ไว้ชาติหน้าเถอะ! [Yaoi,BL]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 94,607 Views

  • 2,088 Comments

  • 7,804 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,008

    Overall
    94,607

ตอนที่ 8 : ARC 1.7 | ตัวร้ายร้าย พระเอกร้าย ส่วนผมน่ะผู้เคราะห์ร้าย (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1478 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61

ARC 1.7 |  ตัวร้ายร้าย พระเอกก็ร้าย ส่วนผมน่ะผมผู้เคราะห์ร้าย (1)

“แกชอบเข้าค่ายเหรอ”

เฮือก!

ระหว่างตอกตะปูเพลินๆผมถึงกับสะดุ้งเฮือก ดีที่ไม่เผลอตอกนิ้วตัวเองเข้า เช้าวันนี้สติสตังผมยิ่งไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวอยู่ด้วย เมื่อคืนก็คิดมากจนข่มตาไม่ลง แถมไอ้พี่ภัทรก็กรมดังเหมือนร้องโอเปร่าอีก ไม่ต้องถามเลยว่าทำไมขอบตาถึงคล้ำเป็นหมีแพนด้าแถมยังเหม่อๆแทบจะทั้งวันด้วย

“ใครจะไปชอบวะมึง เหนื่อย ร้อน น้ำก็ไม่สะอาด ขี้ก็ไม่สบายตูดอีก”

คิดอะไรไม่ทันไรก็สะดุ้งอีกรอบ ฮ่วย! ไปคุยกันไกลๆได้ไหม ผมกำลังเซ้นซิทีฟกับคำนี้อยู่! จิตใจผมมันรับไม่ทัน ตอนนี้เลือกไม่ถูกเหมือนกันว่าควรรู้สึกยังไง แล้วเป็นสาวเป็นนางพูดอะไรขี้ๆแบบนี้หน้าตาเฉยอ่ะนะ!

“ถ้าปีหนึ่งไม่บังคับกูก็ไม่มาหรอก”แม่สองสาวดานหลังผมยังไม่หยุดเม้าท์มอย โดยมีเสียงป็อกๆแป็กๆเป็นซาวน์ด้านหลัง

“แต่ถ้าปีหน้าพี่ภัทรมากูก็อาจจะมานะ”

“เขาไม่เอามึงหรอก”

“เอ้า อีดอกนี่ กูก็ชอบของกู”

ไปชอบกันไกลๆได้ไม่ได้ พวกเธอจะใช้คำว่าชอบบ่อยเกินไปแล้วนะเฟ้ย มันเกินโควต้าวันนี้ผมแล้ว แต่จะทำไงได้แม้จะอยากเอี้ยวตัวไปมองหน้าคนพูดแต่ก็ทำได้แค่เพียงนั่งหูทวนลมไม่รู้ไม่ชี้

“แต่กูชอบเพื่อนพี่เขามากกว่า โคเรียไม่ใช่สไตล์ว่ะ ต้องดิบๆเถื่อนๆ”

ชอบพี่ครามเหรอ”

“โอ้ย!”

จนได้สิน่า! เมื่อกี้ใจเผลอกระตุกชะงักจนตอกลงผิดจังหวะ โดนไปเต็มๆเลย

“เฮ้ย นายเป็นไรรึเปล่า”ในที่สุดพวกหล่อนก็หยุดคุยกันได้สักที กันมาถามด้วยสีหน้าตื่นๆผมส่ายหน้าดิ๊กๆ

“เราโอเค”

“ไปหาพี่พยาบาลก่อนเถอะ เลือดออกแล้วน่ะ”อีกคนที่บอกชอบพี่ภัทรชี้มาที่นิ้วผม ผมเบ้หน้าเมื่อเห็นเลือดคั่งอยู่ภายใน ผมยอมรับแมนๆว่าถึงผมจะติดแพทย์แต่ก็เพราะระบบมันเอื้อ ที่ชาติที่แล้วผมค้านหัวชนฝาเรื่องเข้าหมอก็เพราะนี่แหละ ผมกลัวเลือด!

แต่ไม่รู้เป็นเพราะอยู่ในร่างนทีรึเปล่า ความกลัวมันเลยเลาบางกว่าทุกที แค่รู้สึกๆเสียวหน่อยๆ ก่อนเดินออกมาก็แอบค้อนทำตาเขียวปัดใส่แม่นางทั้งสอง

ก็เพราะใครเล่า มันทำเอาใจผมกระตุกแรงจนสะเทือนไปถือมือที่ถือค้อนอ่ะ



“อ้าว น้องทีโดนอะไรมาครับ”

ทันทีที่เข้ามายังเต้นท์พยาบาลที่ถูกสร้างง่ายๆด้วยผ้าใบไม่กี่ผืนก็พบกับพลพรรคนักศึกษาแพทย์ปีสี่ที่ติดสอยห้อยตามมาทำจิตอาสาเช่นกัน แต่ไม่ได้มาตอกไม้สร้างบ้าน สร้างห้องสมุด ถางหญ้าทาสีสนามบอลอย่างพวกปีหนึ่ง เขามาตรวจโรคง่ายๆให้กับชาวบ้านและเด็กนักเรียนที่นี้ แน่นอนว่ามีอาจารย์คอยคุมอยู่ด้วย

“นิ้วบวมขนาดนั้นโดนแทงมามั้งคร้าบบ”นี่ไม่ใช่เสียงผม แต่เป็นพี่ภัทร...เจ้ากรรมนายเวรเบอร์สองของผมเอง และแน่นอนมีบีสองแล้วจะไม่มีบีหนึ่งได้ยังไง

เอ๊ะ

ไม่อยู่แฮะ

ผลั่วะ!

“โอ้ย ไอ้หมอ มึงจะทำให้กูเสียโฉม”พี่ภัทรกุมหน้าตัวเองทำตัวเหมือนนางเอกที่เพิ่งโดนนางร้ายตบมาก็ไม่ปาน และจากดูคำที่เรียกขานทั้งคู่คงสนิทกันพอสมควร

“เสียไปได้ก็ดี เห็นเบ้าหน้าดีๆของมึงแล้วมันขัดหูขัดตา”พี่หมอ...เขาชื่อพี่หมอจริงๆนะ แค่ดูชื่อก็รู้แล้วว่าที่บ้านดันด้านนี้ขนาดไหน ดีที่พี่เขาไม่เครียดแต่ดันชอบทางนี้จริงๆแทน ตอนแรกที่ได้ยินชื่อพี่แกนี่ทำเอาอึ้งไปเลย เพราะนอกจากชื่อเล่นว่าหมอ ชื่อจริงก็ชื่อแพทย์...รวมกันเป็น นายแพทย์...

พ่อแม่คือไม่คิดว่าลูกเรียนจบจริงจะกลายเป็น นายแพทย์แพทย์บ้างรึไงนะ...

“ใช่ซี่ๆๆ กูมันเพื่อนเมียน้อย”

“เอ้า ไอ้นี่พูดดีๆ”คนในชุดกาวน์สีขาวง้างกระดาษในมือขึ้นทำท่าจะฟาด แต่พี่ภัทรมันก็พี่ภัทรจริงๆนั่นแหละ...

“ว๊าย กลัวเมีย”

“กูยังมีให้กลัวไง แล้วออกไปได้แล้ว ที่นี่ไม่ได้มีไว้ให้อู้งาน”แล้วก็โบกมือไล่ หันมาผายมือให้ผมนั่ง

“โหย เจ็บนี้รสปูอัดเหมือนโดนอัด~”

โดนด่าแล้วยังยิ้มร่า มีอารมณ์สุนทรีย์ร้องเพลงอีก แถมเพลงยังเก่าโคตร เชื่อเขาเลย พี่ภัทรนี่มันพี่ภัทรจริงๆ

พี่หมอเข้าสู่โหมดเมินพี่ภัทรโดยสมบูรณ์ก่อนจะหันมาสนใจนิ้วที่บวมอย่างน่าเกลียดของผม จับนิดๆหน่อยๆ แล้วก็เอ่ยปาก

“มีเลือดออกนิดหน่อย ไม่เยอะจนต้องไปหาหมอ แต่เดี๋ยวประคบน้ำแข็งไว้ก่อน ยกมือขึ้นไว้ก่อน เดี๋ยวไปหาที่ประคบให้”พี่แกลุกไปด้านหลังเต้นท์ ทิ้งให้ผมนั่งยกแขนขึ้นสูงค้างไว้ จะให้เอาลงก็ไม่กล้า แต่เมื่อยฉิบหายเลยครับ

โง่”

“หือ พะ...พี่คราม”ผมหันขวับเมื่อได้ยินดสียงเข้มติดแหบเล็กๆอันคุ้นหู เบิกตากว้างอย่างตกใจ

อุตส่าห์เลี่ยงมาทั้งวันแท้ๆ!

“ทำไมไม่ระวัง”

“แล้วทำไมต้องดุ”

“เพราะห่วงเลยต้องบอก”ไม่ใช่คำจิกกันด่าทอกันอย่างทุกที ทำเอาผมที่เตรียมคำไว้ได้แต่กลืนมันลงคอ

ไม่ไหวว่ะ สบตาคมๆนั่นไม่ได้แล้ว เอาพระเอกกลับมาที ผมรู้สึกเหมือนจะโดนตาชี้ๆนั่นกินเข้าไปแล้ว

“อะ อะไรของพี่เนี่ย”เลยได้แต่ตอบไปอย่างตะกุกตะกักโคตรไม่ธรรมชาติเลยไอ้นทีเอ้ย

อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับอาการประหลาดของผมให้หนักใจ กลับเบนสายตาไปยังนิ้วที่ยังถูกยกข้างไว้อยู่

“ไม่ต้องไปตอกตะปูแล้ว ไปทาสีนู่น ซุ่มซ่าม”

“แต่ไหนบอกทาสีวันสุดท้าย”

“นั่นหมายถึงที่จะสร้างเพิ่ม แต่ของเก่าก็ต้องไปทาสีทับด้วย”พี่เขาว่าพลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ด้านข้าง ก่อนที่มือหน้าจะเอื้อมมือมาจับนิ้วผมไว้จนผมสะดุ้ง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ตอนแรกจะกระตุกมือหนีแล้วถ้าไม่ติดว่าสายตาดุๆนั่นจะสื่ออกมาว่า’ลองดึงออกสิ มึงตาย’แบบนั้นมาน่ะนะ

“แต่ผมอยากตอกไม้”ผมมุ่ยหน้าอย่างเซ็งๆ ก็คนมันชอบตอกมากกว่านี่น่า แถมหน้าที่ทาสีควรให้กุลสตรีทำสิ แล้วหันไปดูภาพโรงตอกไม้ตอนนี้ มีแต่หญิงสาวร่างบาง(?)กำลังติกกันโป๊กๆอย่างเหน็ดเหนื่อย

“มือเจ็บแบบนี้จับแปรงไหวรึเปล่ายังไม่รู้ อย่าดื้อ”

พูดเฉยๆไม่ต้องบีบให้รู้ก็ได้ว่ามันเจ็บจริง น้ำตาเล็ดแล้วไอ้พี่ครามเวรเอ้ย

“อ้าว ไอ้ครามมาพอดีจะบอกว่าน้ำแข็งหมด นี่ผ้า”พี่หมอกลับมาพร้อมผ้าสะอาดเล็กๆหนึ้งผืนพอให้ใช้พันรอบน้ำแข็งก้อนเล็กๆได้สองสามก้อน

ผมก็เพิ่งเห็นว่าตอนนั่งพี่ครามวางถุงน้ำแข็งไว้บนโต๊ะนะเนี่ย ก็ว่ามาทำไม สงสัยโดยใช้ให้ไปซื้อของแหง

“กูทำเอง”

พี่ครามปัดมือพี่หมอออก หยิบเอาผ้าผืนเล็กที่ดูเล็กลงไปอีกเมื่ออยู่ในมือเท่าใบลานของพี่เขาที่เกรงว่าเขาอาจสามารถจับหัวผมไปโขกกำแพงด้วยมือเดียวได้เหมือนในหนังกำลังภายใน

แม้จะดูเงอะงะไปบ้างและมือหนักไปนิด ทำเอาผมร้องโอ้ยไปหลายที แต่ด้วยสายตาราวกับว่ากูอุตส่าห์ทำให้ ห้ามบ่น หุบปากไปซะ มันกำลังโชว์อยู่บนหน้าของตัวร้ายจนผมได้แต่นั่งน้ำตาซึมอยู่คนเดียว

ไหนคนที่บอกว่าชอบกัน นี่มันรังแกกันชัดๆ!

“ได้กลิ่นอะไรเหม็นๆป่ะวะไอ้หมอ”

“อะไรของมึงวะ”

“กลิ่นความรักอ่ะ ฮิ้ววว”

“นี่มึงยังอยู่อีกเหรอ”

พี่หมอพูดด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเต็มที นอกจากไม่รับมุขพี่ภัทรแล้วยังไล่อีกฝ่ายออกไปอย่างกับหมูหมาอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้ผมยืนเอ๋ออยู่กับพี่ครามสองคน

“เสร็จแล้ว”อีกฝ่ายว่าเมื่อพันให้อย่างหลวมๆ ยอมปล่อยมือผมให้เป็นอิสระ

“ขอบคุณครับ”

“เดี๋ยวก่อน”

“...?”

คนตัวสูงใหญ่อย่ากับหมีควายเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มลงในขณะที่จับมือข้างที่ผมเจ็บขึ้นมาอีกครั้งซึ่งครั้งนี้ผมไม่ได้ขัดขืนเพราะมันแต่สงสัยว่าพี่แกจะทำอะไร ก่อนที่ลมอุ่นๆจะเป่ารดตรงแผล แล้วเงยหน้าขึ้นมา...ยิ้มเล็กๆ เล็กมากๆแต่ก็มากสำหรับคนหน้าบึ้งตึงตลอดเวลาอย่างตัวร้ายแล้ว

“เพี้ยง หายไวๆ”

กึก

ผมชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ผงะออกมา มองหน้าพี่ครามอย่างตื่นๆ อยู่ดีๆก็ผีออกผีเข้า ดีบ้างร้ายบ้าง ด่าบ้างปลอบบ้าง ใจร้ายบ้างใจดีบ้างแบบนี้ผมไม่ชินโว้ย

แต่อย่าทำอย่างนี้ไม่ว่ากับใครเข้าใจมั้ย เสี่ยงโรคหัวใจมากๆ มากจริงๆ



“พี่ภัทร ผมแลกที่นอนกับพี่ได้เปล่า”

เมื่อภาวะหัวใจล้มเหลวใกล้เข้ามา ผมจึงไม่มีทางเลือกนอกจากไปตั้งหลักก่อน แม้จะไม่อยากมีชีวิตที่ยืนยาวมากนักแต่ก็ไม่อยากเห็นนทีจากไปก่อนวัยอันควรเท่าไหร่นัก อะไรปลอดภัยผมก็อยากจะทำไว้ โดยเฉพาะการไปยุ่งกับพล็อตเรื่องมากๆก็เท่ากับยิ่งอันตรายเข้าไปอีก

“หือ ทำไมล่ะ ทะเลาะอะไรกับไอ้ครามรึไง”พี่ภัทรเลิกคิ้ว ขณะเดินเอาถังสีมาให้ผมเพิ่ม

“เปล่าๆๆ ทำไมถึงคิดว่าทะเลาะ”

“เอ้า ก็ไม่พูดไม่จาดึงตึงใส่กัน”

“พี่ครามก็ตึงตลอดอ่ะ”พี่ภัทรทำเหมือนตัวเองไม่รู้จักเพื่อนตัวเองอ่ะ

“แต่เราหูแดงนะรู้ป่ะ”

“เฮ้ย!”

“พี่ล้อเล่นน่ะ เขินใคร เขินพี่เหรอ อย่าหลงรักพี่นะ พี่ลำบากใจ”

แดกจุดจริงๆจุดๆนี้

ผมทำหน้าปลาตายใส่พี่แก หมดกันเกือบจะเขินที่ตกหลุมพลางตกใจยกมือปิดหูตัวเองแทบไม่ทันเมื่อกี้แล้ว ดีนะเจอมุกจางๆของพี่ภัทรเบรคอารมณ์ก่อน

“เอ้อ เมื่อคืนได้ยินอะไรแปลกๆป่ะ”

“ไม่เลย ไม่เลยครับ ไม่ได้ยินอะไรเลย มีแต่เสียงกรนพี่ภัทร”ดังแบบมีทำนองมีเมโลดี้ด้วย ผมนี่อยากจะอัดเก็บไว้ไปส่งออดิชั่นเดอะว๊อยซ์เลย

“คือแบบ...เล่าดีมั้ยวะ กลัวน้องกลัวว่ะ”

“เรื่องไรอ่ะพี่”

“คืองี้เว้ย เมื่อคืนพี่เจอดีอ่ะ”

“เจอซีด้วยป่ะพี่”

เขาว่าคนเราอยู่กับสภาพแวดล้อมแบบไหน เรามักจะเริ่มกลายเป็นแบบนั้นด้วย เพราะฉะนั้นวอนอย่าด่าผม ด่าพี่ภัทรซะ ด่ามันหนักๆเลย

“ที่มันเป็นสัตว์สติไม่ดีป่ะ”

“นั่นซีบร้า!”

“พามพ่าม”

ตบมุกกันอย่างเป็นงานเป็นการ จนผมชักจะปลงใจเมื่อได้ยินอะไรก็คิดเป็นมุกได้หมดแล้วตอนนี้

“แต่พี่ไม่ได้โกหกนะเว้ย ห้องที่เรานอนพี่เคยได้ยินชาวบ้านคุยกันว่ามันเคยมีคนมาผูกคอตายตรงพัดลม”พี่ภัทรป้องปากพูดเสียงเบาราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยิน

“พี่คิดมากเปล่า อาจจะฝัน”ผมยิ้มแห้ง แม้หนังตาจะกระตุกก็ตาม คุณก็รู้ว่าผมมันใจป็อดขนาดไหน เลือดก็กลัว แน่นอนผีก็ไม่รอด

“ไม่ที ฟังพี่นะ เนี่ยพี่ไม่กล้าไปเล่าให้ใครฟังเลย กลัวจนทั้งวันต้องเอาตัวไปติดอยู่กับคนอื่นตลอดเวลา คือเมื่อคืนพี่ได้ยินเสียงแก็กๆๆๆ เหมือนเสียงพัดลมมันติดอะไรซักอย่างอ่ะ เลยลืมตาตื่นขึ้นมาคิดว่าพัดลมจะพังเลยจะเดินไปปิดเพราะรำคาญเสียง”หน้าพี่ทีไม่ได้ดูเล่นใหญ่แบบทุกที แต่แทนที่ด้วยหน้าที่ซีดลงทุกที สายตาล่อกแล่กเหมือนกลัวใครมาได้ยิน

“ถ้าอย่างนั้นผมก็อยากจะเดินไปปิดจมูกพี่เหมือนกัน”เมื่อบรรยากาศเริ่มเครียดผมเลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่อง ถึงมันจะมีจริงแต่ผมจะดีใจมากถ้าจะมาเล่าในวันกลับบ้านไรงี้

“มีแต่คนบอกไม่ทีใครกรนเพราะเท่าพี่”

“เออ กลับมาก่อน นี่พี่ไม่ได้จ้อจี้จริงๆนะ บอกตรงนี้ว่าคิดแล้วยังขนลุกไม่หาย”ไม่ว่าเปล่าชูแขนที่ขนนั้นชูชันไปหมด

ไม่ม้างง ไม่ใช่หร๊อกกก พี่มันโกหกหาเรื่องแกล้งผมแน่ๆ

“คือภาพที่พี่เห็นคือเงาเหมือนร่างคนห้อยอยู่ตรงนั้นอ่ะ แล้วเหมือนเชือกมันไปพันพัดลมเลยหมุนไม่ไป ดังแก๊กๆๆๆ ตอนนั้นพี่แบบกึ่งหลับกึ่งตื่น แต่มั่นใจว่าไม่ได้ฝัน ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกพนมมือไหว้อย่างเดียว”

“พี่ต้องล้อผมเล่นแน่ๆ...ฮะๆๆ”เป็นการหัวเราะที่แห้งที่สุดในชีวิตผมเลย

“วันนี้พี่ว่าจะไปนอนเต้นท์พยาบาล ถ้าอยากเปลี่ยนที่ก็กลิ้งมานอนที่พี่ได้เลย หาอะไรกั้นกลางไว้ก็ได้ ไอ้ครามนอนนิ่งอย่างกะศพไม่ดิ้นมาหาแน่นอน”

แล้วก็ตัดบท ลูบแขนตัวเองเหมือนกลัวแล้วเดินลิ่วๆทิ้งผมไว้กับห้องเรียนเก่าๆที่อยู่โดดออกมาจากที่อื่นคนเดียว

ดะ เดี๋ยวก่อนสิโว้ย!!



————————-





Draft : https://tegaki.pipa.jp/s/271405/23439247.html

แอบไปสเก็ช พี่คราม&พี่ภัทรในจินตาการเรามาค่ะ ไม่มีแฟนอาร์ท ก็ไรท์อาร์ทนี่แหละ!

ปล.มาเล่นแท็กกัลเถอะะะ เอาตามชื่อเรื่องนี่แหละ #ไว้ชาติหน้าเถอะ ในทวิตเตอร์น้าาา ไว้หวีดไว้แสดงความเห็นไว้ลงแฟนอาร์ทหรือไรท์อาร์ทเอาเป็นว่าเราจะแจ้งอัพนิยายทางนั้น หายไปจะบอกในนั้น ไม่ต้องฟอลก็ได้ แต่ถ้าหายไปอยากตามก็ตามตรงนั้น เอ็นซีก็หาจากตรงนั้นนะคะ(เมื่อเวลานั้นมาถึง)
Twitter : @ShimmeShimmeko


ตอนนี้น้ำๆหน่อยอตอนแรกมันจะยาวกว่านี้แต่ตอนนี้จำนวนคำมันทะลุไปแล้ว เลยขออนุญาติตัดไปไว้ตอนหน้าเลยดีกว่า ตอนนี้ก็โฟกัสที่ความรุกและกร๊าวใจของเฮียคราม และการตบมุกของพี่ภัทรไปนะคะ

ขออภัยที่หายไป2วันด้วย พอดีงานชุมละเกิน หลังจากมาอัพนี้ จะกลับมาอีกทีหลังวันจันทร์เลยนะคะ งานวันจันทร์เราเยอะมาก เสาร์อาทิตย์นี้คงไม่ได้นอน (+มีภารกิจอันใหญ่หลวงอย่างกดบัตรคอนเสิร์ต)

เขียนเสร็จปุ๊ปอัพปั๊ป คำผิดอาจจะเยอะหน่อยน๊าค๊า ไว้ว่างจะมานั่งพรูฟอีกรอบ แต่ถ้าเจอก็บอกได้เลยนะคะ

ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกเฟบจริงๆ ฮือ แต่500แล้ว น้ำตาจะไหล ขอบคุณที่ชอบทั้งอิน้อง อิพี่ภัทร และอิพี่ครามด้วยนะคะะ

1คอมเม้น = 1 กำลังใจ













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.478K ครั้ง

64 ความคิดเห็น

  1. #2081 -ตะมุตะมิ- (@BAMT-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 11:51
    หลอกแน่เรยแอคติ้งเก่งขนาดนี้อะ
    #2081
    0
  2. #2030 nicharipaen04 (@nicharipaen04) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 00:55
    แกล้งน้องงงง
    #2030
    0
  3. #2007 After_TeaTime (@Miko_Chan2002) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 05:14
    ไหนหนูบอกนอนไม่หลับทั้งคืนไงลูก หนูจะไปเชื่ออิคนนอนกรนลั่นห้องแบบนั้นทำม่ายยยย5555
    #2007
    0
  4. #1989 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 07:01
    อิพี่ภัทรก็แกล้งน้อง
    #1989
    0
  5. #1980 FaiiSmail (@FaiiSmail) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:54
    อิพี่ภัทรรแกล้งน้องอีกแล้ว
    #1980
    0
  6. #1968 Lutodeer (@oing_oing) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 04:31
    ไปหลอกน้องอีก555 สงสาร กลัวผีเลยดิเนี่ย
    #1968
    0
  7. #1904 เลขาYM (@myloveyaoi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 00:35
    เดี๊ยวก่อน นี่พระเอกหรือตลกคาเฟ่วะ และตัวร้ายจะทำตัวน่ารักไปไหน 😍😍😍😍😍😍
    #1904
    0
  8. #1886 lills (@joeyxsy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 11:47
    พี่ครามหล่อมากกก
    #1886
    0
  9. #1856 Alljae (@Alljae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 19:09
    เดมเมจเเรงงงงงง
    #1856
    0
  10. #1812 Bluennn. (@chanoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 18:46
    เพิ่งเจองับบง สนุกอ่ะ พล็อตดีเว่อร์ น่ารักกก
    #1812
    0
  11. #1787 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 11:20
    พี่ครามหล่อกว่าเย๊อะะะ
    #1787
    0
  12. #1649 mamiumint (@mint-hibara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 21:34
    พี่ภัทรอย่าแกล้งน้องง เอ๊ะ หรือเรื่องจริง...
    #1649
    0
  13. #1626 lunatic.august (@kanityada2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 14:46
    ฮากเป่าแผลคือร้องอ้ากเลย ไอ่พี่คร๊ามมมมม ร้ายนัก!!!
    #1626
    0
  14. #1620 นิจิคาตะ K.S.P (@sandy4869) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 21:48

    ภาพสวยมาก ตอนหน้าต้องมีกอดแล้วละ
    #1620
    0
  15. #1594 นักโทษหมายเลข0 (@Prison0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 07:06
    แกล้งน้องงงง
    #1594
    0
  16. #1579 lakkee (@lakkee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 21:32
    หลอกน้องทำไม
    #1579
    0
  17. #1553 KOGA-V (@KOGA-V) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 09:39
    อิพี่ภัทรได้ทำหน้าที่ของเพื่อนพระเอกแล้วว คืนนี้น้องทีก็นอดกอดพี่ครามไปเลยนะ ฮี้ววววววววววววววว
    #1553
    0
  18. #1543 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 19:15
    ไรท์วาดสวยมากๆเลยงื้อพี่ครามพี่ภัทรหล่อออ
    #1543
    0
  19. #1503 안시리민 (@0956535071) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 16:15
    ภัทรหลอกน้องเปล่าอ่ะ
    #1503
    0
  20. #1474 พะยูนเผือก (@RajitpitSupo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:36
    ความช่วยเพื่อน เนียนฝุดๆ
    #1474
    0
  21. #1457 ดาราพร่างพราว (@meilianji) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 19:44

    ...สนุก

    #1457
    0
  22. #1429 Hnungwan (@a0818404967) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 09:45
    พี่ภัทรเป็นตัวประกอบโดยสมบูรณ์
    #1429
    0
  23. #1424 pped (เป็ด) (@wkumsomjit) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:16
    เรื่งนี้ต้องการคนอย่าพี่ภัทร ไม่งั้นนายตัวร้ายไมาได้แอ้มน้องแน่ๆ
    #1424
    0
  24. #1402 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 19:23
    พี่ภัทรเมิงงง เอาเรื่องว่ะคนเรา
    #1402
    0
  25. วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:15
    อิพี่ภัทรเล่นใหญ่จ๊างงง
    #1390
    0