใบชาทันที

                   “แกว่าฉันเตี้ยเรอะ" ผมเหลือบมองมันตาขวาง จนมันรีบเอามือมาปิดปากไว้ "พวกแกขึ้นห้องนอนกันได้แล้ว"

                   “แต่แฟนผมยังไม่โทรฯมาเลยนะไอ้ใบชาทำท่าประท้วง

                   “แฟนผมก็เหมือนกันไอ้เมลอนก็อีกคน ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

                   “จะคุยก็ไปคุยบนห้องนอนโน่น อยู่ข้างล่างมันเปลืองไฟ เอ้าๆ ขึ้นไปได้แล้ว ฮึ้บบบ"ผมไม่พูดเปล่าดันหลังมันทั้งสองคนให้ขึ้นบันไดไป

 

 

 

 

                   ติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!

 

 

                   ในขณะที่พวกผมทั้งสามคนกำลังเดินขึ้นบันไดกันอยู่นั้นเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น

 

                   “พี่บล็อก มีคนมาอ่ะ"เมลอนสะกิดผมที่อยู่ด้านหลัง

                   “เออ รู้แล้ว พวกแกขึ้นห้องนอนไปซะ เดี๋ยวฉันออกไปดูเอง"ผมไล่พวกมันให้ขึ้นไปข้างบนก่อนจะสาวท้าวเดินไปที่ประตูหน้าบ้าน

                   “จะดีเหรอพี่ นี่มันจะห้าทุ่มครึ่งอยู่แล้วนะ แถมฝนก็ตกหนักขนาดนี้ โรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้"ไอ้ใบชาตะโกนมาหาผม

                   “เออ ถ้าเป็นโรคจิตจริงๆเดี๋ยวฉันจะฟาดหน้ามันให้เละเอง!!

                   ผมตะโกนกลับไปก่อนจะบิดลูกบิดประตูออกช้าๆ และคว้าไม้เบสบอลที่วางอยู่แถวๆตู้เก็บรองเท้าไว้กับมือ

 

 

 

                   แอ๊ดด...

 

 

 

                   เมื่อเปิดประตูออกมาด้านนอกผมก็แทบไข้จับ พายุฝนที่โหมกระหน่ำพัดพาความหนาวมาให้กับเนื้อหนังที่อยู่ภายใจ้ชุดนอนบางๆของผม

 

 

                   “นายจะเอาไม้นั่นมาฟาดฉันอีกแล้วเหรอ" ผมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินเสียงที่แสนจะคุ้นเคยและโหยหามาตลอด

 

 

 

 

 

 

                   นั่นมัน...... โรคจิตจริงๆด้วย .....

 

 

 

 

                   ท่ามกลางพายุฝนกลับปรากฏให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่ผมรู้จักเป็นอย่างดี พิชเชอร์โบกมือให้ผมนิดหน่อย มันส่งยิ้มที่แสนอ่อนโยนมาให้ทั้งๆที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเปียกปอนไปหมด ผมทิ้งไม้เบสบอลที่ถืออยู่ในมือออกด้วยความตกใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกจากตัวบ้าน ค่อยๆก้าวเดินไปหาพิชเชอร์ที่ยืนอยู่ตรงประตูรั้ว ท่ามกลางสายฝนในวันนั้น มือไม้และทั่วทั้งร่างกายของผมสั่นเทาไปหมด ....

 

 

 

 

                   ผมรู้ดี....ว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกหนาว...

 

 

 

 

                   “บล็อก!! ... เปียกหม...

 

 

 

 

                   ก่อนที่พิชเชอร์จะพูดจบ ผมโผเข้ากอดมันแน่นและกระชับให้แน่นมากขึ้นอีก ราวกับว่าได้เจอของรักของหวงที่มันหายไปจากผมนานแสนนานและในวันนี้มันได้กลับเข้ามาสู่มือของผมอีก พิชเชอร์อึ้งเล็กน้อยก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นมากยิ่งขึ้น แปลกมากที่ผมไม่รู้สึกอึดอัด แปลกมากที่ผมไม่รู้หนาวทั้งๆที่ตัวของพวกเราทั้งคู่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำฝน ผมกลับรู้สึก...

 

 

 

 

                   อบอุ่น...รู้สึกอบอุ่นจนร้อน....ร่างกายของผมมันกำลังร้อนขึ้น...

                  

 

 

                   เมื่อคิดดีๆก็ได้รู้ ที่ฉันทำไปมันไม่ถูกซะแล้ว ฉันเสียใจ ....

                ฉันเพิ่งรู้ว่ารักเธอ ฉันเพิ่งรู้เมื่อได้ค้นหัวใจ มีเธออยู่แล้วมาตั้งนาน

                เผลอคิดถึงเธอทุกที อารมณ์ดีที่เธอยิ้มให้กัน  เพราะเธอเท่านั้น เพิ่งรู้ว่า ' ฉันรักเธอ '

                  

 

 

                   “บล็อกพิชเชอร์ทำท่าเหมือนจะคลายอ้อมกอดแต่ผมก็ไม่ยอมปล่อย "เราเปียกกันหมดทั้งคู่แล้วนะ"     

                   “เอ่อ...จริงด้วย" ผมทำหน้าเหลอหลาก่อนจะปล่อยพิชเชอร์ให้เป็นอิสระ

 

 

 

                   นี่...เมื่อกี้...กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย

 

 

 

                   ผมเหลือบมองพิชเชอร์ที่กำลังอมยิ้มอยู่เล็กน้อย เพิ่งจะสังเกตว่ามันใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวจนตอนนี้เห็นเนื้อหนังด้านในหมดแล้ว มันเสยผมสีน้ำตาลอ่อนนั่นขึ้นเพราะความเปียกชุ่มตามเส้นผม ทำไมผมถึงรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังสั่นกันนะ ...

 

 

                   “เอ่อ...จะเข้าบ้านไหมผมเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

                   “เข้าสิ ... นายจะใจร้ายถึงขนาดให้ฉันตากฝนอยู่ข้างนอกเลยหรือไง"ดูมันย้อน

 

                   คนอุตส่าห์ชวนดีๆยังจะกวนตีนอีก เดี๋ยวกูก็กระโดดถีบขาคู่ซะหรอก !!

 

                   “ก็ถึงชวนอยู่นี่ไงล่ะ!!ผมหันไปแยกเคี้ยวใส่มันก่อนจะเดินนำเข้าบ้านไป ให้ตายเถอะ เปียกหมดเลยโว้ยย!!

 

 

                   เนื้อตัวของผมและพิชเชอร์ที่เพิ่งฝ่าพายุมาเมื่อกี้ทำให้น้ำหยดนองพื้นเต็มไปหมด ผมรีบเดินหาผ้าเช็ดตัวที่น่าจะอยู่แถวตู้เก็บผ้าชั้นล่างแต่ก็พบว่ามันไม่มี ผมคงจะนำไปเรียงไว้ที่ตู้เก็บผ้าชั้นบนหมดแล้วสินะ เมื่อไม่พบของที่ต้องการจึงรีบเดินดุ่มๆเข้ามาหาพิชเชอร์ที่กำลังลูบหัวไข่เจียวอยู่

 

 

                   “ขึ้นไปข้างบนเถอะ นายจะได้อาบน้ำด้วย" กัดฟันพูดนะเนี่ย

                   “ก็ดีเหมือนกัน เดินนำไปเลย"

                   พิชเชอร์พยักหน้าน้อยๆ ผมจึงเดินนำขึ้นชั้นสองไปและเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นผ้าเช็ดตัวให้พิชเชอร์ มันรับไปเช็ดหัวตัวเองทันที

                   “รออยู่นี่แหละ เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อยืดตัวใหญ่ๆกับกางเกงของน้องชายมาให้เปลี่ยน"

                   ผมชี้นิ้วสั่งมันก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนของไอ้ฝาแฝดนรก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่ามันเตรียมของที่ผมต้องการไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

 

 

                   “นี่...พวกแก๊ !!! แอบดูอยู่อย่างงั้นเรอะผมโวยวายเสียงดัง ไอ้ใบชาทำหน้าล้อเลียนส่วนไอ้เมลอนก็เอาแต่ขำ

 

                   “สวีทกันให้พอใจเลยนะคร้าบบบ ฮิ้ววววว!!!แล้วมันก็แซวผมเสียงดัง

                   “จะ...จะ..บ้าเรอะ ...ไปตายเลยไป๊!!!

 

 

 

 

                   ปัง!!!

 

 

                   ผมรับเสื้อผ้าจากมือพวกมันแล้วปิดประตูใส่หน้าไอ้ฝาแฝดจอมกวนนั่นจนเสียงดังสนั่น ผมยกมือทาบไปที่หน้าอกเบาๆก็พบว่ามันเต้นเร็วซะเหลือเกิน แถมเต้นดังจนกลัวว่าคนที่กำลังจ้องมองผมอยู่ในตอนนี้จะได้ยินมันเข้า ...

 

                   “ไหนล่ะ...เสื้อผ้าฉัน" พิชเชอร์ถาม มันนั่งรอผมอยู่ที่เตียง

                   “นี่นาย ตัวเปียกขนาดนั้นไปนั่งที่เตียงได้ยังไง

                   “เออ...ลืมเนียนนัก เดี๋ยวกูตบ !!

                   “เอ้านี่เสื้อผ้า" ผมยื่นเสื้อและกางเกงไปให้พิชเชอร์พลางทำหน้ามุ่ย  มันรับแล้วจัดการถอดเสื้อเชิ้ตออกทันที

 

 

 

                   อึ๋ยยยยยยยย ......

 

 

 

                   ผมรีบหันหน้าไปอีกทางเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นมันโป๊ ตอนนี้ได้ยินเสียงเข็มขัดกางเกงกระทบพื้นห้องไปแล้วเรียบร้อย

 

 

                   “นาย...หายไปไหนมาตั้งสามวัน"ผมถามทั้งๆที่หันหลังให้มันอยู่

                   “ก็ไปทำธุระนิดหน่อยน่ะ"

 

 

 

 

                   ธุระ ? แล้วมึงบอกกูไม่ได้หรือไงว่าธุระอะไร ?

 

 

                   “เหอะ !! แล้วไอ้ที่ไม่โทรฯมาบอกเลยเนี่ยมันหมายความว่ายังไง"ผมยังไม่หยุดซักถาม

                   “แล้วโทรฯไปนายเคยรับสายฉันบ้างหรือเปล่าล่ะผมแอบสะอึกกับคำตอบของมัน

 

 

 

 

                   ผมยกมือขึ้นมาขยี้หัวตัวเองนิดหน่อย 

 

 

 

                   "นี่....ต่อจากนี้ไป... เราทั้งสองคนกลับมาเป็นเหมือนเดิมเถอะนะ"

 

 

 

                   พูดออกไปแล้วแฮะ....

                  

 

                   “เหมือนเดิมเหรอมันถามย้ำ

 

 

 

 

                   เออ!! เหมือนเดิมอ่ะ เหมือนเดิมอ่ะเข้าใจมั้ยย!!

 

 

 

                   “อืม..เหมือนเดิมไงผมกัดฟันตอบมันด้วยความขัดใจ

 

                   “เหมือนเดิมยังไง

 

                   “ก็คุยกันเหมือนเดิม เถียงกันเหมือนเดิมไงผมหันหน้าไปพูดกับมันเพราะคิดว่ามันคงใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แต่ทว่ามันกลับนุ่งผ้าเช็ดตัวอยู่แค่ผืนเดียว
 

                   “ทำไม ผมยกมือขึ้นมาปิดหน้าเพราะรู้สึกว่ามันกำลังร้อนผ่าว "ทำไมนายถึงยังไม่ใส่เสื้อผ้าอีก"

                   “คุยกันเหมือนเดิม เถียงกันเหมือนเดิม" พิชเชอร์เดินเข้ามาใกล้ๆผม มันใช้มือข้างขวาประครองหน้าผมเบาๆ

 

 

 

                   “......”

 

 

                   “แล้วฉันทำแบบนี้ได้เหมือนเดิมหรือเปล่า"

 

 

 

                   มือที่ประครองอยู่ดันใบหน้าผมให้เชิดขึ้นช้าๆ ผมหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย เดาใจคนตรงหน้าได้เลยว่ามันกำลังต้องการที่จะทำอะไร ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างทาบไปที่หน้าอกที่มีกล้ามเนื้อของคนตัวใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว พิชเชอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม มันหอบหายใจแรงขึ้นเหมือนกำลังโหยหาผมอยู่ก็เป็นได้

 

 

 

 

                   ผมตกใจนิดหน่อยที่พิชเชอร์บดขี้ริมฝีปากลงมาอย่างรุนแรง แต่ผมก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้มันทำตามใจตัวเองและทำตามใจของผมด้วย พิชเชอร์สอดลิ้นเข้ามาเหมือนรีบร้อน ผมสอดลิ้นตัวเองกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

 

 

 

                   ตอนแรกมันติดขัดเล็กน้อยเพราะผมตามอารมณ์มันไม่ทันนิดหน่อย แต่มันก็ผ่านไปด้วยดี เราทั้งสองคนแลกลิ้นกันอย่างร้อนแรง อุณหภูมิในห้องที่หนาวเย็นทำอะไรผมไม่ได้เลยซักนิด ถ้าเทียบกับอ้อมกอดที่ร้อนรุ่มของพิชเชอร์ในตอนนี้

 

 

 

 

                   “แฮ่ก...พิชเชอร์..ฉัน...ฉันหายใจไม่ทัน...

 

                   ผ่านไปเกือบเจ็ดนาทีผมก็รีบผละจูบออกเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองเกือบจะหยุดหายใจ มันเล่นจูบโดยไม่ผละออกให้พักหายใจเลยซักนิด ใครมันจะทนได้

                   “เด็กน้อยจริงๆเลยนะ

                   พิชเชอร์อมยิ้ม ผมถลึงตามองมันนิดหน่อยหากแต่ต้องอ่อนระทวยลงอีกครั้งเมื่อสบสายตากับดวงตาที่แสนเซ็กซี่และดูชุ่มช่ำในเวลาเดียวกันของพิชเชอร์

 

 

 

 

                   อยากจะบ้าตายจริงๆ .....

 

 

 

                   พิชเชอร์มันดึงผมไปจูบอีกรอบ มือไม้ของมันสะเปะสะปะไปทั่วทั้งตัวของผม มันปลดกระดุมชุดนอนของผมออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับกางเกงที่ถูกถอดออกไปด้วย พิชเชอร์กดผมให้นอนลงบนเตียงเดี่ยวเล็กๆนั่น

 

 

 

                   “ฮึก...ทำ...ที่นี่ไม่ได้นะ...ผมใช้มือขย้ำเส้นผมของมันไว้ มันมองผมด้วยแววตาเซ็กซี่

                   “รู้ไหมว่าฉันไม่ได้สัมผัสตัวนายมานานเท่าไหร่แล้วพิชเชอร์ถามในขณะที่คร่อมตัวผมอยู่

                   “เอ่อ..ก็...เกือบจะแปดวันล่ะมั้ง"ผมตอบมันโดยที่ไม่หลบสายตา

                   “แล้วยังจะให้ฉันรออีกเหรอ"มันถามอีกครั้งพลางไซร้ซอกคอของผมไปมา

                   “อา...แต่น้องชายฉันอยู่...

                   “ช่างน้องชายนายเถอะน่า...สนน้องตรงนี้ก่อนดีกว่าไหม"พิชเชอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะชี้ไปที่ส่วนล่างของผมและของมัน

 

 

 

                   ผมหน้าแดงขึ้นมาอย่างฉับพลันก่อนจะหยิบหมอนที่หนุนอยู่มาปิดหน้าเอาไว้

 

 

 

                   “ไอ้บ้าเอ๊ย


 






100 %






มีคนท้าให้อัพสองตอนติด 55555555
ไม่ดีม้างงงงงง อีกสี่ตอนจะจบแล้วนะตัวเอง
ขอถ่วงเวลาเพื่อเป็นการแต่งภาคพิเศษให้ก็แล้วกัน
แล้วเจอกันตอนหน้านะครับ ><





 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

864 ความคิดเห็น

  1. #782 oookkkii (@noookkkii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 01:08
    ...-////////////////-
    #782
    0
  2. #760 ฮาร์ดแวร์ (@jokkey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:02
    (,,p,,)//ฟินแลนด์ ฉันจะไปฟินแลนด์ 5555+
    #760
    0
  3. #742 Mikojin (@mikojin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 23:29
    ไม่ถนอมกันเล้ยเรื่องนี้ ช้ำหมดและนายเอกเรา
    #742
    0
  4. #726 thifu:') (@yamloveyaoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 23:26
    คนสุดท้ายมันคืออัลไลคร่าาาไรท์!!!
    #726
    0
  5. #716 -[TeaTime]- (@at-tea-time) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 09:51
    ฮิคคัพนี่ท่าจะคิดมากเกินไปนะ! 55555
    #716
    0
  6. #700 Love me (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 17:43
    ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนน
    #700
    0
  7. #697 Kyuju_Kuro (@kiku-sagura) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 15:17
    ไม่ขึ้นเลยอ่ะT^T
    #697
    0
  8. วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 01:54
    เ อิ่ม เฮียครับ เบาๆ ยั้งมือมั่ง พ่อคุ๊ณ
    #682
    0
  9. #605 aommmm (@aommm03) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 20:41
    อยู่ๆๆๆๆๆๆๆๆ เค้าก็สอบเสร็จละ กร้ากกๆๆๆๆ ฟินสุด ลงบ่อยๆนะ สอบเสร็จมีเวลาอ่านเยอะ 55555 เพราะยังไม่ลงเรียนพิเศษ แต่ทำไม เพื่อนของบล็อคต้องเข้ามาเห็นฉากที่เค้าอี๋อ๋อกันด้วยนี่ขัดใจคนอ่านชะมัด โถ่ๆๆๆๆๆๆ อดเลย ยังไงก็รอฟินอยู่นะ กิกิ สู้ต่อไปพี่ตูนอยากเห็นคนไทยบินได้ค่ะ จุ้บๆ กร้ากๆ 55555555
    #605
    0
  10. #592 jomjamexotic (@jomjamexotic) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 20:43
    อ๊ากๆๆ !!! ฟินจังเลย ซี๊ด....เลยหละ!! รอตอนต่อไปอยู่น้า............. #รอรอต่อไปฮ้า!!!
    #592
    0
  11. #588 ninnyvip (@ninnyvip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 22:51
    อัพด่วนเลยค่ะ แบบว่าค้าง อ๊ากกก ><
    #588
    0
  12. #572 thenumberten (@thenumberten) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 22:32
    ดีกันแล้วๆ
    เย่ๆๆๆ
    #572
    0
  13. #569 HiBaRi~ (@princessba) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 22:04
    //แดดิ้น
    ไม่กลัว สองแฝดจะได้ยินเลยน้าาา
    #569
    0
  14. #549 Toonyza (@pluza89) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2556 / 10:52
    รีบๆอัพต่อนะคร้าาา~//ฟินนนสุดๆ
    #549
    0
  15. #540 lucifervampire (@vampirelucifer) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 20:00
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    กลับมาแล้ววววววว
    #540
    0
  16. #539 คนผ่านมา (@ras21) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 19:53
    ตายช้าๆ ไรท์ พากลับมาพร้อมบทฟิน~ //เลือดนอง อายฝาแฝดบ้างไหมนั่นนน เขิล(ม้วนๆๆ) ฮ้าาาา จะจบแล้วหรอ เอาภาคสองด้วยได้ไหม งื้อๆๆๆๆๆ พิชคุงกล้าไปไหนนานๆไม่บอกอีกคราวนี้ให้บล็อคเจี๋ยนเลยสิ55555(แอบโหด) ในที่สุดก็กล้าสะทีนายเอกของเรา วิดวิ๊วววว รอตอนต่อปายยยยค่าาาาา
    #539
    0
  17. #366 Momay (@momay2542) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 13:50
    แต่เช้าเลยนะ หุหุ
    #366
    0
  18. #354 Ishirokotori (@kobatoishiro) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 12:54
    เชรดดดดด ในที่สุดคู่นี้ก็nccccccc>[]< ว่าแต่ทำไมไม่ปล่อยข้างในไปเลยฟระ จะเอาออกมาทำไม ผู้ชายด้วยกันไม่ท้องหรอกนาาาา
    #354
    0
  19. #348 ตาน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 10:18
    โอ้พระเจ้า ซี้ดดดดดดด. ได้กันซะที
    #348
    0
  20. #332 мαчנαɴɢ (@may2828) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:57
    โดนกินไปเรียบร้อยย
    #332
    0
  21. #316 55555 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:04
    สุดยอด
    #316
    0
  22. #291 122 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 13:12
    ในที่สสุดก็ได้อ่านncคู่นี้สักที
    #291
    0
  23. #277 ihaew (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2555 / 15:05
    แต่เช้าเลยพิชเชอร์



    เลือดกระจายยยยยย
    #277
    0
  24. #266 Wang# BOOM <naikul> (@punwang) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2555 / 11:39
    จมกอเลือดเป็นที่เรียบร้อย
    #266
    0
  25. #251 HiBaRi~ (@princessba) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2555 / 10:18
    =\\\\\\\\\\= //ตายคากองเลือดอย่างสงบ 
    #251
    0