I am a Grim || เกิดใหม่ที่ต่างโลก ดันเป็นกริมซะได้

ตอนที่ 46 : ( ภาค 2 - สงครามเทพเจ้า ) บทที่ 46 วิหารเทพอสูร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 มี.ค. 60

บทที่ 46 วิหารเทพอสูร

 

 

 

“ท่านเป็นใครกัน ทำไหมถึงอยู่ในสภาพนี้ได้” ไคท์เอ่ยเมื่อเห็นร่างซึ่งอยู่ด้านหลัง....

 

ชายแก่ในชุดคลุมขาวทั้งตัวคล้ายชุดของพ่อมด ดูภายนอกอายุไม่ต่ำกว่าแปดสิบปี ผิวหนังเหี่ยวย่น หนวดและเส้นผมขาวยาว แต่เมื่อสายตาของกริมหนุ่มเลื่อนต่ำลง เขาอดแปลกใจกับสภาพของชายชราเบื้องหน้าไม่ได้

 

ชายแก่ในชุดพ่อมดขาวกำลังนอนพิงอยู่กับซากรูปปั้นหินขนาดใหญ่ เขามีร่างอยู่แค่ส่วนบน ส่วนล่างของชายชราได้หายไป โดยยังมีเลือดสีแดงสดที่กำลังไหลออกจากบาดแผล...

 

“ท่านเจ็บหนัก?” ไคท์พูดในขณะที่เดินเข้าใกล้ร่างของพ่อมดชรา

 

“อุก!...” เสียงไอดังออกจากร่างที่ไม่สมบูรณ์ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ลอยฟุ้งขึ้นอีกครั้ง

 

ชายแก่ที่ยังคงมีสติอยู่ เขายกใช้มือปิดปากตนไว้ ก่อนจะไออีกหลายครั้งในเวลาต่อมา ส่งผลให้เลือดสีแดงสดเปื้อนอยู่เต็มฝ่ามือ

 

“อย่า...เข้าใกล้ข้า” ชายชรากล่าว

 

“แฮก แฮก!...

 

“เจ้าหนุ่ม เจ้าเป็นใคร ถึงมีความทรงจำของลูกศิษย์ข้า เจ้าเป็นศิษย์ของใคร?” ชายชรากล่าว พร้อมกับใช้ดวงตาสีเทาหม่นซึ่งครั้งแรกที่เห็น ไคท์นึกว่าอีกฝ่ายตาบอด แต่จากการจดจ้องของอีกฝ่าย ดวงตาคู่นั่นยังไม่ดับสูญแต่อย่างใด

 

ข้าไม่มีลูกศิษย์ที่คลื่นพลังเป็นแบบนี้... ทั้งยังส่งกลิ่นอายรุนแรงของปีศาจออกจากร่าง ใครกันที่กล้าสั่งสอนปีศาจให้ฝึกเคล็ดวิชาชายชราคิด ขณะใช้เคล็ดเนตรสวรรค์สำรวจทั่วร่างของกริมหนุ่ม

 

แต่บ้างสิ่งที่เจ้าหนุ่มนี้มี แตกต่างไปจากทุกคนที่ข้าเคยพบ...ชายชราคิดและพยายามหาคำตอบจากการมอง แต่ไม่ว่าจะเค้นสมองเท่าใด ชายแก่ก็ไม่อาจหาคำอธิบายข้อสงสัยตน

 

“อาจารย์ของข้าชื่อมาคาเอล...” กริมกล่าวอย่างไม่คิดปิดบัง เพราะนี้คงเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของมาคาเอล ไคท์จึงคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาตามมา ...ยกเว้นเรื่องตำราสีดำเล่มนั่น เพียงอย่างเดียว

 

“โอ่ว... ขอข้านึกก่อน มา..มาคาเอล...” ชายแก่ที่อยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์กลับยกมือเหี่ยวย่นขึ้นลูบหนวดสีขาว ราวกับสภาพร่างกายของตนเป็นปกติ

 

“อืม ใช่ข้ามีลูกศิษย์ที่ชื่อมาคาเอลอยู่ และเป็นข้าเองที่ส่งให้มาคาเอลกับศิษย์คนรองของข้าหลบหนีไป” ชายแก่กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ พร้อมกับมองมาทางกริมหนุ่มโดยละความสงสัยบางส่วน

 

“แต่เจ้าต้องพิสูจน์บางสิ่งที่สำคัญ ว่าเจ้าคือศิษย์ของมาคาเอล” ชายแก่กล่าว

 

“เคล็ดวิชาอะไรคือวิชาที่เขาถ่ายทอดให้กับเจ้าเพียงคนเดียว หรือห้ามถ่ายถอดให้กับผู้อื่น?” ชายชรากล่าวขึ้นทันใด พร้อมกับจ้องเขม็งยังเขา

 

ได้ยินคำถามจากชายแก่ ไคท์ก็ยกมือขึ้นลูบปลายคางของตนอย่างครุ่นคิด แต่แท้จริงแล้วคำตอนนั่นอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่ชายชรากล่าวคำถาม

 

“เคล็ดหมาป่าฟื้นกำลัง?” ไคท์กล่าวทั้งไม่พูดปล่าว เขาบรรจงใช้นิ้วมือกรีดที่แขนต่อหน้าให้ชายชราได้เห็น ก่อนจะเร่งโคจรเคล็ดหมาป่าฟื้นกำลัง บาดแผลของเขาจึงค่อยๆสมานกันอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของชายชราจ้องตลอดเวลา

 

“ฮาๆๆ ประเสริฐ!!!” ชายแก่ทิ้งความสงสัยออกไปทั้งหมด เพราะเคล็ดวิชานี้ที่เจ้าหนุ่มใช้ออกมา นอกจากการโคจรมีแบบแผนตามต้นแบบแล้ว ด้วยเนตรสวรรค์ทำให้มองเห็นทุกขั้นตอน

 

ชายแก่พบว่าเจ้าหนุ่มเบื้องได้พัฒนาวิชาพื้นฐานที่เป็นความลับของตนซึ่งถ่ายทอดให้กับศิษย์บางคนได้

 

“วิชานี้ ข้าสอนให้มาคาเอลคนเดียว เหมือนกับศิษย์เอกทุกคนของข้า ที่ข้าจะมีวิชาลับให้คนละหนึ่งวิชา ที่เหลือหากต้องการมากกว่านั่น ข้าให้พวกเขาตามหาหอคัมภีร์และฝึกมันด้วยตัวเองโดยที่ข้าจะไม่สอนให้โดยตรง” ชายชรากล่าว

 

“แต่กลับเป็นข้าที่คิดตื้นเขินเกินไป เหล่าศิษย์ไม่เข้าใจจุดประสงค์ของข้าที่ต้องการให้ทุกคนออกไปตามหาวิถีชีวิตและเส้นทางของตน ด้วยเหตุของวิชาทำให้ลูกศิษย์ของข้าแตกแยกกัน... ศิษย์บางคนเริ่มคิดหาวิธีได้มาซึ่งเคล็ดวิชาของผู้อื่นโดยไม่เต็มใจ เมื่อข้ารู้ตัวทุกอย่างก็สายเกินแก้” ชายชรากล่าว พร้อมกับความทรงจำเกี่ยวกับศิษย์ของตนที่ทยอยหายตัวไปที่ละคนๆ

 

“มีแม้กระทั่งศิษย์ที่กลายเป็นมารทั้งๆที่วิชาซึ่งข้าสอนให้ สอนให้อยู่โดยสันติ อยู่ด้วยไม่เบียดเบียนตัวตน อยู่โดยมุ่งหวังความสงบสุข ...แต่ข้าเอง เป็นข้าเองที่ผิดพลาดในการสั่งสอน” ชายชรากล่าว

 

แฮก! …แฮก!”

 

“โดยเฉพาะศิษย์สืบทอดข้า เจ้านั่นมันฆ่าพี่น้องและลงมือแม้แต่กับอาจารย์ของตัวเองโดยไม่ลังเล เพื่อให้ได้มาซึ่งสุดยอดเคล็ดวิชาทั้งหมด นอกจากนั่นมันยังกลืนกินจิตวิญญาณทุกดวง”

 

“แฮก! แฮก!

 

“ขนาดตัวข้าเองก็ยังถูกกินจิตวิญญาณไปด้วย”

 

หลังคำกล่าวของชายชรา ส่งผลให้ไคท์หันมองไปยังร่างดังกล่าวด้วยไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

 

“ตกลงแล้วท่านเป็นตัวอะไรกัน?” กริมหนุ่มเอ่ยปากถาม

 

“ตัวตนของข้าในเวลานี้คือเศษเสี้ยวความทรงจำส่วนหนึ่ง ซึ่งฝังลึกอยู่ในความทรงจำของมาคาเอล ที่มาคาเอลไม่สามารถเข้ามาหาได้”

 

“แฮก แฮก”

 

“มาคาเอลมีธาตุปราณที่เป็นปรปักษ์กับวิชานี้ ทำให้เขาไม่สามาถเข้าห้วงมิตินี้ได้”

 

“น่าละอายนัก ที่ข้าซึ่งฝักใฝ่ด้านแสงสว่าง สุดท้ายกลับใช้วิชาด้านมืด...”

 

“เจ้าหนุ่ม หากเจ้าเป็นศิษย์ของมาคาเอล นี่ถือเป็นโชควาสนาของเจ้าที่มีต่อข้า และเป็นโชควาสนาของข้าเช่นเดียวกันที่จะสามารถจากไปโดยไร้กังวล”

 

“จงกราบข้าเป็นอาจารย์ปู่ของเจ้า แล้วรับเคล็ดวิชาที่ข้าไม่เคยสอนผู้ใดไป จงใช้มันกำจัดศิษย์ชั่วของข้า หลังจากนั่นถือว่าคำขอของข้าที่มีต่อเจ้าหมดไป เจ้าจงมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง” ชายชรากล่าว ก่อนที่จะไอเป็นเลือดออกมา

 

“เร็วเข้า ข้าไม่เหลือเวลาอีกแล้ว” ชายชราเร่งให้กริมหนุ่มโขกหัวรับตนเป็นอาจารย์

 

“หากสิ่งที่ท่านกล่าวออกมาเป็นความจริง ข้าขอกราบท่านเป็นอาจารย์ปู่ แต่หากที่ท่านกล่าวมาเป็นเรื่องไม่จริง แค้นของท่านข้าจะไม่ขอสะสางให้” ไคท์กล่าว ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าชายชรา

 

“ดีดี เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องใด เจ้าเพียงรับมันไป เจ้าจะเข้าใจเอง ส่วนศิษย์ชั่วของข้านั่นเป็นใคร มาคาเอลเป็นคนที่รู้ดีที่สุด” ชายชรากล่าว ก่อนที่จะไออีกสองครั้ง

 

“นามของข้าคือ ........” เสียงของชายชรากล่าวออกมาแต่กลับไม่มีเสียง ทั้งภาพร่างของเขาที่กำลังจางหายไปขณะที่นิ้วเหี่ยวย่นพุ่งตรงเข้าหาหว่างคิ้วของไคท์

 

เห็นภาพตรงหน้ากริมหนุ่มก็คิ้วกระตุก ก่อนเอ่ยปากพูดชื่อตัวเองออกมา “ศิษย์มีชื่อว่า ไคท์ เดอ กริม

 

ไม่จำเป็นต้องโขกศรีษะแล้ว ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ ไคท์ เดอ กริม ต่อไปนี้เจ้าถือว่าเป็นศิษย์หลานของข้า และเวลาของข้าได้หมดลงตัวอักษรสีม่วงรอยอยู่ด้านหน้าของชายชรา ขณะที่พลังปราณบริเวณปลายนิ้วของชายแก่ระเบิดขึ้นที่หน้าผากของกริมหนุ่มทันใด!

 

บึ้ม!!!

 

“อ๊าก!!!” ไคท์ร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวดพร้อมๆกับมิติแห่งนี้ซึ่งพังทลายลงอย่างรวดเร็ว ส่วนร่างของชายแก่ซึ่งอยู่ตรงหน้าได้หายไปหลังจากที่พลังปราณระเบิดออก

 

“อ๊าก!!!” กริมหนุ่มไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างในเวลานี้ เพราะหัวของไคท์เหมือนถูกบีบด้วยบางสิ่งซึ่งมองไม่เห็น จนเขาไม่สามารถคิดหรืออะไรได้

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!” ไคท์ร้องตะโกนขึ้นเสียงดัง เสียงนั่นไม่เพียงแต่สั่นสะท้านมิติที่กำลังพังทลายลง ห้วงมิติภายนอกวิหารโบราณเองก็สั่นสะท้านในเวลาเดียวกัน ทุกอย่างต่างหยุดนิ่งในช่วงเวลาที่เสียงของกริมหนุ่มไปถึง

 

“ข้าต้องไม่ให้มิตินี้พังทลายไป!” หลังจากที่ตะโกนออกไป อาการปวดศรีษะของกริมหนุ่มก็หายไป

 

ไคท์กวาดสายตามองไปรอบๆตัว ซึ่งเขาพบว่าวิหารสีขาวและมิติแห่งนี้กำลังพังทลายอยู่

 

“จงกลับเป็นเช่นที่เคยเป็น” สิ้นคำกล่าวของกริมหนุ่ม สิ่งก่อสร้างและมิติที่กำลังพังทลายต่างสั่นไหว พวกมันต่างหยุดนิ่งไม่เคลื่อนไหวใดๆ การพังทลายได้หยุดลง

 

“จงกลับเป็นเช่นที่เคยเป็น!!!” เสียงตะโกนกราดเกรี้ยวดังขึ้น พร้อมกับการสั่นไหวของมิติอย่างรุนแรง ทั่วทุกส่วนของมิติซึ่งพังทลายอยู่คล้ายขัดขืนความต้องการของเขา

 

“บัดซบ!!! จงกลับคืน...วิหารเทพอสูร!!!” สิ้นคำกล่าวด้วยความเดือดดาลของกริมหนุ่ม มิติที่ก่อนหน้าขัดขืนพลันเคลื่อนไหวย้อนกลับ และเริ่มก่อตัวขึ้นใหม่!!!

 

พื้นดินถูกต่อเติม ต้นเสาผุพังกลับเข้าตำแหน่งเดิม แต่การก่อตัวไม่หยุดอยู่เท่านั่น

 

ต้นเสาที่หักครึ่งยังคงต่อตัวขึ้นไปอีก จากเสาครึ่งต้นกลายเป็นเสาเต็มต้น จากรูปปั้นครึ่งตัวกลายเป็นรูปปั้นทั้งตัว จากที่ไม่เคยมีผนังปิดกลับมีผนังปิด จากเก่าทรุดโทรมกลับเป็นใหม่คล้ายพึ่งแล้วเสร็จ

 

ซากปรักหักพังพลันเปลี่ยนเป็นวิหารโบราณสีขาวซึ่งเต็มไปด้วยรูปปั้นของนักรบหินขนาดยักษ์...

 

พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นภายในหัวของไคท์

 

-- วิหารเทพอสูร คืนชีพ

 

-- ได้รับการบันทึกว่าเป็นส่วนหนึ่งในสานุศิษย์ของเทพโบราณ

 

-- ได้รับการบันทึกว่าเป็นศิษย์ผู้สืบทอดของเทพโบราณ

 

-- ได้รับเคล็ดวิชาต้องห้ามโดยตรงจากเทพโบราณ

 

-- ได้รับเคล็ดวิชาเทพอสูรค้ำฟ้า

 

-- ได้รับมิติวิหารเทพอสูร เป็นส่วนหนึ่งของตน

 

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

 

-- เงื่อนไขการวิวัฒนาการสำเร็จ (3/3)

 

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

-- เกิดข้อผิดพลาดในระบบ....

 

-- เนื่องจากสมดุลของเทพภายในโลกไม่สมดุล....

 

-- ระบบจึงเลือกผู้ที่เหมาะสมขึ้นเป็นหนึ่งในเทพ….

 

-- ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในเทพอสูร ( 3 / XXX )

 

-- ได้รับนามเทพ ไคท์ เดอ กริม

 

-- ถูกตั้งให้เป็น เทพประจำตระกูล เดอกริม

 

-- ผู้ที่มีระดับสูงสุดในตระกูลถูกยกขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทน ครอส เดอ กริม

 

-- ถูกตั้งค่าให้เป็น เทพแห่งความตาย

 

-- ได้รับความสามารถจัดการกับความตาย

 

-- ระดับ ทักษะ ค่าสถานะ ทั้งหมดถูกทำลายลง....

 

-- ถูกขับออกจากระบบ!!!

 

 

เสียงดังขึ้นต่อเนื่องภายในหัวของไคท์ หลังจากนั่นไม่นานวิหารซึ่งก่อนหน้าเป็นสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ พลันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทแทนพร้อมๆกับร่างกายของเขาที่เปลี่ยนแปลงไป

 

ผมสีดำของไคท์ยาวออกจนถึงกลางหลัง ผิวกลายเป็นขาวซีดเหมือนไม่มีเลือดล่อเลี้ยง ดวงตาจากที่เป็นสีดำอยู่แล้วยิ่งดำสนิทมากขึ้นจนมองไม่เห็นนัยตาอีกต่อไป ชุดนักล่าสีดำพลันเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเบาสบายสีดำรัดด้วยเชือกผูกเอวสีแดง ซึ่งพัดปลิวไสวอยู่ตลอดเวลา รอบกายของเขามีคลื่นพลังสีดำจางๆของความตายลอยอบอวนอยู่

 

“เกิดอะไรขึ้น แล้วที่บอกว่าถูกขับออกจากระบบหมายความว่ายังไงกัน?” กริมหนุ่มกล่าวขึ้นขณะมองสำรวจร่างกายของตน...

 

 

 

ณ สถานที่แห่งหนึ่ง ภายในห้องปิดทึบสีขาว

 

ร่างชายชราในชุดพ่อมดสีขาวถูกลามโซ่เอาไว้แน่นหนา ร่างดังกล่าวค่อยๆพังทลายลง

 

“ฮาๆๆๆ” ชายชราหัวเราะขึ้นอย่างพอใจ พร้อมๆกับประตูห้องถูกเปิดออก

 

...เอียด....

 

ปรากฏร่างในชุดขาวกว่าสามสิบร่าง ทุกคนต่างเร่งเดินตรงเข้าหาชายแก่

 

“เกิดอะไร! ทำไมเจ้าแก่นี้ถึงสลายจิตวิญญาณตัวเองได้” หนึ่งในกลุ่มคนชุดขาวกล่าวขึ้น

 

“หรือว่ามีคนได้ความลับของวิชาสุดท้ายไปแล้ว” เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น

 

“มันเป็นใครกัน!!!

 

เสียงโต้ตอบดังขึ้นต่อเนื่องที่เบื้องหน้าของชายชรา พ่อมดในชุดขาวซึ่งถูกผูกมัดไว้ด้วยโซ่จึงเงยหน้าขึ้นมองร่างทั้งหลาย

 

“เจ้าพวกศิษย์ชั่ว... เจ้าพวกมารในคราบเทพ อย่าได้คิดว่าทุกอย่างจะเป็นตามที่ต้องการ” ชายชรากล่าวขึ้น เมื่อพบว่ากลุ่มคนชุดขาวกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าตน

 

“ไอ้แก่!!!” หนึ่งในกลุ่มเทพยกมือขึ้นเตรียมฟาดฝ่ามือเข้าหาร่างของชายชรา

 

“หยุด!... อย่าพึ่ง บางที่เราอาจจะได้เบาะแสก่อนที่เจ้าแก่นี้จะหายไป” เทพองค์หนึ่งกล่าวขึ้น นั่นเรียกให้ชายแก่มองไปยังเทพดังกล่าว

 

“หึๆๆ ฮาๆๆ ฝันไปเถอะ อีกไม่นานหรอก มารในคราบเทพอย่างพวกเจ้าต้องชดใช้กรรมที่ได้ทำ ใครจะคิดว่าเทพอย่างพวกเจ้าทำทุกอย่างที่แม้แต่ปีศาจยังไม่ทำ ไม่แน่ว่า...ปีศาจอาจจะเป็นเทพผู้ลงทัณฑ์แทนก็ได้” สิ้นคำกล่าว ร่างของชายชราก็สลายไป...

 

ทิ้งให้เหล่าเทพยืนครุ่นคิดกับคำเอ่ยสุดท้ายของชายแก่

 

“ปีศาจ?

 

“ฮาๆๆ”

 

“จะเป็นแบบนั่นได้ยังไง พวกมันเหลือกันแค่สองตัว ทั้งยังถูกพวกข้าขังเอาไว้ทั้งสองตัว จะไปมีปัญหาต่อสู้ขัดขืนกับพวกข้าได้ยังไง”

 

“เดี๋ยวก่อน! หรือว่ามีเทพเกิดใหม่?

 

“เป็นไปไม่ได้ ถ้ามีเทพเกิดขึ้น พวกมันย่อมไม่มีวิหารเป็นของตน เมื่อเป็นแบบนั่น มันก็ต้องถูกส่งขึ้นมายังสถานที่แห่งนี้เป็นแห่งแรก...”

 

 

 

----- จบบทที่ 46 วิหารเทพอสูร --------

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

252 ความคิดเห็น

  1. #200 SKNdragon (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 19:43
    เป็นเทพไปแล้ว~ แล้วก็ล่าเทพ tatget ใหม่ อุวะฮะฮ่า~
    #200
    0
  2. #80 natthphaong (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:01
    รอตอนต่อไปคับ
    #80
    1
    • #80-1 Silver Duck(จากตอนที่ 46)
      24 มีนาคม 2560 / 21:59
      ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับนายกริมขอรับ
      #80-1
  3. #72 นักอ่านที่ผ่านมา (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 03:53
    เพิ่งอ่านจบ บอกเลยว่าสนุกมากครับ ติดตามๆ
    #72
    1
    • #72-1 Silver Duck(จากตอนที่ 46)
      22 มีนาคม 2560 / 14:46
      (><) เตรียมออกเดินทางกันต่อเลยขอรับ
      #72-1
  4. #66 jirarat2287 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 13:09
    สนุกมากค่ะ^^
    #66
    0
  5. #42 Dora_narak (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 12:04
    สนุกกกกกกกกกกกกก ครับบบ
    #42
    1
    • #42-1 Silver Duck(จากตอนที่ 46)
      24 มีนาคม 2560 / 08:07
      ขอบพระคุณขอรับ อิอิ // ดีใจที่รีดสนุกกไปกับนายกริม (><)
      #42-1
  6. #40 หนู caramel (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 09:50
    สนุกมากอ่าเพิ่งซื้อเมื่อวาน วันนี้อ่านจบแล้ว ต่อเร็วๆนะคะ
    #40
    1
    • #40-1 Silver Duck(จากตอนที่ 46)
      20 มีนาคม 2560 / 09:55
      ขอบพระคุณขอรับ (T^T) ไฟลุกเลย!!!
      #40-1
  7. #30 ss1j3s2 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 13:26
    สนุกมากครับเมื่อวานพึ่งซื้อ อ่านถึงตี 2 สนุกมากครับรวดเดี่ยวเขียนต่อเลย
    #30
    1
    • #30-1 Silver Duck(จากตอนที่ 46)
      19 มีนาคม 2560 / 15:48
      ขอบพระคุณขอรับ
      #30-1